Αξιότιμε κ. H.,

Στις 5 Νοεμβρίου 2002, υποβάλατε καταγγελία στον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή σχετικά με εικαζόμενες παραπλανητικές πληροφορίες που παρασχέθηκαν από το Τμήμα Οικονομικών του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι ο κ. Jacob Söderman, με τον οποίο είχατε προηγουμένως επικοινωνήσει σχετικά με την καταγγελία σας, συνταξιοδοτήθηκε και ότι, από την 1η Απριλίου 2003, είμαι ο διάδοχός του ως Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής.

Στις 5 Δεκεμβρίου 2002, ο Διαμεσολαβητής διαβίβασε την καταγγελία στον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο γνωμοδότησε στις 25 Μαρτίου 2003. Η γνώμη του Δικαστηρίου σας διαβιβάστηκε με πρόσκληση να διατυπώσετε παρατηρήσεις, εφόσον το επιθυμείτε. Δεν φαίνεται να έχουν ληφθεί παρατηρήσεις από εσάς.

Σας γράφω τώρα για να σας ενημερώσω για τα αποτελέσματα των ερευνών που έχουν γίνει.

Η ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Ο καταγγέλλων απασχολήθηκε ως έκτακτος υπάλληλος για σχεδόν έξι έτη στο Δικαστήριο. Σύμφωνα με το άρθρο 39 του καθεστώτος που εφαρμόζεται στο λοιπό προσωπικό, κατά την αποχώρησή του από την υπηρεσία, ο έκτακτος υπάλληλος δικαιούται επίδομα αποχώρησης, το οποίο υπολογίζεται σύμφωνα με το άρθρο 12 του παραρτήματος VIII του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης.

Σύμφωνα με τον καταγγέλλοντα, τα σχετικά πραγματικά περιστατικά είναι τα ακόλουθα. Το 1997, πριν από την αποχώρησή του από την υπηρεσία του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ο καταγγέλλων συζήτησε τα συνταξιοδοτικά του δικαιώματα με έναν υπάλληλο του Τμήματος Οικονομικών του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ο οποίος τον ενημέρωσε ότι αφήνοντας το επίδομα απόλυσης «στον πάγο» θα κέρδιζε ετήσιο επιτόκιο 3 %. Ο καταγγέλλων δεν επιθυμεί να κατονομάσει τον ενδιαφερόμενο υπάλληλο.

Το 2001, ο καταγγέλλων ενημερώθηκε ότι ο κανονισμός υπηρεσιακής κατάστασης δεν περιέχει διατάξεις για την καταβολή τόκων επί των ταμειακών υπολοίπων που προκύπτουν από μη καταβληθείσες αποζημιώσεις αποχώρησης.

Ο καταγγέλλων ισχυρίζεται ότι το Τμήμα Οικονομικών του Δικαστηρίου του παρέσχε παραπλανητικές πληροφορίες και ότι, ως εκ τούτου, υπέστη σημαντική οικονομική ζημία. Ζητεί αποζημίωση.

Η ΕΡΩΤΗΣΗ

Στη γνωμοδότησή του, το Δικαστήριο διατύπωσε τις ακόλουθες παρατηρήσεις:

Κατά πάγια νομολογία, τα κοινοτικά νομικά μέτρα που δημιουργούν δικαίωμα σε οικονομικές παροχές πρέπει να ερμηνεύονται συσταλτικά (1). Από το γράμμα του άρθρου 12 του παραρτήματος VIII προκύπτει ότι το επιτόκιο στο οποίο αναφέρεται η διάταξη αυτή εφαρμόζεται στο ποσό που οφείλεται κατά τη λήξη της υπηρεσίας του αντιπροσώπου και υπολογίζεται ετησίως έως ότου καταστεί απαιτητό το όφελος. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι οι τόκοι θα πρέπει να συσσωρεύονται μετά τη λήξη της υπηρεσίας, όταν ο αντιπρόσωπος, για οποιονδήποτε λόγο, δεν υποβάλλει αίτηση για το όφελος που δικαιούται.

