Skarżący zwrócił się do Komisji Europejskiej o publiczny dostęp do dokumentów dotyczących wymiany informacji z rządem węgierskim na temat niezależności sądów w kontekście dokonanej przez Komisję oceny kwalifikowalności Węgier do korzystania z funduszy spójności. Po konsultacji z władzami węgierskimi Komisja odmówiła dostępu do niektórych dokumentów, powołując się na dwa wyjątki przewidziane w przepisach UE dotyczących publicznego dostępu do dokumentów. Dokładniej rzecz ujmując, Komisja argumentowała, że ujawnienie naruszyłoby cel jej dochodzenia w odniesieniu do kwalifikowalności Węgier do funduszy spójności i procesu decyzyjnego. Skarżący zwrócił się do Komisji o dokonanie przeglądu swojej decyzji (poprzez złożenie „wniosku potwierdzającego”). Gdy Komisja nie udzieliła odpowiedzi w obowiązujących terminach, skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie dorozumianej odmowy udzielenia przez Komisję publicznego dostępu do żądanych dokumentów. Podczas dochodzenia Rzecznika Komisja przyjęła decyzję potwierdzającą. Podtrzymała swoją decyzję o wstrzymaniu dostępu, ale powołała się na dodatkowy wyjątek, argumentując, że w międzyczasie Parlament Europejski wszczął postępowanie sądowe w tej sprawie, a ujawnienie może podważyć toczące się postępowanie.

Kontrola Rzecznika Praw Obywatelskich wykazała, że żądane dokumenty zawierają samoocenę Węgier, formalne kwestionariusze przesłane przez Komisję władzom węgierskim oraz oficjalne odpowiedzi właściwych władz węgierskich na te pytania. Żądane dokumenty stanowią zatem podstawę decyzji Komisji, od której Parlament wszczął postępowanie sądowe. Nie zostały one sporządzone na potrzeby konkretnego postępowania sądowego ani nie zawierają wewnętrznych stanowisk prawnych w kwestiach spornych w całym tekście.

Rzecznik uznał, że Komisja nie wykazała w wystarczającym stopniu, w jaki sposób ujawnienie dokumentów mogłoby podważyć przedmiotowe postępowanie sądowe. Rzecznik nie był również przekonany argumentem Komisji, że ujawnienie informacji mogłoby podważyć prowadzone przez nią dochodzenie. Ponadto Rzecznik Praw Obywatelskich podkreślił znaczenie informowania opinii publicznej o działaniach Komisji i władz węgierskich mających na celu ochronę interesów finansowych UE oraz zapewnienie poszanowania praworządności. W związku z tym Rzecznik uznał, że odmowa udzielenia przez Komisję szerokiego publicznego dostępu do żądanych dokumentów stanowi niewłaściwe administrowanie, i zalecił, aby Komisja ponownie rozważyła swoje stanowisko w sprawie wniosku o udzielenie dostępu.

W odpowiedzi Komisja potwierdziła swoje stanowisko, zgodnie z którym ujawnienie żądanych dokumentów naruszyłoby spokój postępowania sądowego wszczętego przez Parlament i jego dochodzenie w odniesieniu do kwalifikowalności Węgier do funduszy spójności. Rzecznik stwierdził jednak, że Komisja nie przedstawiła przekonujących wyjaśnień, dlaczego nie można udzielić szerszego dostępu do tych dokumentów. W związku z tym Rzecznik potwierdziła swoje stwierdzenie niewłaściwego administrowania i zamknęła sprawę.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do sprawozdania finansowego Parlamentu Europejskiego dotyczącego obecnie rozwiązanej grupy politycznej „Tożsamość i demokracja”. Parlament odmówił dostępu do sprawozdania w całości. Powołała się przy tym na dwa wyjątki przewidziane w przepisach UE dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, argumentując, że ujawnienie sprawozdania naruszyłoby ochronę celu dochodzeń i audytów oraz jej własny trwający proces decyzyjny.

Skarżący zwrócił się do Parlamentu o dokonanie przeglądu swojej decyzji poprzez złożenie ponownego wniosku, argumentując, że istnieje nadrzędny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem, biorąc pod uwagę wykorzystanie środków publicznych. Parlament podtrzymał swoją odmowę ujawnienia dokumentu, dodając, że dokument ten stanowi część toczącego się dochodzenia prowadzonego przez Prokuraturę Europejską (EPPO) w sprawie domniemanego niewłaściwego wykorzystania środków finansowych przez grupę ID. Niezadowolony z tej odpowiedzi skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Zespół dochodzeniowy Rzecznika Praw Obywatelskich zbadał przedmiotowy dokument. Kontrola potwierdziła, że żądany dokument zawiera ocenę finansów grupy politycznej. Parlament potwierdził Rzecznikowi Praw Obywatelskich, że dochodzenie prowadzone przez EPPO jest nadal w toku. Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że odmowa dostępu do dokumentu przez Parlament jest uzasadniona. W związku z tym zamknęła dochodzenie, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.

