Kontekst skargi

1. Skarżący wziął udział w procedurze selekcji zorganizowanej przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) w celu zatrudnienia kierownika działu (finansowanie)^[1].

2. EFSA poinformował skarżącego, że jego wniosek nie został uwzględniony. Skarżący zwrócił się o dodatkowe informacje dotyczące oceny jego wniosku. EFSA dostarczyła mu tabelę oceny. Początkowo uzyskał wynik 85/100. Próg dopuszczenia do kolejnego etapu procedury naboru wynosił 88/100.

3. Skarżący zwrócił się do EFSA o dokonanie przeglądu oceny jego wniosku. EFSA poinformował skarżącego, że komisja konkursowa ponownie oceniła jego kandydaturę i postanowiła zmniejszyć jego wynik w ramach pierwszego kryterium wyboru o dwa punkty, co oznacza, że uzyskał on łącznie 83/100 punktów. EFSA podtrzymał zatem swoją pierwotną decyzję o niedopuszczeniu skarżącego do następnego etapu procedury wyboru.

4. Skarżący wniósł skargę administracyjną ^[2] na decyzję EFSA o obniżeniu wyniku po rozpatrzeniu jego wniosku. W szczególności skarżący odniósł się do orzecznictwa UE ^[3] i argumentował, że EFSA nie przedstawił „uzasadnienia” swojej decyzji.

5. EFSA odrzuciła skargę i uznała, że wywiązała się ze spoczywającego na niej obowiązku uzasadnienia, podając do wiadomości oceny przyznane skarżącemu w odniesieniu do każdego kryterium wyboru.

6. Niezadowolony z odpowiedzi EFSA skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich w grudniu 2021 r.

W przedmiocie dochodzenia

7. Rzecznik Praw Obywatelskich wszczął dochodzenie w sprawie sposobu, w jaki EFSA ocenił wniosek skarżącego zarówno na etapie przeglądu życiorysów, jak i w następstwie jego wniosku o dokonanie przeglądu.

8. W trakcie dochodzenia zespół dochodzeniowy Rzecznika zbadał akta EFSA dotyczące wniosku skarżącego. Sprawozdanie z kontroli udostępniono zarówno EFSA, jak i skarżącemu w celu uzyskania uwag.

9. W swoich uwagach do sprawozdania z kontroli skarżący powtórzył swoje twierdzenie, że EFSA nie uzasadnił w wystarczający sposób swojej decyzji. Twierdził on ponadto, że EFSA nie powinien był obniżać jego wyniku, ponieważ postawił go w mniej korzystnej sytuacji niż gdyby nie wnioskował o przegląd. Skarżący zakwestionował również brak protokołów posiedzeń, podczas których EFSA rozpatrywała wnioski.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

10. Zgodnie z orzecznictwem UE komisje konkursowe dysponują szerokim marginesem swobody przy ocenie kwalifikacji i doświadczenia zawodowego kandydatów w procedurach naboru ^[4]. Zadaniem Rzecznika nie jest ponowna ocena kandydatury, która została oceniona przez komisję konkursową. Rzecznik zakwestionowałby ocenę komisji konkursowej tylko wtedy, gdyby istniały przesłanki oczywistego błędu w ocenie lub błędu proceduralnego ^[5].

11. Przeprowadzona przez Rzecznika kontrola akt sprawy nie wykazała żadnego błędu proceduralnego ani oczywistego błędu w ocenie wniosku skarżącego zarówno na etapie weryfikacji życiorysu, jak i w następstwie jego wniosku o dokonanie przeglądu. EFSA ocenił wniosek skarżącego na podstawie wcześniej ustalonych kryteriów punktacji i z góry określonej metodyki punktacji. Kontrola wykazała, że EFSA posiada wystarczająco jasne zapisy dotyczące sposobu organizacji procedury wyboru i oceny wniosku skarżącego.

