Szanowny Panie C.,
W dniu 10 kwietnia 1997 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w imieniu stowarzyszenia Save Our Shoreline Southport Association (SOS). Skarga dotyczyła rzekomego nieegzekwowania przez Komisję Europejską wspólnotowego prawodawstwa w zakresie ochrony środowiska w Zjednoczonym Królestwie, a także rzekomych błędów proceduralnych w rozpatrywaniu skarg złożonych przez wspomniane stowarzyszenie.
W dniu 30 kwietnia 1997 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Komisji Europejskiej.
W dniu 15 maja 1997 r. przesłał mi Pan kolejne pismo. W dniu 9 lipca 1997 r. stowarzyszenie skierowało do mnie pismo.
Komisja przesłała swoją opinię w dniu 18 lipca 1997 r., a ja przekazałem ją Państwu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag, jeśli Państwo sobie tego życzą. Otrzymałem Pańskie uwagi w dniu 1 października 1997 r.
W dniu 5 listopada 1997 r. przesłał mi Pan kolejne pismo. W dniach 24 listopada, 12 i 23 grudnia 1997 r. oraz 8, 10 i 26 stycznia 1998 r. SOS skierowała do mnie pisma procesowe. W dniach 8 i 30 stycznia 1998 r. przesłał mi Pan dalsze uwagi.
W dniu 18 marca 1998 r. Komisja poinformowała mnie, że wszczęła dochodzenie w niektórych sprawach związanych z przedmiotem skargi. W dniu 16 kwietnia 1998 r. przesłał mi Pan kolejne pismo. W dniu 4 maja 1998 r. stowarzyszenie skierowało do mnie kolejne pismo. W dniu 23 czerwca 1998 r. przesłał Pan kolejne pismo.
Po zapoznaniu się z opinią, uwagami i dalszymi uwagami, pismem z dnia 13 sierpnia 1998 r. zwróciłem się do Komisji o wydanie drugiej opinii. Odpowiedź Komisji otrzymano dnia 26 października 1998 r. i przekazałem ją Panu z prośbą o przedstawienie dalszych uwag, jeśli Pan sobie tego życzy. W tym samym dniu złożył Pan kolejne pismo, które dotyczyło również innej skargi, 813/98/PD. W tym drugim zarzucie podniesiono kwestie związane z niniejszym zarzutem. W dniu 21 grudnia 1998 r. otrzymałem Pana dalsze uwagi dotyczące drugiej opinii Komisji.
W dniu 8 marca 1999 r. otrzymałem dalsze materiały i uwagi przekazane przez Pana w imieniu SOS i innego stowarzyszenia.
Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.
Przepraszam za czas potrzebny na rozpatrzenie Pana skargi.

WNIOSEK

Kontekst skargi jest zwięzły i przedstawia się następująco: W dniu 10 grudnia 1995 r. stowarzyszenie składające skargę wniosło skargę do Komisji Europejskiej. W skardze do Komisji stwierdzono, że władze Zjednoczonego Królestwa naruszyły prawo wspólnotowe, budując betonowy mur obronny w Southport w Zjednoczonym Królestwie. Stowarzyszenie uznało, że władze lokalne, które wydały pozwolenia na budowę w 1993 i 1995 r., nie przestrzegały prawodawstwa wspólnotowego w zakresie ochrony środowiska. Stowarzyszenie skontaktowało się z władzami centralnymi Wielkiej Brytanii, które zdecydowały się nie weryfikować ani nie unieważniać decyzji władz lokalnych o udzieleniu pozwolenia na budowę.
W skardze stowarzyszenie zwróciło uwagę na status ochronny obszaru, na którym ma zostać zbudowany betonowy mur morski, przewidziany w dyrektywie 92/43 w sprawie siedlisk przyrodniczych oraz w dyrektywie 79/409 w sprawie dzikiego ptactwa. Stowarzyszenie uznało, że betonowy mur morski spowodowałby bezpośrednie szkody dla fauny i flory, a także szkody pośrednie, ułatwiając znaczny wzrost ruchu. Stowarzyszenie zwróciło się zatem do Komisji o ocenę, czy władze lokalne naruszyły swoje zobowiązania wynikające z powyższych dyrektyw. Artykuł 6 dyrektywy 92/43 stanowi w odniesieniu do obszarów chronionych:

„Każdy plan lub przedsięwzięcie, które nie jest bezpośrednio związane z zagospodarowaniem terenu lub konieczne do jego zagospodarowania, ale które może na nie w istotny sposób oddziaływać, [...] , podlega odpowiedniej ocenie jego skutków dla danego terenu z punktu widzenia założeń jego ochrony. W świetle wniosków z oceny skutków dla danego terenu i z zastrzeżeniem przepisów ust. 4, właściwy organ krajowy wyraża zgodę na plan lub projekt dopiero po upewnieniu się, że nie wpłynie on niekorzystnie na dany teren oraz, w stosownych przypadkach, po uzyskaniu opinii społeczeństwa.” (podkreślenie dodane; ten sam przepis ma zastosowanie do dyrektywy 79/407, zob. art. 7 dyrektywy 92/43).

