Achtergrond van de klacht

1. In 2013 nam klager deel aan algemeen vergelijkend onderzoek EPSO/AD/262/13 voor vertalers (AD5) met het Frans als hoofdtaal. Hij slaagde voor de toelatingstoets en werd daarom uitgenodigd om de vertaaltoetsen te doen [1].

2. In april 2014 deelde EPSO hem mee dat hij 19 punten had behaald voor vertaaltest A, die onder het vereiste minimum lag. Bijgevolg was zijn vertaaltest B niet gemarkeerd en werd hij dus niet uitgenodigd voor de volgende fase van het vergelijkend onderzoek (de fase van het beoordelingscentrum).

3. Klager diende vervolgens een verzoek tot herziening in bij EPSO. Hij voerde aan dat er bepaalde fouten moeten zijn gemaakt bij de correctie van zijn vertaaltest A. Hij vroeg EPSO om toegang tot zijn vertaaltests, het evaluatieschema dat werd gebruikt om zijn prestaties te beoordelen, en de bronteksten.

4. In antwoord hierop heeft EPSO klager een niet-gecorrigeerde versie van zijn vertaalde tekst voor de vertaaltoetsen A en B verstrekt. Het weigerde hem echter de bronteksten te verstrekken, met het argument dat deze afkomstig zijn uit een door EPSO ontwikkelde databank en waarschijnlijk in toekomstige vergelijkende onderzoeken zullen worden gebruikt.

5. Op 2 mei 2014 heeft EPSO klager verder meegedeeld dat het een technische verificatie van zijn testresultaten had uitgevoerd, maar geen fouten had vastgesteld. Zij bevestigde derhalve dat de aan klager meegedeelde resultaten inderdaad zijn resultaten waren.

6. Op 3 mei 2014 diende klager bij de Europese Ombudsman een klacht in tegen de weigering van EPSO om hem de gevraagde documenten te verstrekken. Hij voerde aan dat de weigering van EPSO betekende dat hij niet kon controleren welke fouten hij maakte en zijn prestaties niet kon beoordelen. Klager voerde aan dat EPSO, ondanks de aanbeveling van de Ombudsman in zaak 814/2012/TN, had geweigerd de voor de vertaaltests gebruikte evaluatiecriteria openbaar te maken. Volgens klager was dit in strijd met de toezegging van EPSO om kandidaten een beoordeling van hun competenties te verstrekken.

Het onderzoek

7. De Ombudsman besloot een onderzoek in te stellen naar de volgende bewering en bewering:

Bewering:

EPSO heeft ten onrechte geweigerd klager de bronteksten van zijn vertalingen te verstrekken.

Vordering:

EPSO moet hem de bronteksten van zijn vertalingen verstrekken.

8. De Ombudsman vroeg EPSO ook uit te leggen waarom het was afgeweken van zijn traditionele beleid om kandidaten de bronteksten van vertalingen in algemene vergelijkende onderzoeken te verstrekken.

9. Wat betreft de klacht van klager dat EPSO ondanks de aanbeveling van de Ombudsman in zaak 814/2012/TN weigerde kandidaten de evaluatiecriteria te verstrekken die voor de vertaaltests werden gebruikt, deelde de Ombudsman klager mee dat dit aspect van zijn klacht betrekking had op dezelfde kwestie als in klacht 1136/2014/DK. In haar onderzoek naar deze klacht heeft de Ombudsman EPSO verzocht zich uit te spreken over de mogelijke relevantie van het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken in de zaak De Mendoza Asensi/Commissie [2].

10. In de loop van het onderzoek ontving de Ombudsman het advies van EPSO over de klacht en vervolgens de opmerkingen van klager naar aanleiding van het advies van EPSO.

