Geachte heer L.,
Op 10 januari, 3 februari en 17 april 1997 heeft u bij de Europese Ombudsman een klacht ingediend over de Europese Commissie. U beweerde dat de Commissie er niet voor had gezorgd dat de Italiaanse autoriteiten Verordening (EEG) nr. 3529/86 van de Raad van 17 november 1986 betreffende de bescherming van de bossen in de Gemeenschap tegen brand (1) zouden naleven.
Op 12 mei 1997 heb ik de klacht doorgestuurd naar de voorzitter van de Europese Commissie. De Commissie heeft haar advies op 12 augustus 1997 toegezonden en ik heb u op 25 oktober 1997 uitgenodigd om opmerkingen te maken.
Ik schrijf u nu om u de resultaten te laten weten van de onderzoeken die zijn gedaan. Mijn excuses voor de tijd die het heeft gekost om uw klacht te behandelen.
Om misverstanden te voorkomen, is het belangrijk eraan te herinneren dat het EG-Verdrag de Europese Ombudsman de bevoegdheid verleent om alleen bij het optreden van de communautaire instellingen en organen onderzoek te doen naar mogelijke gevallen van wanbeheer. Het statuut van de Europese Ombudsman bepaalt uitdrukkelijk dat tegen geen enkel optreden van een andere autoriteit of persoon een klacht bij de Ombudsman kan worden ingediend.
Het onderzoek van de Ombudsman naar uw klacht had derhalve tot doel na te gaan of er sprake was van wanbeheer bij de activiteiten van de Europese Commissie.

Het KLACHT

Het lijkt erop dat de Italiaanse autoriteiten bedrijven hebben gecontracteerd om bosbranden in Calabrië te bestrijden. U vond de uitrusting van de bedrijven ontoereikend en klaagde hierover bij de Italiaanse autoriteiten, zonder succes.
U heeft vervolgens een klacht ingediend bij de Commissie. U stelt dat de Commissie op grond van de bovengenoemde verordening de plicht had ervoor te zorgen dat de uitrusting van de ondernemingen toereikend was. Ter ondersteuning van dit verzoek heeft u met name verwezen naar de artikelen 3, 7 en 8 van de verordening. In deze bepalingen wordt onder meer het volgende bepaald:

"de lidstaten dienen [elk jaar] bij de Commissie [...] hun programma's of projecten ter verbetering van de bescherming van bossen tegen brand in" en zij "wijzen de autoriteiten en instanties aan die bevoegd zijn om de overeenkomstig deze verordening vastgestelde maatregelen uit te voeren, alsmede de autoriteiten en instanties waaraan de Commissie de bedragen van de financiële bijdrage van de Gemeenschap zal terugbetalen ..... De lidstaten verstrekken de Commissie alle nodige informatie."

Na uw klacht te hebben onderzocht, heeft de Commissie u geantwoord dat zij op grond van de verordening niet bevoegd was voor de toereikendheid van de apparatuur. Volgens de Commissie valt deze kwestie volledig onder de bevoegdheid van de lidstaten.
Tegen deze achtergrond heeft u de klacht ingediend bij de Europese Ombudsman .. U beweerde dat de Commissie de toepassing van de verordening niet had gewaarborgd.

Het onderzoek

Samenvattend
heeft de Commissie verklaard dat zij uw klacht over de bescherming van de bossen in Italië uitvoerig heeft behandeld. Zij heeft op 31 maart 1998 besloten uw klachtdossier af te sluiten, omdat de genoemde verordening 3529/86 geen specificatie bevat van de uitrusting die door de brandweerlieden moet worden gebruikt en de keuze van de uitrusting derhalve een vraag is die onder de bevoegdheid van de lidstaten valt.
Uw opmerkingen
In uw opmerkingen handhaafde u uw klacht.

BESLUIT

1. De vraag die in uw klacht aan de orde wordt gesteld, is of de interpretatie van Verordening 3529/86 door de Commissie juist is.
De inhoud van de verordening is hoofdzakelijk als volgt: Volgens artikel 1 beoogt de verordening de instelling van een communautaire regeling voor de bescherming tegen bosbranden. Volgens artikel 2 heeft de regeling voornamelijk betrekking op preventieve maatregelen, zoals "het aanleggen van boswegen" en "het organiseren van voorlichtingscampagnes". Artikel 3 bepaalt dat de lidstaten de Commissie in kennis stellen van elk programma of project dat zij eventueel moeten uitvoeren om de bescherming van de bossen te verbeteren. Artikel 4 beschrijft de rol van een raadgevend comité voor bosbescherming. De artikelen 5 en 6 hebben betrekking op de financiële bijdrage van de Gemeenschap van de bij de regeling betrokken maatregelen. In de artikelen 7 en 8 is bepaald dat de lidstaten voor de toepassing van de verordening de instanties aanwijzen en de nodige maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat de communautaire financiering correct wordt toegepast. Artikel 8 bepaalt met betrekking tot deze verplichting tot fraudebestrijding dat de lidstaten de Commissie alle nodige informatie verstrekken. Artikel 9 verplicht de Commissie een jaarverslag in te dienen en artikel 10 bepaalt de datum van inwerkingtreding van de verordening. Er lijkt dus geen bepaling te zijn betreffende de controle op de toereikendheid van de apparatuur. Er lijkt dus geen enkel element voorhanden te zijn dat erop wijst dat de uitlegging van de Commissie onjuist is. Er zij echter aan herinnerd dat het Hof van Justitie de hoogste autoriteit is op het gebied van het Gemeenschapsrecht.
Conclusie 2.
Op basis van het onderzoek van de Europese Ombudsman naar deze klacht lijkt er geen sprake te zijn geweest van wanbeheer door de Europese Commissie. De Ombudsman heeft daarom besloten de zaak te sluiten.
Met vriendelijke groet,
Jacob Söderman
cc:
Jacques Santer, voorzitter van de Europese Commissie
Jean-Claude Eeckhout, secretariaat-generaal van de Europese Commissie

---

(1) PB L 326 van 21.11.1986, blz. 5.