Szanowny Panie F.,
W dniu 18 listopada 1998 r. złożył Pan skargę przeciwko Komisji Europejskiej do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich. Skarżący dotyczył sposobu, w jaki Komisja traktowała Pana umowę jako pracownika pomocniczego we Wspólnym Centrum Badawczym w Isprze.
W dniu 21 stycznia 1999 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Komisji Europejskiej. Komisja przesłała swoją opinię w dniu 26 marca 1999 r., a ja przekazałem ją Panu w dniu 15 kwietnia 1999 r. wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag, jeśli Pan sobie tego życzy. Dnia 2 czerwca 1999 r. otrzymałem Pańskie uwagi dotyczące opinii Komisji.
Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

W dniu 16 marca 1997 r. skarżący rozpoczął pracę jako agent pomocniczy w kategorii D/VIII/1 w Centrum Badawczym Wspólnoty Europejskiej (zwanym dalej ECRC) w Isprze.
Okres obowiązywania jego umowy, która pierwotnie miała wygasnąć w dniu 15 czerwca 1997 r., był trzykrotnie przedłużany przez Komisję, odpowiednio do dnia 15 września 1997 r., 15 grudnia 1997 r. i 15 marca 1998 r.
W dniu 18 lutego 1998 r., przed wygaśnięciem ostatniej umowy, Komisja poinformowała skarżącego o ostatecznym zakończeniu jego zatrudnienia w dniu 15 marca 1998 r.
W maju 1998 r. skarżący skierował skargę do dyrektora ECRC w Isprze na podstawie art. 90 regulaminu pracowniczego, zarzucając naruszenie włoskiej ustawy nr 196 z dnia 18 kwietnia 1962 r. zmienionej ustawą nr 230 z dnia 24 czerwca 1997 r. Według skarżącego było to prawo egzekwowalne w jego sprawie. Zgodnie z ustawą nr 196, jeżeli umowa na czas określony zostaje przedłużona więcej niż jeden raz, musi zostać przekształcona w umowę na czas nieokreślony. W rzeczywistości jego umowa była przedłużana trzy razy i zawsze na tych samych warunkach.
Ponieważ Komisja nie udzieliła odpowiedzi w terminie czterech miesięcy od daty złożenia skargi przez skarżącego zgodnie z art. 90 regulaminu pracowniczego (1), skierował on skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich. Skarżący twierdził, że jego umowa o pracę w charakterze pracownika pomocniczego w ECRC w Isprze zostałaby przekształcona z umowy na czas określony w umowę na czas nieokreślony na podstawie egzekwowalnego prawa, które zdaniem skarżącego było prawem włoskim nr 230 z dnia 18 kwietnia 1962 r. zmienionym ustawą nr 196 z dnia 24 czerwca 1997 r.

WNIOSEK

Opinia Komisji Uwagi
Komisji Europejskiej na temat skargi są w skrócie następujące:
Komisja najpierw odniosła się do kontekstu sprawy, wyjaśniając, że skarżący rozpoczął pracę w ECRC w Isprze jako pomocnik w kategorii D/ VIII/1 w dniu 16 marca 1997 r.
Instytucja wskazała, że art. 1 umowy o pracę podpisanej przez skarżącego, który zobowiązał się do przestrzegania jej treści, stanowi, że w tym przypadku zastosowanie mają zasady określone w „Warunkach zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich” (zwanych dalej „Warunkami”). Ponadto Komisja wskazała, że skarżący podpisał deklarację załączoną do umowy, w której w pkt 4 wyraźnie wspomniano, że będzie przestrzegał „Warunków”.
Komisja przedstawiła również uwagi dotyczące zarzutu skarżącego, że jego zdaniem prawem właściwym jest włoska ustawa nr 230 z dnia 18 kwietnia 1962 r. zmieniona ustawą nr 196 z dnia 24 czerwca 1997 r. Instytucja wskazała, że „warunki” stanowią integralną część rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 269/68 (2), które jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. W związku z tym właściwym ustawodawstwem mającym zastosowanie w niniejszej sprawie było ustawodawstwo wspólnotowe.
Jeżeli chodzi o brak odpowiedzi ze strony Komisji w terminie czterech miesięcy od daty złożenia przez skarżącego zażalenia na podstawie art. 90 regulaminu pracowniczego, instytucja przypomniała, że – jak wyraźnie stwierdzono w art. 90 ust. 1 – „jeżeli do końca tego okresu nie otrzymano odpowiedzi, uznaje się to za dorozumianą decyzję o jej odrzuceniu [ ]”. W związku z tym uchybienie to nie stanowiło naruszenia praw skarżącego ani nie naruszyło żadnego przepisu prawnego.
Uwagi skarżących
Rzecznik przekazał opinię Komisji skarżącemu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag. W czerwcu 1999 r. Rzecznik Praw Obywatelskich otrzymał jego uwagę, w której skarżący zasadniczo podtrzymał swoją pierwotną skargę.

DECYZJA

1 Przepisy mające zastosowanie do umowy zawartej ze skargą
Skarżący twierdził, że jego umowa o pracę w charakterze pracownika pomocniczego w ECRC w Isprze powinna była zostać przekształcona przez Komisję Europejską w umowę o pracę na czas nieokreślony. Zgodnie z prawem włoskim, które według niego stanowiło przepisy podlegające wykonaniu.
1.2 Komisja podkreśliła, że ustawodawstwem mającym zastosowanie do wspólnotowego personelu pomocniczego są "Warunki", które stanowią integralną część rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 269/68, a nie włoskie prawo, jak twierdzi skarżący.
Rzecznik zauważa, że warunki zatrudnienia zostały jasno określone w umowie podpisanej przez skarżącego w dniu 17 marca 1997 r. Jeżeli chodzi o mające zastosowanie ustawodawstwo, w pkt 1 umowy stwierdzono, że w tym przypadku zastosowanie mają zasady określone w „Warunkach”, których skarżący wyraźnie wspomniał, że będzie przestrzegać. Rzecznik uważa zatem, że nie ma przypadku niewłaściwego administrowania przez Komisję Europejską w odniesieniu do umowy o pracę skarżącego.
3 Wnioski Na
podstawie dochodzenia Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi wydaje się, że Komisja Europejska nie dopuściła się niewłaściwego administrowania. W związku z tym Rzecznik podjął decyzję o zamknięciu sprawy.
Przewodnicząca Komisji Europejskiej zostanie również poinformowana o tej decyzji.
Z poważaniem,
Jacobie SÖDERMANIE

---

(1) Art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego: ) Organ powiadamia zainteresowaną osobę o swojej uzasadnionej decyzji w terminie czterech miesięcy od daty złożenia wniosku. Jeżeli do końca tego terminu nie otrzymano odpowiedzi na wniosek, uznaje się to za dorozumianą decyzję o odrzuceniu wniosku ( )”.

(2) Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 269/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz ustanawiające specjalne środki stosowane tymczasowo wobec urzędników Komisji.