Szanowny Panie,

W dniu 14 lutego 2001 r. złożył Pan w imieniu B. GmbH skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich przeciwko Komisji Europejskiej dotyczącą sposobu rozpatrzenia przez Komisję Europejską skargi złożonej przez Pana w dniu 15 września 1999 r. zgodnie z art. 3 rozporządzenia 17/62.

W dniu 26 lutego 2001 r. przekazałem skargę Komisji, aby mogła ona przedstawić swoje uwagi.

W dniu 2 maja 2001 r. otrzymałem opinię Komisji i przekazałem ją Panu w dniu 8 maja 2001 r. wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag, jeśli Pan sobie tego życzy. W dniu 18 maja 2001 r. przesłał mi Pan swoje uwagi dotyczące opinii Komisji.

Zwracam się do Państwa z prośbą o zapoznanie się z wynikami przeprowadzonych badań.

WNIOSEK

Skarżący jest niemieckim przedsiębiorstwem, które wcześniej zajmowało się handlem cegłami.

W 1994 r. Komisja przyznała, pod kilkoma warunkami i na okres pięciu lat (1992-1997), zwolnienie na mocy reguł konkurencji dla porozumienia między niderlandzkimi producentami cegieł, które miało na celu zmniejszenie wolnych mocy produkcyjnych w celu zrównoważenia rynku (1).

We wrześniu 1999 r. skarżący złożył, na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia 17 ust. 2, skargę do Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Konkurencji, w której twierdził, że właściwe przedsiębiorstwa niderlandzkie i ich stowarzyszenie dopuściły się kilku poważnych naruszeń unijnych reguł konkurencji. Według skarżącego w wyniku tych naruszeń utracił on cały swój majątek. W dniu 9 marca 2000 r., w odpowiedzi na przypomnienie przesłane przez skarżącego, Komisja poinformowała skarżącego, że rozpoczęła badanie jego skargi. W odpowiedzi na kolejne pismo Komisja wyjaśniła w piśmie z dnia 20 września 2000 r., że badanie skarg w dziedzinie konkurencji zajmuje pewien czas. W dniu 15 stycznia 2001 r. skarżący ponownie zwrócił się z pytaniem, jak daleko posunęło się badanie Komisji i kiedy prawdopodobnie zostanie ono zakończone. W krótkim piśmie z dnia 25 stycznia 2001 r. Komisja wskazała, że nie była jeszcze w stanie określić, kiedy jej badanie zostanie zakończone, ponieważ nie dysponowała jeszcze wszystkimi informacjami niezbędnymi do podjęcia decyzji w sprawie skargi.

W skardze do Rzecznika skarżący twierdził, że Komisja nie rozpatrzyła jego skargi w rozsądnym terminie. Skarżący zasugerował również zmianę art. 17, aby przewidzieć wyższe kary w przypadku naruszenia unijnego prawa konkurencji.

WNIOSEK

Skarga została przekazana Komisji w celu przedstawienia uwag. Rzecznik poinformował jednak skarżącego, że nie jest właściwy do rozpatrzenia jego sugestii dotyczącej zmiany art. 17 i że taka sugestia może zostać przedłożona Parlamentowi Europejskiemu.

W swojej opinii Komisja przedstawiła następujące uwagi:

Po złożeniu skargi w dniu 15 września 1999 r. Komisja nawiązała nieformalne kontakty zarówno z panem B., jak i z niderlandzkimi organami ochrony konkurencji w celu zebrania większej ilości informacji związanych ze sprawą. W dniu 6 marca 2000 r. do Królewskiej Federacji Holenderskich Producentów Cegieł (KNB) wysłano formalny wniosek o udzielenie informacji. Odpowiedź KNB, która składała się z kilkuset stron w języku niderlandzkim, otrzymała w dniu 11 kwietnia 2000 r.

Po przeanalizowaniu dokumentów przedłożonych przez KNB służby Komisji przygotowały i wysłały wnioski o udzielenie informacji do 25 niderlandzkich producentów cegieł w dniu 11 listopada 2000 r. Odpowiedzi na te wnioski otrzymano w grudniu 2000 r. i styczniu 2001 r. Po przeanalizowaniu tych odpowiedzi dalsze wnioski o udzielenie informacji wysłano odpowiednio do 16 belgijskich i 16 niemieckich producentów cegieł w dniach 26 i 30 stycznia. Odpowiedzi zaczęły napływać w lutym 2001 roku. W najbliższych tygodniach Komisja zamierzała wysłać około 40 wniosków o udzielenie informacji do niemieckich sprzedawców cegieł.

Przez cały okres dochodzenia, kiedy skarżący zwracał się o informacje, zawsze otrzymywał odpowiedź w odpowiednim czasie. Niestety czasami nie można było spełnić jego oczekiwań ze względu na ograniczenia prawne, np. gdy wnioskowano o dostęp do dokumentów zgromadzonych w toku poprzedniego postępowania.

