Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do dokumentów związanych z automatyczną wymianą informacji do celów podatkowych między państwami członkowskimi UE a państwami trzecimi. Rada udostępniła linki do dziesięciu dokumentów będących już w domenie publicznej i udzieliła pełnego dostępu do czterech kolejnych dokumentów. Ponadto odmówiła publicznego dostępu do dziesięciu dokumentów, w całości lub w części, powołując się na konieczność ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych i polityki finansowej państw członkowskich UE. Rada uznała również, że ujawnienie informacji podważyłoby jej proces decyzyjny. Skarżący zakwestionowali zastosowanie tych wyjątków i argumentowali, że za ujawnieniem przemawia nadrzędny interes publiczny.

Na podstawie dochodzenia i kontroli spornych dokumentów przez jej zespół dochodzeniowy Rzecznik stwierdziła, że Rada nie popełniła oczywistego błędu, uznając, że ujawnienie (zredagowanych części) spornych dokumentów naruszyłoby stosunki międzynarodowe państw członkowskich lub ich politykę finansową.

Biorąc pod uwagę, że tego chronionego interesu publicznego nie może uchylić inny interes publiczny, który uznaje się za ważniejszy, nie było potrzeby rozważania zastosowania przez Radę wyjątku dotyczącego procesu decyzyjnego. W związku z tym Rzecznik zamknęła dochodzenie, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.

Dochodzenie to dotyczyło przestrzegania przez Komisję Europejską przepisów dotyczących lobbingu tytoniowego określonych w Ramowej konwencji Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu (FCTC). W szczególności Rzecznik ocenił, w jaki sposób Komisja zapewnia przejrzystość swoich interakcji z przemysłem tytoniowym.

Wcześniejsze prace Rzecznika Praw Obywatelskich pokazały, w jaki sposób Dyrekcje Generalne Komisji ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności (DG SANTE) i Podatków (DG TAXUD) wypełniają obowiązki w tym obszarze. Dochodzenie to miało na celu ocenę, w jaki sposób Komisja wywiązuje się ze swoich obowiązków we wszystkich departamentach i w odniesieniu do wszystkich pracowników Komisji.

W trakcie dochodzenia Rzecznik podzieliła się z Komisją swoimi wstępnymi ustaleniami. Zasygnalizowała, że brak spójnego podejścia Komisji we wszystkich jej departamentach do wywiązywania się z obowiązków dotyczących przejrzystości interakcji z przedstawicielami przemysłu tytoniowego stanowi niewłaściwe administrowanie. Obejmowało to brak przechowywania i udostępniania protokołów spotkań z przedstawicielami grup interesu ds. wyrobów tytoniowych, a także brak zapewnienia systemowej oceny we wszystkich dyrekcjach generalnych, czy potrzebne są potencjalne spotkania z przedstawicielami przemysłu tytoniowego.

W swojej odpowiedzi Komisja powtórzyła swoje standardowe podejście do przejrzystości lobbingu i odniosła się do dodatkowych środków podjętych przez DG SANTE i DG TAXUD, które istniały przed dochodzeniem Rzecznika Praw Obywatelskich. Rzecznik podtrzymała zatem swoje stwierdzenie, że niezapewnienie przez Komisję kompleksowego podejścia we wszystkich jej departamentach do przejrzystości spotkań z przedstawicielami przemysłu tytoniowego stanowi niewłaściwe administrowanie.

Komisja dodała jednak, że zleci swojemu kierownictwu przeprowadzenie oceny ryzyka narażenia przemysłu tytoniowego. Rzecznik z zadowoleniem przyjął to zobowiązanie jako znak, że sytuacja może ulec poprawie w przyszłości. Na początku 2024 r. Rzecznik Praw Obywatelskich wystosuje do Komisji pismo z uwagami, które powinna przekazać swoim dyrektorom generalnym, szefom służb i szefom gabinetów podczas przeprowadzania tej oceny. Rzecznik Praw Obywatelskich zwróci się również do Komisji o przedstawienie do 30 czerwca 2024 r. sprawozdania z wyników oceny i postępów poczynionych na tej podstawie.

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Komisję publicznego dostępu do dokumentów związanych z postępowaniem EU Pilot dotyczącym domniemanego naruszenia przez Hiszpanię dyrektywy w sprawie opodatkowania energii.

Chodziło o cztery pisma władz hiszpańskich zawierające ich ocenę prawną zgodności krajowych ram prawnych z dyrektywą. Hiszpania sprzeciwiła się ujawnieniu pism, argumentując, że odnoszą się one do toczących się postępowań sądowych na szczeblu krajowym, które mogłyby ucierpieć w wyniku ujawnienia. Na tej podstawie Komisja powołała się na wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych i odmówiła dostępu do czterech pism.

Po przeanalizowaniu przedmiotowych dokumentów Rzecznik stwierdził, że decyzja o odmowie dostępu była zgodna z orzecznictwem UE. Rzecznik stwierdziła zatem, że nie doszło do niewłaściwego administrowania, i zamknęła dochodzenie.

Skarżący w tej sprawie twierdził, że Komisja Europejska nie zbadała w pełni skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dotyczącej duńskich przepisów dotyczących tymczasowego użytkowania samochodów z innych państw członkowskich UE. Skarżący podejrzewał, że duńskie przepisy w tej dziedzinie mają w pewnym stopniu na celu zminimalizowanie tymczasowego korzystania z samochodów zarejestrowanych w innych państwach członkowskich w celu zwiększenia dochodów z rejestracji przywożonych samochodów.

Rzecznik uznał, że kwestia podniesiona przez skarżącego wymaga dalszej uwagi oraz że Komisja nie zajęła się w pełni niektórymi konkretnymi kwestiami. W związku z tym zaproponowała jako rozwiązanie, aby Komisja ponownie zarejestrowała i rozpatrzyła skargę w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Komisja zaakceptowała jej wniosek i w związku z tym Rzecznik zamknęła dochodzenie.

Skarżący zwrócił się o publiczny dostęp do dokumentów dotyczących trwających negocjacji prowadzonych przez Radę w sprawie wniosku ustawodawczego dotyczącego opodatkowania usług cyfrowych. Rada stwierdziła, że 53 dokumenty wchodzą w zakres wniosku skarżącego´s. Udzieliła pełnego dostępu do 24 dokumentów, odmówiła dostępu do 10 dokumentów w całości i udzieliła częściowego dostępu do pozostałych. Rada argumentowała, że odmowa ujawnienia tych dokumentów była uzasadniona potrzebą ochrony stosunków międzynarodowych, polityki finansowej, monetarnej i gospodarczej UE lub państw członkowskich oraz własnego procesu decyzyjnego.

Skarżący był niezadowolony z decyzji Rady ´s o odmowie dostępu do 10 dokumentów w całości i zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Po zapoznaniu się z dokumentami i po dodatkowych wyjaśnieniach przedstawionych przez Radę w odpowiedzi na jej pytania Rzecznik jest zdania, że decyzja Rady ´s o odmowie publicznego dostępu do dokumentów była wówczas uzasadniona. Rzecznik Praw Obywatelskich z zadowoleniem przyjmuje jednak podjętą w toku dochodzenia decyzję Rady ´s o udzieleniu publicznego dostępu do pięciu z dziesięciu żądanych dokumentów.

W związku z tym Rzecznik zamknęła dochodzenie.