Bewering dat de bronteksten van de vertaaltests van de klager niet zijn verstrekt

Aan de Ombudsman voorgelegde argumenten

11. In zijn advies verklaarde EPSO dat het, in het licht van zijn voortdurende inzet voor het handhaven en verbeteren van hoge transparantienormen, zijn beleid inzake de openbaarmaking van bronteksten die in vergelijkende onderzoeken voor vertalers worden gebruikt, had herzien. Als gevolg daarvan besloot EPSO dat alle bronteksten van toekomstige algemene vergelijkende onderzoeken voor vertalers vervolgens op zijn website zouden worden gepubliceerd, waardoor rechtstreekse toegang tot de kandidaten werd gewaarborgd. EPSO verklaarde ook dat het klager reeds een kopie van de gevraagde bronteksten had toegezonden.

12. In zijn opmerkingen erkende klager dat hij inderdaad de relevante bronteksten van EPSO had ontvangen. Hij heeft ook begrepen dat EPSO, overeenkomstig de recente rechtspraak van de rechterlijke instanties van de Unie, de beoordelingscriteria niet openbaar kan maken.

Beoordeling door de Ombudsman

13. De Ombudsman is ingenomen met de bereidheid van EPSO om zijn beleid inzake de openbaarmaking van de bronteksten van vertaaltests in algemene vergelijkende onderzoeken te herzien en is ingenomen met het nieuwe beleid waarbij EPSO deze automatisch op zijn website publiceert.

14. De Ombudsman is derhalve van oordeel dat EPSO de zaak naar tevredenheid van klager heeft geregeld.

15. Wat de openbaarmaking van de evaluatiecriteria betreft, wijst de Ombudsman erop dat EPSO in het kader van haar onderzoek naar klacht 1136/2014/DK heeft verklaard dat zijn eigen ontwikkelingsprogramma de transparantie van zijn selectieprocedures reeds heeft vergroot door de invoering van competentie- en vaardigheidstests en door het competentiepaspoort, waarin de resultaten van die geteste vaardigheden worden samengevat. Zij heeft ook verklaard dat kandidaten die geen competentiepaspoort ontvangen omdat zij in een eerder stadium van het vergelijkend onderzoek zijn uitgesloten, EPSO nu kunnen verzoeken hun opmerkingen te maken. Bovendien ontwikkelt EPSO een nieuwe procedure waarmee kandidaten die geen competentiepaspoort ontvangen, het gemotiveerde besluit van de jury kunnen verkrijgen, met de opmerkingen van de jury over de kwaliteit van hun vertalingen. EPSO verklaarde dat deze nieuwe procedure tegen 2016 zou kunnen worden ingevoerd.

16. De Ombudsman is derhalve van mening dat dit aspect geen verder onderzoek behoeft.

Conclusie

Op basis van het onderzoek naar deze klacht sluit de Ombudsman de klacht af met de volgende conclusie:

EPSO heeft de zaak naar tevredenheid van klager opgelost.

Klager en EPSO zullen van dit besluit in kennis worden gesteld.

Emily O'Reilly

Straatsburg, 12/06/15

[1] De vertaaltoetsen bestonden uit twee delen: i) een vertaling uit taal 2 (Duits of Engels) in het Frans (vertaaltest A); en ii) een vertaling van taal 3 (Duits of Engels, maar anders dan taal 2) in het Frans (vertaaltest B). Het minimumaantal punten voor elke vertaaltest bedroeg 40 van de 80 punten. Als vertaaltest A niet aan het vereiste minimum voldeed, was vertaaltest B niet eens gemarkeerd.

[2] Zaak F-127/11 van 12 februari 2014, Gonzalo de Mendoza Asensi/Europese Commissie, nog niet gepubliceerd, punt 99. In zijn arrest heeft het Gerecht geoordeeld dat de jury’s de kandidaten niet hoeven te voorzien van i) de gecorrigeerde versie van hun examens, ii) de redenen waarom hun antwoorden onjuist waren, of iii) de voor de schriftelijke en mondelinge examens gebruikte beoordelingsschema’s, aangezien deze documenten deel uitmaken van de vergelijkende beoordelingen van de jury en onder het geheim van de werkzaamheden van de jury vallen.