Wykonane zgodnie z art. 2 ust. 10 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich [1]

Kontekst skargi

1. 15 grudnia 2020 r. Komisja Europejska zaproponowała dwa akty ustawodawcze w celu zaktualizowania przepisów regulujących usługi cyfrowe w UE: akt o usługach cyfrowych [2] i akt o rynkach cyfrowych [3] (łącznie „pakiet usług cyfrowych”). Proponowane rozporządzenia mają na celu stworzenie bezpieczniejszej przestrzeni cyfrowej, w której chronione są prawa podstawowe użytkowników, oraz stworzenie równych warunków działania w celu wspierania innowacji, wzrostu gospodarczego i konkurencyjności.

2. 25 listopada 2021 r. Rada przyjęła podejście ogólne [4] w odniesieniu do pakietu dotyczącego usług cyfrowych, a 25 marca 2022 r. i 23 kwietnia 2022 r. osiągnęła porozumienie polityczne z Parlamentem Europejskim w sprawie aktu o rynkach cyfrowych [5] i aktu o usługach cyfrowych [6]. Oba akty weszły w życie w listopadzie 2022 r.

3. We wrześniu 2021 r. skarżący, jeden z mediów, zwrócił się o publiczny dostęp [7] do wymiany informacji na temat projektu aktu o usługach cyfrowych i projektu aktu o rynkach cyfrowych między Służbą Prawną Rady, jej wewnętrznymi grupami roboczymi i Komisją Europejską.

4. Rada określiła 15 dokumentów jako objęte zakresem wniosku skarżącego: Sześć dokumentów dotyczących aktu o usługach cyfrowych i dziewięć dokumentów dotyczących aktu o rynkach cyfrowych. Rada odmówiła dostępu do wszystkich 15 dokumentów w całości, argumentując, że ich ujawnienie naruszyłoby ochronę porady prawnej i przyszłych postępowań sądowych [8], a także trwający proces decyzyjny Rady [9]. Ponadto Rada uznała, że nie istnieje nadrzędny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem dokumentów.

5. W listopadzie 2021 r. skarżący zwrócił się do Rady o dokonanie przeglądu swojej decyzji (poprzez złożenie „wniosku potwierdzającego”). Twierdziła ona, że Rada nie wyjaśniła w wystarczającym stopniu, w jaki sposób ujawnienie naruszyłoby chronione interesy. Ponadto uznał on, że kluczowe znaczenie obu aktów ustawodawczych i jego rola jako „publicznego organu nadzorującego” stanowią nadrzędny interes publiczny, który przeważałby nad chronionymi interesami.

6. W dniu 20 grudnia 2021 r. Rada udzieliła odpowiedzi. Podtrzymała swoją pierwotną odmowę i poinformowała skarżącego, że zidentyfikowała dodatkowy dokument (łącznie 16 dokumentów) jako objęty zakresem wniosku skarżącego [10].

7. 8 kwietnia 2022 r. skarżący, niezadowolony z wyniku przeglądu, zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich.

W przedmiocie dochodzenia

8. Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie odmowy udzielenia przez Radę pełnego publicznego dostępu do żądanych dokumentów.

9. W toku dochodzenia zespół dochodzeniowy Rzecznika dokonał przeglądu spornych dokumentów i spotkał się z urzędnikami Sekretariatu Generalnego Rady w celu uzyskania wyjaśnień na temat powodów odmowy przez Radę publicznego dostępu. Następnie Rzecznik przekazał skarżącemu sprawozdanie z tego spotkania.[11]

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

Argumenty skarżącego

10. Skarżący twierdził, że Rada nie wyjaśniła, w jaki sposób ujawnienie dokumentów konkretnie i faktycznie naruszyłoby interesy chronione wyjątkiem określonym w art. 4 rozporządzenia 1049/2001.

