Η υπόθεση αφορούσε την άρνηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) να παράσχει στο κοινό πρόσβαση σε έγγραφα που περιείχαν συμβουλές σχετικά με την πολιτική της για την ισότητα των φύλων και τα συναφή μέτρα. Η ΕΚΤ έκρινε ότι η δημοσιοποίηση θα υπονόμευε την προστασία των νομικών συμβουλών και την εσωτερική διαδικασία λήψης αποφάσεων. Ο καταγγέλλων ισχυρίστηκε ότι υπάρχει υπερισχύον δημόσιο συμφέρον για τη δημοσιοποίηση, δηλαδή για την κατανόηση του νομικού σκεπτικού στο οποίο βασίζεται η πολιτική της ΕΚΤ για την ισότητα των φύλων και τα σχετικά μέτρα.

Η ομάδα έρευνας της Διαμεσολαβήτριας εξέτασε τα επίμαχα έγγραφα. Βάσει των ανωτέρω, η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι το περιεχόμενο των εγγράφων μπορούσε εύλογα να θεωρηθεί νομική συμβουλή και ότι ήταν εύλογο για την ΕΚΤ να θεωρήσει ότι η δημοσιοποίηση των εγγράφων θα υπονόμευε την προστασία που παρέχεται στις νομικές συμβουλές. Επιπλέον, η Διαμεσολαβήτρια έκρινε εύλογο να θεωρήσει η ΕΚΤ ότι δεν υπήρχε υπερισχύον δημόσιο συμφέρον για τη δημοσιοποίηση.

Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την έρευνα διαπιστώνοντας ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση.

Η υπόθεση αφορούσε αίτημα πρόσβασης του κοινού σε έγγραφα σχετικά με τέσσερις συναντήσεις μεταξύ της επιτρόπου κ. Jourová και διαφόρων εξωτερικών ενδιαφερόμενων μερών. Αφού περίμενε την απάντηση της Επιτροπής επί έξι μήνες, ο καταγγέλλων απευθύνθηκε στον Διαμεσολαβητή.

Η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την έρευνα διότι, μετά την παρέμβασή της, η Επιτροπή απάντησε στην καταγγέλλουσα και χορήγησε μερική πρόσβαση στα ζητηθέντα έγγραφα.