De zaak betrof een verzoek om toegang van het publiek tot documenten in verband met een bijeenkomst tussen de Europese Commissie en een denktank in 2014. De Commissie verleende gedeeltelijke toegang tot twee documenten en weigerde volledig toegang tot een derde document. Daarbij heeft de Commissie zich beroepen op de uitzondering op de toegang van het publiek, die betrekking heeft op de bescherming van de persoonlijke levenssfeer en de integriteit van het individu.

Het onderzoeksteam van de Ombudsman onderzocht de documenten in kwestie en bevestigde dat de bewerkingen betrekking hebben op persoonsgegevens. De Ombudsman oordeelde dat het redelijk was dat de Commissie van mening was dat klager geen overtuigende argumenten had aangevoerd waarom hij toegang moest hebben tot de litigieuze persoonsgegevens. Als zodanig mocht de Commissie (volledige) toegang tot de gevraagde documenten weigeren.

De Ombudsman sloot het onderzoek af en stelde vast dat er geen sprake was van wanbeheer.

De zaak betrof een verzoek om toegang van het publiek tot documenten die in het bezit zijn van de Europese Commissie in verband met zorgen over professioneel gedrag van leden van de internationale waarnemingsoperatie in Albanië. De Commissie heeft vastgesteld dat één document (een brief) binnen het toepassingsgebied van het verzoek valt en heeft er gedeeltelijke toegang toe verleend. Zij heeft de toegang tot delen van de brief geweigerd op grond van de noodzaak om de persoonlijke levenssfeer en het algemeen belang met betrekking tot de internationale betrekkingen van de EU te beschermen.

Het onderzoeksteam van de Ombudsman beoordeelde het document en bevestigde dat de achtergehouden delen persoonsgegevens en gevoelige informatie bevatten. De Ombudsman achtte de argumenten van de Commissie ter rechtvaardiging van het onleesbaar maken van persoonsgegevens redelijk. Zij was ook van mening dat het niet kennelijk onjuist was dat de Commissie aanvoerde dat openbaarmaking van bepaalde gevoelige delen van de brief de internationale betrekkingen van de EU met Albanië zou ondermijnen.

De Ombudsman sloot daarom het onderzoek af en stelde vast dat er geen sprake was van wanbeheer.

De zaak betrof een verzoek aan de Europese Commissie om toegang van het publiek tot documenten over de terugkeer of verwijdering van vluchtelingen, asielzoekers of migranten uit Turkije. In antwoord daarop heeft de Commissie 27 documenten geïdentificeerd waartoe zij de toegang in hun geheel heeft geweigerd. Voor zes van de documenten werd de toegang geweigerd om de commerciële belangen van de uitvoerende partner van het desbetreffende door de EU gefinancierde project te beschermen. Voor de overige documenten heeft de Commissie zich beroepen op de bescherming van het openbaar belang wat betreft de internationale betrekkingen van de EU met Turkije.

Klager verzocht de Commissie haar besluit te herzien (door een “bevestigend verzoek” in te dienen). Aangezien de Commissie niet binnen de toepasselijke termijnen heeft geantwoord, wendde klager zich tot de Ombudsman.

De Ombudsman heeft een onderzoek geopend naar het verzuim van de Commissie om te antwoorden op het confirmatief verzoek van klager. Bij gebreke van een bevestigend besluit en in een poging de zaak vooruit te helpen, verzocht de Ombudsman om inzage in de litigieuze documenten. Op basis van de inspectie deelde de Ombudsman haar voorlopige standpunt met de Commissie dat de weigering om toegang te verlenen tot alle documenten in hun geheel niet gerechtvaardigd was.

Bijna een jaar na de indiening van het confirmatief verzoek herhaalde de Commissie dat geen toegang kon worden verleend tot een van de documenten. Hoewel zij zich niet langer baseerde op de bescherming van de commerciële belangen van de uitvoerende partner, was zij van mening dat de toegang tot alle documenten moest worden geweigerd om te voorkomen dat de internationale betrekkingen van de EU met Turkije in gevaar werden gebracht. 