11. Skarżący stwierdził, że ryzyko naruszenia chronionego interesu musi być racjonalnie przewidywalne, a nie czysto hipotetyczne. Uznała, że Rada odniosła się do nadmiernych wpływów zewnętrznych, nie precyzując, czym dokładnie są te wpływy ani w jaki sposób ujawnienie żądanych dokumentów przyczyniłoby się do ich powstania. Skarżący uznał zatem, że ryzyko naruszenia chronionych interesów jest czysto hipotetyczne.

12. Skarżący twierdził ponadto, że za ujawnieniem dokumentów przemawia nadrzędny interes publiczny. Uznała, że oba proponowane teksty ustawodawcze mają kluczowe znaczenie, ponieważ będą miały konkretny wpływ na życie obywateli UE. W związku z tym ujawnienie stanowiska Służby Prawnej Rady miałoby zasadnicze znaczenie dla dyskusji opinii publicznej. Ponadto skarżący uznał, że odmowa ujawnienia dokumentów koliduje z rolą skarżącego jako „publicznego organu nadzorującego” oraz z zasadą „wolności prasy”. Skarżący odniósł się do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który orzekł, że gromadzenie informacji jest istotnym krokiem w dziennikarstwie i jako takie jest chronione wolnością prasy. Przeszkoda w gromadzeniu informacji może stać się formą pośredniej cenzury.[12]

Argumenty Rady

13. W swojej decyzji potwierdzającej Rada stwierdziła, że oba wnioski ustawodawcze mają wyjątkowo techniczny charakter regulacyjny i szczególną wrażliwość międzynarodową. Dokumenty, o które wystąpiono, to uwagi Służby Prawnej Rady, które mają pomóc prezydencji lub delegacjom w pracach przygotowawczych niezbędnych do obrad w grupach roboczych, a następnie w Komitecie Stałych Przedstawicieli (Coreper)[13] i w Radzie, przy czym ostatecznym celem jest przyjęcie stanowiska współprawodawcy w pierwszym czytaniu w sprawie tych dwóch wniosków ustawodawczych. W związku z tym Rada uznała, że wchodzą one w zakres ochrony porady prawnej i trwającego procesu decyzyjnego.

14. Rada stwierdziła, że chociaż większa przejrzystość ma zastosowanie w przypadku, gdy instytucje działają w charakterze prawodawcy, nie pozbawia ich to możliwości uzasadnienia odmowy ze względu na konieczność ochrony trwającego procesu decyzyjnego, jeżeli jest to konieczne do zachowania ich zdolności do wykonywania ich zadań.

15. Rada zauważyła, że może odmówić dostępu do dokumentów związanych z procesem legislacyjnym, jeżeli ujawnienie mogłoby konkretnie i faktycznie naruszyć chroniony interes, a ryzyko takiej szkody jest racjonalnie przewidywalne, a nie czysto hipotetyczne. Rada wskazała, że wystarczy wskazać konkretne dowody, na podstawie których można stwierdzić, że ryzyko jest racjonalnie przewidywalne, a nie czysto hipotetyczne.

16. Rada podniosła, że przedmiotowe dokumenty stanowią wymianę informacji w ramach odpowiednich grup roboczych, która miała charakter techniczny i przygotowawczy. Ich ujawnienie na tym etapie mogłoby poważnie zagrozić trwającemu procesowi decyzyjnemu Rady, osłabiając jej pozycję w zbliżających się rozmowach trójstronnych [14] z Parlamentem. Uznała, że ujawnienie pozwoli Parlamentowi przewidzieć kwestie, które członkowie Rady będą niechętni lub skłonni rozstrzygnąć. Ponadto Rada uznała, że ujawnienie informacji mogłoby narazić jej członków na nadmierną presję zewnętrzną, biorąc pod uwagę delikatny charakter proponowanych tekstów, których celem jest uregulowanie strażników dostępu i które mogą mieć wpływ na operatorów z państw trzecich. Ujawnienie informacji ułatwiłoby również ukierunkowane próby wywierania wpływu na państwa członkowskie przez osoby trzecie o interesach gospodarczych, strategicznych lub politycznych, ponieważ ujawniłoby punkty (nie)zgody między nimi. W związku z tym ujawnienie informacji zmniejszyłoby prawdopodobieństwo, że dyskusje w ramach organów przygotowawczych i Coreperu będą odbywać się w sposób „spokojny, skuteczny i wolny od nadmiernej presji zewnętrznej”.