Stowarzyszenie uznało, że mur morski będzie miał znaczący wpływ na ten obszar. Wręcz przeciwnie, władze lokalne uznały, że mur morski nie ma „prawdopodobnego znaczącego wpływu” i w związku z tym nie przystąpiły do przeprowadzenia pełnej oceny wpływu na środowisko. Stowarzyszenie zakwestionowało wnioski władz lokalnych i stwierdziło, że należało rozważyć naturalną alternatywę dla betonowego muru morskiego. Według stowarzyszenia odpowiednią alternatywą byłyby wydmy piaskowe. Stowarzyszenie wyraziło również podejrzenie, że celowo wybrano betonowy mur morski, aby umożliwić zwiększony ruch, co spowodowałoby szkody w środowisku tego obszaru. Szkoda ta powinna była zostać uwzględniona w ocenie oddziaływania na środowisko zgodnie z dyrektywą 85/337.
W dniu 4 lipca 1996 r. Komisja zwróciła się do władz Zjednoczonego Królestwa o przedstawienie uwag w tej sprawie. Organem Zjednoczonego Królestwa, który przedstawił uwagi, był English Nature, organ statutowy podlegający Ministerstwu Środowiska, Transportu i Regionów. W opinii sporządzonej przez English Nature stwierdzono, że kwestionowany projekt dotyczący muru morskiego nie narusza prawodawstwa wspólnotowego w zakresie ochrony środowiska. Oprócz informacji przekazanych przez English Nature Komisja przeprowadziła kontrolę na miejscu na początku września 1996 r. W dniu 30 września 1996 r. Komisja stwierdziła, że nie doszło do naruszenia wspólnotowego prawa ochrony środowiska. W dniu 3 lutego 1997 r. stowarzyszenie zostało poinformowane o tej decyzji.
Stowarzyszenie, niezadowolone z wniosków Komisji i sposobu rozpatrzenia skargi, napisało do lokalnego posła do Parlamentu Europejskiego, który przekazał sprawę Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich. Stowarzyszenie zasadniczo stwierdziło, że:
Komisja nie zaangażowała stowarzyszenia w kontrolę na miejscu na początku września 1996 r.
Komisja nie poinformowała stowarzyszenia w odpowiednim czasie o wynikach dochodzenia.
Komisja nieprawidłowo zinterpretowała przepisy WE dotyczące ochrony środowiska. Pozwolenia na budowę należało uznać za niezgodne z prawem, ponieważ w procesie planowania nie uwzględniono ochrony naturalnych wydm piaskowych zgodnie z celami i wymogami ochrony określonymi w dyrektywach 92/43 i 85/337.

WNIOSEK

Opinia Komisji W
odniesieniu do pierwszego zarzutu Komisja stwierdziła, że wizyta przedstawicieli Komisji była nieformalna i została przeprowadzona na wniosek lokalnej rady. Zainteresowanie Komisji przeprowadzeniem takiej wizyty polegało jedynie na wizualnym ustaleniu z pierwszej ręki obszaru wybrzeża i dokładnej lokalizacji projektu. Biorąc pod uwagę ograniczoną rolę wizyty, dyskusja ze stowarzyszeniem nie została uznana za właściwą. Komisja dodała, że otrzymała od stowarzyszenia istotną korespondencję i materiały dotyczące potencjalnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko i w pełni zrozumiała swoje obawy dotyczące proponowanej inwestycji.
W odniesieniu do drugiego zarzutu Komisja przyznała, że opóźnienie było nadmierne, i poinformowała Rzecznika, że podjęto środki w celu uniknięcia podobnych opóźnień w przyszłości.
W odniesieniu do trzeciego zarzutu Komisja stwierdziła, że czynnikiem uruchamiającym stosowanie zabezpieczeń na mocy wyżej wymienionych dyrektyw jest prawdopodobieństwo, że plan lub przedsięwzięcie będzie miało znaczący wpływ na dany teren. Prawdopodobieństwo to należy rozpatrywać nie tylko w kontekście samego planu lub przedsięwzięcia, ale także w kontekście innych planów lub przedsięwzięć. Po rozpatrzeniu uwag władz Zjednoczonego Królestwa Komisja doszła do wniosku, że przedsięwzięcie nie będzie naruszać wspólnotowego prawa lub polityki ochrony środowiska, ponieważ nie przeprowadzono negatywnej oceny skutków dla tego terenu z punktu widzenia założeń jego ochrony.
Uwagi skarżącego Stowarzyszenie
zasadniczo podtrzymało swoją skargę.

