Η διοίκηση της ΕΕ διαθέτει πολλούς κανόνες για να προλαμβάνει περιπτώσεις σύγκρουσης συμφερόντων ή άλλες παραβάσεις των κανόνων δεοντολογίας. Ο ρόλος της Διαμεσολαβήτριας είναι να διασφαλίζει την εφαρμογή αυτών των κανόνων, καθώς και να βοηθά τα θεσμικά όργανα ώστε να μην αφήνουν να αιωρείται η εντύπωση ότι είναι δυνατή η παραβίαση των κανόνων δεοντολογίας.

Στο επίκεντρο της Διαμεσολαβήτριας βρίσκεται το ζήτημα των «περιστρεφόμενων θυρών», δηλαδή το φαινόμενο κατά το οποίο δημόσιοι λειτουργοί αποχωρούν από τη διοίκηση της ΕΕ για να καταλάβουν θέσεις στον ιδιωτικό τομέα (ή και αντίστροφα). Οι δημόσιοι λειτουργοί που μεταπηδούν στον ιδιωτικό τομέα μπορεί να επιδιώξουν να εκμεταλλευτούν τα δίκτυα στα οποία είχαν πρόσβαση στα προηγούμενα καθήκοντά τους ή μπορεί να επιχειρήσουν να επηρεάσουν τη νομοθεσία ή τις κανονιστικές ρυθμίσεις της ΕΕ. Το φαινόμενο αυτό μπορεί να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη στη διοίκηση της ΕΕ.

Είναι σίγουρα φυσιολογικό ομάδες συμφερόντων να επιδιώκουν να ασκήσουν επιρροή στη δημοκρατική διαδικασία λήψης αποφάσεων της ΕΕ, αλλά η επιρροή αυτή πρέπει οπωσδήποτε να ασκείται με βάση τους αυστηρότερους δυνατούς κανόνες διαφάνειας ώστε να μετριάζονται οι ανησυχίες για το ενδεχόμενο σύγκρουσης συμφερόντων. Η διαφάνεια σε σχέση με τις ομάδες συμφερόντων και πώς αυτές επικοινωνούν με τα θεσμικά όργανα της ΕΕ είναι θέματα που εγείρονται επανειλημμένα στις έρευνες της Διαμεσολαβήτριας.

Η Διαμεσολαβήτρια έχει τη δυνατότητα να διερευνά δεοντολογικά ζητήματα που θίγονται από αναφέροντες, οι οποίοι δεν έχουν μείνει ικανοποιημένοι από τον τρόπο με τον οποίο το εκάστοτε θεσμικό όργανο ανταποκρίθηκε στις ανησυχίες τους. Ωστόσο, η Διαμεσολαβήτρια μπορεί να ενεργοποιηθεί και με δική της πρωτοβουλία και να διερευνήσει ζητήματα εφόσον υποπέσουν στην αντίληψή της ανησυχίες του κοινού και κρίνει ότι συντρέχουν λόγοι για να το πράξει.