Aangezien de Commissie nu op het confirmatief verzoek van klager heeft geantwoord, heeft de Ombudsman de zaak gesloten. Zij heeft ondubbelzinnig kritiek geuit op de aanzienlijke vertraging die de Commissie heeft opgelopen bij het beantwoorden van het verzoek van klager. De Ombudsman herhaalde ook haar twijfels - zoals reeds naar voren gebracht in haar voorlopige standpunten - over de vraag of de documenten overal gevoelige informatie bevatten. Aangezien de zaak betrekking had op het verzuim van de Commissie om tijdig te antwoorden op het verzoek om toegang van het publiek, heeft zij dit echter niet voortgezet.

De zaak betrof een verzoek om toegang van het publiek tot een document met betrekking tot een door de EU gefinancierd project in Turkije betreffende migratiebeheer. De Europese Commissie heeft een document geïdentificeerd, een financieel verslag, dat zij weigerde openbaar te maken op grond van het feit dat openbaarmaking de bescherming van het openbaar belang op het gebied van de openbare veiligheid en de internationale betrekkingen van de EU zou kunnen ondermijnen.

Het onderzoeksteam van de Ombudsman heeft het litigieuze document geïnspecteerd.

Op basis van de inspectie en gezien de ruime beoordelingsmarge waarover de instellingen van de Unie beschikken om te bepalen of het openbaar belang op het gebied van de openbare veiligheid en de internationale betrekkingen in gevaar is, heeft de Ombudsman vastgesteld dat het besluit van de Commissie om toegang te weigeren niet kennelijk onjuist was. Aangezien de betrokken openbare belangen niet kunnen worden vervangen door een ander openbaar belang dat belangrijker wordt geacht, heeft de Ombudsman geen wanbeheer vastgesteld en de zaak gesloten.

De zaak betrof een verzoek om toegang van het publiek tot documenten in verband met een bijeenkomst tussen vertegenwoordigers van het Tony Blair Institute for Global Governance (TBI) en twee leden van het kabinet van de Hongaarse commissaris op 19 juni 2024. Met name was klager geïnteresseerd in de vraag of een specifieke vertegenwoordiger van de TBI, die klager beschouwde als een publieke figuur die eerder een openbaar ambt bekleedde, aanwezig was op de vergadering.

De Commissie heeft klager gedeeltelijke toegang verleend tot het verslag van de vergadering en tot een e-mail die zij voorafgaand aan de vergadering van TBI had ontvangen. De Commissie heeft de namen van de vertegenwoordigers van TBI onleesbaar gemaakt. Zij was van mening dat de door de klager aangevoerde argumenten niet van dien aard waren dat zij een specifieke behoefte in het algemeen belang aan openbaarmaking van deze persoonsgegevens („noodzaak”) aantoonden. Los van het ontbreken van een noodzaak was de Commissie van mening dat openbaarmaking de legitieme belangen van de betrokken personen zou ondermijnen. Wat het verzoek om toegang met betrekking tot een geïdentificeerde persoon betreft, antwoordde de Commissie dat zij niet kon bevestigen of ontkennen of de persoon in kwestie aan de vergadering had deelgenomen, aangezien ook deze persoon als persoonsgegevens werd beschouwd.

De Ombudsman oordeelde dat het redelijk was dat de Commissie van mening was dat klager onvoldoende argumenten had aangevoerd waaruit bleek dat de persoonsgegevens aan hem moesten worden doorgegeven voor een specifiek doel in het algemeen belang. De Ombudsman sloot daarom het onderzoek af en kwam tot de bevinding dat verder onderzoek niet gerechtvaardigd is. De Ombudsman merkte echter op dat de Commissie TBI had kunnen raadplegen over de kwestie van het bekendmaken van de namen van hun vertegenwoordigers tijdens de vergadering, met als doel elke basis voor publieke speculatie weg te nemen, en deed een overeenkomstige suggestie.