Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) pełnego publicznego dostępu do dokumentacji przetargowej i sprawozdań z audytu. Odmawiając dostępu do części dokumentów, SRB powołała się na różne wyjątki przewidziane w przepisach Unii dotyczących publicznego dostępu do dokumentów.

W następstwie kontroli spornych dokumentów i oceny dodatkowych wyjaśnień SRB Rzecznik uznał decyzję SRB o odmowie publicznego dostępu do części spornych dokumentów za uzasadnioną.

W związku z tym Rzecznik zamknęła dochodzenie, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do dokumentów będących w posiadaniu Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB) dotyczących domniemanych przypadków pseudoekologicznego marketingu w sektorze finansowym. EUNB wskazał dwa dokumenty jako objęte zakresem wniosku i odmówił dostępu do jednego z nich. Odmawiając dostępu, EUNB podniósł, że ujawnienie tego dokumentu naruszyłoby ochronę interesów handlowych, ochronę celu kontroli, dochodzeń i audytów oraz ochronę trwającego procesu decyzyjnego.

Zespół dochodzeniowy Rzecznika zbadał przedmiotowy dokument i związane z nim dokumenty oraz spotkał się z przedstawicielami EUNB. Na podstawie kontroli i dodatkowych wyjaśnień przedstawionych podczas spotkania Rzecznik uznał decyzję EUNB o odmowie publicznego dostępu do przedmiotowego dokumentu za uzasadnioną.

Rzecznik zamknęła dochodzenie, stwierdzając, że EUNB nie dopuścił się niewłaściwego administrowania.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do „dokumentów wewnętrznych” i „korespondencji z Hiszpanią” w związku ze skargą dotyczącą naruszenia prawa UE, którą skarżący złożył wcześniej do Komisji Europejskiej. Komisja odpowiedziała, że nie posiada żadnych dokumentów odpowiadających opisowi zawartemu we wniosku skarżącego o udzielenie dostępu i w związku z tym nie była w stanie spełnić tego wniosku. Komisja odniosła się jednak do niektórych dokumentów wewnętrznych, które nie zostały zarejestrowane w jej systemie zarządzania dokumentami, ponieważ nie spełniały obowiązujących kryteriów rejestracji. Komisja poinformowała skarżącego, że uważa, iż dokumenty te nie znajdują się w jej posiadaniu.

Rzecznik zbadał dokumenty wewnętrzne, do których odnosi się Komisja, i uznał je za „dokumenty” zgodnie z prawodawstwem UE dotyczącym publicznego dostępu do dokumentów (rozporządzenie 1049/2001).

W tym względzie Rzecznik uznał, że dla objęcia dokumentu zakresem stosowania rozporządzenia 1049/2001 nie jest decydujące, czy został on zarejestrowany w systemie zarządzania dokumentami instytucji. Chociaż uzasadnione jest, aby Komisja rozpoczęła wyszukiwanie dokumentów w swoim systemie zarządzania dokumentami, jeżeli osoby fizyczne złożą ukierunkowane wnioski o publiczny dostęp do konkretnych dokumentów, Komisja powinna wyszukiwać takie dokumenty poza swoim systemem zarządzania dokumentami. Jeżeli Komisja zlokalizuje następnie żądane dokumenty, powinna je ocenić w celu ich ujawnienia na podstawie rozporządzenia 1049/2001, niezależnie od tego, czy spełniają one mające zastosowanie kryteria rejestracji.

W tym przypadku Komisja odnalazła żądane dokumenty. W związku z tym Komisja powinna była ocenić je pod kątem ujawnienia. Okoliczność, że Komisja tego nie uczyniła, stanowi niewłaściwe administrowanie.

Rzecznik Praw Obywatelskich nie zgodziła się zatem ze sposobem, w jaki Komisja rozpatrzyła wniosek, uznała jednak, że kontynuowanie dochodzenia z zaleceniem oceny wymiany wiadomości e-mail na podstawie rozporządzenia 1049/2001 nie służyłoby użytecznemu celowi. Wynika to z faktu, że Rzecznik konsekwentnie utrzymuje, że praktyka Komisji polegająca na łączeniu rejestracji dokumentów z ich identyfikacją i przetwarzaniem na podstawie rozporządzenia 1049/2001 jest problematyczna, w tym w jej zaleceniu w sprawie 1316/2023/MIG. Rzecznik zamknęła zatem sprawę stwierdzeniem niewłaściwego administrowania.