Szanowny Panie B.,
W dniu 3 lutego 1997 r. złożył Pan w imieniu Pańskiego stowarzyszenia Friends of the Lake District skargę dotyczącą decyzji Komisji Europejskiej o zamknięciu sprawy dotyczącej skargi złożonej przez Pana do Komisji w odniesieniu do władz Zjednoczonego Królestwa. W istocie twierdzi Pan, że Komisja nie uzasadniła w wystarczający sposób swojego ustalenia, zgodnie z którym władze Zjednoczonego Królestwa nie działały z naruszeniem dyrektywy 85/337.
W dniu 18 kwietnia 1997 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Komisji Europejskiej. Komisja przesłała swoją opinię w dniu 1 lipca 1997 r., a ja przekazałem ją Państwu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag, jeśli Państwo sobie tego życzą. Otrzymałem Pańskie uwagi w dniu 22 sierpnia 1997 r.
W dniu 12 listopada 1997 r. zwróciłem się do Komisji o wydanie drugiej opinii. Komisja przesłała swoją drugą opinię w dniu 22 grudnia 1997 r., a ja przekazałem ją Panu z prośbą o przedstawienie uwag, jeśli Pan sobie tego życzy. Otrzymałem Pana dalsze uwagi w dniu 16 lutego 1998 r.
W dniu 4 sierpnia 1998 r. zwróciłem się do Komisji o wydanie trzeciej opinii. Otrzymałem trzecią opinię Komisji w dniu 3 listopada 1998 r. i przekazałem ją Panu z prośbą o przedstawienie dalszych uwag, jeśli Pan sobie tego życzy. Otrzymałem Pana dalsze uwagi w dniu 31 grudnia 1998 r.
Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.
Aby uniknąć nieporozumień, należy przypomnieć, że Traktat WE upoważnia Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich do badania ewentualnych przypadków niewłaściwego administrowania wyłącznie w działaniach instytucji i organów Wspólnoty. Statut Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich wyraźnie stanowi, że żadne działanie jakiegokolwiek innego organu lub osoby nie może być przedmiotem skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich.
Dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi zostały zatem ukierunkowane na zbadanie, czy doszło do niewłaściwego administrowania w działaniach Komisji Europejskiej.

WNIOSEK

Kontekst skargi jest w skrócie następujący: W sierpniu 1995 r. stowarzyszenie złożyło do Komisji Europejskiej skargę dotyczącą władz Zjednoczonego Królestwa. Skarga dotyczyła wniosku o pozwolenie na budowę tak zwanego Rock Characterisation Facility (RCF). Stowarzyszenie uznało, że rozpatrując ten wniosek, władze Zjednoczonego Królestwa naruszyły dyrektywę 85/337 w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.
Stowarzyszenie uznało, że projekt RCF należy uznać za nierozerwalnie związany z planowanym głębokim składowiskiem odpadów jądrowych. Tylko potraktowanie obu projektów jako jednego umożliwiło dokonanie prawidłowej oceny oddziaływania na środowisko. Stowarzyszenie uznało, że wcześniejsza praktyka administracyjna Komisji poparła ten pogląd.
Ponadto stowarzyszenie uznało, że władze Zjednoczonego Królestwa naruszyły art. 5 dyrektywy 85/337, nie wymagając od wnioskującego przedsiębiorstwa dostarczenia i podania do wiadomości publicznej informacji na temat możliwych alternatyw dla projektu RCF.
Po zbadaniu sprawy Komisja poinformowała stowarzyszenie, że dyrektywa 85/337 pozostawia państwom członkowskim znaczną swobodę uznania w odniesieniu do ocen oddziaływania na środowisko. Informacje muszą być dostarczone tylko wtedy, gdy państwo członkowskie uzna, że informacje te są istotne z punktu widzenia szczególnych cech danego przedsięwzięcia i cech środowiskowych, na które może ono mieć wpływ. Na podstawie dostępnych jej informacji Komisja nie stwierdziła, że Zjednoczone Królestwo naruszyło dyrektywę 85/337, w związku z czym postanowiła zamknąć sprawę.
Biorąc pod uwagę, że odpowiedź Komisji była niezadowalająca, stowarzyszenie złożyło skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich. W skardze podniesiono zasadniczo, że Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia, dlaczego projekt RCF można było oddzielić od ewentualnego głębokiego składowiska odpadów jądrowych i dlaczego informacje na temat alternatywnych lokalizacji nie zostały uznane za konieczne.

WNIOSEK

Opinia Komisji W
swojej odpowiedzi skierowanej do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich Komisja zasadniczo powtórzyła argumentację przedstawioną wcześniej skarżącym.
Uwagi skarżącego
W swoich uwagach stowarzyszenie podtrzymało skargę.

