Szanowny Panie,

W dniu 21 lutego 2002 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą odmowy zwrotu przez Komisję kosztów podróży poniesionych przez Pana w sierpniu 1999 r. podczas wizyty w La Hague (Francja).

W dniu 20 marca 2001 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Komisji Europejskiej. Komisja Europejska przesłała swoją opinię w dniu 6 lipca 2001 r. Przekazałem go Panu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag, które przesłał Pan w dniu 31 sierpnia 2001 r.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

Skarżący jest urzędnikiem Komisji Europejskiej pracującym w Luksemburgu. W sierpniu 1999 r. zgłosił się na ochotnika do misji w La Hague (Francja), zgadzając się na skrócenie rodzinnych wakacji w Bristolu (Wielka Brytania). Jego rodzina spędziła dwa tygodnie w Bristolu, podczas gdy on był na misji w drugim tygodniu. Dwa miesiące przed przyłączeniem się do delegacji jego dyrektor udzielił mu odstępstwa w celu uzyskania zwrotu kosztów podróży do La Hague rozpoczynającej się w Bristolu, a nie w Luksemburgu. Otrzymał również zaliczkę na poczet kosztów podróży w wysokości 899,45 €, którą zinterpretował jako akceptację przez administrację odstępstwa podpisanego przez odpowiedzialnego dyrektora.

W marcu 2000 r. z jego wynagrodzenia potrącono kwotę 359,40 € zamiast przewidywanego zwrotu kosztów podróży. Dwukrotnie odniósł się do „DG ADM”, ale nie otrzymał żadnej odpowiedzi. W maju 2000 r. złożył zażalenie zgodnie z art. 90 statutu, a w styczniu 2001 r. otrzymał od organu powołującego odpowiedź przeczącą.

Skarżący wniósł zatem skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich i podniósł następujący zarzut:

Skarżący zwrócił się o zwrot kosztów podróży. Płatność powinna była zostać dokonana na podstawie odstępstwa należycie podpisanego przez jego urzędnika zatwierdzającego, co stworzyło uzasadnione oczekiwania. Skarżący twierdzi, że odstępstwo ma zastosowanie w wyjątkowych okolicznościach, których oczywiście nie można przewidzieć w standardowym formularzu.

Skarżący wnosi o zwrot poniesionych przez niego kosztów.

WNIOSEK

Opinia Komisji Europejskiej w sprawie skargi była w skrócie następująca:

Statut lub przewodnik po misjach przewidują jedynie szczególne przepisy dla urzędników, którzy muszą przerwać urlop, aby udać się na pilne lub wyjątkowe podróże służbowe. Nie miało to miejsca w niniejszej sytuacji i w związku z tym ten szczególny przepis nie ma zastosowania.

W przypadku skarżącego wyjazd służbowy i urlop przewidziano z dwumiesięcznym wyprzedzeniem. Wakacje zakończyły się w dniu 13 sierpnia 1999 r., a podróż w ramach misji rozpoczęła się w niedzielę 15 sierpnia 1999 r. Skarżący mógł w międzyczasie wrócić do Luksemburga, aby stamtąd rozpocząć misję.

W odniesieniu do zarzutu skarżącego:

Komisja uważa, że odstępstwo podpisane przez urzędnika zatwierdzającego nie mogło stworzyć uzasadnionych oczekiwań dla starannego urzędnika. Po pierwsze, w statucie nie ma podstawy prawnej dla odstępstwa, o które wnioskował skarżący. Ponadto formularz stosowany przez skarżącego nie przewidywał rodzaju odstępstwa, o które wnioskował skarżący. Wreszcie, skarżący stanął w obliczu tej samej sytuacji w 1998 r. i w związku z tym nie mógł być nieświadomy tej sytuacji.

Biorąc pod uwagę formularz, z którego korzystał skarżący, oraz fakt, że powinien był wiedzieć, iż nie ma podstawy prawnej dla jego wniosku, skarżący powinien był zauważyć, że wspomniane okoliczności wykraczają poza granice administracyjne.

Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich przekazał opinię Komisji Europejskiej skarżącemu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag. W swojej odpowiedzi skarżący stwierdził, co następuje:

Komisja nie uwzględniła faktu, że odstępstwo zostało należycie podpisane przez urzędnika zatwierdzającego i że zostało zaakceptowane przez administrację.

Skarżący oświadczył, że zgodził się na wyjazd służbowy i skrócenie wakacji, ponieważ otrzymał pisemne zapewnienie od swojej hierarchii, że nie będzie musiał rozpoczynać podróży służbowej z Luksemburga i że otrzyma zwrot kosztów podróży rozpoczynającej podróż służbową z Bristolu. Skarżący uważa, że zaliczka wypłacona na podstawie polecenia wyjazdu służbowego i odstępstwa podpisanego przez jego hierarchię potwierdziła ważność odstępstwa.

Skarżący rzeczywiście znalazł się w takiej samej sytuacji w 1998 r. W tym czasie nie wystąpił on o odstępstwo i zgodził się ponieść koszty. Doprowadziło to do podjęcia przez niego środków mających na celu zapobieżenie takiej samej sytuacji w 1999 r. poprzez wystąpienie z wnioskiem o odstępstwo.

DECYZJA

1.1 Skarżący zwrócił się o zwrot kosztów podróży. Jego zdaniem wypłata powinna była zostać dokonana na podstawie odstępstwa należycie podpisanego przez jego urzędnika zatwierdzającego, co stworzyło uzasadnione oczekiwania. Skarżący twierdził, że odstępstwo ma zastosowanie w wyjątkowych okolicznościach, których oczywiście nie można przewidzieć w standardowym formularzu.

1.2 Komisja odmówiła zapłaty na podstawie odstępstwa przedstawionego przez skarżącego. Statut lub przewodnik po misjach przewidują jedynie szczególne przepisy dla urzędników, którzy muszą przerwać urlop, aby udać się na pilne lub wyjątkowe podróże służbowe. Nie miało to miejsca w niniejszym sporze.

1.3 Odstępstwo wnioskowane przez skarżącego i przyznane przez urzędnika zatwierdzającego nie jest przewidziane w obowiązujących przepisach. W związku z tym wydaje się, że nie ma on podstawy prawnej. Chociaż skarżący uważa, że podpisanie odstępstwa przez właściwego dyrektora i wypłata zaliczki stworzyły uzasadnione oczekiwania, należy zauważyć, że Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że „żaden urzędnik instytucji wspólnotowej nie może złożyć ważnego zobowiązania do niestosowania prawa wspólnotowego”(1).

1.4 W niniejszej sprawie Komisja przedstawiła racjonalne wyjaśnienie, dlaczego nie dokonano płatności, o którą wnioskował skarżący. W związku z tym Rzecznik nie stwierdza żadnego przypadku niewłaściwego administrowania w odniesieniu do tego aspektu sprawy.

Na podstawie dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi wydaje się, że Komisja Europejska nie dopuściła się niewłaściwego administrowania. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

Przewodnicząca Komisji Europejskiej zostanie również poinformowana o tej decyzji.

Z poważaniem,

Jacob SÖDERMAN

(1) Sprawa T-123/89, Jean-Louis Chomel przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich [1990], Rec. s. II-0131, pkt 28–30.