Αυτό είναι γνωστό από το προσωπικό τόσο του Τμήματος Οικονομικών όσο και του Τμήματος Προσωπικού. Κανένας υπάλληλος σε αυτές τις υπηρεσίες δεν θυμάται ότι έχει παράσχει αποκλίνουσες πληροφορίες σχετικά με το θέμα αυτό σε κανέναν, ιδίως στον καταγγέλλοντα. Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο από το οποίο να μπορεί να συναχθεί ότι ένας υπάλληλος του Δικαστηρίου παρέσχε εσφαλμένες ή εσφαλμένες πληροφορίες στον καταγγέλλοντα.

Σύμφωνα με την πρακτική του Τμήματος Προσωπικού, οι υπάλληλοι που δικαιούνται επίδομα αποχώρησης ενημερώνονται σχετικά και το επίδομα καταβάλλεται χωρίς καθυστέρηση. Στην παρούσα υπόθεση, ο καταγγέλλων έδωσε εντολή στο Τμήμα Προσωπικού να μην καταβάλει το επίδομα, διότι ανέμενε να καταλάβει άλλη θέση σε ευρωπαϊκό θεσμικό όργανο και, ως εκ τούτου, να αποκτήσει περαιτέρω συνταξιοδοτικά δικαιώματα. Εάν ο καταγγέλλων είχε ρωτήσει το Τμήμα Προσωπικού σχετικά με τις σχετικές διατάξεις και αν η αποζημίωση απέφερε τόκους, θα είχε ενημερωθεί σχετικά σε εύλογο χρονικό διάστημα. Όπως προκύπτει από τα παραρτήματα της διοικητικής ενστάσεως, μόλις στις 2 Ιουλίου 2002 ο καταγγέλλων προέβη σε οποιαδήποτε έρευνα προς την Υπηρεσία Προσωπικού σχετικά με τις διατάξεις του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων που εφαρμόζονται στο επίδομα απολύσεως. Έλαβε απάντηση στις 8 Ιουλίου 2002, με την ένδειξη αριθμού τηλεφώνου σε περίπτωση που χρειάζονταν περαιτέρω πληροφορίες.

Το Τμήμα Προσωπικού δεν γνώριζε για πόσο χρονικό διάστημα το επίδομα θα παρέμενε «επί πάγου» και δεν μπορούσε να εκτιμήσει αν ο καταγγέλλων θα υφίστατο σημαντική οικονομική ζημία και αν αυτό θα είχε σημασία για αυτόν. Δεν μπορεί να αποτελεί καθήκον της δημόσιας διοίκησης να παρακολουθεί την εξέλιξη της σταδιοδρομίας έκτακτου υπαλλήλου ο οποίος εγκατέλειψε το θεσμικό όργανο και να μεριμνά για τα ατομικά του συμφέροντα ανάλογα με την εξέλιξη αυτή.

Για όλους αυτούς τους λόγους, πρέπει να συναχθεί το συμπέρασμα ότι δεν συντρέχει περίπτωση κακοδιοίκησης στην υπό κρίση υπόθεση.

Ο καταγγέλλων δεν φαίνεται να έχει αποστείλει παρατηρήσεις.

Η ΑΠΟΦΑΣΗ

1.1 Ο καταγγέλλων ισχυρίζεται ότι το Τμήμα Οικονομικών του Δικαστηρίου του παρέσχε παραπλανητικές πληροφορίες. Σύμφωνα με τον καταγγέλλοντα, ένας υπάλληλος του Τμήματος Οικονομικών του Δικαστηρίου τον ενημέρωσε ότι αφήνοντας το επίδομα απόλυσης «στον πάγο» θα κέρδιζε επιτόκιο 3 % ετησίως. Ο καταγγέλλων δεν επιθυμεί να κατονομάσει τον ενδιαφερόμενο υπάλληλο.