NASTĘPUJĄCE PYTANIA

Po dokładnym rozważeniu opinii Komisji i uwag skarżącego Rzecznik uznał, że Komisja mogła udzielić bardziej adekwatnej odpowiedzi na odpowiednie argumenty przedstawione przez skarżącego. Komisja została zatem poproszona o wyjaśnienie, po pierwsze, dlaczego uznała projekt RCF za dający się oddzielić od planowanego projektu składowania odpadów jądrowych; po drugie, na jakiej podstawie Komisja doszła do wniosku, że Zjednoczone Królestwo nie naruszyło dyrektywy 85/337, powstrzymując się od zwrócenia się do skarżącej spółki o udzielenie informacji na temat alternatywnych projektów.
Druga opinia Komisji
W swojej odpowiedzi Komisja powtórzyła, że nie ma dowodów na to, że Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy 85/337. Brak wniosku o publikację alternatywnych wariantów projektu nie stanowił zatem naruszenia ze strony Zjednoczonego Królestwa. Jeśli chodzi o możliwość rozdzielenia projektu, budowa depozytu jądrowego wymagałaby odrębnego wniosku planistycznego; projekt RCF można zatem uznać za dający się oddzielić od wszelkich takich planów dotyczących depozytariusza energii jądrowej.
Dalsze uwagi skarżącego
W swoich uwagach stowarzyszenie podtrzymało skargę.
Po dokładnym rozważeniu drugiej opinii Komisji i dalszych uwag skarżącego Rzecznik zwrócił się do Komisji o dalsze opracowanie opinii na temat tego, dlaczego RCF jest projektem dającym się oddzielić i dlaczego informacje na temat alternatywnych miejsc nie zostały uznane za konieczne.
Trzecia opinia Komisji
W trzeciej opinii Komisja w pierwszej kolejności przedstawiła dalsze wyjaśnienia dotyczące kwestii rozdzielności. Stwierdził on, że:

„Chociaż RCF jest niezbędnym prekursorem depozytariusza, RCF jest w stanie samodzielnie funkcjonować jako kompletny projekt bez budowy depozytariusza. Z tego względu sprawy, na które powołuje się [stowarzyszenie], można odróżnić od niniejszej sprawy. W szczególności proponowany RCF i depozytariusz były odrębnymi, samodzielnymi projektami, które nie były od siebie zależne w codziennej działalności. Nie miało to miejsca w przypadku elektrowni Wilton, gdzie budowa elektrowni i transmisje energii były współzależne i niezbędne do codziennej eksploatacji elektrowni. Podobnie w przypadku połączenia kolejowego pod kanałem La Manche rozwój linii kolejowej i stacji był niezbędny do codziennej eksploatacji kolei. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Opracowanie RCF było samodzielnym projektem, w ramach którego zbierano by informacje, które można by wykorzystać do oceny odpowiedniości depozytariusza w tym miejscu.
Ponadto każdy projekt podlegałby odrębnej procedurze zezwolenia na budowę i nie ma koniecznego wpływu na to, że gdyby zezwolenie na budowę zostało wydane RCF, wówczas zezwolenie zostałoby wydane depozytariuszowi.”

Jeśli chodzi o informacje dotyczące alternatywnych projektów, Komisja uznała, że ponieważ oba projekty dawały się oddzielić, projekt RCF był objęty załącznikiem II do dyrektywy 85/337. Kwestia ta została zatem rozpatrzona w związku z art. 4 ust. 2 dyrektywy 85/337, który stanowi, że przedsięwzięcia wymienione w załączniku II podlegają ocenie, jeżeli państwa członkowskie uznają, że wymagają tego ich cechy. Ponieważ projekt RCF można oddzielić od ewentualnego składowiska odpadów jądrowych, Komisja uznała, że informacje na temat alternatywnych lokalizacji nie są potrzebne.
Uwagi skarżącego dotyczące trzeciej opinii Komisji
W swoich uwagach dotyczących trzeciej opinii Komisji stowarzyszenie podtrzymało w szczególności zarzut, że Komisja nie wyjaśniła się odpowiednio w kwestii alternatywnych terenów.

DECYZJA

1. 1.1
Zasady dobrej administracji wymagają, aby administracja odpowiednio uzasadniała decyzje, które podejmuje w związku ze złożonymi do niej uwagami obywateli. W tym przypadku wydaje się, że Komisja początkowo nie uzasadniła w odpowiedni sposób dwóch obaw skarżącego, tj. oddzielności projektu RCF oraz potrzeby uzyskania informacji na temat alternatywnych lokalizacji.
1.2 W toku dochodzenia Komisja przedstawiła jednak powody, dla których uznała projekt RCF za dający się oddzielić i dlaczego uznała, że informacje na temat alternatywnych lokalizacji nie są potrzebne. Wydaje się, że Komisja zasadniczo uważa, że projekt RCF jest projektem dającym się oddzielić, ponieważ można go oddzielić od ewentualnego składowiska odpadów jądrowych. Ponieważ projekt może być samodzielny, Komisja uważa, że informacje o alternatywnych obiektach nie są potrzebne. Takie rozumowanie nie wydaje się nieracjonalne.
Rzecznik stwierdza zatem, że Komisja usunęła pierwotny brak uzasadnienia, który stanowił przypadek niewłaściwego administrowania.
2.
Wnioski Na podstawie dochodzenia Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi wydaje się, że Komisja nie dopuściła się już niewłaściwego administrowania. W związku z tym Rzecznik podjął decyzję o zamknięciu sprawy.
Przewodnicząca Komisji Europejskiej zostanie również poinformowana o tej decyzji.
Z poważaniem
Jacob SÖDERMAN