Szanowny Panie X,
w dniu 15 maja 1998 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w imieniu Rady Parafialnej (zwanego dalej „skarżącym”) dotyczącą domniemanego braku odpowiedzi ze strony Komisji i nierozpatrzenia skargi złożonej w dniu 11 czerwca 1997 r. w związku z naruszeniem przepisów dotyczących pomocy państwa przez władze Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do portu lotniczego w Manchesterze.
W dniu 17 września 1998 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Komisji Europejskiej. W dniu 17 listopada 1998 r. zwrócił się Pan do mnie z pytaniem, czy Komisja przedstawiła już swoją opinię. W dniu 26 listopada 1998 r. odpowiedziałem, że Komisja nie przesłała jeszcze swojej opinii. Komisja przesłała swoją opinię w dniu 19 stycznia 1999 r., a ja przekazałem ją Państwu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag, jeśli Państwo sobie tego życzą. Nie przesłał Pan uwag do opinii Komisji. W dniu 26 lipca 1999 r. otrzymałem kopię pisma przesłanego do Pana w dniu 16 lipca 1999 r. przez Dyrekcję Generalną VII (Transport) Komisji.
Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.
Aby uniknąć nieporozumień, należy przypomnieć, że Traktat WE upoważnia Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich do badania ewentualnych przypadków niewłaściwego administrowania wyłącznie w działaniach instytucji i organów Wspólnoty. Statut Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich wyraźnie stanowi, że żadne działanie jakiegokolwiek innego organu lub osoby, takiej jak władze Zjednoczonego Królestwa, nie może być przedmiotem skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich.
Dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie Pańskiej skargi zostały zatem ukierunkowane na zbadanie, czy doszło do niewłaściwego administrowania w działaniach Komisji Europejskiej.

WNIOSEK

Według skarżącego istotne fakty były następujące:
W dniu 11 czerwca 1997 r. skarżący złożył skargę do Komisji Europejskiej w związku z naruszeniem przez władze Zjednoczonego Królestwa przepisów dotyczących pomocy państwa w odniesieniu do pomocy państwa wypłaconej Manchester Airport Plc i/lub British Airways Plc i Continental Airlines oraz American Airlines. Skarżący zwrócił się do Komisji o wszczęcie dochodzenia zgodnie z art. 93 ust. 2 (nowy art. 88) Traktatu WE oraz o uznanie pomocy wypłaconej przez Radę Miasta Manchester na rzecz Manchester Airport Plc za niezgodną z Traktatem, w związku z czym należy niezwłocznie zaprzestać jej udzielania. Komisję wezwano do niezwłocznego podjęcia działań, ponieważ sprawa była pilna ze względu na harmonogram proponowanej budowy drugiego pasa startowego. Skargę przedstawili osobiście przedstawiciele skarżącego na spotkaniu z DG VII (Transport) w dniu 11 czerwca 1997 r.
W dniu 6 listopada 1997 r. skarżący przesłał Komisji więcej informacji dotyczących sprawozdania brytyjskiego Urzędu Lotnictwa Cywilnego w następstwie sprawozdania przedłożonego mu przez brytyjską Komisję ds. Monopolies & Mergers w sierpniu 1997 r. W sprawozdaniu tym wyrażono poważne obawy dotyczące braku przejrzystości Manchester Airport Plc w kwestiach finansowych. W obu sprawozdaniach wzmocniono niektóre aspekty i istotę skargi.
Nawet jeśli w grudniu 1997 r. DG VII wskazała, że Komisja rozpatrzy skargę w połowie stycznia 1998 r., Komisja nadal nie rozpatrzyła skargi po 11 miesiącach, pomimo częstych próśb skarżącego o udzielenie informacji, rozmów telefonicznych i e-maili. Skarżący załączył do skargi kopie całej korespondencji przesłanej Komisji.
Skarżący zauważył ponadto, że władze Zjednoczonego Królestwa nie dokonały transpozycji dyrektywy 80/723 zmienionej dyrektywą 85/413 w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi, która ma szczególne zastosowanie do działalności transportowej. Termin transpozycji upłynął dnia 1 stycznia 1986 r. (art. 2 dyrektywy 85/413). Skarżący stwierdził, że brak transpozycji przez Zjednoczone Królestwo stanowił naruszenie prawa wspólnotowego, a postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko władzom Zjednoczonego Królestwa powinno było zostać wszczęte wkrótce po powiadomieniu Komisji o tej sprawie. Komisja nie ustosunkowała się do pkt 7 zarzutu dotyczącego wykładni tych dyrektyw.
W dniu 21 lipca 1998 r. skarżący przesłał Rzecznikowi kopię nowego pisma do Komisji z dnia 2 lipca 1998 r. z pytaniem, kiedy Komisja podejmie decyzję w sprawie skargi. Skarżący nie otrzymał odpowiedzi na to pismo.
Skarżący złożył zatem skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich, twierdząc, że Komisja
1) nie odpowiedziała na korespondencję skarżącego,
2) nie rozpatrzyła skargi po upływie ponad roku oraz
3) nie zajęła się niezwłocznie obowiązkiem władz Zjednoczonego Królestwa dotyczącym transpozycji dyrektyw 80/723 i 85/413 do 1986 r. oraz nie zajęła się konkretnymi kwestiami dotyczącymi wykładni tych dyrektyw (pkt 7 skargi).