Następujące powody wyjaśniały czas poświęcony na przeprowadzenie wyżej wymienionych etapów dochodzenia:

Komisja uznała, że sprawa jest rozpatrywana w rozsądnym terminie i że nadal aktywnie bada skargę. Z zastrzeżeniem wyników ostatniego wezwania do udzielenia informacji, Komisja oszacowała, że będzie w stanie zakończyć ustalanie faktów w 2001 r. Dodała jednak, że na tym etapie nie można było przewidzieć wyniku jej dochodzenia.

Komisja przedłożyła szczegółowy wykaz korespondencji, która została wymieniona, oraz kontaktów, które nawiązano w trakcie dochodzenia.

W swoich uwagach skarżący zastanawiał się, w jaki sposób Komisja mogła przyznać zwolnienie dla danego sektora bez zbadania, czy produkty objęte zwolnieniem zostały w ogóle wyprodukowane. Skarżący zapytał również, w jaki sposób przedsiębiorstwa korzystające ze zwolnienia były w stanie podnieść swoje ceny o prawie 60 % w okresie zwolnienia, podczas gdy ogólna stopa wzrostu cen materiałów budowlanych wynosiła jedynie 15 %. Zdaniem skarżącego pytania te dotyczyły problemu strukturalnego i należy udzielić na nie odpowiedzi niezależnie od skargi złożonej we wrześniu 1999 r.

DECYZJA

1.1 W swojej skardze skarżący zasugerował zmianę unijnych reguł konkurencji w celu wprowadzenia wyższych kar w przypadku naruszeń. Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich powierzono zadanie zbadania ewentualnych przypadków niewłaściwego administrowania w działaniach instytucji i organów wspólnotowych. Nie ma on uprawnień do zmiany lub zmiany unijnych reguł konkurencji. Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował jednak skarżącego, że jego propozycja może zostać przedłożona Parlamentowi Europejskiemu.

1.2 W swoich uwagach dotyczących opinii Komisji skarżący podniósł kilka kwestii związanych ze zwolnieniem udzielonym przez Komisję w 1994 r. w odniesieniu do porozumienia między niderlandzkimi producentami cegieł (3). Pytania te nie są związane z rozpatrywaniem przez Komisję skargi złożonej w 1999 r. i wydaje się, że nie zostały jeszcze przedłożone Komisji. W związku z tym nie będą one dalej rozpatrywane w tym miejscu.

1.3 Niniejsza decyzja dotyczy zatem jedynie wniosku skarżącego w związku z rozpatrywaniem jego skargi przez Komisję.

2.1 We wrześniu 1999 r. skarżący złożył, na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia 17 ust. 4, skargę do Dyrekcji Generalnej ds. Skarżący twierdzi, że Komisja nie rozpatrzyła jego skargi w rozsądnym terminie.

2.2 Komisja twierdzi, że sprawa jest rozpatrywana w rozsądnym terminie i że nadal aktywnie bada skargę. Podkreśla ona, że formalne wnioski o udzielenie informacji były czterokrotnie wysyłane do różnych osób (6 marca 2000 r., 11 listopada 2000 r., 26 i 30 stycznia 2001 r.) oraz że wkrótce miały zostać wysłane kolejne wnioski o udzielenie informacji. Komisja twierdzi również, że niektóre czynniki, takie jak brak zasobów i fakt, że językiem, w którym sporządzono większość istotnych dokumentów, był niderlandzki, wyjaśniały czas trwania dochodzenia.

2.3 Rzecznik uważa, że posiadane przez niego informacje nie potwierdzają twierdzenia skarżącego, zgodnie z którym Komisja nie rozpatrzyła jego skargi w rozsądnym terminie. Oczywiste jest, że dochodzenia w sprawie skarg dotyczących zachowań antykonkurencyjnych mogą być czasochłonne, zwłaszcza jeśli informacje muszą być gromadzone z różnych źródeł, jak wydaje się to mieć miejsce w tym przypadku. Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, różne kroki proceduralne podjęte dotychczas przez Komisję oraz podkreślone problemy, Rzecznik stwierdza, że twierdzenia skarżącego o nadmiernych opóźnieniach w dochodzeniu prowadzonym przez Komisję w tej sprawie nie można uznać za udowodnione.

2.4 W świetle powyższego wydaje się, że w niniejszej sprawie Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania.

Z dochodzenia Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi wynika, że Komisja Europejska nie dopuściła się niewłaściwego administrowania. Rzecznik zamyka zatem sprawę.

Przewodnicząca Komisji Europejskiej zostanie również poinformowana o tej decyzji.

Z poważaniem,

Jacob SÖDERMAN

(1) Decyzja Komisji z dnia 29 kwietnia 1994 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 85 traktatu WE (IV/34.456 - Stichting Baksteen), Dz.U. L 131, s. 15.

(2) Rozporządzenie Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r., pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 Traktatu, Dz.U. nr 13 z 21. 2. 1962, s. 204.

(3) Decyzja Komisji z dnia 29 kwietnia 1994 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 85 traktatu WE (IV/34.456 - Stichting Baksteen), Dz.U. L 131, s. 15.

(4) Rozporządzenie Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r., pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 Traktatu, Dz.U. nr 13 z 21. 2. 1962, s. 204.