Sprawa dotyczyła sposobu, w jaki Komisja Europejska zorganizowała testy w ramach procedury naboru w celu zatrudnienia tłumacza/urzędnika terenowego z siedzibą w Nikozji na Cyprze. Testy odbyły się tylko w czterech miastach UE, a Komisja nie zwróciła kandydatom kosztów podróży i pobytu. Komisja oparła swoje podejście na fakcie, że wymagana jest doskonała znajomość języka greckiego oraz że większość kandydatów pochodziła z Cypru i Grecji. Skarżący, obywatel Grecji mieszkający w Szwecji, który znalazł się na krótkiej liście, uznał za niesprawiedliwe oczekiwanie od Komisji, że zapłaci znaczną kwotę za podróż w celu przystąpienia do testu.   

Rzecznik stwierdziła, że Komisja nie wzięła pod uwagę faktu, że wielu obywateli UE korzysta ze swobody przemieszczania się oraz mieszka i pracuje w państwach członkowskich innych niż ich kraj pochodzenia. Przywołując zasadę zapisaną w regulaminie pracowniczym, zgodnie z którą rekrutacja w UE musi zapewniać personel spełniający najwyższe standardy w zakresie umiejętności, wydajności i uczciwości, Rzecznik uznał za problematyczne, że Komisja nie dołożyła żadnych starań, aby ułatwić udział w teście kandydata, którego umieściła na krótkiej liście.

Ponieważ przedmiotowa procedura selekcji została zakończona, Rzecznik zamknęła sprawę, stwierdzając, że dalsze dochodzenia nie są uzasadnione. Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawił Komisji propozycję ulepszeń na przyszłość. Zwróciła się do Komisji o należyte rozważenie sytuacji kandydatów umieszczonych na krótkiej liście, aby zapewnić im równe możliwości udziału w testach osobistych i rozmowach kwalifikacyjnych poprzez zaoferowanie im zwrotu kosztów albo umożliwienie udziału w testach lub rozmowach kwalifikacyjnych w wybranych przedstawicielstwach Komisji w państwach członkowskich.

 

Sprawy dotyczyły decyzji Fronteksu o niezwracaniu skarżącym, którzy byli kandydatami w procedurze rekrutacyjnej Fronteksu na członków jego „stałej służby”, kosztów podróży i utrzymania po ich podróży do Warszawy (Polska) w celu przeprowadzenia testów pływackich i badań lekarskich. Przepisy Fronteksu dotyczące rekrutacji przewidują, że koszty związane z ostatecznym badaniem lekarskim będą zwracane tylko wtedy, gdy kandydat obejmie następnie stanowisko we Fronteksie, podczas gdy skarżący tego nie zrobili.

Rzecznik stwierdziła, że zgodnie z obowiązującymi przepisami Fronteksu, chociaż Frontex połączył testy pływania z badaniem lekarskim ze względu na presję wywieraną na procedury rekrutacyjne, powinien był dokonać odrębnej oceny kosztów związanych z testami pływania.

Rzecznik Praw Obywatelskich zaproponował rozwiązanie, zgodnie z którym Frontex powinien ponownie rozważyć swoją decyzję o niezwracaniu skarżącym całości kosztów podróży i pobytu oraz rozważyć zwrot im nieuniknionych kosztów związanych z testami pływania, które przeszli. Frontex zgodził się wnieść wkład w postaci diety dziennej za dodatkową liczbę dni, w których skarżący przebywali w Warszawie w celu przystąpienia do testów pływackich.

Rzecznik zamknęła dochodzenie stwierdzeniem, że Frontex zaakceptował propozycję rozwiązania.

 

Sprawa dotyczyła sposobu, w jaki Europejski Urząd ds. Pracy (ELA) ocenił doświadczenie zawodowe skarżącego w procedurze naboru na stanowisko asystenta ds. zasobów ludzkich.

Rzecznik stwierdził, że komisja selekcyjna przeanalizowała informacje zawarte we wniosku skarżącego i oceniła je pod kątem kryteriów kwalifikowalności. Rzecznik nie znalazł żadnych przesłanek wskazujących na oczywisty błąd w ocenie doświadczenia zawodowego skarżącego przez komisję selekcyjną. W związku z tym Europejski Urząd ds. Pracy nie dopuścił się niewłaściwego administrowania w tym zakresie. Nie było jednak jasne, w jaki sposób Europejski Urząd ds. Pracy rozpatrzył skargę administracyjną skarżącego. Urząd wyjaśnił, że początkowo błędnie zinterpretował skargę, ale w międzyczasie przesłał odpowiedź skarżącemu. W związku z tym Rzecznik zamknęła dochodzenie, stwierdzając, że dalsze dochodzenia w tym aspekcie nie są uzasadnione.

Sprawa dotyczyła decyzji Komisji Europejskiej o zaprzestaniu współpracy z pracownikiem tymczasowym w ramach usług opieki nad dziećmi. Skarżący został zatrudniony przez zewnętrznego wykonawcę na podstawie cotygodniowych umów. Zgodnie z instrukcjami Komisji wykonawca poinformował skarżącą, że Komisja nie będzie już zwracać się o jej usługi. Skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich, argumentując, że Komisja nie przedstawiła jej uzasadnionych powodów swojej decyzji.

Rzecznik konsekwentnie stoi na stanowisku, że w przypadku gdy instytucje UE zwracają się o rozwiązanie umowy danej osoby z wykonawcą zewnętrznym, powinny przedstawić sprawiedliwe i obiektywne powody uzasadniające rozwiązanie umowy, poinformować zainteresowaną osobę i zapewnić jej możliwość przedstawienia uwag przed rozwiązaniem umowy. Niepewny charakter sytuacji pracownika tymczasowego oznacza, że Komisja ma obowiązek być sprawiedliwa i przejrzysta, nawet w przypadku braku stosunku umownego. W tym przypadku Komisja nie zapewniła skarżącemu przesłuchania i możliwości przedstawienia uwag na temat powodów podanych przez Komisję, zanim postanowiła nie zwracać się już do służb skarżącego. Choć jest to godne ubolewania, Rzecznik zauważa, że skarżący musiał zostać poinformowany o niektórych kwestiach w tygodniu poprzedzającym decyzję Komisji. Ze względu na brak prowadzenia dokumentacji Rzecznik nie jest jednak w stanie zweryfikować, czy pracownicy Komisji omawiali te kwestie ze skarżącym. Niemniej jednak Rzecznik z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja przyznała, iż mogła dokładniej wyjaśnić skarżącemu swoje rozumowanie w tej sprawie.

Na tej podstawie Rzecznik uważa, że dalsze dochodzenia nie są uzasadnione, i zamyka sprawę.