WNIOSEK

W
swojej opinii Komisja przede wszystkim przypomniała, że w dniu 11 czerwca 1997 r. skarżący złożył do Komisji skargę, twierdząc, że finansowanie portu lotniczego w Manchesterze (MA PLC) przez szereg władz lokalnych na obszarze Manchesteru wiązało się z niezgodną z prawem pomocą państwa na rzecz samego portu lotniczego w Manchesterze i niektórych linii lotniczych. W związku z tym skarżący zwrócił się do Komisji o wszczęcie procedur na mocy art. 93 ust. 2 Traktatu WE w celu stwierdzenia istnienia naruszenia na mocy art. 92 ust. 1 Traktatu WE.
W szczególności skarga dotyczyła dwóch różnych rodzajów transakcji finansowych, które miały miejsce między właścicielami portów lotniczych a portem lotniczym oraz między portem lotniczym a niektórymi przedsiębiorstwami lotniczymi. Ponadto skarżący twierdził, że Zjednoczone Królestwo nie dokonało transpozycji dyrektyw 80/723 i 85/413 w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi. Skarżący formalnie zwrócił się jednak do Komisji jedynie o wszczęcie postępowania na podstawie art. 93 i wyłącznie w odniesieniu do domniemanej pomocy wypłaconej MA PLC przez władze lokalne Manchesteru.
Komisja zauważyła, że uważnie i szczegółowo przyjrzała się skardze, jak wynika z następujących informacji:
kontakty nawiązano przed formalnym złożeniem skargi. Pismem z dnia 7 kwietnia 1997 r. Komisja poinformowała skarżącego o swoim ogólnym stanowisku w kwestii publicznego finansowania projektów infrastrukturalnych;
- skarżący został zaproszony na spotkanie w dniu 11 czerwca w siedzibie DG VII w Brukseli w celu przedstawienia skargi. Skarżący został ponownie poinformowany, że Komisja nie uważa, aby finansowanie publiczne projektów infrastrukturalnych podlegało zasadom pomocy państwa;
- odpowiedź na pismo skarżącego z dnia 30 czerwca 1997 r. do DG VII została udzielona pismem z dnia 16 lipca 1997 r.;
Wydaje się, że pismo skarżącego z dnia 1 lipca 1997 r. do DG VII nie dotarło do Komisji. Komisja nie była w stanie prześledzić tej informacji w swoich archiwach i rejestrach poczty;
pismem z dnia 20 czerwca 1997 r. skierowanym do stałego przedstawiciela Zjednoczonego Królestwa Komisja zwróciła się do władz brytyjskich o przedstawienie uwag w sprawie skargi. Pismem z dnia 18 lipca 1997 r. MA PLC i City of Manchester Council przedstawiły odpowiedź oddalającą zarzuty i wzywającą Komisję do odrzucenia skargi jako bezzasadnej;
następnie Komisja umożliwiła skarżącemu przedstawienie uwag na temat MA PLC i oświadczenia miasta Manchester. Pismem z dnia 1 sierpnia 1997 r. Komisja przesłała skarżącemu kopię odpowiedzi władz brytyjskich. W dniu 9 października 1997 r. skarżący przedstawił dodatkowe uwagi, które Komisja potwierdziła pismem z dnia 8 grudnia 1997 r.;
w odniesieniu do czterech pism z dnia 15 i 18 grudnia 1997 r., 16 lutego i 7 kwietnia 1998 r. nie dodano żadnych nowych informacji, a jedynie wezwano Komisję do podjęcia decyzji w krótkim czasie. W następstwie pierwszego z tych pism Komisja ponownie przedstawiła skarżącemu swoje stanowisko telefonicznie.