12. Rzecznik uważa ponadto, że EFSA działał zgodnie ze swoimi zobowiązaniami prawnymi, informując skarżącego o wyniku procedury wyboru i wniosku o dokonanie przeglądu. Wniosek skarżącego został odrzucony na etapie przeglądu życiorysów, podczas którego komisja konkursowa przeprowadziła ocenę jakościową i porównawczą zgłoszeń. Zgodnie z orzecznictwem Unii podawanie do wiadomości ocen przyznanych kandydatowi stanowi wystarczające uzasadnienie na etapie postępowania w sprawie naboru, gdy instytucja dokonuje oceny porównawczej kandydatur na podstawie umiejętności i osiągnięć kandydatów. Ma to na celu zapewnienie przestrzegania zasady tajności w odniesieniu do prac komisji konkursowej ^[6] Jedynie pierwszy etap procedury naboru, w którym ocenia się kwalifikowalność kandydata, nie jest objęty tajemnicą postępowania, ponieważ opiera się na obiektywnych czynnikach, takich jak kryteria kwalifikowalności ^[7].

13. Jeżeli chodzi o decyzję o zmniejszeniu punktacji skarżącego, Trybunał zauważa, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby komisje konkursowe obniżyły punktację przyznaną kandydatowi w następstwie wniosku o ponowne rozpatrzenie. Celem takiej procedury odwoławczej jest dokonanie nowej oceny odrzuconego wniosku kandydata. Fakt, że ponowna ocena wniosku skarżącego skutkowała niższą punktacją, nie wpływa negatywnie na jego sytuację, ponieważ został on już wykluczony z postępowania w sprawie naboru.

14. W związku z powyższym Rzecznik nie stwierdza niewłaściwego administrowania w sposobie, w jaki komisja konkursowa oceniła wniosek skarżącego zarówno na etapie przeglądu życiorysów, jak i w kontekście wniosku o dokonanie przeglądu. 

Wnioski

Na podstawie dochodzenia Rzecznik zamyka tę sprawę następującym wnioskiem ^[8]:

Nie doszło do niewłaściwego administrowania w sposobie, w jaki Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności ocenił wniosek skarżącego.

Skarżący i EFSA zostaną poinformowani o niniejszej decyzji.

Tina Nilsson
Kierownik Działu Rozpatrywania Spraw

Strasburg, 4 maja 2022 r.

[1] Nr referencyjny EFSA/X/AD/2021/01

[2] Na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego

[3] Wyrok Trybunału z dnia 4 lipca 1996 r. Parlament Europejski przeciwko Angelo Innamorati - Sprawa C-254/95 P:  https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX%3A61995CJ0254

[4] Wyrok Sądu z dnia 11 lutego 1999 r. w sprawie T-244/97 Mertens przeciwko Komisji, pkt 44: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/HR/TXT/?uri=CELEX:61997TJ0244; Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2005 r. w sprawie T-25/03 De Stefano przeciwko Komisji, pkt 34: http://curia.europa.eu/juris/celex.jsf?celex=62003TJ0025&lang1=en&type=TXT&ancre=.

[5] Zob. decyzja Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich zamykająca dochodzenie w sprawie skargi 14/2010/ANA przeciwko

Europejski Urząd Doboru Kadr, pkt 14 (decyzja dostępna pod adresem:

https://www.ombudsman.europa.eu/cases/decision.faces/pl/10427/html.bookmark#_ftnref5); oraz wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie T-294/03 Gibault przeciwko Komisji, pkt 41: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/ALL/?uri=CELEX:62003TJ0294.

[6] Zgodnie z art. 25 regulaminu pracowniczego

[7] zob. wyrok Trybunału z dnia 4 lipca 1996 r. w sprawie C-254/95 P Parlament Europejski przeciwko Angelo Innamorati, ECLI:EU:C:1996:276, pkt 27–33: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX%3A61995CJ0254; Wyrok Sądu z dnia 22 września 2021 r., sprawa T-435/20, JR/Komisja Europejska, pkt 52–57: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/en/TXT/?uri=CELEX:62020TJ0435

[8] Skarga ta została rozpatrzona w ramach procedury delegowanej zgodnie z decyzją Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie przyjęcia przepisów wykonawczych.