17. Rada podniosła ponadto, że zgodnie z orzecznictwem Unii może odmówić publicznego dostępu do szczególnie wrażliwej opinii prawnej wydanej w ramach procesu legislacyjnego. Stwierdził on, że żądane dokumenty zawierają porady prawne sformułowane w kontekście dyskusji przygotowawczych w celu przygotowania szerszych dyskusji. Ujawnienie na tym etapie mogłoby wpłynąć na sposób sporządzania opinii prawnej i zagroziłoby możliwości wyrażenia przez służbę prawną jej stanowiska wolnego od jakichkolwiek wpływów zewnętrznych. Ograniczyłoby to zatem jej zdolność do wydawania „uczciwych, szczerych i pełnych opinii”.

18. Rada argumentowała, że orzecznictwo UE uznaje szczególnie delikatny charakter porad prawnych udzielanych przez służbę prawną instytucji, jeżeli dotyczą one kwestii, które mogą być przedmiotem sporu. Rada uznała, że z uwagi na wpływ proponowanych tekstów na platformy internetowe „wysoce prawdopodobne” jest, że zostaną one zakwestionowane w sądzie. Rada stwierdziła, że można było racjonalnie przewidzieć, iż ujawnienie mogłoby wpłynąć na zdolność służby prawnej do skutecznej obrony decyzji przyjętych przez Radę przed sądami Unii, a tym samym na integralność tych przyszłych postępowań sądowych.

19. Rada uznała ponadto, że nie istnieje nadrzędny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem dokumentów. Uznała ona, że argument skarżącego, zgodnie z którym oba teksty ustawodawcze mają kluczowe znaczenie, jest zbyt ogólny i jako taki niewystarczający do ustalenia, że przejrzystość powinna mieć pierwszeństwo przed ochroną interesów. Wręcz przeciwnie, Rada uznała, że wrażliwość i znaczenie tych tekstów uzasadniają nieudzielanie dostępu. W odniesieniu do argumentów skarżącego, że nie może on wypełniać swojego obowiązku „publicznego organu nadzoru” oraz że odmowa ujawnienia naruszałaby wolność prasy, Rada argumentowała, że zgodnie z orzecznictwem UE nadrzędny interes publiczny musi różnić się od tych zasad. Rada uznała, że wrażliwość i znaczenie tych tekstów uzasadniają nieudzielanie dostępu. Rada stwierdziła, że opublikowała już szereg dokumentów związanych z pakietem usług cyfrowych w swoim publicznym rejestrze dokumentów [15].

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

Charakter żądanych dokumentów

20. Kontrola wykazała, że 16 dokumentów będących przedmiotem niniejszego dochodzenia to wymiana korespondencji elektronicznej, w tym załączników, między członkami Służby Prawnej Rady, poszczególnymi delegacjami, prezydencją Rady i właściwymi służbami Komisji, dotycząca projektu aktu o rynkach cyfrowych i projektu aktu o usługach cyfrowych. Obowiązują one od kwietnia do października 2021 r.

21. Podczas spotkania z zespołem dochodzeniowym Rzecznika Praw Obywatelskich urzędnicy Sekretariatu Generalnego Rady potwierdzili, że chociaż Służba Prawna Rady nie przedstawiła formalnej opinii prawnej w żadnej z dwóch przedmiotowych procedur ustawodawczych, udzielała porad prawnych poszczególnym delegacjom, służbom Komisji lub prezydencji Rady na ich wniosek – ustnie, podczas posiedzeń odpowiedniej grupy roboczej i w drodze nieformalnej wideokonferencji/telekonferencji lub w formie pisemnej, na przykład proponując zmiany w projektach tekstów prawnych. Przedmiotowe wymiany e-maili zawierają takie porady prawne.

