Αξιότιμη κυρία B.,

Στις 25 Ιανουαρίου 2000, υποβάλατε καταγγελία στον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή σχετικά με τη μη ανανέωση της επικουρικής σύμβασής σας με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Την 1η Μαρτίου 2000, διαβίβασα την καταγγελία στον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η Επιτροπή διατύπωσε τη γνώμη της στις 17 Ιουλίου 2000. Σας το διαβίβασα με πρόσκληση υποβολής παρατηρήσεων, την οποία αποστείλατε στις 30 Αυγούστου 2000. Ζήτησα συμπληρωματικές πληροφορίες από την Επιτροπή στις 4 Οκτωβρίου 2000. Η Επιτροπή απάντησε στις 21 Δεκεμβρίου 2000 και σας διαβίβασα την απάντησή της με πρόσκληση να διατυπώσετε περαιτέρω παρατηρήσεις, την οποία αποστείλατε στις 15 Φεβρουαρίου 2001.

Σας γράφω τώρα για να σας ενημερώσω για τα αποτελέσματα των ερευνών που έχουν γίνει.

Η ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Συνοπτικά, σύμφωνα με τον καταγγέλλοντα, τα πραγματικά περιστατικά ήταν τα εξής:

Από το 1994 έως το 1999, ο καταγγέλλων εργάστηκε ως υπάλληλος διαφόρων εταιρειών που παρείχαν υπηρεσίες στη ΓΔ V της Επιτροπής (η οποία σήμερα υπάγεται στη ΓΔ Υγείας και Προστασίας των Καταναλωτών). Μετά τα σκάνδαλα στην Επιτροπή το 1999, οι συμβάσεις αυτού του είδους δεν ανανεώθηκαν. Ωστόσο, στο προσωπικό που είχε εργαστεί στις εγκαταστάσεις της Επιτροπής για λιγότερο από τρία έτη προσφέρθηκαν επικουρικές συμβάσεις για πέντε μήνες, από την 1η Αυγούστου 1999 έως τις 31 Δεκεμβρίου 1999, με δυνατότητα ανανέωσης έως ένα έτος κατ’ ανώτατο όριο. Στις 20 Δεκεμβρίου 1999, η καταγγέλλουσα και άλλοι στην ίδια θέση έλαβαν ηλεκτρονικό μήνυμα από τον βοηθό διευθυντή της μονάδας F4 της ΓΔ V, το οποίο ανέφερε ότι η σύμβαση επικουρικού υπαλλήλου θα παρατεινόταν από την 1η Ιανουαρίου 2000 έως τις 31 Ιανουαρίου 2000. Ωστόσο, όταν επέστρεψε στην εργασία της στην Επιτροπή στις 3 Ιανουαρίου 2000, της ζητήθηκε να εγκαταλείψει τις εγκαταστάσεις της Επιτροπής, μετά την άρνηση του δημοσιονομικού ελεγκτή να ανανεώσει τη σύμβασή της.

Στην καταγγελία της προς τον Διαμεσολαβητή, η καταγγέλλουσα επέκρινε τη στάση που υιοθέτησε η Επιτροπή έναντι των συμβασιούχων εργαζομένων και ισχυρίστηκε ότι η μη ανανέωση της επικουρικής σύμβασής της ήταν αυθαίρετη και άδικη. Ισχυρίστηκε ότι είχε εργαστεί 110 ημέρες στις εγκαταστάσεις της Επιτροπής και ότι, ως εκ τούτου, ο εν λόγω αριθμός εργάσιμων ημερών ήταν σύμφωνος με τον κανόνα που προβλέπεται στον κώδικα δεοντολογίας της Επιτροπής σχετικά με τη μέγιστη διάρκεια εργασίας του εξωτερικού προσωπικού στις εγκαταστάσεις της Επιτροπής. Ισχυρίστηκε επίσης ότι οι συμβάσεις άλλων προσώπων με την ίδια προϋπηρεσία εκτός των εγκαταστάσεων της Επιτροπής είχαν ανανεωθεί.

Η ΕΡΩΤΗΣΗ

Στη γνώμη της, η Επιτροπή ανέφερε ότι ένας ad hoc έλεγχος τον Ιούνιο του 1995 αποκάλυψε ότι ορισμένοι υπάλληλοι, συμπεριλαμβανομένου του καταγγέλλοντος, εργάζονταν στα γραφεία της Επιτροπής, μολονότι η σύμβασή τους τους υποχρέωνε να εργάζονται εκτός των γραφείων της Επιτροπής. Κατά συνέπεια, όταν υποβλήθηκε αίτημα παράτασης της σύμβασης επικουρικού υπαλλήλου του καταγγέλλοντος, η Επιτροπή θεώρησε ότι ο καταγγέλλων είχε εργαστεί με μικτό τρόπο, τόσο εντός όσο και εκτός των εγκαταστάσεων της Επιτροπής, και ότι ο αριθμός των δεδουλευμένων ημερών υπερέβαινε τον κανόνα της τριετίας. Μετά την αξιολόγηση αυτή, η Επιτροπή δεν παρέτεινε τη σύμβαση επικουρικού υπαλλήλου του καταγγέλλοντος.

