Strasburg, 8 sierpnia 2006 r.

Szanowny Panie,

W dniu 19 lutego 2005 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą domniemanego braku odpowiedzi Komisji Europejskiej na skargę dotyczącą naruszenia prawa wspólnotowego.

W dniu 11 kwietnia 2005 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Komisji Europejskiej.

W dniu 25 kwietnia 2005 r. przesłał mi Pan dalsze informacje i uwagi dotyczące Pańskiej skargi.

Komisja przesłała swoją opinię w dniu 5 lipca 2005 r., a ja przekazałem ją Państwu wraz z zaproszeniem do zgłaszania uwag, jeśli Państwo sobie tego życzą. Wydaje się, że nie otrzymano od Pana żadnych uwag.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

Aby uniknąć nieporozumień, należy przypomnieć, że Traktat WE upoważnia Rzecznika Praw Obywatelskich do badania ewentualnych przypadków niewłaściwego administrowania wyłącznie w działaniach instytucji i organów Wspólnoty. Statut Rzecznika Praw Obywatelskich wyraźnie stanowi, że żadne działanie jakiegokolwiek innego organu lub osoby nie może być przedmiotem skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie Pańskiej skargi zostały zatem ukierunkowane na zbadanie, czy w działaniach Komisji doszło do niewłaściwego administrowania.

WNIOSEK

Skarżący oświadczył, że złożył skargę do Komisji Europejskiej pocztą elektroniczną w dniu 13 stycznia 2005 r., ale nie otrzymał potwierdzenia odbioru ani innej odpowiedzi. Załączył kopię e-maila.

W e-mailu do Komisji skarżący, obywatel Chorwacji mieszkający w Niemczech i posiadający zezwolenie na pobyt stały, stwierdził, że jego partner tej samej płci, Rosjanin, został wydalony z Niemiec z powodu dwóch drobnych przestępstw. Wydalenie zostało bezskutecznie zaskarżone w postępowaniu sądowym w Niemczech. W e-mailu do Komisji skarżący zwrócił się do Komisji o podjęcie działań w celu umożliwienia sobie i swojemu partnerowi wspólnego życia. Odniósł się do prawa niemieckiego oraz szeregu środków Unii Europejskiej i instrumentów dotyczących praw podstawowych, twierdząc, że prawo wspólnotowe i prawa podstawowe są naruszane (1).

Skarżący twierdził, że Komisja niesłusznie nie odpowiedziała na jego skargę przeciwko Niemcom z dnia 13 stycznia 2005 r.

Skarżący twierdził, że powinien otrzymać odpowiedź na swoją skargę z dnia 13 stycznia 2005 r.

Skarżący twierdził, że Komisja powinna podjąć środki w celu umożliwienia jego partnerowi uzyskania prawa pobytu w Niemczech.

W odniesieniu do drugiego zarzutu skarżącego nie było jasne, czy skarga skarżącego w sprawie naruszenia w rzeczywistości dotyczyła stosowania prawa wspólnotowego i czy w związku z tym Komisja mogła zbadać ją w ramach procedury dotyczącej skargi na podstawie art. 226. Argument ten został zatem odrzucony przez Rzecznika Praw Obywatelskich na podstawie art. 195 Traktatu WE („niewystarczające podstawy”). Komisja i skarżący zostali odpowiednio poinformowani, przy czym skarżący został ponadto poproszony o przedstawienie wszelkich dowodów w celu wykazania, że jego skarga skierowana do Komisji dotyczyła w rzeczywistości stosowania prawa wspólnotowego.

Po wszczęciu dochodzenia przez Rzecznika w dniu 25 kwietnia 2005 r. skarżący przesłał Rzecznikowi kolejną wiadomość e-mail, w której zasadniczo powtórzył swoje odniesienia do instrumentów prawnych wymienionych wcześniej w wiadomości e-mail do Komisji z dnia 13 stycznia 2005 r.

WNIOSEK

Opinia Komisji

W swojej opinii Komisja przedstawiła następujące uwagi.

Skarżący twierdził, że w dniu 13 stycznia 2005 r. wysłał do Komisji wiadomość e-mail. Niestety Komisja nie miała śladu tego komunikatu i nie mogła potwierdzić jego otrzymania. Wyraziła ubolewanie z powodu wszelkich niedogodności dla skarżącego.

Po otrzymaniu wniosku Rzecznika o wydanie opinii Komisja zarejestrowała w dniu 28 kwietnia 2005 r. e-mail skarżącego z dnia 13 stycznia 2005 r. Dyrekcja Generalna ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa odpowiedziała na e-mail skarżącego w dniu 11 maja 2005 r.