22. Urzędnicy Sekretariatu Generalnego Rady wyjaśnili ponadto, że wszystkie wnioskowane wymiany e-maili dotyczą kwestii omawianych podczas posiedzeń grup roboczych i że w związku z tym wszystkie państwa członkowskie były o nich świadome.

Stosowanie wyjątków od publicznego dostępu

23. Obywatele UE mają wynikające z Traktatu prawo „uczestniczenia w życiu demokratycznym Unii”. [16] W związku z tym wszystkie decyzje UE muszą być podejmowane „w sposób jak najbardziej otwarty i zbliżony do obywateli”.[17] Jest to szczególnie ważne, gdy instytucje UE działają w ramach swoich „funkcji ustawodawczych”.[18] Zasada przejrzystości legislacyjnej jest zapisana w traktatach UE [19] i znajduje odzwierciedlenie w prawodawstwie UE dotyczącym publicznego dostępu do dokumentów (rozporządzenie 1049/2001), które stanowi, że „dokumenty ustawodawcze” muszą być bezpośrednio publicznie dostępne, chyba że ich ujawnienie naruszyłoby jeden lub kilka wyraźnie chronionych interesów publicznych lub prywatnych [20].

24. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa, że dokumenty będące przedmiotem niniejszego dochodzenia są wyraźnie dokumentami ustawodawczymi, do których muszą mieć zastosowanie najwyższe standardy przejrzystości. W związku z tym wyjątki, na które powołuje się Rada, odmawiając publicznego dostępu, muszą być stosowane tym bardziej restrykcyjnie [21].

Ochrona trwającego procesu decyzyjnego

25. Rada argumentowała, że żądane dokumenty mają charakter techniczny i przygotowawczy oraz że ich ujawnienie w momencie wydania decyzji potwierdzającej mogło poważnie zagrozić trwającemu procesowi decyzyjnemu Rady. Rada zauważyła, że ujawnienie informacji mogło osłabić jej pozycję negocjacyjną podczas zbliżających się rozmów trójstronnych, narazić jej członków na nadmierną presję zewnętrzną i ułatwić ukierunkowane próby wywierania wpływu przez strony trzecie na państwa członkowskie. Rada stwierdziła, że wiele przepisów zawartych w projekcie aktu o rynkach cyfrowych i projekcie aktu o usługach cyfrowych jest wysoce spornych.

26. Rzecznik zauważa, że zgodnie z orzecznictwem UE [22] wstępny charakter dyskusji w grupach roboczych Rady dotyczących wniosku ustawodawczego sam w sobie nie uzasadnia zastosowania wyjątku dotyczącego ochrony trwającego procesu decyzyjnego. Przepis ten nie wprowadza rozróżnienia w zależności od „stanu lub postępu dyskusji”. Tak więc przygotowawczy charakter dyskusji i fakt, że Rada nie zajęła jeszcze ostatecznego stanowiska w chwili ujawnienia, nie dowodzą same w sobie, że proces decyzyjny Rady zostanie poważnie naruszony.

27. Rzecznik stwierdził wcześniej, że wewnętrzne dokumenty Rady określające strategię negocjacyjną Rady (jej „czerwone linie”, obszary, w których Rada może być elastyczna, lub opcje awaryjne dla Rady) w trwających negocjacjach trójstronnych z Parlamentem Europejskim mogą być chronione tak długo, jak trwają odpowiednie negocjacje.[23] Rzecznik uznał w tym poprzednim dochodzeniu, że ujawnienie strategii negocjacyjnej Rady przed jej wdrożeniem przez Radę i udostępnieniem Parlamentowi mogłoby poważnie podważyć stanowisko negocjacyjne Rady, a tym samym trwający proces decyzyjny.

