Szanowna Pani,
W dniu 9 marca 1999 r. złożyła Pani skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą głównie kwoty diety dziennej obiecanej przez Parlament Europejski, ale następnie odmówiła Pani wypłaty pełnej kwoty.
W dniu 30 kwietnia 1999 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Parlamentu Europejskiego, prosząc o spotkanie w celu znalezienia polubownego rozwiązania w odniesieniu do pierwszego zarzutu Pańskiej skargi. Jeśli chodzi o zarzuty drugi i trzeci, zwróciłem się do Pana z prośbą o przedłożenie dalszych dokumentów, które przesłał Pan w dniu 23 maja 1999 r. W dniu 29 czerwca 1999 r. odbyło się spotkanie między Biurem Rzecznika Praw Obywatelskich a Parlamentem dotyczące pierwszego zarzutu. Po tym spotkaniu Parlament przesłał swoją opinię w dniu 3 grudnia 1999 r. Przekazałem go Panu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag, które przesłał Pan w dniu 30 stycznia 2000 r. W dniach 15 sierpnia, 3 listopada i 18 grudnia 1999 r. oraz 21 maja i 14 lipca 2000 r. wystosował Pan kolejne pisma.
Piszę teraz, aby poinformować Państwa o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

W marcu 1999 r. skarżący złożył skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich. Skarżący pracował w służbach tłumaczeniowych Parlamentu Europejskiego przez prawie rok, ale następnie odszedł ze służby. W skardze podniosła trzy zarzuty:
(i) Pismem z dnia 5 grudnia 1997 r. skarżąca otrzymała od Parlamentu propozycję pracy, którą zaakceptowała. W piśmie stwierdzono, że skarżący otrzyma, zgodnie z warunkami i ograniczeniami określonymi w art. 69 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, dzienną dietę w wysokości 2 206 BEF w ciągu pierwszych 15 dni, a następnie w wysokości 1,027 BEF. Skarżąca twierdzi jednak, że nigdy nie otrzymywała diety dziennej wskazanej w piśmie. Skarżący bezskutecznie złożył skargę do Parlamentu zgodnie z art. 90 regulaminu pracowniczego. Skarżąca załączyła kopie swojej korespondencji z Parlamentem. Z korespondencji wynikało, że Parlament odniósł się do stawki diety dziennej mającej zastosowanie do pracownika mającego prawo do dodatku rodzinnego. Skarżący nie miał jednak prawa do zasiłku rodzinnego, w związku z czym administracja Parlamentu zastosowała niższą stawkę. Zdaniem Parlamentu z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości wynika, że informacje niezgodne z regulaminem pracowniczym nie mogą stwarzać uzasadnionych oczekiwań, którymi Parlament byłby związany. Parlament wyraził ubolewanie z powodu tego błędu. Skarżąca twierdziła, że działa w dobrej wierze, ponieważ nie otrzymała warunków zatrudnienia i w związku z tym nie mogła zweryfikować informacji podanych w piśmie. Skarżący zwrócił się o wypłatę obiecanego mu dodatku.
(ii) Skarżący oświadczył, że departament personalny poinformował go, że jego emerytura może zostać mu zwrócona w przypadku odejścia ze służby w ciągu dziesięciu lat. Kiedy skarżąca złożyła rezygnację w styczniu 1999 r., poprosiła o zwrot emerytury. Została skierowana do zakładu ubezpieczeń społecznych w Luksemburgu, który zarządzał jej emeryturą. Stwierdziła, że nigdy nie zatwierdziła luksemburskiego systemu emerytalnego i zwróciła się o zwrot wypłaconych świadczeń emerytalnych.
(iii) Gdy skarżąca złożyła rezygnację, potwierdzenie jej rezygnacji zostało przetłumaczone przez duńskie służby tłumaczeniowe, w związku z czym jej nazwisko i adres zostały podane do wiadomości publicznej. Stwierdziła, że takie informacje powinny być traktowane jako poufne oraz że Parlament działał z naruszeniem przepisów dotyczących poufności.

WNIOSEK

W odniesieniu do drugiego i trzeciego zarzutu przedstawionego przez skarżącego Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do skarżącego o przedłożenie dodatkowej dokumentacji, ponieważ z pierwotnej skargi nie wynikało jasno, że skarżący podjął jakiekolwiek działania administracyjne w Parlamencie, zgodnie z wymogami art. 2 ust. 4 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich (1). W maju 1999 r. skarżąca przesłała dokumentację dotyczącą jej kontaktów z Parlamentem w odniesieniu do drugiego i trzeciego zarzutu. Z dokumentów wynikało, że skarżący pracował na podstawie umowy pomocniczej i był zarejestrowany w urzędzie ubezpieczeń społecznych w Luksemburgu.
W odniesieniu do pierwszego zarzutu Rzecznik Praw Obywatelskich postanowił wszcząć dochodzenie.

