Ik ben vereerd en verheugd deze prijs in ontvangst te mogen nemen, niet alleen namens mijzelf, maar ook namens al mijn collega's in het kantoor van de Europese Ombudsman die zo hard werken om onze missie uit te voeren namens alle burgers van de Europese Unie.

Ik dank de Stichting voor de eer en wens haar veel succes toe, aangezien zij haar vitale werk voortzet om het Europese begrip te bevorderen en jongeren te inspireren om de leiderschapsrollen op zich te nemen die in deze tijd van een dergelijke uitdaging voor de Unie zo hard nodig zijn in Europa.

We zijn een klein kantoor - slechts 80 mensen - maar met een groot mandaat en dat is om ervoor te zorgen dat de instellingen, agentschappen en organen van de EU de hoogste normen halen als het gaat om de 500 miljoen Europeanen die zo afhankelijk zijn van het werk dat ze dagelijks verrichten.

Ombudsman is een Zweeds woord en een Zweedse uitvinding die meer dan 200 jaar teruggaat toen een verbannen Zweedse koning een ambtenaar aanstelde om ervoor te zorgen dat zijn volk goed werd behandeld tijdens zijn afwezigheid.

 Het beschrijft iemand die halverwege tussen het volk en de staat staat staat en ervoor zorgt dat de machtige staat de individuele burger niet onderdrukt door de onrechtvaardige of oneerlijke toepassing van zijn wetten en voorschriften. Op die manier vormt het een aanvulling op het werk van de rechtbanken, waardoor particulieren een klacht kunnen indienen bij een onafhankelijk orgaan, meestal zonder kosten, over zaken die niet alleen gaan over de wettigheid van een actie, maar ook over de eerlijkheid en billijkheid ervan.

Overheidsadministratie kan een abstract, zelfs saai onderwerp lijken, maar in mijn werk probeer ik ervoor te zorgen dat wat we doen relevant is, dat wat we bereiken een echt verschil maakt, niet alleen voor een individuele klager, maar voor mensen in de hele Unie.

Sinds mijn verkiezing door het Europees Parlement in 2013 hebben we gewerkt aan een breed scala aan belangrijke kwesties, waaronder de transparantie van handelsbesprekingen, het recht om de resultaten van klinische proeven van farmaceutische bedrijven te zien, het recht om te weten wat er gebeurt wanneer er over nieuwe EU-wetgeving wordt onderhandeld, de transparantie van lobbyen in Brussel bij ,, het toezicht op de zogenaamde draaideur - wanneer overheidsfunctionarissen naar de particuliere sector verhuizen - de juiste regulering van pesticiden- en chemische tests en vele andere essentiële zaken.

We werken er momenteel aan om ervoor te zorgen dat de brexitonderhandelingen zo transparant mogelijk zijn, gezien de impact die die gesprekken zullen hebben op ieder van ons in deze Unie en zelfs daarbuiten. We aanvaarden toegang tot documentenzaken op dat gebied, maar we werken ook samen met de Commissie en de Raad om hen te herinneren aan hun verplichtingen om transparant te zijn in hun omgang met iedereen die betrokken is bij de onderhandelingen over dit kritieke brexitakkoord.

Maar vanavond wil ik kort stilstaan bij de bredere, veelbesproken, veelbesproken kwestie van de toekomst van die Unie. Ik hoef dit publiek niet te vertellen wat de uitdagingen zijn, of het nu binnen onze Unie, in ons nabuurschap of zelfs aan de overkant van de Atlantische Oceaan is. Het is zelfs een cliché geworden om ze existentieel te noemen, maar in veel opzichten is dat precies wat ze lijken te zijn.  Verkiezingen in dit land en in Frankrijk dit jaar zullen ons naar het volgende hoofdstuk van het verhaal brengen, maar niemand kan ons vertellen hoe dit deel van ons verhaal, dit deel van het verhaal van Europa, mogelijk zal eindigen.  De resultaten van gisteravond in Frankrijk geven enige reden tot optimisme, maar zeker niet tot zelfgenoegzaamheid.

