Skarżący jest przedsiębiorstwem informatycznym, które uczestniczyło w przetargu Komisji. Komisja zwróciła się do wszystkich oferentów o przeprowadzenie dwóch studiów przypadku, aby umożliwić jej ocenę ich zdolności technicznych.

Skarżący zakwestionował fakt, że jedno ze studiów przypadku było bardzo podobne do przetargu zorganizowanego niedawno przez agencję UE. Twierdziła ona, że dało to przedsiębiorstwom, które wygrały ten przetarg, przewagę konkurencyjną w przetargu Komisji. Skarżący zakwestionował również decyzję Komisji o nieujawnianiu nazwisk osób, które oceniły wnioski Komisji.

W następstwie dochodzenia Rzecznik doszła do wniosku, że struktura procedury przetargowej opracowana przez Komisję nie zapewnia zwycięskiemu oferentowi przewagi konkurencyjnej. W odniesieniu do ujawnienia nazwisk oceniających Rzecznik sugeruje, aby Komisja rozważyła ujawnienie takich nazwisk w przyszłości.

Skarżący był przedmiotem dochodzenia prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF). OLAF ujawnił osobie trzeciej szczegóły wyników dochodzenia, które zostały opublikowane w artykule prasowym w kraju skarżącego. Europejski Inspektor Ochrony Danych uznał, że ujawnienie jest sprzeczne z unijnymi przepisami o ochronie danych. Następnie skarżący zwrócił się do OLAF-u o przyznanie się do nieprawidłowości w ujawnieniu danych osobowych i przeprosiny za nie.

OLAF początkowo odmówił. W następstwie dochodzenia Rzecznik wystosowała jednak do skarżącego pismo, w którym wyraziła ubolewanie z powodu nieprzestrzegania w jego przypadku przepisów o ochronie danych i przeprosiła go. Chociaż skarżący nie był usatysfakcjonowany przeprosinami, Rzecznik uznał, że spełnił on żądanie skarżącego i w związku z tym stwierdził, że nie ma podstaw do prowadzenia przez niego dalszych dochodzeń w sprawie skargi.

W marcu 2005 r. skarżący złożył do Komisji skargę dotyczącą domniemanych naruszeń przez Finlandię dyrektywy 95/46/WE w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych. Skarżyła się przed Komisją, że fińska gmina opublikowała poufne dane osobowe dotyczące jej córki na stronie internetowej gminy. Skarżąca twierdziła, że Komisja nie zbadała prawidłowo jej skargi i że niesłusznie odmówiła jej dostępu na mocy rozporządzenia 1049/2001 do dokumentów związanych z dochodzeniami Komisji.

W odniesieniu do argumentu skarżącego, że Komisja powinna wnieść sprawę przeciwko Finlandii do Trybunału Sprawiedliwości na podstawie art. 258 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), Rzecznik Praw Obywatelskich przypomniał, że art. 258 TFUE stosuje się zwykle tylko wtedy, gdy praktyka administracyjna sprzeczna z prawem UE ma charakter spójny i ogólny. Ponadto państwo członkowskie nie może zostać postawione przed Trybunałem Sprawiedliwości na podstawie art. 258 TFUE, jeżeli dostosowało już swoją praktykę administracyjną do prawa Unii przed skierowaniem do niego uzasadnionej opinii. Komisja poinformowała Rzecznika, że wytyczne fińskich władz lokalnych zostały zmienione w marcu 2008 r. w celu lepszej ochrony prawa do ochrony danych przez władze miejskie. Ponieważ obecne wytyczne władz lokalnych wydają się być zgodne z przepisami o ochronie danych, Komisja nie ma podstaw do wszczęcia postępowania przeciwko Finlandii. Rzecznik z zadowoleniem przyjął fakt, że Komisja nadal monitoruje sprawę w świetle toczących się przed fińskimi sądami sporów dotyczących leżącej u jej podstaw kwestii.

Rzecznik nie stwierdził zatem niewłaściwego administrowania w odniesieniu do zarzutu, że Komisja nie zbadała prawidłowo skargi.

Jeżeli chodzi o domniemaną bezprawną odmowę udzielenia skarżącemu dostępu do dokumentów, Rzecznik zauważył, że podczas dochodzenia Komisja postanowiła udzielić skarżącemu dostępu do przedmiotowych dokumentów. Zarzut i roszczenie zostały zatem rozstrzygnięte przez Komisję.