Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do wiadomości tekstowej wysłanej w styczniu 2024 r. przez prezydenta Republiki Francuskiej do przewodniczącego Komisji Europejskiej w sprawie negocjacji handlowych między UE a Mercosurem.

W lipcu 2025 r. Komisja odpowiedziała, że chociaż taka wymiana rzeczywiście miała miejsce, nie może zlokalizować żądanego komunikatu. Komisja zauważyła, że wiadomość została odebrana za pośrednictwem aplikacji do obsługi wiadomości błyskawicznych „Signal”, w której aktywowano funkcję „znikające wiadomości”. W związku z tym Komisja stwierdziła, że nie posiada żadnych dokumentów objętych zakresem wniosku.

Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie rozpatrzenia wniosku przez Komisję. Jej zespół dochodzeniowy zbadał akta Komisji dotyczące wniosku o publiczny dostęp i odbył spotkanie z przedstawicielami Komisji.

Na podstawie kontroli i spotkania Rzecznik nie mógł wykluczyć, że wiadomość została automatycznie usunięta z telefonu przewodniczącego po otrzymaniu wniosku. Dochodzenie wykazało również, że wniosek skarżącego pozostawał nierozpatrzony przez gabinet przewodniczącego Komisji przez 15 miesięcy, natomiast Sekretariat Generalny nie podjął żadnych działań następczych ani nie przypomniał o konieczności monitorowania jego przetwarzania. Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że rozpatrywanie tego wniosku przez Komisję stanowiło niewłaściwe administrowanie.

Aby rozwiązać ten problem, Rzecznik zalecił, aby Komisja dokonała przeglądu i usprawniła rozpatrywanie wniosków o publiczny dostęp z udziałem gabinetu przewodniczącego lub komisarza oraz aktywnie monitorowała postępy w rozpatrywaniu takich wniosków, aby uniknąć nieuzasadnionych opóźnień.

Ponadto Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawił dwie propozycje ulepszeń. Po pierwsze, Komisja powinna dostosować swoje przepisy wewnętrzne w celu zapewnienia, aby każdy dokument będący przedmiotem wniosku o publiczny dostęp był przechowywany natychmiast po otrzymaniu takiego wniosku o udzielenie dostępu do tego dokumentu i do czasu zakończenia jakiegokolwiek procesu zaskarżenia odmowy udzielenia dostępu, niezależnie od tego, czy dokument ten spełnia kryteria rejestracji dokumentów Komisji. Po drugie, Komisja powinna należycie przechowywać przez rozsądny okres wszystkie wiadomości tekstowe i wiadomości błyskawiczne wymieniane między szefami państw lub rządów lub ministrami a członkami Komisji, w tym wiadomości podlegające automatycznemu usuwaniu po pewnym czasie, biorąc pod uwagę prawdopodobne znaczenie takich wiadomości.

 

Skarżący, reprezentujący organizację pozarządową, zwrócił się o publiczny dostęp do dokumentów przesłanych i otrzymanych przez Komisję Europejską w sprawie proponowanego aktu w sprawie sztucznej inteligencji. Komisja ujawniła niektóre dokumenty, ale odmówiła (pełnego) dostępu do czterech dokumentów, powołując się na wyjątki dotyczące ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych oraz ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej.

Zespół dochodzeniowy Rzecznika Praw Obywatelskich zbadał sporne dokumenty i spotkał się z odpowiednimi przedstawicielami Komisji. Podczas spotkania Komisja poinformowała zespół dochodzeniowy Rzecznika Praw Obywatelskich, że ze względu na upływ czasu postanowiła zapewnić szerszy dostęp do spornych dokumentów.

Rzecznik Praw Obywatelskich z zadowoleniem przyjął decyzję Komisji o przyznaniu szerszego dostępu i zamknął dochodzenie zgodnie z ustaleniami.

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Komisję Europejską publicznego dostępu do dokumentów dotyczących Rady UE–USA ds. Handlu i Technologii (TCT UE–USA). Skarżący, dziennikarz, zwrócił się o publiczny dostęp do dokumentów do i od Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji (DG COMP), w których wspomniano o TTC UE–USA, a także o spotkania i protokoły przedstawicieli DG COMP, w tym komisarza ds. konkurencji.

W trakcie dochodzenia zespół dochodzeniowy Rzecznika zbadał 50 dokumentów wskazanych przez Komisję jako objęte zakresem wniosku. Na podstawie kontroli Rzecznik Praw Obywatelskich zaproponował rozwiązanie, zwracając się do Komisji o ponowne rozważenie jej stanowiska w celu zapewnienia szerokiego publicznego dostępu do spornych dokumentów. Następnie Komisja udzieliła pełnego dostępu do dziewięciu dokumentów i szerokiego dostępu do 41 dokumentów, z zastrzeżeniem utajnienia wyłącznie w celu ochrony danych osobowych. W odniesieniu do jednego dokumentu Komisja podtrzymała swoje stanowisko, że jego ujawnienie mogłoby naruszyć interes publiczny w odniesieniu do stosunków międzynarodowych.

Rzecznik Praw Obywatelskich z zadowoleniem przyjął fakt, że Komisja ponownie rozważyła swoje stanowisko i udzieliła szerokiego dostępu, zauważyła jednak, że skarżący otrzymał żądane dokumenty po upływie jednego roku oczekiwania. W związku z tym przypomniała Komisji o swoich wcześniejszych ustaleniach, w szczególności w dochodzeniu z własnej inicjatywy w sprawie systemowych opóźnień Komisji w rozpatrywaniu wniosków o publiczny dostęp, w którym przedstawiła Komisji zalecenie i sugestie dotyczące rozwiązania problemu tych systemowych opóźnień.