Szanowna Pani P.,
W dniu 16 czerwca 1998 r. złożyła Pani skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich wspólnie z Panią M. Dotyczyło to wniosku skierowanego do Pana przez Szkołę Europejską w Brukseli o opłacenie pełnego czesnego za kształcenie Pana syna, który był wówczas zarejestrowany w Szkole. Twierdził Pan, że Szkoła Europejska wprowadziła Pana w błąd i że był Pan dyskryminowany w porównaniu z innymi asystentami Parlamentu Europejskiego.
W dniu 30 czerwca 1998 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Komisji Europejskiej. Komisja przesłała swoją opinię w dniu 22 października 1998 r., a ja przekazałem ją Państwu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag, jeśli Państwo sobie tego życzą. W dniu 3 grudnia 1998 r. otrzymałem Pańskie uwagi.
W dniu 9 listopada 1999 r. zwróciłem się do Komisji Europejskiej o dodatkowe informacje w celu znalezienia polubownego rozwiązania sprawy. Nie otrzymałem dalszych uwag na temat drugiej opinii Komisji ani od Pana, ani od drugiego skarżącego.
Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

Według skarżących istotne fakty były następujące:
Obaj skarżący pracowali wówczas jako asystenci w Parlamencie Europejskim. Starali się zapisać swoje dzieci do Szkoły Europejskiej w Brukseli jako najlepszą opcję kontynuowania nauki. W momencie rejestracji na rok akademicki 1997–1998 dwoje dzieci uznano za dzieci urzędników WE i w związku z tym zaliczono je do kategorii I. W wyniku tego umieszczenia nie zwrócono się o opłacenie czesnego.
W październiku 1997 r. szkoła uznała jednak, że ponieważ rodzice nie byli urzędnikami KE, lecz asystentami PE, ich dzieci powinny zostać zaliczone do kategorii III, a tym samym zaliczone do dzieci urzędników z państw trzecich. Po tej zmianie kryteriów szkoła napisała do rodziców z prośbą o pełne opłacenie czesnego.
W tym kontekście skarżący napisali do Rzecznika Praw Obywatelskich, twierdząc, że szkoła wprowadziła ich w błąd, ponieważ podczas rejestracji dzieci zapewniono ich, że nie należy pobierać czesnego. Ponadto stwierdzili oni, że byli dyskryminowani w porównaniu z innymi asystentami Parlamentu Europejskiego, którzy zapisywali swoje dzieci do ośrodków szkół europejskich innych niż ten w Brukseli.

WNIOSEK

Opinia Komisji W
swojej opinii Komisja wyjaśniła, że centrum Szkoły Europejskiej w Brukseli klasyfikuje swoich uczniów w trzech kategoriach: kategoria I dla dzieci urzędników KE; kategoria II w przypadku umów szczególnych; Kategoria III dla studentów nieujętych w pozostałych dwóch kategoriach. Umieszczenie w jednej z kategorii określa kryteria przyjęcia i opłacania czesnego.
Ponieważ statut dzieci skarżących w Szkole wydawał się niejasny dla Szkoły, jej Zarząd dokonał przeglądu tej kwestii na posiedzeniu w dniach 28-29 kwietnia 1998 r. Uzgodniono następnie, że szkoła powinna stosować się do istniejącej praktyki do czasu zmiany statutu asystentów posłów do PE (na kategorię III). Stanowisko to zostało przyjęte z uwagi na fakt, że nie istnieje bezpośredni związek między instytucją Parlamentu Europejskiego a asystentami posłów do PE. Komisja podsumowała te argumenty, wskazując, że dzieci skarżącego powinny zatem pozostać w kategorii, do której zostały przypisane w momencie ich rejestracji.
Komisja zauważyła, że na podstawie informacji przekazanych przez przedstawicieli Rady Administracyjnej skarżący zostali poinformowani w momencie rejestracji, że powinni uiścić czesne. Informacja ta została potwierdzona w projekcie ustawy przesłanym skarżącym przez Szkołę w dniu 23 września 1997 r. Instytucja stwierdziła ponadto, że wszystkie dzieci asystentów posłów do PE, z wyjątkiem jednego wyjątku, zostały poproszone o opłacenie czesnego w Szkole Europejskiej.
Uwagi skarżących
Rzecznik przekazał opinię Komisji skarżącym wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag. W swojej odpowiedzi skarżący zasadniczo podtrzymywali pierwotną skargę.
Wskazały one jednak, że oświadczenia Komisji dotyczące stanowiska szkoły w momencie rejestracji ich dzieci w sierpniu 1997 r. były niedokładne. Skarżący nalegali, aby w tym czasie administracja szkoły po prostu zwróciła się do nich o przedstawienie dowodu zatrudnienia w Parlamencie Europejskim. Ponadto zostali oni poinformowani przez urzędników szkoły odpowiedzialnych za przyjmowanie na studia, że ich dzieci mają zostać zaliczone do kategorii I, a tym samym, że nie należy uiszczać czesnego.
Skarżący wskazali, że ponieważ ich dzieci zostały pierwotnie umieszczone w kategorii I, nie powinny one zostać przeniesione z mocą wsteczną do innej kategorii, jak twierdziła Szkoła na podstawie decyzji jej zarządu z kwietnia 1998 r. Przeciwnie, skarżący wyjaśnili, że ich dzieci powinny pozostać w kategorii I, ponieważ Rada Administracyjna orzekła na posiedzeniu w październiku 1998 r., że w przypadku studentów, którzy już zostali zarejestrowani, ich kategoria nie powinna zostać zmieniona.
W dniu 15 czerwca 1999 r. Rzecznik Praw Obywatelskich otrzymał pisemną wiadomość od posłanki do PE Izquierdo Rojo, która wskazała, że była z panią P. w momencie rejestracji ich dzieci. Potwierdziła w swoim piśmie wersję przedstawioną przez tego skarżącego, a mianowicie, że w momencie rejestracji nie wspomniano o opłaceniu czesnego. Izquierdo Rojo podkreśliła, że ponieważ w chwili przyjęcia dzieci skarżącego do szkoły zaliczono je do kategorii I, szkoła powinna stosować się do tej decyzji zgodnie z tym, co zarząd szkoły orzekł w dniach 27–28 października 1998 r.

