Η υπόθεση αφορούσε τη μη παροχή κατάλληλων απαντήσεων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε καταγγέλλοντα ο οποίος είχε υποβάλει καταγγελία για ζήτημα κρατικής ενίσχυσης στη Γερμανία. Ο καταγγέλλων εξέφρασε την άποψη ότι η Γερμανία παραβίαζε τους κανόνες της ΕΕ για τις κρατικές ενισχύσεις λόγω του νέου καθεστώτος χρηματοδότησης της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης. Η Διαμεσολαβήτρια ερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι, δεδομένου ότι η Επιτροπή έδωσε τελικά επαρκή απάντηση, δεν υπήρξε κακοδιοίκηση.  

Η υπόθεση αφορούσε την πρακτική της Επιτροπής να αρνείται, στο πλαίσιο επίσημης έρευνας για κρατικές ενισχύσεις, να παρέχει στους δικαιούχους κρατικών ενισχύσεων και σε άλλα ενδιαφερόμενα μέρη πρόσβαση στον φάκελό της για τις κρατικές ενισχύσεις.

Ο καταγγέλλων ισχυρίστηκε ότι, μετά την έναρξη ισχύος του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η πρακτική της Επιτροπής παραβίαζε το άρθρο 41 (δικαίωμα χρηστής διοίκησης) και το άρθρο 47 (δικαίωμα πραγματικής προσφυγής και αμερόληπτου δικαστηρίου) του Χάρτη.

Η Διαμεσολαβήτρια διερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι η πρακτική της Επιτροπής ήταν σύμφωνη με τους σχετικούς διαδικαστικούς κανονισμούς για τις κρατικές ενισχύσεις και τη νομολογία των δικαστηρίων της ΕΕ σχετικά με τα δικονομικά δικαιώματα των ενδιαφερόμενων μερών. Το γεγονός ότι οι δικαιούχοι και άλλα ενδιαφερόμενα μέρη δεν έχουν πρόσβαση στον φάκελο κρατικών ενισχύσεων της Επιτροπής αντικατοπτρίζει τον περιορισμένο ρόλο τους σε έρευνα για κρατικές ενισχύσεις και το γεγονός ότι κινείται έρευνα για κρατικές ενισχύσεις κατά κράτους μέλους και όχι κατά δικαιούχου. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής διαπίστωσε ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση.

Η υπόθεση αφορούσε την άρνηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να χορηγήσει στον καταγγέλλοντα, ενδιαφερόμενο μέρος, πρόσβαση στο αρχικό αίτημα του ενωσιακού κλάδου παραγωγής για επέκταση των δασμών αντιντάμπινγκ στα προϊόντα αμμωνίου από τη Ρωσία. Ο Διαμεσολαβητής ερεύνησε το θέμα και διαπίστωσε ότι η άρνηση της Επιτροπής δεν ήταν αιτιολογημένη υπό το πρίσμα των εφαρμοστέων διατάξεων του κανονισμού αντιντάμπινγκ και ενδέχεται να προσέβαλε τα δικαιώματα υπεράσπισης του καταγγέλλοντος στο πλαίσιο της εν λόγω διαδικασίας. Ως εκ τούτου, συνέστησε στην Επιτροπή να κοινοποιήσει το σχετικό αίτημα.

Μολονότι η Επιτροπή διαφώνησε με τη διαπίστωση κακοδιοίκησης της Διαμεσολαβήτριας, αποδέχθηκε τη σύστασή της να δημοσιοποιηθεί το σχετικό αίτημα. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής περάτωσε την υπόθεση.

Η υπόθεση αυτή αφορούσε τον χειρισμό από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή των πληροφοριών που υπέβαλε ο καταγγέλλων, ισχυριζόμενος τρεις περιπτώσεις παράνομων κρατικών ενισχύσεων που χορηγήθηκαν σε ισπανικούς ποδοσφαιρικούς συλλόγους. Ο καταγγέλλων ισχυρίστηκε ότι η Επιτροπή δεν είχε αποφασίσει εντός εύλογου χρονικού διαστήματος αν θα έπρεπε να κινήσει επίσημη έρευνα σχετικά με την εικαζόμενη παράνομη κρατική ενίσχυση. Δεδομένου ότι, κατά την άποψη του καταγγέλλοντος, η Επιτροπή δεν έλαβε μέτρα, ο καταγγέλλων υπέβαλε αίτηση πρόσβασης σε ορισμένα έγγραφα σχετικά με δύο από αυτές τις υποθέσεις. Η Επιτροπή αρνήθηκε την πρόσβαση για λόγους προστασίας του σκοπού των ερευνών.