SKUTKI OMBUDSMANA DO OSIĄGNIĘCIA PRZYJAZNEGO ROZWIĄZANIA

Po dokładnym zbadaniu pierwszego zarzutu skargi i związanych z nim dokumentów przedłożonych przez skarżącego Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że istnieje prima facie przypadek niewłaściwego administrowania. Stwierdził również, że nadal możliwe jest zaradzenie niewłaściwemu administrowaniu i w związku z tym skierował pismo do Parlamentu zgodnie z art. 3 ust. 5 statutu Rzecznika Praw Obywatelskich (2) w celu znalezienia polubownego rozwiązania skargi. Ponieważ Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że stanowisko Parlamentu w tej sprawie zostało już jasno wyrażone w korespondencji ze skarżącym, zwrócił się on do Parlamentu o zorganizowanie posiedzenia w celu omówienia możliwości znalezienia polubownego rozwiązania. W dniu 29 czerwca 1999 r. odbyło się spotkanie między Rzecznikiem Praw Obywatelskich a służbami Parlamentu. Na posiedzeniu stało się jasne, że przedstawiciele Parlamentu nie mogą zobowiązać się w imieniu Parlamentu do znalezienia polubownego rozwiązania, a ponadto przedstawiciele Rzecznika Praw Obywatelskich nie mogą negocjować w imieniu skarżącego. Stwierdzono, że przedstawiciele Parlamentu zbadają możliwości znalezienia polubownego rozwiązania i poinformują o tym Rzecznika Praw Obywatelskich.
Opinia Parlamentu Po
posiedzeniu w czerwcu 1999 r. Parlament przesłał swoją opinię Rzecznikowi Praw Obywatelskich w grudniu 1999 r. W swojej opinii Parlament stwierdził, że jest świadomy, iż skarżący został nieprawidłowo poinformowany o wysokości diety dziennej w ofercie pracy. W piśmie tym wspomniano jednak również, że dieta dzienna będzie wypłacana zgodnie z ograniczeniami przewidzianymi w art. 69 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich i w ramach tych ograniczeń. Zgodnie z orzecznictwem sądów wspólnotowych informacje lub obietnice, które były niezgodne z przepisami, nie mogły stwarzać żadnych uzasadnionych oczekiwań. W związku z tym fakt podania nieprawidłowych informacji nie mógł prowadzić do powstania szkody z naruszeniem przepisów. W związku z tym Parlament nie uważał, że skarżąca z prawnego punktu widzenia miała prawo do otrzymania wyższej kwoty niż kwota, która została jej już wypłacona. W przypadku braku podstawy prawnej byłoby naruszeniem praworządności, gdyby Parlament wypłacił skarżącemu kwotę, której nie można było żądać na podstawie żadnych przepisów. Parlament nie był zatem w stanie zaproponować polubownego rozstrzygnięcia sprawy. Zapewniła jednak Rzecznika, że podjęła kroki w celu zapobieżenia podobnym sytuacjom w przyszłości.
Uwagi skarżącej W
swoich uwagach skarżąca podtrzymała swoją skargę. Podkreśliła również, że powinna mieć pewność, że informacje podane w ofercie są prawidłowe i że nie ma możliwości zweryfikowania informacji podanych w piśmie, ponieważ nie otrzymała kopii przedmiotowych przepisów.