Het is ook een cliché geworden op momenten in de tijd zoals deze om de Ierse dichter WB Yeats te citeren uit het gedicht The Second Coming wanneer hij schrijft:

Dingen vallen uit elkaar; het centrum kan geen stand houden;
Uitsluitend: anarchie wordt losgelaten op de wereld,
het bloedverduisterde getij wordt losgelaten, en overal wordt
de ceremonie van onschuld verdronken;
De beste missen alle overtuiging, terwijl de slechtste
vol gepassioneerde intensiteit zijn,

geef ik de voorkeur aan een andere Ierse dichter, Seamus Heaney en de hoopvolle, mooie regels die hij in 2004 schreef ter gelegenheid van de toetreding van tien nieuwe lidstaten tot de Unie.  Heaney schreef:

Dus op een dag dat nieuwkomers verschijnen
Laat het een thuiskomst zijn en laat ons spreken
Het vreemde woord, zoals het ons hier betaamt,
Beweeg lippen, beweeg geesten en laat nieuwe betekenissen oplaaien
Zoals oude bakens signaleren, piek tot piek,
Van middenzee tot noordzee, helder schijnen

Maar de poëzie van een enkel moment, een enkel moment in de tijd wanneer alles hoopvol lijkt wanneer de toekomst lijkt te zijn, wanneer iedereen in een enkele , gedeelde richting lijkt te wijzen, is vaak precies dat, een moment, snel ingehaald door het proza van het leven en van de omstandigheden, van politiek en handel, van het falen om oude en destructieve culturen uit te roeien , van de opkomst van individuen die op verleiding zijn gericht, de verleiding van degenen die ze zouden geloven dat de oplossingen voor hun problemen liggen in de donkerdere tinten van nationalisme, van protectionisme van de uitsluiting van alles behalve hun eigen ras en geloof.

De oprichting van de unie was voor sommigen een poëtische daad, een daad van verlossing een daad van hoop, en fundamenteel een daad van liefde, maar het was en gaat ook over handel en defensie, tarieven, veiligheid, grensoverschrijdende migratie, dat meest onpoëtische spul van het dagelijks leven en van internationale samenwerking.  Het handhaven van het idealisme en de visie van de eerste jaren van de unie, het levend en betekenisvol houden van de poëzie is de uitdaging.

Maar ondanks het dystopische beeld van de EU dat wordt opgeroepen door degenen die zich verzetten tegen haar idealisme en haar realiteit, heeft ze onmiskenbaar de essentie van haar belofte waargemaakt, heeft ze wat onvoorstelbaar was tot een punt gebracht waarop zo velen het nu als vanzelfsprekend beschouwen, als alledaags. En hoewel dat allemaal problematisch is omdat we misschien niet langer zo veel koesteren wat we hebben als we zouden moeten, is het niet geweldig dat we nu als onderdeel van het banale proza van ons leven datgene als vanzelfsprekend kunnen beschouwen wat aan zoveel van onze ouders en grootouders werd ontkend? Deze geweldige stad Berlijn alleen al vat het volledige traject van die geschiedenis samen. Waar weinigen zelfs maar van konden dromen, is nu gewoon een normaal dagelijks leven geworden.

Op zaterdag bezocht ik het Panorama, de ongelooflijke installatie van Yadegar Asisi waarmee je je kunt voorstellen dat je op een balkon in West-Berlijn staat te staren over Checkpoint Charlie in het oosten voordat de muur in 1989 viel. Bij de ingang las ik zijn woorden terwijl hij nadacht over de cruciale rol van zo'n historisch geheugen voor dit en voor elke generatie.

Hij schreef: “”We denken niet meer aan vrijheid. We hebben het geluk in een samenleving te leven waarin de vrijheid van meningsuiting stevig verankerd is in het dagelijks leven en waarin geen grenzen zijn.