Η υπόθεση αφορούσε εικαζόμενη σύγκρουση συμφερόντων από πρώην επίτροπο σε απόφαση της Επιτροπής να μην διερευνήσει καταγγελία για παραβίαση της αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας που υποβλήθηκε στην Επιτροπή. Η καταγγελία για παραβίαση της αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας στην Επιτροπή αφορούσε παραβίαση των κανόνων ανταγωνισμού της ΕΕ από την Ένωση Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών («UEFA»). Ο καταγγέλλων θεώρησε ότι οι κανονισμοί της UEFA για την αδειοδότηση των συλλόγων και το οικονομικό ευ αγωνίζεσθαι («FFP») είναι παράνομοι στον βαθμό που απαιτούν, για περίοδο τριών ετών, τα σχετικά έσοδα ενός ποδοσφαιρικού συλλόγου να αντιστοιχούν τουλάχιστον στις σχετικές δαπάνες του. Η Επιτροπή αποφάσισε να μην διερευνήσει την καταγγελία με την αιτιολογία ότι το ζήτημα δεν αποτελούσε προτεραιότητα για αυτήν. Κατά την άποψη του καταγγέλλοντος, η απόφαση αυτή επηρεάστηκε από τον αρμόδιο επίτροπο που είχε σύγκρουση συμφερόντων, καθώς ήταν «συνεργάτης» και ισχυρός υποστηρικτής ενός συγκεκριμένου συλλόγου για τον οποίο το FFP είναι επωφελές.Ο καταγγέλλων επισήμανε επίσης το γεγονός ότι ο επίτροπος είχε εκδώσει κοινή δήλωση με τον πρόεδρο της UEFA, εκφράζοντας την υποστήριξή του για το FFP, περισσότερο από ένα έτος πριν από την καταγγελία του στην Επιτροπή.

Το 2012 και το 2014 ο τότε αρμόδιος για τον ανταγωνισμό Ευρωπαίος Επίτροπος προέβη σε δημόσιες δηλώσεις σχετικά με εν εξελίξει έρευνα για πιθανή σύμπραξη. Μία από τις υπό έρευνα εταιρείες κατήγγειλε στον Διαμεσολαβητή ότι οι δηλώσεις παραβίαζαν την αρχή της αμεροληψίας, καθώς οι δηλώσεις έδιναν την εντύπωση ότι ο Επίτροπος είχε ήδη αποφασίσει ποιο θα ήταν το τελικό αποτέλεσμα της εν εξελίξει έρευνας.

Ο Διαμεσολαβητής έκρινε ότι ορισμένες από τις δημόσιες δηλώσεις του Επιτρόπου θα μπορούσαν εύλογα να θεωρηθούν ότι υποδηλώνουν ότι η Επιτροπή ή ο Επίτροπος είχαν ήδη αποφασίσει το αποτέλεσμα της εν εξελίξει έρευνας και ότι αυτό συνιστούσε κακοδιοίκηση. Η Διαμεσολαβήτρια διατύπωσε σύσταση την οποία η Επιτροπή αναγνώρισε ως επί το πλείστον. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής περάτωσε την υπόθεση με τη διαπίστωση κακοδιοίκησης που προέκυψε από τις δημόσιες δηλώσεις του πρώην Επιτρόπου από το 2012 και το 2014.

Η υπόθεση αφορούσε την εικαζόμενη παράλειψη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να ενημερώσει τον καταγγέλλοντα σχετικά με το καθεστώς προτεραιότητας της καταγγελίας του για κρατική ενίσχυση.

Ο Διαμεσολαβητής ερεύνησε το θέμα. Κατά τη διάρκεια της έρευνάς της, η Επιτροπή ενημέρωσε τον καταγγέλλοντα ότι η καταγγελία του δεν αντιμετωπίστηκε ως υπόθεση προτεραιότητας. Ωστόσο, η Επιτροπή δεν εξήγησε τους λόγους της αποφάσεώς της. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής περάτωσε την καταγγελία με μια επικριτική παρατήρηση σχετικά με την παράλειψη της Επιτροπής να ενημερώσει τον καταγγέλλοντα σχετικά με τους λόγους για τους οποίους είχε δώσει χαμηλή προτεραιότητα στην καταγγελία του για κρατική ενίσχυση.

Η υπόθεση αφορούσε εικαζόμενη παράλειψη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να αποφασίσει εντός εύλογου χρονικού διαστήματος σχετικά με την κρατική ενίσχυση που φέρεται να χορήγησαν οι Κάτω Χώρες στον ναυπηγικό τομέα. Η Διαμεσολαβήτρια κίνησε έρευνα για την υπόθεση, μετά την οποία η Επιτροπή ολοκλήρωσε την προκαταρκτική της αξιολόγηση, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι τα εν λόγω μέτρα δεν συνιστούν κρατική ενίσχυση. Ο Διαμεσολαβητής διαπίστωσε ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση και περάτωσε την υπόθεση.

The Ombudsman's inquiry concerned an alleged delay by the Commission in providing Infineon, a German IT company, which the Commission suspected to be a member of the Smart Card Chips cartel, with access to key evidence that the Commission intended to use against that company.

The Ombudsman inquired into the issue and found that the Commission had, without any good reason, delayed in providing access to that evidence, despite the fact that it was fully aware of the importance and relevance of that evidence. By incurring that delay, the Commission risked compromising its investigation.

The Ombudsman therefore criticised the Commission for the delay in giving Infineon access to that evidence.