28. Dokumenty będące przedmiotem niniejszego dochodzenia mają odmienny charakter. Nie zawierają one strategii negocjacyjnej Rady. Zawierają one raczej poradę prawną Służby Prawnej Rady, która ma pomóc prezydencji Rady i delegacjom państw członkowskich w dyskusji nad dwoma wnioskami ustawodawczymi na forum odpowiednich grup roboczych. W związku z tym Rzecznik uważa, że trudno jest zrozumieć, w jaki sposób późniejsza strategia negocjacyjna Rady podczas rozmów trójstronnych (które odbyły się na początku 2022 r.) mogła zostać wywiedziona z tych wymian lub w jaki sposób ich ujawnienie osłabiłoby pozycję negocjacyjną Rady podczas negocjacji z Parlamentem. Wyłącznie tytułem przykładu informacje wymienione w dokumentach 6, 13, 14 i 16, a także porady prawne udzielone w formie śledzonych zmian w załączonych projektach tekstów wniosków, nie wydają się być szczególnie wrażliwe ani nie określają czerwonych linii Rady, a tym samym jej strategii negocjacyjnej.

29. Rada argumentowała ponadto, że ze względu na delikatny charakter proponowanych tekstów ustawodawczych ujawnienie może narazić członków Rady i jej służby prawnej na nadmierną presję lub inną ingerencję zewnętrzną.

30. Chociaż ryzyko presji zewnętrznej może stanowić uzasadnioną podstawę ograniczenia dostępu, należy z całą pewnością ustalić realność takiej presji zewnętrznej , a także przedstawić dowody wskazujące na istnienie racjonalnie przewidywalnego ryzyka istotnego wpływu wywieranego przez tę presję zewnętrzną na decyzję, która ma zostać podjęta [24].

31. W tym przypadku Rada nie przedstawiła żadnych dowodów ani nie ma niczego w aktach sprawy, co sugerowałoby, że Rada mogłaby racjonalnie oczekiwać reakcji wykraczającej poza to, czego można by oczekiwać od opinii publicznej od każdego członka organu ustawodawczego, który proponuje zmiany do projektu aktu ustawodawczego [25]. Na przykład dokumenty 1, 4, 12 i 15 zawierają pytania podniesione lub opinie prawne wyrażone przez państwa członkowskie. Służby prawne Rady odpowiedziały na te pytania ustnie w rozmowach telefonicznych z odpowiednimi delegacjami państw członkowskich, a następnie podzieliły się nimi na posiedzeniach grupy roboczej ze wszystkimi państwami członkowskimi. Nieujawnione informacje nie wydają się szczególnie wrażliwe, zwłaszcza w zakresie, w jakim składają się z pytań państw członkowskich mających na celu zrozumienie wniosku ustawodawczego. Nie jest zatem jasne, w jaki sposób ujawnienie w momencie wydania decyzji potwierdzającej poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji. W związku z tym Rzecznik uznaje argument Rady za nieuzasadniony.

32. Rada stwierdziła również, że ujawnienie ujawniłoby kwestie (nie)zgody między jej członkami, a tym samym mogłoby ułatwić ukierunkowane interwencje stron trzecich mające na celu wpłynięcie na stanowisko niektórych państw członkowskich.

33. Rzecznik zauważa, że lobbing, czy to ze strony obywateli, grup konsumenckich czy grup zawodowych mających interes gospodarczy lub polityczny, jest oczekiwaną, a nawet mile widzianą częścią procesu legislacyjnego. Pokazuje to, że te grupy interesów i społeczeństwo mają uzasadniony interes w śledzeniu procesu legislacyjnego i w uczestnictwie w nim. Aby jednak wszystkie interesy były w stanie wymieniać się świadomymi poglądami w trakcie trwającego procesu legislacyjnego, kluczowe znaczenie ma zapewnienie, w jak największym stopniu, równych warunków działania w zakresie dostępu do informacji. W związku z tym Rzecznik jest zdania, że ujawnienie informacji pozwoliłoby społeczeństwu – w tym lobbystom, ale także ogółowi społeczeństwa i dziennikarzom – na skuteczniejszy i równy udział w procesie decyzyjnym, zwiększając tym samym jakość i legitymację tego procesu.

