Skarżący jest przedsiębiorstwem informatycznym, które uczestniczyło w przetargu Komisji. Komisja zwróciła się do wszystkich oferentów o przeprowadzenie dwóch studiów przypadku, aby umożliwić jej ocenę ich zdolności technicznych.

Skarżący zakwestionował fakt, że jedno ze studiów przypadku było bardzo podobne do przetargu zorganizowanego niedawno przez agencję UE. Twierdziła ona, że dało to przedsiębiorstwom, które wygrały ten przetarg, przewagę konkurencyjną w przetargu Komisji. Skarżący zakwestionował również decyzję Komisji o nieujawnianiu nazwisk osób, które oceniły wnioski Komisji.

W następstwie dochodzenia Rzecznik doszła do wniosku, że struktura procedury przetargowej opracowana przez Komisję nie zapewnia zwycięskiemu oferentowi przewagi konkurencyjnej. W odniesieniu do ujawnienia nazwisk oceniających Rzecznik sugeruje, aby Komisja rozważyła ujawnienie takich nazwisk w przyszłości.

Skarżący był przedmiotem dochodzenia prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF). OLAF ujawnił osobie trzeciej szczegóły wyników dochodzenia, które zostały opublikowane w artykule prasowym w kraju skarżącego. Europejski Inspektor Ochrony Danych uznał, że ujawnienie jest sprzeczne z unijnymi przepisami o ochronie danych. Następnie skarżący zwrócił się do OLAF-u o przyznanie się do nieprawidłowości w ujawnieniu danych osobowych i przeprosiny za nie.

OLAF początkowo odmówił. W następstwie dochodzenia Rzecznik wystosowała jednak do skarżącego pismo, w którym wyraziła ubolewanie z powodu nieprzestrzegania w jego przypadku przepisów o ochronie danych i przeprosiła go. Chociaż skarżący nie był usatysfakcjonowany przeprosinami, Rzecznik uznał, że spełnił on żądanie skarżącego i w związku z tym stwierdził, że nie ma podstaw do prowadzenia przez niego dalszych dochodzeń w sprawie skargi.

W marcu 2005 r. skarżąca złożyła w Komisji Europejskiej skargę przeciwko Finlandii zawierającą zarzut naruszenia dyrektywy 95/46/WE w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych. Skarga ta dotyczyła faktu opublikowania przez władze jednej z fińskich gmin na swojej stronie internetowej szczególnie chronionych danych osobowych dotyczących córki skarżącej. Skarżąca zarzuciła, że Komisja nie rozpatrzyła jej skargi w odpowiedni sposób oraz że podjęła błędną decyzję, odmawiając jej dostępu do dokumentów dotyczących dochodzeń Komisji, zgodnie z rozporządzeniem nr 1049/2001.

W odniesieniu do argumentu skarżącej, że Komisja powinna wnieść sprawę przeciwko Finlandii do Trybunału Sprawiedliwości na podstawie art. 258 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), Rzecznik przypomniał, że art. 258 TFUE ma zasadniczo zastosowanie wyłącznie, jeżeli praktyka administracyjna sprzeczna z prawem UE ma utrwalony i powszechny charakter. Ponadto państwo członkowskie nie może zostać wezwane przed Trybunał Sprawiedliwości na podstawie art. 258 TFUE, jeżeli ujednoliciło swoją praktykę administracyjną z prawem UE, zanim została wysłana uzasadniona opinia. Komisja poinformowała Rzecznika, że wytyczne fińskiego samorządu terytorialnego zostały zmienione w marcu 2008 r., aby władze gminne lepiej chroniły prawo do ochrony danych. Ponieważ obowiązujące wytyczne samorządu terytorialnego wydają się być zgodne z przepisami o ochronie danych, Komisja nie ma przesłanek do wniesienia sprawy przeciwko Finlandii. Rzecznik z zadowoleniem przyjął do wiadomości fakt, że Komisja kontynuuje monitorowanie sprawy w kontekście toczącego się przed fińskimi sądami sporu dotyczącego przedmiotowej kwestii.

Tym samym Rzecznik nie stwierdził żadnego przypadku niewłaściwego administrowania w odniesieniu do zarzutu, że Komisja nie zbadała skargi w odpowiedni sposób.

Jeżeli chodzi o zarzut dotyczący bezprawnej odmowy udzielenia skarżącej dostępu do dokumentów, Rzecznik zauważył, w trakcie prowadzonego dochodzenia, że Komisja podjęła decyzję o przyznaniu skarżącej dostępu do przedmiotowych dokumentów. W ten sposób Komisja spowodowała zakończenia sprawy i zaspokoiła wysunięte roszczenie.