DECYZJA

1 Odmowa wypłaty przez Parlament skarżącej diet dziennych zgodnie z obietnicą zawartą w ofercie
1.1 Skarżąca oświadczyła, że w piśmie z dnia 5 grudnia 1997 r. obiecano jej określoną kwotę diety dziennej w związku z podjęciem obowiązków w służbach tłumaczeniowych Parlamentu. Twierdziła jednak, że nigdy nie otrzymywała diety dziennej wskazanej w piśmie.
1.2 Parlament przyznał, że podał nieprawidłowe informacje dotyczące diety dziennej skarżącego. Stwierdził jednak również, że skarżący został poinformowany, iż dieta dzienna będzie wypłacana zgodnie z ograniczeniami określonymi w art. 69 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich i w ramach tych ograniczeń.
1.3 Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Pierwszej Instancji przedsiębiorstwo, które dopuściło się oczywistego naruszenia obowiązujących przepisów, nie może powoływać się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, w związku z czym obietnice, które nie uwzględniają obowiązujących przepisów, nie mogą wzbudzać uzasadnionych oczekiwań po stronie zainteresowanego, nawet jeśli zostanie udowodnione, że zostały złożone (3). Wynika z tego, że skarżąca nie ma prawa żądać wypłaty diety dziennej obiecanej jej przez Parlament, ponieważ kwota wskazana przez Parlament nie była zgodna z art. 69 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich.
1.4 Niezależnie od faktu, że skarżący nie ma prawa żądać zapłaty od Parlamentu, przekazywanie jasnych i zrozumiałych informacji jest dobrym postępowaniem administracyjnym. Oczywiście oznacza to, że podane informacje są poprawne. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Parlament przekazał skarżącemu nieprawidłowe informacje. Parlament nie działał zatem zgodnie z zasadami dobrego postępowania administracyjnego. Rzecznik Praw Obywatelskich skieruje zatem do Parlamentu krytyczną uwagę.
2 Wniosek skarżącej o przyznanie emerytury
Skarżąca zwróciła się o zwrot jej emerytury. Z dokumentów przedłożonych przez skarżącą wynika, że jej emeryturą zarządza luksemburski zakład ubezpieczeń społecznych (Centre Commun de la Securité Sociale). Ponieważ nie jest to instytucja ani organ Wspólnoty i zgodnie z art. 2 ust. 1 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich (4) Rzecznik nie jest uprawniony do rozpatrywania tego punktu skargi. Skarżąca może jednak rozważyć skontaktowanie się z urzędnikiem Euro-Jus w przedstawicielstwie Komisji Europejskiej w Luksemburgu (Komisja Europejska, Przedstawicielstwo w Luksemburgu, Bâtiment Jean Monnet, Rue Alcide De Gasperi, L-2920 Luxembourg), który może wyjaśnić jej prawa związane z jej emeryturą.
3 Kwestia poufności
Skarżąca twierdziła, że Parlament naruszył zasady poufności, ponieważ w momencie tłumaczenia jej rezygnacji przez duńskie służby tłumaczeniowe jej nazwisko i adres zostały podane do wiadomości publicznej. Zgodnie z art. 195 Traktatu WE (5) Rzecznik Praw Obywatelskich prowadzi dochodzenia, które uważa za uzasadnione. Rzecznik zauważa, że skarżąca nie zwróciła się o poufne traktowanie jej sprawy. Ponadto nic nie wskazuje na to, że Parlament postąpił niewłaściwie, rozpatrując rezygnację skarżącego. Rzecznik stwierdza zatem, że nie ma podstaw do prowadzenia dochodzeń w sprawie tego aspektu skargi.
4 Wnioski Na
podstawie dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie niniejszej skargi konieczne jest sformułowanie następującej uwagi krytycznej:

Niezależnie od faktu, że skarżący nie ma prawa żądać zapłaty od Parlamentu, przekazywanie jasnych i zrozumiałych informacji jest dobrym postępowaniem administracyjnym. Oczywiście oznacza to, że podane informacje są poprawne. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Parlament przekazał skarżącemu nieprawidłowe informacje. Parlament nie działał zatem zgodnie z zasadami dobrego postępowania administracyjnego.

Biorąc pod uwagę, że ten aspekt sprawy dotyczy procedur związanych z konkretnymi wydarzeniami w przeszłości, nie należy dążyć do polubownego rozstrzygnięcia sprawy. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.
Przewodnicząca Parlamentu Europejskiego zostanie również poinformowana o tej decyzji.
Z poważaniem
Jacob Söderman

---

(1) "Skargę składa się w ciągu dwóch lat od dnia, w którym osoba składająca skargę dowiedziała się o faktach, na których się ona opiera, i musi być ona poprzedzona odpowiednimi działaniami administracyjnymi wobec zainteresowanych instytucji i organów".

(2) "O ile to możliwe, Rzecznik Praw Obywatelskich poszukuje wraz z zainteresowaną instytucją lub organem rozwiązania mającego na celu wyeliminowanie przypadku niewłaściwego administrowania i zaspokojenie skargi."
Art. 288 akapit drugi: „W przypadku odpowiedzialności pozaumownej Wspólnota, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla ustawodawstw Państw Członkowskich, naprawia wszelkie szkody wyrządzone przez jej instytucje lub jej pracowników przy wykonywaniu ich obowiązków”.

(3) Sprawa 67/84 Sideradria przeciwko Komisji, Rec. 1985, s. 3983, pkt 21, sprawa 162/84 Vlachou przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, Rec. 1986, s. 481, pkt 6, sprawa T-123/98 Chomel przeciwko Komisji, Rec. 1990, s. II-131, pkt 28 oraz sprawy połączone T-551/93, T-231/94, T-232/94, T-233/94, T-234/94 Industrias Pesqueras Campos i inni przeciwko Komisji, Rec. 1996, s. II-247, pkt 76.

(4) "W ramach wyżej wymienionych Traktatów i na warunkach w nich określonych Rzecznik Praw Obywatelskich pomaga w wykrywaniu przypadków niewłaściwego administrowania w działaniach instytucji i organów wspólnotowych, z wyjątkiem Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Pierwszej Instancji wykonujących swoje funkcje sądowe, oraz wydaje zalecenia w celu położenia kresu takiemu niewłaściwemu administrowaniu. Żadne działanie jakiegokolwiek innego organu lub osoby nie może być przedmiotem skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich.”

(5) "Zgodnie ze swoimi obowiązkami Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich prowadzi dochodzenia, które uważa za uzasadnione (...)".