Ochrona porady prawnej i postępowania sądowego

34. Rada argumentowała ponadto, że sporne dokumenty zawierają porady prawne i że ich ujawnienie osłabiłoby zdolność Służby Prawnej Rady do przedstawiania uczciwych, szczerych i pełnych opinii wolnych od wpływów zewnętrznych. Rada uznała również, że jest wysoce prawdopodobne, iż oba teksty prawne zostaną zakwestionowane w Trybunale, oraz że można było racjonalnie przewidzieć, iż ujawnienie tych dokumentów wpłynie na integralność tych przyszłych postępowań sądowych.

35. Rzecznik zauważa, że zgodnie z orzecznictwem UE [26] kwestia, czy opinia jest szczególnie wrażliwa, zależy od tego, czy treść samej opinii jest szczególnie wrażliwa, a nie od tego, czy proces legislacyjny można uznać za wrażliwy. Nie ma znaczenia, że poruszone kwestie prawne mogą być kontrowersyjne i sporne.

36. Po zapoznaniu się ze spornymi dokumentami Rzecznik uważa, że informacji zawartych w korespondencji elektronicznej nie można uznać za szczególnie chronione w całości (zob. również przykłady podane w poprzedniej sekcji).

37. Rzecznik zauważa ponadto, że zgodnie z orzecznictwem UE [27] ogólne odniesienie do ryzyka osłabienia zdolności instytucji do obrony w hipotetycznych postępowaniach sądowych nie jest wystarczające, aby uzasadnić wyjątek od jawności wymagany w przypadku dokumentów ustawodawczych. Rzecznik jest zatem zdania, że Rada nie ustaliła, w jaki sposób (częściowe) ujawnienie naruszyłoby jej zdolność do obrony przed sądem.

38. W związku z powyższym Rzecznik nie jest przekonany wyjaśnieniami Rady, że ujawnienie naruszyłoby interesy chronione wyjątkami określonymi w art. 4 rozporządzenia 1049/2001.

39. Rzecznik uważa zatem, że Rada powinna dokonać przeglądu swojego stanowiska w celu udzielenia jak najszerszego publicznego dostępu do żądanych dokumentów.

Propozycja rozwiązania

Rzecznik Praw Obywatelskich proponuje, aby Rada dokonała przeglądu swojego stanowiska, uwzględniając powyższe uwagi, w celu udzielenia jak najszerszego publicznego dostępu do żądanych dokumentów. Jeżeli Rada uzna, że nie można udzielić dostępu, powinna szczegółowo i w odniesieniu do poszczególnych dokumentów wyjaśnić, w jaki sposób ujawnienie tych dokumentów naruszyłoby jeden lub kilka interesów publicznych lub prywatnych wymienionych w art. 4 rozporządzenia 1049/2001, w razie potrzeby w załączniku poufnym.

Rada jest proszona o poinformowanie Rzecznika Praw Obywatelskich do dnia 31 marca 2023 r. o wszelkich działaniach podjętych w związku z wyżej wymienionym wnioskiem dotyczącym rozwiązania.

Emily O'Reilly

Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich

Strasburg, 2 lutego 2023 r.

 

[1] Dostępne pod adresem: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=uriserv%3AOJ.L_.2021.253.01.0001.01.ENG&toc=OJ%3AL%3A2021%3A253%3ATOC

[2] Dostępne pod adresem: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/en/TXT/?uri=COM%3A2020%3A825%3AFIN

[3] Dostępne pod adresem: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/en/TXT/?qid=1608116887159&uri=COM%3A2020%3A842%3AFIN

[4] Więcej informacji można znaleźć na stronie: https://www.consilium.europa.eu/en/policies/digital-services-Package/

[5] Zob. https://ec.europa.eu/commission/presscorner/detail/en/ip_22_1978.

[6] Zob. https://ec.europa.eu/commission/presscorner/detail/en/ip_22_2545.

[7] Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/PDF/?uri=CELEX:32001R1049&from=EN

[8] Art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia 1049/2001.