NASTĘPUJĄCE PYTANIA

Po dokładnym rozważeniu opinii Komisji i uwag stowarzyszenia okazało się, że nadal istnieją nierozstrzygnięte różnice między Komisją a stowarzyszeniem, w szczególności w odniesieniu do kwestii, czy Komisja zbadała możliwość umożliwienia wydmom piaszczystym rozwinięcia naturalnych zabezpieczeń morskich, a także w odniesieniu do kwestii, dlaczego Komisja uznała, że przedsięwzięcie nie będzie miało znaczącego wpływu na przedmiotowy obszar w rozumieniu art. 6 dyrektywy 92/43. W związku z tym Rzecznik zwrócił się do Komisji o wydanie opinii w tych kwestiach.
Komisja odpowiedziała bardziej szczegółowo, stwierdzając, że po zbadaniu dowodów przedstawionych przez władze Zjednoczonego Królestwa uznała, że żadna z faz rozwoju muru morskiego nie będzie miała znaczącego negatywnego wpływu na obszar chroniony. Komisja była również w stanie zweryfikować, czy ocena przeprowadzona przez władze Zjednoczonego Królestwa została przeprowadzona prawidłowo. Jeśli chodzi o rzekomy brak rozważenia rozwiązań alternatywnych, Komisja powtórzyła, że art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 nakłada na władze obowiązek poszukiwania rozwiązań alternatywnych tylko wtedy, gdy uznano, że proponowane przedsięwzięcie będzie miało znaczący wpływ na obszar chroniony. W tym przypadku uznano, że przedsięwzięcie nie miało znaczącego wpływu na środowisko na przedmiotowym obszarze, w związku z czym poszukiwanie rozwiązań alternatywnych nie było wymogiem prawnym. Komisja dodała, że pomimo tego braku obowiązku prawnego władze Zjednoczonego Królestwa w rzeczywistości zbadały możliwość zezwolenia wydmom piaszczystym na rozwój ochrony na morzu. Wyjaśniły one Komisji, że po dokładnym zbadaniu sprawy doszły do wniosku, że naturalna obrona nie może zapewnić, ani w perspektywie krótko-, ani średnioterminowej, stopnia ochrony przeciwpowodziowej zapewnianej przez twarde (konkretne) zabezpieczenia.
Aby uzasadnić i przedstawić dowody na poparcie tych wniosków i uwag, Komisja przekazała Rzecznikowi odpowiednią poufną korespondencję między nim a władzami Zjednoczonego Królestwa.
Dalsze uwagi skarżącego
Stowarzyszenie zasadniczo podtrzymało swoją skargę.