W związku z tym Komisja dokładnie zbadała okoliczności faktyczne i prawne przedstawione jej przez skarżącego i stwierdziła, że fakty opisane w skardze nie budzą obaw co do ewentualnych zakłóceń konkurencji między państwami członkowskimi. W istocie w stałym stanowisku Komisji w sprawie finansowania infrastruktury (1) w sektorze lotnictwa uważa się, że budowa lub rozszerzenie projektów infrastruktury lotniczej finansowanych przez sektor publiczny stanowi zasadniczo ogólny środek polityki gospodarczej, który nie wchodzi w zakres przepisów Traktatu dotyczących pomocy państwa w zakresie, w jakim ma na celu zaspokojenie potrzeb w zakresie planowania lub wdrożenie krajowej polityki transportowej. Niemniej jednak, ponieważ możliwe elementy pomocy mogą wynikać z preferencyjnego traktowania określonych przedsiębiorstw podczas korzystania z infrastruktury, ważność tej ogólnej zasady jest uzależniona od tego, czy dana infrastruktura jest dostępna dla wszystkich użytkowników na podstawie obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriów. W niniejszej sprawie nie ma dowodów na istnienie jakiejkolwiek dyskryminacji, w związku z czym można stwierdzić, że co do zasady inwestycja publiczna w MA PLC nie jest objęta zakresem stosowania wspólnotowych przepisów dotyczących pomocy państwa. Komisja od samego początku wyrażała tę opinię skarżącemu, w szczególności w piśmie z dnia 7 kwietnia 1997 r., na spotkaniu w dniu 11 czerwca 1997 r. oraz w rozmowie telefonicznej z dnia 18 grudnia 1997 r.
W odniesieniu do drugiego zarzutu, zgodnie z którym Komisja nie rozpatrzyła skargi po upływie ponad roku, Komisja przypomniała niektóre aspekty przepisów proceduralnych w sprawach dotyczących pomocy państwa (2). Osoby trzecie zwracające się do Komisji mogą być ważnym źródłem informacji na temat pomocy państwa, ale nie są stronami uczestniczącymi w postępowaniu, ponieważ w sprawach dotyczących pomocy państwa Komisja i państwa członkowskie są jedynymi stronami. Komisja bada wszystkie skargi i odpowiada na nie, co zdecydowanie uczyniła w przedmiotowej sprawie, ale nie ma obowiązku podejmowania decyzji w sprawie kwestionowanej pomocy. Ponadto Trybunał Sprawiedliwości stwierdził w sprawie C-376/95 P (Sytraval), że:
ani Traktat, ani prawodawstwo wspólnotowe nie określają systemu proceduralnego rozpatrywania skarg dotyczących przyznania pomocy państwa. W szczególności w przypadku domniemanej pomocy państwa nie ma podstaw do nałożenia na Komisję obowiązku przeprowadzenia wymiany poglądów i argumentów ze skarżącym. W związku z tym w przedmiotowej sprawie Komisja wykroczyła poza swoje zobowiązania wobec skarżącego;
decyzje przyjęte przez Komisję w dziedzinie pomocy państwa muszą być skierowane do zainteresowanych państw członkowskich. Przyjmując taką decyzję, Komisja informuje skarżących o swojej decyzji.
Jeżeli Komisja stwierdzi, że nie istnieje pomoc państwa, jak twierdzi skarżący, musi przedstawić skarżącemu odpowiednie wyjaśnienie. Komisja nie jest jednak zobowiązana do zajęcia stanowiska w kwestiach, które są w sposób oczywisty nieistotne, nieistotne lub wyraźnie drugorzędne.