W piśmie z dnia 11 maja 2005 r. Komisja wyjaśniła skarżącemu, że nie może zająć się tą sprawą, ponieważ sytuacja opisana przez skarżącego nie jest objęta prawem wspólnotowym. Wyjaśniła, że dyrektywa 2003/86/WE w sprawie prawa do łączenia rodzin (2) (na którą powołuje się skarżący) przyznała państwom członkowskim kompetencję do traktowania w odpowiednich przepisach wykonawczych zarejestrowanych partnerów jako małżonków, ale nie zobowiązywała ich do tego. W odniesieniu do podstawowych zasad równości, na które powołuje się skarżący, Komisja stwierdziła, że zakazują one w prawie wspólnotowym dyskryminacji ze względu na orientację seksualną, ale nie zabraniają państwom członkowskim przyjmowania szczególnych warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich.

Uwagi skarżącego

Opinia Komisji została przekazana skarżącemu w celu przedstawienia uwag. Rzecznik nie otrzymał żadnych uwag.

DECYZJA

1 Uwagi wstępne

1.1 Skarżący oświadczył, że złożył skargę o naruszenie do Komisji Europejskiej. W e-mailu do Komisji skarżący, obywatel Chorwacji mieszkający w Niemczech i posiadający zezwolenie na pobyt stały, stwierdził, że jego partner tej samej płci, Rosjanin, został wydalony z Niemiec z powodu dwóch drobnych przestępstw. Wydalenie zostało bezskutecznie zaskarżone w postępowaniu sądowym w Niemczech. W e-mailu skarżącego do Komisji z dnia 13 stycznia 2005 r. skarżący zwrócił się do Komisji o podjęcie działań w celu umożliwienia mu i jego partnerowi wspólnego życia. Odniósł się do prawa niemieckiego oraz szeregu środków Unii Europejskiej i instrumentów dotyczących praw podstawowych, twierdząc, że prawo wspólnotowe i prawa podstawowe są naruszane (3). W swojej skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący twierdził, że Komisja niesłusznie nie odpowiedziała na jego skargę przeciwko Niemcom z dnia 13 stycznia 2005 r. Wniósł on o udzielenie odpowiedzi na skargę z dnia 13 stycznia 2005 r. Stwierdził on również, że Komisja powinna podjąć środki w celu umożliwienia jego partnerowi uzyskania prawa pobytu w Niemczech.

1.2 Jeśli chodzi o drugi zarzut skarżącego, nie było jasne, czy skarga skarżącego w sprawie naruszenia dotyczyła w rzeczywistości stosowania prawa wspólnotowego i czy w związku z tym Komisja mogła przeprowadzić dochodzenie w ramach procedury dotyczącej skargi na podstawie art. 226. Argument ten został zatem odrzucony przez Rzecznika Praw Obywatelskich na podstawie art. 195 Traktatu WE („niewystarczające podstawy”). Komisja i skarżący zostali odpowiednio poinformowani. Po wszczęciu dochodzenia przez Rzecznika w dniu 25 kwietnia 2005 r. skarżący przesłał Rzecznikowi kolejną wiadomość e-mail, w której zasadniczo powtórzył odniesienia do instrumentów prawnych, o których wcześniej wspominał w wiadomości e-mail do Komisji z dnia 13 stycznia 2005 r.

1.3 W opinii z dnia 5 lipca 2005 r. Komisja wyjaśniła, że nie może zająć się tą sprawą, ponieważ sytuacja opisana przez skarżącego nie jest objęta prawem wspólnotowym. Komisja załączyła kopię pisma, które skierowała do skarżącego w dniu 11 maja 2005 r. W piśmie tym Komisja wyjaśniła, że dyrektywa 2003/86/WE w sprawie prawa do łączenia rodzin (na którą powołuje się skarżący) przyznała państwom członkowskim kompetencję do traktowania w odpowiednich przepisach wykonawczych zarejestrowanych partnerów jako małżonków, ale nie zobowiązywała ich do tego. W odniesieniu do podstawowych zasad równości, do których odnosi się skarżący, Komisja wyjaśniła, że zakazują one w prawie wspólnotowym dyskryminacji ze względu na orientację seksualną, ale nie zabraniają państwom członkowskim przyjmowania szczególnych warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich.

1.4 Skarżący nie przedstawił żadnych uwag na temat opinii Komisji.

1.5 W świetle opinii Komisji i treści jej pisma z dnia 11 maja 2005 r. skierowanego do skarżącego, którego adekwatność i stosowność nie zostały zakwestionowane przez skarżącego, Rzecznik uważa, że rozszerzenie zakresu niniejszego dochodzenia, dotyczącego rzekomego braku odpowiedzi ze strony Komisji, na twierdzenie skarżącego, że Komisja powinna podjąć środki w celu umożliwienia jego partnerowi uzyskania prawa pobytu w Niemczech, nie jest uzasadnione.