NASTĘPUJĄCE PYTANIA

W celu znalezienia polubownego rozwiązania w sprawie skargi Rzecznik Praw Obywatelskich skierował pismo do Komisji Europejskiej w dniu 9 listopada 1999 r.
W swoim piśmie Rzecznik Praw Obywatelskich przypomniał kontekst sprawy i dowody faktyczne przedstawione w toku dochodzenia. Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził w swoim piśmie, że biorąc pod uwagę wyjaśnienia przedstawione przez skarżących, potwierdzone przez jednego niezależnego świadka, oraz zobowiązania podjęte przez Komisję w jej opinii, w szczególności w pkt 3 ust. 2 ("W związku z tym dzieci pani M. i P. pozostaną w kategorii, w której zostały umieszczone w momencie przyjęcia"), wniosek Szkoły o pełną zapłatę czesnego za lata 1997-98 może wydawać się nierozsądny.
W związku z tym Rzecznik zwrócił się do Komisji o wyrażenie opinii na temat poprzednich aspektów.
Druga opinia Komisji
Instytucja najpierw wyjaśniła, że w momencie rejestracji dyrektor szkoły wyraził już pewne wątpliwości co do kategorii, do której należy przypisać dzieci skarżących, ze względu na ich specjalny statut. Na posiedzeniu w kwietniu 1998 r. Rada Administracyjna postanowiła, że dzieci asystentów PE powinny zostać zaliczone do kategorii III, z wyjątkiem tych, które zostały już przypisane do innej kategorii.
W październiku 1998 r. przedstawiciel zarządu poinformował dyrektora szkoły centrum w Brukseli, że w następstwie decyzji podjętej przez zarząd w kwietniu skarżący nie powinni pobierać czesnego za rok akademicki 1997–1998, chociaż powinni ponosić pełne czesne za lata 1998–1999, ponieważ na podstawie ich statutu ich dzieci powinny zostać zaliczone do kategorii III.
Jednakże w następstwie konkretnego wniosku złożonego przez Komisję przedstawiciel Rady publicznie wyraził swoje ostateczne stanowisko w tej sprawie w nocie z grudnia 1999 r. Rada stwierdziła, że chociaż kryteria dotyczące tego rodzaju sytuacji zostały ustalone, istnienie pewnych szczególnych okoliczności dotyczących skarżących spowodowało konieczność ponownego rozważenia jej pierwotnej decyzji. W związku z tym, ponieważ syn pani M. ukończył już szkołę średnią w lipcu 1999 r., a pani P. została urzędnikiem WE, zarząd uznał za stosowne umorzenie czesnego żądanego od skarżących za rok akademicki 1998–1999.
Druga uwaga skarżących
Rzecznik przekazał drugą opinię Komisji skarżącym wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag. Rzecznik nie otrzymał żadnych pisemnych uwag od skarżących.
W celu sprawdzenia, czy propozycje przedstawione przez Zarząd Szkoły Europejskiej i ogłoszone w drugiej opinii Komisji w pełni spełniły żądania skarżących, sekretariat Rzecznika skontaktował się telefonicznie z panią M. i panią P. w dniu 18 maja 2000 r. Wyrazili oni pełne zadowolenie ze stanowiska przyjętego przez Szkołę Europejską w następstwie dochodzenia przeprowadzonego przez Rzecznika Praw Obywatelskich.

DECYZJA

Rzecznik przekazał drugą opinię Komisji skarżącym wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag. Rzecznik nie otrzymał żadnych pisemnych uwag od skarżących.
W celu sprawdzenia, czy propozycje przedstawione przez Zarząd Szkoły Europejskiej i ogłoszone w drugiej opinii Komisji w pełni spełniły żądania skarżących, sekretariat Rzecznika skontaktował się telefonicznie z panią M. i panią P. w dniu 18 maja 2000 r. Wyrazili oni pełne zadowolenie ze stanowiska przyjętego przez Szkołę Europejską w następstwie dochodzenia przeprowadzonego przez Rzecznika Praw Obywatelskich.
Przewodnicząca Komisji Europejskiej zostanie również poinformowana o tej decyzji.
Z poważaniem,
Jacobie SÖDERMANIE