Komisja, wykonując swoje zadanie organu nadzoru i organu regulacyjnego w dziedzinie konkurencji, jest uprawniona do powołania się na interes Wspólnoty w celu określenia stopnia pierwszeństwa, jaki należy zastosować do sprawy, o której została poinformowana. Komisja stoi w obliczu szeregu spraw, które stwarzają istotne problemy dla prawidłowego funkcjonowania wewnętrznego rynku lotniczego. Rozpatrywanie takich spraw jest dla Komisji wyraźnym priorytetem w porównaniu z bezzasadnymi skargami prima facie, w związku z czym czas i zasoby są odpowiednio przydzielane do każdej pojedynczej sprawy.
Jeżeli chodzi o rzekomy brak odpowiedzi na pkt 7 skargi dotyczący przejrzystości oraz rzekomy brak transpozycji dyrektyw 80/723 i 85/413 przez władze Zjednoczonego Królestwa, Komisja zauważyła, że skarżący zwrócił się do Komisji jedynie o wyjaśnienie interpretacji obu dyrektyw, a nie o wszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Skarżący najwyraźniej formalnie zwrócił się do Komisji o uczynienie tego pismem z dnia 1 lipca 1997 r., którego Komisja nie otrzymała.
W odpowiedzi na pismo Komisji z dnia 20 czerwca 1997 r. władze Zjednoczonego Królestwa w piśmie z dnia 18 lipca 1997 r. stwierdziły, że zgodnie z prawem angielskim żadna osoba fizyczna nie ma prawa dostępu do całej dokumentacji będącej w posiadaniu władz lokalnych, bez uszczerbku dla szczególnych praw, które mogły zostać przyznane w różnych przepisach. Informacje zostały ujawnione skarżącemu zgodnie z tymi przepisami. Obie przedmiotowe dyrektywy nakładają na państwa członkowskie obowiązek przechowywania informacji do dyspozycji Komisji przez okres pięciu lat i dostarczania ich Komisji na jej wniosek. Pismem z dnia 1 sierpnia 1997 r. Komisja przekazała skarżącemu odpowiedź władz Zjednoczonego Królestwa wzywającą do przedstawienia uwag. Pismem z dnia 9 października 1997 r. skarżący przedstawił dalsze uwagi, ale nie zakwestionował argumentów prawnych przedstawionych przez Zjednoczone Królestwo, w związku z czym Komisja stwierdziła, że nie ma już potrzeby ponownego rozpatrywania tej kwestii.
Uwagi skarżącego
Skarżący nie przedstawił żadnych uwag na temat opinii Komisji. W dniu 17 listopada 1998 r. skarżący wystosował jednak pismo do Rzecznika Praw Obywatelskich, w którym stwierdził, że nie otrzymano od Komisji żadnej dalszej korespondencji. Skarżący wyraził zaniepokojenie opóźnieniem w rozstrzygnięciu skargi, zwłaszcza że trwają prace budowlane.
Dalsze informacje uzyskane od Komisji
W dniu 26 lipca 1999 r. Rzecznik Praw Obywatelskich otrzymał kopię pisma przesłanego skarżącemu w dniu 16 lipca 1999 r. przez DG VII, w którym kierownik działu poinformował skarżącego, że Komisja podjęła decyzję, że finansowanie rozwoju portu lotniczego w Manchesterze, jak również ustalenia finansowe i operacyjne między portami lotniczymi w Manchesterze z jednej strony a British Airways i Continental Airlines z drugiej strony, nie stanowią pomocy. Komisja załączyła do tej korespondencji kopię pięciostronicowego pisma, które Komisja przesłała władzom Zjednoczonego Królestwa. Pismo zostanie również udostępnione publicznie w internecie.

