Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) pełnego publicznego dostępu do dokumentacji przetargowej i sprawozdań z audytu. Odmawiając dostępu do części dokumentów, SRB powołała się na różne wyjątki przewidziane w przepisach Unii dotyczących publicznego dostępu do dokumentów.

W następstwie kontroli spornych dokumentów i oceny dodatkowych wyjaśnień SRB Rzecznik uznał decyzję SRB o odmowie publicznego dostępu do części spornych dokumentów za uzasadnioną.

W związku z tym Rzecznik zamknęła dochodzenie, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do dokumentów będących w posiadaniu Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB) dotyczących domniemanych przypadków pseudoekologicznego marketingu w sektorze finansowym. EUNB wskazał dwa dokumenty jako objęte zakresem wniosku i odmówił dostępu do jednego z nich. Odmawiając dostępu, EUNB podniósł, że ujawnienie tego dokumentu naruszyłoby ochronę interesów handlowych, ochronę celu kontroli, dochodzeń i audytów oraz ochronę trwającego procesu decyzyjnego.

Zespół dochodzeniowy Rzecznika zbadał przedmiotowy dokument i związane z nim dokumenty oraz spotkał się z przedstawicielami EUNB. Na podstawie kontroli i dodatkowych wyjaśnień przedstawionych podczas spotkania Rzecznik uznał decyzję EUNB o odmowie publicznego dostępu do przedmiotowego dokumentu za uzasadnioną.

Rzecznik zamknęła dochodzenie, stwierdzając, że EUNB nie dopuścił się niewłaściwego administrowania.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do „dokumentów wewnętrznych” i „korespondencji z Hiszpanią” związanych ze skargą dotyczącą naruszenia prawa UE, którą skarżący przedłożył wcześniej Komisji Europejskiej. Komisja odpowiedziała, że nie posiada żadnych dokumentów odpowiadających opisowi zawartemu we wniosku skarżącego o udzielenie dostępu, w związku z czym nie była w stanie spełnić tego wniosku. Komisja odniosła się jednak do niektórych dokumentów wewnętrznych, które nie zostały zarejestrowane w jej systemie zarządzania dokumentami, ponieważ nie spełniały obowiązujących kryteriów rejestracji. Komisja poinformowała skarżącego, że uważa, iż dokumenty te nie znajdują się w jej posiadaniu.

Rzecznik Praw Obywatelskich skontrolował dokumenty wewnętrzne, do których odniosła się Komisja, i uznał je za „dokumenty” w rozumieniu przepisów UE dotyczących publicznego dostępu do dokumentów (rozporządzenie 1049/2001).

W tym względzie Rzecznik uznał, że aby dokument był objęty zakresem stosowania rozporządzenia 1049/2001, nie ma decydującego znaczenia, czy został on zarejestrowany w systemie zarządzania dokumentami instytucji. Chociaż zasadne jest, aby Komisja rozpoczęła wyszukiwanie dokumentów w swoim systemie zarządzania dokumentami, jeżeli osoby fizyczne złożą ukierunkowane wnioski o publiczny dostęp do konkretnych dokumentów, Komisja powinna wyszukiwać takie dokumenty poza swoim systemem zarządzania dokumentami. Jeżeli następnie Komisja zlokalizuje żądane dokumenty, powinna ocenić je pod kątem ujawnienia na podstawie rozporządzenia 1049/2001, niezależnie od tego, czy spełniają one mające zastosowanie kryteria rejestracji.

W tym przypadku Komisja zlokalizowała żądane dokumenty. W związku z tym Komisja powinna była ocenić je pod kątem ujawnienia. Okoliczność, że Komisja tego nie uczyniła, stanowi przypadek niewłaściwego administrowania.

Rzecznik Praw Obywatelskich nie zgodziła się z tym, w jaki sposób Komisja rozpatrzyła wniosek, ale uznała, że kontynuowanie dochodzenia z zaleceniem oceny wymiany wiadomości e-mail na podstawie rozporządzenia 1049/2001 nie służyłoby użytecznemu celowi. Wynika to z faktu, że Rzecznik konsekwentnie utrzymuje, iż praktyka Komisji polegająca na powiązaniu rejestracji dokumentów z ich identyfikacją i przetwarzaniem na podstawie rozporządzenia 1049/2001 jest problematyczna, w tym w jej zaleceniu w sprawie 1316/2023/MIG. Rzecznik zamknął zatem sprawę stwierdzeniem niewłaściwego administrowania.