Η υπόθεση αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή χειρίστηκε το αίτημα δημοσιογράφου που εργάζεται σε πρακτορείο ειδήσεων να προστεθεί σε κατάλογο διευθύνσεων για δελτία Τύπου που υπόκεινται σε εμπάργκο, ιδίως για τους «δείκτες ευρώ» της Eurostat, οι οποίοι παρέχουν τακτικές οικονομικές στατιστικές πληροφορίες. Η Eurostat, η οποία ανήκει στην Επιτροπή, αρνήθηκε να προσθέσει τον δημοσιογράφο στον κατάλογο, διότι ανέφερε ότι μόνο δημοσιογράφοι ή οργανισμοί στους οποίους είχε χορηγηθεί «διαπίστευση» από τα μέσα ενημέρωσης από την Επιτροπή μπορούσαν να συμπεριληφθούν στους εν λόγω καταλόγους διανομής. Ο δημοσιογράφος ή το ειδησεογραφικό πρακτορείο του δεν μπορούσαν να λάβουν διαπίστευση, διότι δεν πληρούσαν μία από τις προϋποθέσεις, δηλαδή ότι το πρακτορείο ή ένας δημοσιογράφος του πρακτορείου έχει την κατοικία του στο Βέλγιο. Ο καταγγέλλων ισχυρίστηκε ότι η πρακτική αυτή εισάγει διακρίσεις και σημαίνει ότι μόνο οι μεγαλύτεροι οργανισμοί μέσων ενημέρωσης με επαρκείς οικονομικούς πόρους που θα μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά να έχουν δημοσιογράφους στο Βέλγιο θα μπορούσαν να λαμβάνουν πληροφορίες που υπόκεινται σε εμπάργκο.

Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι ήταν εύλογο για την Επιτροπή να συμπεριλάβει την κατοικία στο Βέλγιο ως προϋπόθεση για τη διαπίστευση όσον αφορά την πρόσβαση στα φυσικά κτίρια των θεσμικών οργάνων της ΕΕ στις Βρυξέλλες. Ωστόσο, διαπίστωσε ότι η συμπερίληψη της απαίτησης κατοικίας στο Βέλγιο ως προϋπόθεσης για την εγγραφή στους καταλόγους διανομής για τα μέλη των μέσων ενημέρωσης ήταν δυσανάλογη.

Η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την έρευνα με διαπίστωση κακοδιοίκησης και ζήτησε από την Επιτροπή να υποβάλει έκθεση εντός έξι μηνών για να την ενημερώσει σχετικά με τα μέτρα που είχε λάβει για την αντιμετώπιση της κατάστασης.

Ο καταγγέλλων ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρόσβαση του κοινού σε έγγραφα που περιέχουν στατιστικά στοιχεία, τα οποία υπέβαλαν οι ισπανικές αρχές, σχετικά με τις δραστικές ουσίες στα φυτοφάρμακα. Η Επιτροπή χορήγησε πρόσβαση μόνο σε μέρη των τεσσάρων εγγράφων που θεωρούσε ότι ενέπιπταν στο πεδίο εφαρμογής της αίτησης. Αρνήθηκε την πρόσβαση στα υπόλοιπα, επικαλούμενη εξαιρέσεις σύμφωνα με τους κανόνες της ΕΕ για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα και υποστηρίζοντας ότι η δημοσιοποίηση των απαλειφθέντων τμημάτων θα υπονόμευε τα εμπορικά συμφέροντα των εταιρειών από τις οποίες συλλέχθηκαν τα δεδομένα. Η Επιτροπή υποστήριξε επίσης ότι τα δεδομένα καλύπτονταν από την αρχή της εμπιστευτικότητας που ορίζεται στους κανόνες της ΕΕ για τη συλλογή στατιστικών στοιχείων.

Βάσει ελέγχου των εν λόγω εγγράφων, η Διαμεσολαβήτρια έκρινε ότι οι απαλειφόμενες πληροφορίες αφορούσαν ουσίες που προορίζονταν να ελευθερωθούν στο περιβάλλον. Σύμφωνα με τους κανόνες της ΕΕ για την πρόσβαση σε περιβαλλοντικές πληροφορίες (κανονισμός Aarhus) και τη σχετική νομολογία, υπάρχει υπερισχύον δημόσιο συμφέρον για τη δημοσιοποίηση των εν λόγω πληροφοριών.

Ο Διαμεσολαβητής αμφισβήτησε τη θέση της Επιτροπής ότι η αρχή του στατιστικού απορρήτου υπερισχύει της διαφάνειας των πληροφοριών σχετικά με τις εκπομπές στο περιβάλλον. Δεν ήταν πεπεισμένη ότι η Επιτροπή είχε εφαρμόσει πλήρως τους κανόνες του κανονισμού Aarhus. Ωστόσο, η Διαμεσολαβήτρια εξέφρασε την άποψη ότι τα ζητήματα αυτά θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν καλύτερα από τους νομοθέτες της ΕΕ που αναθεωρούν επί του παρόντος την ισχύουσα νομοθεσία και, ως εκ τούτου, περάτωσαν την έρευνα, δεσμευόμενοι να θέσουν το ζήτημα υπόψη τους.