DECYZJA

1 Zarzucany brak odpowiedzi Komisji na korespondencję skarżącego
1.1 Skarżący twierdził, że Komisja nie odpowiedziała na korespondencję wysłaną do DG VII po złożeniu skargi. Komisja zauważyła, że odpowiedziała w dniu 16 lipca 1997 r. na pismo skarżącego z dnia 30 czerwca 1997 r., że pismo skarżącego z dnia 1 lipca 1997 r. nie dotarło do Komisji oraz że cztery pisma z dnia 15 i 18 grudnia 1997 r., 16 lutego i 7 kwietnia 1998 r. nie zawierały żadnych nowych informacji, a jedynie wzywały Komisję do podjęcia decyzji w krótkim czasie. W następstwie pierwszego z tych pism Komisja ponownie przedstawiła skarżącemu swoje stanowisko telefonicznie.
1.2 Rzecznik zauważa, że z załączników do skierowanej do niego skargi wynika, że w okresie od 30 czerwca 1997 r. do 7 kwietnia 1998 r. skarżący wysłał do Komisji 18 pism, a mianowicie 13 pism do DG VII i 5 pism do DG XV. To średnio około jednego listu co dwa tygodnie. Rzecznik Praw Obywatelskich przyznaje, że Komisja nie odpowiedziała na każde z tych osiemnastu pism. Z załączników do skargi wynika jednak, że przy różnych okazjach w trakcie rozpatrywania skargi przez jej służby Komisja udzielała odpowiedzi na korespondencję skarżącego:
1.3 Dnia 16 lipca 1997 r. DG VII odpowiedziała na pismo skarżącego z dnia 30 czerwca 1997 r. i odpowiedziała na cztery wnioski złożone przez skarżącego. W piśmie tym DG VII poinformowała skarżącego, że kopia odpowiednich części skargi została przekazana DG IV oraz że DG XVI będzie dyrekcją generalną, która najprawdopodobniej będzie finansować projekty infrastrukturalne, takie jak port lotniczy w Manchesterze. DG VII poinformowała również skarżącego, że czeka na uwagi władz Zjednoczonego Królestwa. Dnia 1 sierpnia 1997 r. DG VII przesłała skarżącemu kopię odpowiedzi władz Zjednoczonego Królestwa. Dnia 26 sierpnia 1997 r. DG VII przesłała skarżącemu faks w celu przedłużenia terminu składania uwag przez skarżącego do dnia 1 października 1997 r. Dnia 8 grudnia 1997 r. DG VII odpowiedziała na pisma skarżącego z dni 9 i 28 października oraz 6 listopada 1997 r. i poinformowała skarżącego, że wraz z innymi służbami Komisji dokładnie rozpatruje skargę. W dniu 5 czerwca 1998 r. DG VII ponownie skierowała pismo do skarżącego. Dnia 3 grudnia 1998 r. DG VII odpowiedziała na pismo skarżącego z dnia 17 listopada 1998 r. i poinformowała skarżącego, że dochodzenie jest nadal w toku i że nie może podjąć żadnych zobowiązań w określonym terminie.
1.4 Z powyższego wynika, że nawet jeśli Komisja nie odpowiedziała na każde pismo skarżącego, wysłała do niego 6 pism w okresie od lipca 1997 r. do grudnia 1998 r. Rzecznik uważa zatem, że Komisja odpowiednio zareagowała na korespondencję skarżącego. Nie stwierdzono zatem żadnego przypadku niewłaściwego administrowania w odniesieniu do tego aspektu sprawy.
2 Zarzucany brak rozpatrzenia skargi przez Komisję po upływie ponad roku 2.1
Skarżący twierdził, że po upływie ponad roku od złożenia skargi w dniu 11 czerwca 1997 r. Komisja, powołując się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, zauważyła, że ani traktat, ani przepisy wspólnotowe nie ustanawiają systemu proceduralnego rozpatrywania skarg dotyczących przyznania pomocy państwa. Komisja wskazała ponadto, że wykonując swoje zadanie organu nadzoru i organu regulacyjnego w dziedzinie konkurencji, ma prawo powołać się na interes wspólnotowy w celu określenia stopnia pierwszeństwa, jaki należy zastosować do sprawy, o której została poinformowana.
2.2 Rzecznik zauważa, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 2 kwietnia 1998 r.(3) ani Traktat, ani prawodawstwo wspólnotowe nie określają systemu proceduralnego rozpatrywania skarg dotyczących przyznania pomocy państwa. Z wyroku tego wynika jednak, że Komisja musi przestrzegać pewnych podstawowych gwarancji proceduralnych wobec skarżących. W szczególności Komisja jest zobowiązana 1) do wezwania zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE, 2) do poinformowania skarżących, zgodnie ze spoczywającym na niej obowiązkiem dobrej administracji, o swojej decyzji stwierdzającej, że kwestionowane środki nie stanowią pomocy państwa oraz 3) do przedstawienia skarżącemu odpowiedniego wyjaśnienia powodów, dla których elementy przedstawione w skardze nie wykazały istnienia pomocy państwa (4).