2 Zarzut braku odpowiedzi - żądanie odpowiedzi

2.1 Skarżący twierdził, że Komisja niesłusznie nie odpowiedziała na jego skargę przeciwko Niemcom z dnia 13 stycznia 2005 r. Wniósł on o udzielenie odpowiedzi na skargę z dnia 13 stycznia 2005 r.

2.2 W swojej opinii z dnia 5 lipca 2005 r. Komisja zauważyła, że skarżący twierdził, iż wysłał do Komisji wiadomość e-mail w dniu 13 stycznia 2005 r. Niestety Komisja nie miała śladu tego komunikatu i nie mogła potwierdzić jego otrzymania. Komisja wyraziła ubolewanie z powodu wszelkich niedogodności dla skarżącego. Po otrzymaniu wniosku Rzecznika o wydanie opinii Komisja zarejestrowała e-mail skarżącego w dniu 28 kwietnia 2005 r. Dyrekcja Generalna ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa Komisji odpowiedziała na ten e-mail w dniu 11 maja 2005 r.

2.3 Rzecznik nie otrzymał żadnych uwag od skarżącego.

2.4 Z zasad dobrej administracji wynika, że na pisma do administracji należy udzielić odpowiedzi (4). Adres e-mail podany Komisji w wiadomości e-mail skarżącego z dnia 13 stycznia 2005 r. jest prawidłowym adresem e-mail Komisji (sg-info@cec.eu.int). Wydaje się zatem, że skarżący skierował do Komisji skargę w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

2.5 W swojej opinii w sprawie skargi skierowanej do Rzecznika Komisja stwierdziła, że nie ma śladu po e-mailu skarżącego z dnia 13 stycznia 2005 r. Wyraziła ubolewanie z powodu wszelkich niedogodności dla skarżącego i zauważyła, że po otrzymaniu wniosku Rzecznika o wydanie opinii podjęła natychmiastowe działania w celu udzielenia odpowiedzi na e-mail skarżącego.

2.6 W tych okolicznościach wydaje się, że Komisja podjęła odpowiednie kroki w odpowiedzi na zarzut skarżącego, że Komisja niesłusznie nie odpowiedziała na jego skargę przeciwko Niemcom z dnia 13 stycznia 2005 r. Rzecznik uważa zatem, że dalsze dochodzenia w tej sprawie nie są uzasadnione.

3 Wnioski

Z opinii Komisji wynika, że Komisja podjęła odpowiednie kroki w odpowiedzi na zarzut skarżącego, że Komisja niesłusznie nie odpowiedziała na jego skargę przeciwko Niemcom z dnia 13 stycznia 2005 r. Rzecznik uważa zatem, że dalsze dochodzenia w tej sprawie nie są uzasadnione.

Przewodnicząca Komisji zostanie również poinformowana o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) Skarżący odniósł się do europejskiej konwencji praw człowieka, Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (art. 21 dotyczący niedyskryminacji), art. 13 Traktatu z Amsterdamu (uprawniającego Radę do przyjmowania szczegółowych przepisów antydyskryminacyjnych), proponowanej konstytucji UE i jej przepisów dotyczących niedyskryminacji; dyrektywa 2000/78/WE ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. 2000, L 303, s. 16; Dyrektywa 2003/86/WE w sprawie prawa do łączenia rodzin, Dz.U. L 251, s. 12; dyrektywa 2003/109/WE dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, Dz.U. 2004, L 16, s. 44; Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. L 158, s. 77.

(2) Dz.U. L 251, s. 12.

(3) Skarżący odniósł się do europejskiej konwencji praw człowieka, Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (art. 21 dotyczący niedyskryminacji), art. 13 Traktatu z Amsterdamu (uprawniającego Radę do przyjmowania szczegółowych przepisów antydyskryminacyjnych), proponowanej konstytucji UE i jej przepisów dotyczących niedyskryminacji; dyrektywa 2000/78/WE ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. 2000, L 303, s. 16; Dyrektywa 2003/86/WE w sprawie prawa do łączenia rodzin, Dz.U. L 251, s. 12; dyrektywa 2003/109/WE dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, Dz.U. 2004, L 16, s. 44; Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. L 158, s. 77.

(4) Por. art. 14 Europejskiego kodeksu dobrego postępowania administracyjnego przyjętego przez Parlament Europejski w rezolucji C5-0438/2000 z dnia 6 września 2001 r. (dostępnej na stronie internetowej Rzecznika Praw Obywatelskich: http://www.ombudsman.europa.eu).