Krachtens Verordening (EG) nr. 2187/2005 voor de instandhouding van de visbestanden via technische maatregelen in de Oostzee, de Belten en de Sont moet de Commissie ervoor zorgen dat uiterlijk op 1 januari 2008 een wetenschappelijke beoordeling wordt uitgevoerd van de effecten van het gebruik van met name kieuwnetten, schakelnetten en warrelnetten op walvisachtigen en dat haar bevindingen aan het Europees Parlement en de Raad worden voorgelegd.

De Commissie heeft een wetenschappelijk instituut verzocht een dergelijke beoordeling uit te voeren, maar dit laatste kon dit niet doen vanwege het ontbreken van relevante verslagen over incidentele vangsten van walvisachtigen. Deze verslagen hadden overeenkomstig een andere verordening door de lidstaten bij de Commissie moeten worden ingediend.

In 2009 heeft de Commissie een mededeling aangenomen waarin zij het Parlement en de Raad meedeelde dat het uitvoeren van de wetenschappelijke beoordeling niet mogelijk was. Klager, een Poolse visser, voerde aan dat de Commissie als gevolg daarvan haar verplichting uit hoofde van Verordening (EG) nr. 2187/2005 niet is nagekomen. Klager wendde zich daarom tot de Ombudsman.

Gedurende het gehele onderzoek van de Ombudsman heeft de Commissie niet gemotiveerd waarom zij niet alle haar ter beschikking staande middelen had gebruikt om de nationale naleving van de andere verordening te waarborgen en aldus het wetenschappelijk instituut de nodige gegevens te verstrekken voor de door Verordening (EG) nr. 2187/2005 vereiste beoordeling. De Ombudsman was van mening dat dit verzuim een geval van wanbeheer vormde. Hij maakte een kritische opmerking dat de Commissie niet heeft aangetoond dat zij zich objectief gezien niet kon kwijten van de verplichting om uiterlijk op 1 januari 2008 een wetenschappelijke beoordeling te verrichten van de gevolgen voor walvisachtigen van het gebruik van met name kieuwnetten, schakelnetten en warrelnetten.

Klager, een Franse universiteit, nam deel aan een consortium dat een door de Commissie gefinancierd project ontwikkelde. Na problemen met de coördinator trok de klager zich terug uit het project. De Commissie verzocht vervolgens om terugbetaling van een deel van de betalingen die zij aan klager had gedaan. Klager achtte de beweringen van de Commissie oneerlijk en wendde zich tot de Ombudsman.

De Ombudsman opende een onderzoek waarbij de Commissie hem een gedetailleerd overzicht verstrekte van de bedragen die zij aan klager had betaald. Zij legde uit dat klager de vereiste verslagen en te leveren prestaties niet tijdig had ingediend, zoals vereist door het contract. Voorts verwees zij naar een voorstel dat zij aan de coördinator had gedaan, namelijk dat de klager de relevante documenten ook na de contractuele termijn zou verstrekken.

Aangezien klager niet op de hoogte leek te zijn van bovengenoemd voorstel, verzocht de Ombudsman de Commissie te overwegen in te stemmen met de indiening van een verslag van klager over zijn deelname aan het project. De Commissie was het ermee eens en verklaarde dat zij, indien gerechtvaardigd, ook de van klager gevraagde bedragen kon verlagen. De Ombudsman constateerde dat de Commissie de klacht had afgehandeld en de zaak had afgesloten.

Om de duurzaamheid van de visserij in de EU te beschermen, kan de EU-wetgever maatregelen vaststellen om de visserij-inspanningen in de hele Unie te beperken. In de verordening van de Raad tot vaststelling van het aantal visdagen in de wateren van de Gemeenschap voor het jaar 2007 is het aantal dagen dat is toegewezen aan een specifieke categorie vaartuigen die in het gebied ten westen van Schotland vissen, met 10% verminderd van 280 dagen in 2006 tot 252 dagen. Als gevolg daarvan wendde de vissersvereniging van Clyde, die de vissers in het betrokken gebied vertegenwoordigde, zich tot de Ombudsman. Klager voerde aan dat deze verlaging het gevolg was van een administratieve fout van de Europese Commissie in een "niet-papier", die de basis vormde voor de besprekingen over deze kwestie in de Raad. Volgens klager heeft de Commissie de relevante kolommen met betrekking tot het gebied ten westen van Schotland en de Noordzee ten onrechte uitgewisseld in een tabel met de voorgestelde verlagingen.

In haar advies voerde de Commissie aan dat de genoemde verlaging door de lidstaten was besproken en goedgekeurd en dat er geen administratieve fout was gemaakt.

Na een grondig onderzoek van het niet-papier stelde de Ombudsman vast dat de genoemde tabel weliswaar een voorstel bevatte om de visdagen voor het gebied ten westen van Schotland te verkorten, maar dat de toelichting in het niet-papier niet in een dergelijke verlaging voorzag. De Ombudsman concludeerde derhalve dat er inderdaad een administratieve fout was gemaakt. Hij deed de Commissie daarom een ontwerpaanbeveling, waarin hij haar verzocht de fout te erkennen en, voor zover mogelijk, corrigerende maatregelen te nemen.

De Commissie verwierp de ontwerpaanbeveling. Zij herhaalde haar argument dat het desbetreffende voorstel opzettelijk was gedaan en gebaseerd was op wetenschappelijk bewijs waaruit bleek dat kabeljauw in het gebied ten westen van Schotland zich in een kritieke toestand bevond. De Commissie verklaarde ook dat het niet-papier niet relevant was, aangezien het vervangen was door haar formele voorstel voor de verordening van de Raad. Bovendien zou het, zelfs als er een fout was gemaakt, niet langer mogelijk zijn om corrigerende maatregelen te nemen.

In zijn besluit wees de Ombudsman erop dat het feit dat het niet-papier werd vervangen door het formele wetgevingsvoorstel van de Commissie niet betekende dat mogelijk wanbeheer met betrekking tot het niet-papier niet langer hoefde te worden onderzocht. De Ombudsman constateerde voorts dat uit het beschikbare bewijsmateriaal bleek dat deskundige instanties hadden aanbevolen om in 2007 geen kabeljauw te vangen in zowel het gebied ten westen van Schotland als in de Noordzee. Het niet-papier van de Commissie koos echter niet voor een totaalverbod, maar stelde voor om de vloot die de grootste impact op de kabeljauwbestanden heeft, te verminderen. Wat het gebied ten westen van Schotland betreft, was de Commissie van oordeel dat dit geldt voor vloten die goed zijn voor meer dan 50 ton kabeljauwvangsten. De categorie vaartuigen waarop de onderhavige zaak betrekking heeft, leek echter niet tot deze groep te behoren. De Ombudsman bevestigde derhalve zijn standpunt dat er een administratieve fout leek te zijn gemaakt. Aangezien de argumenten van de Commissie met betrekking tot de onmogelijkheid om corrigerende maatregelen te nemen redelijk leken, sloot de Ombudsman de zaak af met een kritische opmerking.