“De geschiedenis heeft vaak aangetoond dat dingen van de ene op de andere dag kunnen veranderen, zowel ten goede als ten kwade. Niets wat we hebben bereikt zal uit zichzelf bij ons blijven. Hoewel elke generatie het risico loopt om zogenaamd veilige dingen te verliezen, kan het echter ook stabiliseren en verder ontwikkelen wat al is bereikt.

Asisi spreekt vervolgens over de noodzaak om naar een toekomst te gaan waarin verschil wordt geëerd en ondergebracht en eindigt: “Als we hier niet in slagen, zullen de volgende muren niet lang meer op zich laten wachten.”

Het Britse referendum heeft de toekomst van de Britten – en met name van hun jonge generatie – zeker veranderd en alleen de tijd zal uitwijzen of die verandering beter of slechter is en hoe de weerklank van die enkele stemming – die nachtelijke verandering – tot ver buiten haar oevers zal worden gevoeld.

Als Iers staatsburger heb ik het grootste deel van mijn leven aan de rand van de Unie gewoond. Wanneer de Britten vertrekken, zal de Unie nog meer geografisch ontheemd zijn. De problemen, zowel politiek als economisch, die dat voor Ierland zal veroorzaken, zullen immens zijn, maar er zijn maar weinig stemmen voor het volgen van het Verenigd Koninkrijk.  Elk land en elke generatie ervaart de EU anders, maar er zijn nog steeds genoeg van ons van een bepaalde leeftijd in Ierland om de voordelen te kennen die op onze weg zijn gekomen, om te beseffen hoe het delen van capaciteit, het bundelen van soevereiniteit, van de blootstelling aan verschillende, vaak hogere waardesystemen op het gebied van mensenrechten en het milieu bijvoorbeeld, de Ierse burgers hebben geschonken wat onze eigen regeringen niet alleen konden of wilden.

Vorige maand heb ik in Brussel de allereerste prijzen van de Europese Ombudsman voor goed bestuur uitgereikt. We ontvingen 90 inzendingen van de EU-instellingen, -agentschappen en -organen uit de hele Unie. Voor mij vielen vooral twee winnaars op. Een daarvan was een initiatief van de Commissie en de Poolse autoriteiten in de zwaar vervuilde regio Malopolska, waarin zij er gezamenlijk in zijn geslaagd een project te financieren waarvan nu wordt verwacht dat het de luchtverontreiniging sterk zal verminderen en zo de gezondheid van de miljoenen burgers van Malopolska zal verbeteren.

De andere was een andere samenwerking die deze keer EU-brede expertise op het gebied van zeldzame ziekten uit meer dan 300 ziekenhuizen in 24 lidstaten samenbracht om een snellere ontwikkeling van behandelingen en mogelijk zelfs genezingen mogelijk te maken voor de meer dan 30 miljoen Europeanen die met een zeldzame ziekte leven. In beide gevallen zal de verlichte uitwisseling van informatie en expertise, de bundeling van een bepaald soort soevereiniteit, aangestuurd door onze gemeenschappelijke Europese instellingen, leiden tot betere resultaten dan wanneer de afzonderlijke lidstaten het alleen zouden moeten doen. En dat is wat ons samen kan en moet binden, onze gedeelde menselijkheid, ons gedeelde geloof in de voordelen van verlichte samenwerking.

Tot slot leven we in moeilijke tijden, maar we leven ook in een tijd van toenemende maatschappelijke en politieke betrokkenheid en activisme door jongeren zoals jullie zelf. We zien de inspirerende “Pulse of Europe”-bijeenkomsten in veel Duitse steden en elders in Europa, gebaseerd op het zeer praktische idee dat Europa zichzelf niet zal redden.

Velen van u hebben niets anders gekend dan de EU en uw betrokkenheid bij deze organisatie spreekt van uw idealisme en uw vermogen om leiderschap te tonen en te tonen.

Bedankt.