[9] Art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia 1049/2001.

[10] Dokument ten powstał po złożeniu wniosku przez skarżącego, ale przed wydaniem przez Radę pierwotnej decyzji.

[11] Dostępne pod adresem: https://www.ombudsman.europa.eu/en/doc/inspection-report/en/162077

[12] Wyrok z dnia 14 kwietnia 2009 r. w sprawie Tàrsasàg A Szabadsàgjogokért przeciwko Węgrom, 37374/05; dostępne pod adresem: https://hudoc.echr.coe.int/eng#{%22itemid%22:[%22001-92171%22]}

[13] „Coreper” to Komitet Stałych Przedstawicieli Rządów Państw Członkowskich przy Unii Europejskiej i główny organ przygotowawczy Rady. Coreper składa się z dwóch części: Coreper I, który składa się z zastępców stałych przedstawicieli każdego kraju i przygotowuje prace sześciu składów Rady, oraz Coreper II, który składa się ze stałych przedstawicieli każdego państwa członkowskiego i przygotowuje prace czterech innych składów Rady. Więcej informacji można znaleźć tutaj: https://www.consilium.europa.eu/en/council-eu/preparatory-bodies/

[14] Rozmowy trójstronne odnoszą się do nieformalnych spotkań między Parlamentem, Radą i Komisją. Posiedzenia te mają na celu osiągnięcie porozumienia w sprawie zestawu poprawek, które Parlament i Rada mogą zaakceptować w odniesieniu do konkretnego dossier ustawodawczego. Posiedzenia trójstronne nie odbywają się publicznie.

[15] Rada nie przedstawiła wykazu tych dokumentów ani linku do miejsca, w którym są one dostępne.

[16] Artykuł 10 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE); dostępne pod adresem: https://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=Dz.U.:C:2008:115:0013:0045:pl:PDF

[17] Artykuł 1 i art. 10 ust. 3 TUE.

[18] Motyw 6 rozporządzenia 1049/2001.

[19] Artykuł 15 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; dostępne pod adresem: https://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CELEX:12012E/TXT:pl:PDF

[20] Art. 12 ust. 2 i motyw 6 rozporządzenia 1049/2001.

[21] Zob. wyrok Trybunału z dnia 4 września 2018 r., ClientEarth/Komisja, C-57/16, pkt 100.

[22] Zob. wyroki Sądu z dnia 25 stycznia 2023 r., De Capitani/Rada, T-163/21, pkt 78: https://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=269684&pageIndex=0&doclang=EN&mode=lst&dir=&occ=first&part=1&cid=6000 oraz z dnia 22 marca 2011 r., Access Info Europe przeciwko Radzie, T-233/09, pkt 69, 76: https://curia.europa.eu/juris/liste.jsf?language=en&num=T-233/09; oraz wyrok Trybunału z dnia 17 października 2013 r. w sprawie Rada przeciwko Access Info Europe, pkt 60: https://curia.europa.eu/juris/liste.jsf?num=C-280/11&language=EN

[23] Zob. propozycja Rzecznika Praw Obywatelskich dotycząca rozwiązania w sprawie 360/2021/TE, pkt 37; https://www.ombudsman.europa.eu/en/solution/en/144725

[24] Zob. wyroki Sądu z dnia 25 stycznia 2023 r., De Capitani/Rada, T-163/21, pkt 85; oraz z dnia 22 marca 2018 r., Emilio de Capitani przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, T-540/15, pkt 99: https://curia.europa.eu/juris/liste.jsf?num=T-540/15

[25] Tamże.

[26] Wyrok Sądu z dnia 21 kwietnia 2021 r., Pech/Rada, T-252/19, pkt 85: https://curia.europa.eu/juris/liste.jsf?num=T-252/19&language=en

[27] Zob. wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r., Republika Francuska/Komisja, T-344/15, pkt 76: oraz wyrok Sądu z dnia 21 kwietnia 2021 r., Pech/Rada, T-252/19, pkt 89.