De zaak betrof het verzuim van de Europese Centrale Bank (ECB) om adequaat te reageren op het verzoek van klager om informatie over de bevoegdheid van de ECB om de handhaving van de wetgeving inzake financiële regelgeving en consumentenbescherming in de lidstaten te waarborgen. De Ombudsman verzocht de ECB klager een gedetailleerd antwoord te geven over haar toezichthoudende rol ten aanzien van de nationale centrale banken, maar ook over de rol van het gemeenschappelijk toezichtsmechanisme bij het toezicht op particuliere entiteiten. De ECB heeft hierop duidelijk en uitvoerig geantwoord. De Ombudsman besloot derhalve de zaak te sluiten.

De zaak betrof de weigering van de Europese Raad om klager toegang te verlenen tot twee documenten met betrekking tot de taskforce van 2010 ter versterking van de economische governance in de hele EU. De Europese Raad voerde aanvankelijk aan dat de publicatie van de documenten de bescherming van het financiële, monetaire of economische beleid van de Unie of van een lidstaat en van het besluitvormingsproces van de instelling zou ondermijnen.

Na de relevante documenten te hebben onderzocht, nam de Ombudsman het voorlopige standpunt in dat de inhoud ervan niet zo gevoelig leek als de Europese Raad beweerde, met name gezien het feit dat de documenten dateren van 2010. De Europese Raad heroverwoog vervolgens zijn beoordeling en gaf de twee documenten vrij aan klager. De Ombudsman constateerde dat de Europese Raad de kwestie waarover werd geklaagd, aldus had opgelost.

De zaak betrof een klacht dat de Europese Centrale Bank, zoals sommige centrale banken in het verleden hadden gedaan, geen scorebord heeft gepubliceerd over de naleving door de lidstaten van de eurozone van de zogenaamde "convergentiecriteria". De Ombudsman onderzocht de kwestie en stelde vast dat de ECB niet verplicht is een dergelijk overzicht te publiceren, met name omdat de lidstaten nu aan verschillende criteria moeten voldoen. Zij stelde ook vast dat de ECB en de Europese Commissie relevante en toegankelijke statistische informatie over markttoezicht publiceren. Er was dus geen sprake van wanbeheer.

De zaak betrof een vertraging van de Europese Bankautoriteit (EBA) bij de behandeling van het verzoek van klager aan de EBA om een vermeende inbreuk op het EU-recht door de Estse financiële toezichthoudende autoriteit te onderzoeken. De Ombudsman onderzocht de kwestie en stelde vast dat de EBA haar vertraging grotendeels kon rechtvaardigen. Om deze reden, en ook omdat de EBA zich verontschuldigde voor de vertraging en zich ertoe verbond haar procedure te verbeteren, constateerde de Ombudsman geen wanbeheer. Aangezien de EBA in de loop van het onderzoek interne termijnen heeft vastgesteld voor de behandeling van soortgelijke verzoeken, moedigde de Ombudsman haar aan deze termijnen te formaliseren door haar reglement van orde te wijzigen. Zij sloot de zaak dus af met een aanvullende opmerking.

De zaak betrof de vermeende ontoereikende uitleg van de Europese Commissie over haar besluit om geen inbreukprocedure tegen Oostenrijk in te leiden.

De Ombudsman onderzocht de kwestie door de Commissie te verzoeken nadere informatie over haar besluit te verstrekken. In antwoord daarop heeft de Commissie haar standpunt verduidelijkt. De Ombudsman was van oordeel dat de aldus verstrekte informatie coherent, toereikend en redelijk was. Daarom sloot zij de zaak af met de constatering dat er geen sprake was van wanbeheer.

De zaak betrof de weigering van Europol om het publiek toegang te verlenen tot een document over de uitvoering van de overeenkomst tussen de EU en de VS inzake het programma voor het traceren van terrorismefinanciering (TFTP). Om na te gaan of Europol de relevante regels inzake toegang tot zijn documenten correct heeft toegepast, moest de Ombudsman het betrokken document inzien. Europol beweerde echter dat het de Ombudsman niet in staat kon stellen het document in te zien, aangezien daarvoor de toestemming van de Amerikaanse autoriteiten vereist was en de Amerikaanse autoriteiten hadden geweigerd toestemming te geven. Volgens de tussen de EU en de VS overeengekomen "technische modaliteiten" voor de uitvoering van de TFTP-overeenkomst heeft de VS een vetorecht ten aanzien van het delen van door de VS verstrekte informatie door Europol met derden. De VS maakten in dit geval gebruik van dit vetorecht en weigerden toestemming te verlenen. De Ombudsman had een ontmoeting met de Amerikaanse ambassadeur bij de EU, maar de VS handhaafden het veto. Hoewel Europol volledig met de Ombudsman heeft meegewerkt, kon de Ombudsman het document dus niet inzien. De Ombudsman had dus geen andere keuze dan haar onderzoek af te sluiten. Zij vroeg het Europees Parlement echter na te gaan of het aanvaardbaar is dat een overeenkomst met een buitenlandse regering de Ombudsman belet haar werk te doen. Zij wijst er met name op dat de bepalingen van de "technische modaliteiten", in tegenstelling tot de TFTP-overeenkomst zelf, nooit ter goedkeuring aan de Raad of het Parlement zijn toegezonden.