Szanowny Panie,

W dniu 29 lutego 2019 r. złożył Pan skargę ^[1] do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich przeciwko Komisji Europejskiej dotyczącą rozpatrywania przez nią skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko estońskim sądom. Rzecznik poprosił mnie o rozpatrzenie Pańskiej skargi i udzielenie Panu odpowiedzi w jego imieniu.

W 2016 r. złożył Pan do Komisji skargę w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, twierdząc, że estońskie sądy popełniły przeciwko Panu przestępstwa, które Pana zdaniem stanowiły naruszenie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”) i europejskiej konwencji praw człowieka (zwanej dalej „konwencją”).

Komisja odpowiedziała Panu trzykrotnie, wyjaśniając, że nie ma kompetencji do interweniowania w indywidualnych sprawach przed sądami krajowymi. Komisja wyjaśniła również zakres Karty i zasugerowała, aby skierował Pan sprawę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, jeżeli uważa Pan, że naruszono Pańskie prawa wynikające z Konwencji. W trzeciej odpowiedzi Komisja poinformowała Pana również, że ponieważ udzielono odpowiedzi na wszystkie pytania, postanowiła zaprzestać udzielania odpowiedzi na dodatkowe pisma w tej sprawie.

W 2018 r. złożył Pan do Komisji nową skargę. W tej skardze powtórzył Pan zarzuty naruszenia Karty i Konwencji przez władze estońskie i dodał nowy zarzut, że władze estońskie popełniły również zbrodnie przeciwko ludzkości przeciwko Pana osobie na mocy Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego.

W dniu 19 października 2019 r. Komisja (działając za pośrednictwem Europe Direct) wyjaśniła, że odniosła się już do Pana zarzutów w odpowiedziach na Pana skargę w 2016 r.

W swojej skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich twierdzi Pan, że Komisja nie rozpatrzyła Pana nowej skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, która zawierała nowe informacje, a zatem różniła się od poprzedniej.

Po dokładnej analizie wszystkich informacji zawartych w Pana skardze i wcześniejszej korespondencji zarejestrowanej w ramach Pana poprzedniej skargi 1171/2016/EIS postanowiliśmy zamknąć dochodzenie następującym wnioskiem:

Informacje zawarte w skardze nie prowadzą do wniosku, że Komisja działała na podstawie niewłaściwego administrowania.

Chociaż twierdzi Pan, że Pana nowa skarga do Komisji stanowi nową sprawę, analiza obu skarg pokazuje, że ich treść jest taka sama, a mianowicie problemy, jakie napotkał Pan w kontaktach z władzami estońskimi, w szczególności z systemem sądowym.

Chociaż Komisja nie odniosła się konkretnie do Pana nowej skargi, odniosła się do Pana argumentów zawartych w poprzedniej skardze. Udzielił Panu wyczerpujących odpowiedzi na pytanie, dlaczego Pana sprawa nie wchodzi w zakres jego kompetencji, i udzielił Panu odpowiednich porad. Komisja również słusznie wyjaśniła Panu, że nie może interweniować w sporach przed sądami krajowymi i że wbrew temu, co twierdzi Pan tytułem przykładu, nie może również „winić”. Twój nowy zarzut zbrodni przeciwko ludzkości nie zmienia tego wniosku.

Komisja słusznie wyjaśniła również, że Karta ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy państwa członkowskie stosują prawo UE, a zatem nie ma zastosowania do Pana sprawy, która dotyczy prawa krajowego.

Ponadto Komisja poinformowała już Pana o swojej decyzji o nieudzielaniu odpowiedzi na dalsze pisma w tej samej sprawie, ponieważ udzieliła już odpowiedzi na zadane pytania. Ponieważ ponownie poruszył Pan tę samą kwestię, uzasadnione jest, aby Komisja nie udzieliła odpowiedzi.

Jeżeli chodzi o Pana argumenty dotyczące domniemanego naruszenia praw wynikających z konwencji i statutu rzymskiego, akty te same w sobie nie stanowią części prawa UE, a zatem nie wchodzą w zakres kompetencji żadnej instytucji lub organu Unii. W tym kontekście pragniemy zwrócić uwagę, że Komisja nie jest zobowiązana do zajmowania się argumentami, które nie wchodzą w zakres prawa UE.

Na koniec pozwolę sobie wyjaśnić, że zbrodnie przeciwko ludzkości na mocy statutu rzymskiego podlegają wyłącznie jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Karnego, który jest niezależnym trybunałem międzynarodowym. Postanowienia konwencji podlegają również wyłącznej jurysdykcji Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Europejski Trybunał Praw Człowieka ma siedzibę w Radzie Europy, niezależnej organizacji międzynarodowej. Pomimo swojej nazwy nie jest to ostatni organ UE.

Na podstawie powyższych ustaleń stwierdza się, że Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy. W związku z tym zamykamy Pańską sprawę ^[2].

Chociaż rozumiem, że jest Pan rozczarowany tą odpowiedzią, mam nadzieję, że wyjaśnienia te będą dla Pana przydatne.

Z poważaniem

Marta Hirsch-Ziembińska

Kierownik Działu Badań Naukowych i ICT – Dział 1

Strasburg, 24 marca 2020 r.

[1] Wszystkie informacje na temat procedur składania skarg i przysługujących praw są dostępne na stronie https://www.ombudsman.europa.eu/en/document/70707.

[2] Skarga ta została rozpatrzona w kontekście rozpatrywania spraw delegowanych zgodnie z art. 11 decyzji Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie przyjęcia przepisów wykonawczych.