DECYZJA

1 Uwaga wstępna
1.1 W swoich uwagach stowarzyszenie podniosło kwestie, które nie zostały przedstawione w pierwotnej skardze, w szczególności obawy dotyczące planów wzmocnienia i zwiększenia wykorzystania dróg nadbrzeżnych w Southport.
1.2 Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa, że otrzymał skargę od innego stowarzyszenia dotyczącą planów wzmocnienia i zwiększenia wykorzystania dróg przybrzeżnych w Southport, skarga 813/98/PD.
Rzecznik stwierdza, że istota tych nowych kwestii jest lepiej zbadana w ramach dochodzenia w sprawie tej innej skargi, z tego powodu nie zostaną one rozstrzygnięte w ramach obecnego dochodzenia.
2 Udział skarżącego w spotkaniu na miejscu
2.1 Stowarzyszenie uznało, że Komisja powinna była zapewnić udział stowarzyszenia w spotkaniu na miejscu zorganizowanym przez władze brytyjskie.
2.2 Wykluczenie skarżącego ze spotkania mającego na celu wynegocjowanie lub omówienie w inny sposób przedmiotu skargi byłoby prima facie nieuzasadnione w zwykłym postępowaniu administracyjnym, w którym skarżący jest stroną. Ponadto, poza indywidualnym interesem skarżącego w uczestnictwie w takich spotkaniach, udział może pomóc w uzyskaniu najistotniejszych informacji i obrad, a tym samym zapewnić większe zaufanie do poprawności ostatecznych wniosków Komisji.
W niniejszej sprawie kontrola na miejscu miała jednak bardzo ograniczone cele, a ponadto została przeprowadzona na zaproszenie władz lokalnych Zjednoczonego Królestwa. W tym kontekście Rzecznik nie uważa, aby Komisja działała w sposób nieuzasadniony, nie zapewniając udziału stowarzyszenia. Ten aspekt skargi skłonił jednak Rzecznika do sformułowania dalszych uwag skierowanych do Komisji.
3 Niepoinformowanie skarżącego w odpowiednim czasie o wynikach dochodzenia Komisji
3.1 Stowarzyszenie uznało, że Komisja nie poinformowała go w odpowiednim czasie o wynikach dochodzenia.
3.2 W 1997 r. Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich przeprowadził z własnej inicjatywy dochodzenie 303/97/PD dotyczące procedur administracyjnych Komisji obejmujących skargi takie jak niniejsza. W związku z tym Komisja zobowiązała się do informowania skarżących o rozpatrywaniu ich skarg, w szczególności o ewentualnym zamiarze zamknięcia sprawy, tak aby zainteresowany skarżący mógł przedstawić uwagi na ten temat, zob. sprawozdanie roczne Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich za 1997 r., rozdział 3.7, Dz.U. 1998, C 380/1). Przedsiębiorstwo to pozostaje jednak w tyle za okolicznościami faktycznymi niniejszej sprawy; nie można żądać od administracji przestrzegania zobowiązań, które nie zostały podjęte w chwili zaistnienia spornych okoliczności faktycznych. Ponadto Komisja przyznała w tej sprawie, że opóźnienie w poinformowaniu stowarzyszenia o ostatecznej decyzji o zamknięciu sprawy było nadmierne. Poinformowała również Rzecznika, że podjęto działania w celu uniknięcia podobnych opóźnień w przyszłości. Rzecznik uważa zatem, że nie jest konieczne prowadzenie dalszych dochodzeń w sprawie tej części skargi.
4 Wnioski Komisji dotyczące braku naruszenia
Najważniejszymi argumentami przedstawionymi przez stowarzyszenie są, po pierwsze, błędne stwierdzenie przez Komisję, że przedsięwzięcie budowy muru morskiego prawdopodobnie nie będzie miało znaczącego wpływu na przedmiotowy obszar chroniony, a po drugie, że należało rozważyć naturalne alternatywy dla betonowego muru morskiego. Stowarzyszenie powołuje się na dyrektywę 92/43 i dyrektywę 85/337.
4.2 Komisja przyznała, że zgodnie z dyrektywą 92/43 należy rozważyć rozwiązania alternatywne, jeżeli dane przedsięwzięcie zostanie uznane za "prawdopodobnie mające znaczący wpływ". Ogólna kwestia zależy zatem od oceny Komisji, czy taki „znaczący wpływ” był prawdopodobny. Obecne dochodzenie Rzecznika Praw Obywatelskich ma na celu zbadanie, czy Komisja działała prawidłowo i sumiennie przy dokonywaniu tej oceny.
W sprawach takich jak niniejsza ocena Komisji ogranicza się zwykle do sprawdzenia, czy organy krajowe przestrzegały przepisów proceduralnych, czy fakty zostały prawidłowo przedstawione oraz czy nie wystąpił oczywisty błąd w ocenie lub nadużycie władzy. W związku z tym prowadzone przez nią dochodzenie nie ma na celu podjęcia decyzji o ewentualnym zastąpieniu krajowej decyzji uznaniowej.
4.3 Stowarzyszenie kwestionuje poprawność i znaczenie faktów przedstawionych przez władze brytyjskie. Poufna korespondencja, do której Komisja udzieliła Rzecznikowi dostępu, sugeruje, że uwagi władz Zjednoczonego Królestwa zawierały odpowiednie i obiektywne kryteria. W związku z tym niniejsze dochodzenie nie ujawniło dowodów, które wskazywałyby, że oparcie się przez Komisję na faktach przedstawionych przez władze krajowe było nieracjonalne lub nieuzasadnione, a tym samym stanowiło przypadek niewłaściwego administrowania.
5 Wnioski Na
podstawie dochodzenia Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi wydaje się, że Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

DODATKOWE UWAGI

W niniejszej sprawie wydaje się, że lokalne stowarzyszenie wniosło do Komisji skargę dotyczącą lokalnego przedsięwzięcia budowlanego, twierdząc, że przedsięwzięcie to narusza wspólnotowe prawo ochrony środowiska. W trakcie badania skargi właściwe służby Komisji uczestniczyły w kontroli projektu na miejscu, na zaproszenie zainteresowanego organu. Rzecznik uważa, że w takiej sytuacji, gdy właściwe służby Komisji znajdują się na miejscu z powodu skargi, powinny one podjąć kroki w celu spotkania się również ze skarżącym.
Przewodnicząca Komisji Europejskiej zostanie również poinformowana o tej decyzji.
Z poważaniem
Jacob SÖDERMAN