Η Επιτροπή εξήγησε επίσης ότι το ηλεκτρονικό μήνυμα που ενημέρωνε την καταγγέλλουσα για την παράταση της σύμβασής της της είχε αποσταλεί κατά λάθος. Η Επιτροπή εξέφρασε τη λύπη της για τη δημιουργία ψευδών προσδοκιών και προσφέρθηκε να καταβάλει στον καταγγέλλοντα ποσό ισοδύναμο με τον καθαρό μισθό ενός επικουρικού υπαλλήλου τον Ιανουάριο του 2000 ως αποζημίωση.

Στις παρατηρήσεις της, η καταγγέλλουσα επισήμανε ότι η Επιτροπή είχε αναγνωρίσει και προσφέρει αποζημίωση για τη μη ανανέωση της επικουρικής σύμβασής της για τον Ιανουάριο του 2000. Ωστόσο, όσον αφορά τον αριθμό των εργάσιμων ημερών στις εγκαταστάσεις της Επιτροπής, ενέμεινε στην καταγγελία της. Επισήμανε ότι η επικουρική σύμβασή της στη ΓΔ V/F4 είχε μέγιστη διάρκεια 12 μηνών και ισχυρίστηκε ότι η ποσόστωση εργάσιμων ημερών ήταν, ως εκ τούτου, επαρκής. Επιπλέον, οι υπηρεσίες της Επιτροπής θεώρησαν ότι η αναλογία μεταξύ των ημερών εργασίας εντός και εκτός των εγκαταστάσεων της Επιτροπής ήταν 50:50, ενώ η ΓΔ IX (προσωπικό) είχε καθορίσει ποσόστωση 110 ημερών εργασίας στους χώρους της Επιτροπής, γεγονός που συνεπάγεται ευνοϊκότερη αναλογία.

Τον Οκτώβριο του 2000, ο Διαμεσολαβητής ζήτησε από την Επιτροπή να απαντήσει στις παρατηρήσεις του καταγγέλλοντος.

Σε απάντηση, η Επιτροπή υπενθύμισε καταρχάς ότι όλες οι επικουρικές συμβάσεις συνάπτονται για μέγιστο διάστημα ενός έτους, λαμβάνοντας υπόψη το άρθρο 52 του «Καθεστώτος που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού» και την αρχή της ετήσιας διάρκειας του προϋπολογισμού.

Όσον αφορά την αναλογία 50:50 μεταξύ των ημερών εργασίας εντός και εκτός των εγκαταστάσεων της Επιτροπής, η Επιτροπή δήλωσε ότι επρόκειτο για ισχυρισμό του καταγγέλλοντος. Μετά τους ελέγχους του 1995, οι υπηρεσίες της Επιτροπής έκριναν ότι οι υπηρεσίες που παρείχε ο καταγγέλλων ήταν μικτού χαρακτήρα μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1999. Η Επιτροπή επισήμανε περαιτέρω ότι, σύμφωνα με τον κώδικα δεοντολογίας της, η διάρκεια της σύμβασης για κάθε πρόσωπο που χαρακτηρίζεται εξωτερικό μέλος του προσωπικού, συμπεριλαμβανομένων των επικουρικών υπαλλήλων, δεν μπορεί, κατά γενικό κανόνα, να υπερβαίνει τα τρία έτη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ΑΔΑ δεν παρέτεινε τη σύμβαση του καταγγέλλοντος πέραν της 31ης Δεκεμβρίου 1999.

Στις παρατηρήσεις της σχετικά με την απάντηση της Επιτροπής, η καταγγέλλουσα επισήμανε ότι η απάντηση της Επιτροπής δεν αφορούσε τον υπολογισμό του αριθμού των ημερών εργασίας της στις εγκαταστάσεις της Επιτροπής. Υπενθύμισε επίσης ότι, κατά τον χρόνο που εργαζόταν στις εταιρείες που διατηρούσε η ΓΔ V, είχε σύμβαση εργασίας εκτός των εγκαταστάσεων της Επιτροπής και ότι οι υπηρεσίες της ΓΔ V έκαναν ό,τι ήταν αναγκαίο για να συμμορφωθούν με τους όρους της σύμβασής της. Επισήμανε επίσης ότι δεν ήταν υπεύθυνη για τον μεικτό χαρακτήρα της εργασίας της, δεδομένου ότι οι προϊστάμενοί της ή οι συνάδελφοί της ήταν οι υπάλληλοι που την υποχρέωναν να πηγαινοέρχεται στις εγκαταστάσεις της Επιτροπής.