2.3 W niniejszej sprawie wydaje się, że te gwarancje proceduralne były przestrzegane przez Komisję, ponieważ 1) w dniu 1 sierpnia 1997 r. Komisja przesłała skarżącemu kopię odpowiedzi władz brytyjskich na uwagi, 2) w dniu 16 lipca 1999 r. Komisja poinformowała skarżącego o swojej decyzji stwierdzającej, że finansowanie MA PLC nie stanowi pomocy oraz 3) przesłała skarżącemu kopię pisma wysłanego do władz brytyjskich w dniu 14 czerwca 1999 r., które zawierało uzasadnienie decyzji stwierdzającej, że kwestionowane środki nie stanowią pomocy państwa.
2.4 Rzecznik przyznaje, że między złożeniem skargi w dniu 11 czerwca 1997 r. a ostateczną decyzją Komisji z dnia 16 lipca 1999 r. upłynęły dwa lata. Z korespondencji między Komisją a skarżącym wynika jednak, że w tym czasie Komisja aktywnie badała tę skargę, zwróciła się do władz Zjednoczonego Królestwa o uwagi i przestrzegała praw proceduralnych skarżącego. W związku z tym Rzecznik nie stwierdził żadnego przypadku niewłaściwego administrowania w odniesieniu do tego aspektu sprawy.
3 Zarzucane niezajęcie się ciążącym na władzach Zjednoczonego Królestwa obowiązkiem transpozycji dyrektyw 80/723 i 85/413
3.1 Skarżący zarzucił Komisji, że nie zajęła się szybko ciążącym na władzach Zjednoczonego Królestwa obowiązkiem transpozycji do 1986 r. dyrektyw 80/723 i 85/413 w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi oraz nie zajęła się konkretnymi kwestiami dotyczącymi wykładni tych dyrektyw (pkt 7 skargi). Komisja stwierdziła, że skarżący po prostu zwrócił się do Komisji o wyjaśnienie interpretacji obu dyrektyw, a nie o wszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Skarżący najwyraźniej formalnie zwrócił się do Komisji o uczynienie tego pismem z dnia 1 lipca 1997 r., którego Komisja nie otrzymała.
3.2 Z pkt 7.1.10 pierwotnej skargi złożonej do Komisji w dniu 11 czerwca 1997 r. wynika, że skarżący nie zwrócił się do Komisji o wszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko władzom Zjednoczonego Królestwa, lecz jedynie zwrócił się do Komisji "o wyjaśnienie interpretacji dyrektywy w odpowiedzi na ten aspekt skargi". Rzecznik uważa zatem, że zarzut, zgodnie z którym Komisja nie zajęła się niezwłocznie obowiązkiem transpozycji dyrektyw przez władze Zjednoczonego Królestwa, nie może zostać podtrzymany.
3.3 W odniesieniu do interpretacji dyrektyw Rzecznik zauważa, że w dniu 1 sierpnia 1997 r. Komisja przekazała skarżącemu odpowiedź władz brytyjskich, zwracając się do skarżącego o przedstawienie uwag. Skarżący nie przedstawił jednak dalszych uwag na temat argumentów prawnych przedstawionych przez władze Zjednoczonego Królestwa. Komisja mogła zatem słusznie stwierdzić, że dalsze działania w tej kwestii nie były konieczne i w związku z tym działała w granicach swoich uprawnień prawnych.
3.4 Na podstawie powyższych rozważań Rzecznik nie stwierdził żadnego przypadku niewłaściwego administrowania w odniesieniu do tego aspektu sprawy.
4 Wnioski Na
podstawie dochodzenia Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi wydaje się, że Komisja Europejska nie dopuściła się niewłaściwego administrowania. W związku z tym Rzecznik podjął decyzję o zamknięciu sprawy.
Przewodnicząca Komisji Europejskiej i prezes Trybunału Obrachunkowego również zostaną poinformowani o tej decyzji.
Z poważaniem
Jacob SÖDERMAN

---

(1) Zob. wytyczne Komisji w sprawie stosowania art. 92 i 93 Traktatu WE oraz art. 61 Porozumienia EOG do pomocy państwa w sektorze lotnictwa, Dz.U. C 350 z 10.12.1994.

(2) Prawo konkurencji we Wspólnotach Europejskich, tom II A, Zasady mające zastosowanie do pomocy państwa – OPOCE, s. 45.

(3) 1 Sprawa C-367/95 P, Komisja przeciwko Sytraval, [1998] ECR I-1719.

(4) Sprawa C-376/95 P, zob. w szczególności pkt 45, 59 i 64 wyroku