Klager is een IT-bedrijf dat heeft deelgenomen aan een aanbesteding van de Commissie. De Commissie heeft alle inschrijvers verzocht twee casestudy's uit te voeren om hen in staat te stellen hun technische vaardigheden te evalueren.

Klager maakte bezwaar tegen het feit dat een van de casestudy’s sterk leek op een aanbesteding die onlangs door een EU-agentschap was georganiseerd. Zij voerde aan dat dit de ondernemingen die deze aanbesteding hadden gewonnen een concurrentievoordeel gaf in de aanbesteding van de Commissie. Klager heeft ook bezwaar gemaakt tegen het besluit van de Commissie om de namen van de personen die de voorstellen voor de Commissie hebben beoordeeld, niet openbaar te maken.

Na haar onderzoek concludeerde de Ombudsman dat het ontwerp van de aanbestedingsprocedure door de Commissie de winnende inschrijver geen concurrentievoordeel opleverde. Wat de openbaarmaking van de namen van de beoordelaars betreft, stelt de Ombudsman voor dat de Commissie overweegt dergelijke namen in de toekomst vrij te geven.

Klager werd onderworpen aan een onderzoek van het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF). Het OLAF maakte bijzonderheden van de uitkomst van zijn onderzoek aan een derde bekend. Deze bijzonderheden werden gepubliceerd in een krantenartikel in het land van klager. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming achtte de openbaarmaking in strijd met de EU-voorschriften betreffende gegevensbescherming. Klager verzocht vervolgens dat het OLAF zou toegeven dat het verkeerd had gehandeld door de persoonlijke informatie openbaar te maken en dat het zich hiervoor zou verontschuldigen.

Het OLAF weigerde in eerste instantie dit te doen. Na het onderzoek van de Ombudsman zond het OLAF klager echter een brief waarin het OLAF spijt betuigde over het feit dat het in deze zaak niet in overeenstemming met de gegevensbeschermingsvoorschriften had gehandeld en zich bij hem verontschuldigde. Hoewel klager de verontschuldiging ontoereikend vond, meende de Ombudsman dat hiermee aan de eis van klager werd voldaan. De Ombudsman concludeerde daarom dat er voor hem geen grond was voor nader onderzoek naar de klacht.

In maart 2005 diende klager bij de Commissie een klacht in over vermeende inbreuken door Finland op Richtlijn 95/46/EG betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens. Zij klaagde bij de Commissie dat een Finse gemeente gevoelige persoonsgegevens over haar dochter op een gemeentelijke website had gepubliceerd. Klager beweerde dat de Commissie haar klacht niet naar behoren had onderzocht en dat zij haar op grond van Verordening (EG) nr. 1049/2001 ten onrechte de toegang tot documenten met betrekking tot het onderzoek van de Commissie had geweigerd.

Met betrekking tot het argument van klager dat de Commissie een zaak tegen Finland aanhangig moet maken bij het Hof van Justitie op grond van artikel 258 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), herinnerde de Ombudsman eraan dat artikel 258 VWEU normaliter alleen wordt toegepast wanneer een met het EU-recht strijdige administratieve praktijk consistent en algemeen van aard is. Voorts kan een lidstaat niet op grond van artikel 258 VWEU voor het Hof van Justitie worden gedaagd indien de lidstaat zijn administratieve praktijk reeds in overeenstemming met het EU-recht heeft gebracht voordat hem een met redenen omkleed advies is toegezonden. De Commissie deelde de Ombudsman mee dat de Finse richtsnoeren voor lokale autoriteiten in maart 2008 werden gewijzigd om het recht op gegevensbescherming door gemeentelijke autoriteiten beter te beschermen. Aangezien de huidige richtsnoeren voor lokale overheden in overeenstemming lijken te zijn met de regels inzake gegevensbescherming, heeft de Commissie geen redenen om een zaak tegen Finland aan te spannen. De Ombudsman was ingenomen met het feit dat de Commissie de zaak bleef volgen in het licht van de lopende geschillen voor de Finse rechtbanken over de onderliggende kwestie.

De Ombudsman constateerde derhalve geen wanbeheer met betrekking tot de bewering dat de Commissie de klacht niet naar behoren had onderzocht.

Wat betreft de vermeende onrechtmatige weigering om klager toegang te verlenen tot documenten, merkte de Ombudsman op dat de Commissie tijdens zijn onderzoek had besloten klager toegang te verlenen tot de documenten in kwestie. De bewering en het argument werden derhalve door de Commissie beslecht.