Η ΑΠΟΦΑΣΗ

1.1 Η καταγγέλλουσα ισχυρίστηκε ότι η άρνηση της Επιτροπής να ανανεώσει τη σύμβαση επικουρικού υπαλλήλου της ήταν αυθαίρετη απόφαση. Ισχυρίστηκε ότι είχε εργαστεί 110 ημέρες στις εγκαταστάσεις της Επιτροπής και ότι αυτός ο αριθμός εργάσιμων ημερών ήταν σύμφωνος με τον κανόνα που προβλέπεται στον κώδικα δεοντολογίας της Επιτροπής σχετικά με τη μέγιστη διάρκεια εργασίας του εξωτερικού προσωπικού στις εγκαταστάσεις της Επιτροπής. Επισημαίνει επίσης ότι η επικουρική σύμβασή της στη ΓΔ V/F4 καλύπτει μέγιστη περίοδο 12 μηνών για την οποία η ποσόστωση εργάσιμων ημερών που καθόρισε η ΓΔ IX είναι επαρκής.

1.2 Στη γνώμη της, η Επιτροπή ανέφερε ότι ένας ad hoc έλεγχος τον Ιούνιο του 1995 αποκάλυψε ότι ορισμένοι υπάλληλοι, συμπεριλαμβανομένου του καταγγέλλοντος, εργάζονταν στα γραφεία της Επιτροπής, μολονότι η σύμβασή τους απαιτούσε από αυτούς να εργάζονται εκτός των γραφείων της Επιτροπής. Κατά συνέπεια, όταν υποβλήθηκε αίτημα παράτασης της σύμβασης επικουρικού υπαλλήλου του καταγγέλλοντος, η Επιτροπή θεώρησε ότι ο καταγγέλλων είχε εργαστεί τόσο εντός όσο και εκτός των εγκαταστάσεων της Επιτροπής και ότι ο αριθμός των δεδουλευμένων ημερών υπερέβαινε τον κανόνα της τριετίας. Μετά την αξιολόγηση αυτή, η Επιτροπή δεν παρέτεινε τη σύμβαση επικουρικού υπαλλήλου του καταγγέλλοντος.

1.3 Η Επιτροπή εξήγησε επίσης ότι το ηλεκτρονικό μήνυμα που ενημέρωνε την καταγγέλλουσα για την παράταση της σύμβασής της είχε αποσταλεί εκ παραδρομής. Η Επιτροπή εξέφρασε τη λύπη της για τη δημιουργία ψευδών προσδοκιών και προσφέρθηκε να καταβάλει στον καταγγέλλοντα ποσό ισοδύναμο με τον καθαρό μισθό ενός επικουρικού υπαλλήλου τον Ιανουάριο του 2000 ως αποζημίωση.

1.4 Η Διαμεσολαβήτρια σημειώνει ότι η Επιτροπή δεν απάντησε στον ισχυρισμό της καταγγέλλουσας ότι έτυχε διαφορετικής μεταχείρισης από άλλους που βρίσκονταν στην ίδια θέση. Ωστόσο, ο καταγγέλλων δεν προσκόμισε επαρκή αποδεικτικά στοιχεία που να δικαιολογούν περαιτέρω έρευνα σχετικά με τον ισχυρισμό αυτό.

1.5 Ο Διαμεσολαβητής σημειώνει επίσης ότι οι συμβάσεις επικουρικών υπαλλήλων διέπονται από τον κανονισμό υπηρεσιακής κατάστασης, ο οποίος προβλέπει ότι η απασχόληση επικουρικών υπαλλήλων παύει, όταν η σύμβαση είναι ορισμένου χρόνου, κατά την ημερομηνία που ορίζεται στη σύμβαση. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια θεωρεί ότι η καταγγέλλουσα δεν είχε δικαίωμα να αναμένει ότι η σύμβασή της θα παρατεινόταν πέραν της περιόδου του ενός μηνός που προβλεπόταν στο ηλεκτρονικό μήνυμα που της απεστάλη. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε συγγνώμη από την καταγγέλλουσα και προσέφερε αποζημίωση για τη μη ανανέωση της σύμβασής της, η Διαμεσολαβήτρια θεωρεί ότι δεν δικαιολογούνται περαιτέρω έρευνες σχετικά με την καταγγελία.

Βάσει των ερευνών του Διαμεσολαβητή σχετικά με την εν λόγω καταγγελία, δεν φαίνεται να υπήρξε κακοδιοίκηση από την Επιτροπή. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής περατώνει την υπόθεση.

Ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα ενημερωθεί επίσης για την απόφαση αυτή.

Με εκτίμηση,

Jacob SÖDERMAN