1.2 Στη γνώμη του, το Δικαστήριο δήλωσε ότι, κατά πάγια νομολογία, τα κοινοτικά νομικά μέτρα που δημιουργούν δικαίωμα σε οικονομικές παροχές πρέπει να ερμηνεύονται συσταλτικά. Από το γράμμα του άρθρου 12 του παραρτήματος VIII προκύπτει ότι το επιτόκιο στο οποίο αναφέρεται η διάταξη αυτή εφαρμόζεται στο ποσό που οφείλεται κατά τη λήξη της υπηρεσίας του αντιπροσώπου και υπολογίζεται ετησίως έως ότου καταστεί απαιτητό το όφελος. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι οι τόκοι θα πρέπει να συσσωρεύονται μετά τη λήξη της υπηρεσίας, όταν ο αντιπρόσωπος, για οποιονδήποτε λόγο, δεν υποβάλλει αίτηση για το όφελος που δικαιούται.

1.3 Σύμφωνα με το Δικαστήριο, κανένας υπάλληλος ούτε στο Τμήμα Οικονομικών ούτε στα άλλα Τμήματα του Δικαστηρίου δεν έχει καμία ανάμνηση ότι έχει παράσχει αποκλίνουσες πληροφορίες σχετικά με το θέμα αυτό σε οποιονδήποτε, ιδίως στον καταγγέλλοντα. Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο από το οποίο να μπορεί να συναχθεί ότι ένας υπάλληλος του Δικαστηρίου παρέσχε εσφαλμένες ή εσφαλμένες πληροφορίες στον καταγγέλλοντα.

1.4 Ο Διαμεσολαβητής σημειώνει ότι το Δικαστήριο φαίνεται να έχει διεξαγάγει εσωτερική έρευνα σχετικά με τον ισχυρισμό ότι παρασχέθηκαν παραπλανητικές πληροφορίες στον καταγγέλλοντα και ότι δεν βρέθηκαν αποδεικτικά στοιχεία που να στηρίζουν τον ισχυρισμό. Ο Διαμεσολαβητής σημειώνει επίσης ότι το Ελεγκτικό Συνέδριο απέστειλε άμεση απάντηση στη γραπτή έρευνα του καταγγέλλοντος σχετικά με τον ισχύοντα κανονισμό υπηρεσιακής κατάστασης.

1.5 Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, ο Συνήγορος του Πολίτη θεωρεί ότι ο ισχυρισμός του καταγγέλλοντος ότι υπάλληλος του Τμήματος Οικονομικών του παρέσχε παραπλανητικές πληροφορίες δεν μπορεί να θεωρηθεί αποδεδειγμένος. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής δεν διαπιστώνει κακοδιοίκηση σε σχέση με αυτή την πτυχή της υπόθεσης.

2.1 Ο καταγγέλλων ισχυρίζεται ότι υπέστη σημαντική οικονομική ζημία ως αποτέλεσμα των παραπλανητικών πληροφοριών και ζητεί αποζημίωση.

2.2 Λαμβανομένου υπόψη του συμπεράσματος στο σημείο 1.5 της παρούσας απόφασης, ο Διαμεσολαβητής θεωρεί ότι ο ισχυρισμός του καταγγέλλοντος δεν μπορεί να γίνει δεκτός.

Βάσει των ερευνών του Διαμεσολαβητή σχετικά με την εν λόγω καταγγελία, δεν φαίνεται να υπήρξε κακοδιοίκηση από το Δικαστήριο. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής περατώνει την υπόθεση.

Ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου θα ενημερωθεί επίσης για την απόφαση αυτή.

Με εκτίμηση,

Π. Νικηφόρος ΔΙΑΜΑΝΔΟΥΡΟΣ

(1) Απόφαση του Δικαστηρίου στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις 146, 192 και 193/81 Baywa κατά Balm, 1982 [ECR] σ. 1503, σκέψη 10· απόφαση του Πρωτοδικείου στην υπόθεση T-41/89, Schwedler/Κοινοβούλιο, 1990 [ECR], σ. II-79, σκέψη 23.