W marcu 2024 r. skarżący zwrócił się do Komisji Europejskiej o publiczny dostęp do dokumentów związanych z ponowną oceną w 2023 r. stosowania „procedury praworządności” na Węgrzech (na podstawie rozporządzenia w sprawie warunkowości). Komisja stwierdziła, że cztery sprawozdania kwartalne i kilka wymian między Węgrami a Komisją wchodzą w zakres wniosku, ale odmówiła dostępu do wszystkich dokumentów. Wstrzymując dostęp, powołała się na wyjątki przewidziane w przepisach UE dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, argumentując, że ujawnienie może zagrozić celowi dochodzenia i trwającemu procesowi decyzyjnemu prowadzonemu na podstawie rozporządzenia w sprawie warunkowości.

Skarżący zwrócił się do Komisji o dokonanie przeglądu swojego stanowiska (poprzez złożenie „wniosku potwierdzającego”) w kwietniu 2024 r. Ponieważ Komisja nie odpowiedziała na ponowny wniosek skarżącego w obowiązującym terminie, skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich w czerwcu 2024 r.

Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie braku odpowiedzi Komisji na ponowny wniosek skarżącego i zwrócił się do Komisji o jak najszybsze udzielenie odpowiedzi. Komisja udzieliła skarżącemu odpowiedzi w grudniu 2025 r., czyli ponad 19 miesięcy po złożeniu przez niego ponownego wniosku.

Ponieważ Komisja odpowiedziała na ponowny wniosek skarżącego, Rzecznik zamknęła tę sprawę. Wyraziła jednak jednoznaczną krytykę wobec znacznego opóźnienia Komisji w odpowiedzi na wniosek skarżącego i przypomniała Komisji, że powinna pilnie zająć się kwestią opóźnień w rozpatrywaniu wniosków o publiczny dostęp do dokumentów.

Sprawa dotyczyła sposobu, w jaki Komisja Europejska (delegatura UE przy Unii Afrykańskiej) rozpatrzyła wniosek o udzielenie dotacji, oraz obaw dotyczących potencjalnego konfliktu interesów.

Skarżący wziął udział w zaproszeniu do składania wniosków dotyczących projektu wspierającego panafrykańskie zdolności wyborcze. Delegatura odrzuciła wniosek skarżącego, ponieważ ubiegał się on o finansowanie unijne powyżej maksymalnego odsetka dozwolonego w ramach zaproszenia. Skarżący twierdził, że był to błąd pisarski i że delegatura powinna była zwrócić się o wyjaśnienia zamiast odrzucać jego wniosek. Skarżący twierdził również, że ekspert, który był zaangażowany w rozwój projektu finansowanego w ramach niniejszego zaproszenia, pracował dla podmiotu, który złożył wniosek w ramach tego zaproszenia.

Rzecznik stwierdziła, że Komisja, w oparciu o własne wewnętrzne wytyczne, powinna była uznać błąd skarżącego za „oczywisty błąd pisarski” i zwróciła się do skarżącego o wyjaśnienie lub skorygowanie błędu skarżącego. Stwierdziła również, że Komisja nie dokonała odpowiedniej oceny zarzutów skarżącego dotyczących potencjalnego konfliktu interesów. Te dwa niedociągnięcia były równoznaczne z niewłaściwym administrowaniem. W odniesieniu do obu ustaleń Rzecznik uznał, że nie byłoby właściwe formułowanie odpowiednich zaleceń, ponieważ w międzyczasie dotacja została już przyznana. Przedstawiła jednak trzy sugestie mające na celu zapobieganie takim problemom w podobnych przypadkach w przyszłości.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do dokumentów związanych z wnioskiem Komisji Europejskiej w sprawie stosowania „procedury praworządności” na Węgrzech (wniosek dotyczący decyzji Rady na podstawie rozporządzenia w sprawie warunkowości). Komisja zidentyfikowała czternaście dokumentów jako objęte zakresem wniosku i ujawniła wszystkie trzy dokumenty z wyjątkiem ich części. Wstrzymując dostęp do tych części, Komisja powołała się na dwa wyjątki przewidziane w przepisach UE dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, argumentując, że ujawnienie może zagrozić toczącemu się postępowaniu sądowemu i procesowi decyzyjnemu.

Rzecznik wszczął dochodzenie i starał się zapoznać z przedmiotowymi dokumentami. Jej zespół śledczy spotkał się dwukrotnie z przedstawicielami Komisji w celu omówienia sprawy. Na podstawie dochodzenia Rzecznik nie była przekonana co do zastosowania dwóch wyjątków od publicznego dostępu, na które powołuje się Komisja. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zaproponował rozwiązanie, zwracając się do Komisji o ponowne rozważenie jej stanowiska w sprawie wniosku w celu zapewnienia szerszego dostępu publicznego.

Komisja zaakceptowała propozycję Rzecznika dotyczącą rozwiązania i udzieliła pełnego dostępu do żądanych dokumentów. Rzecznik zamknęła dochodzenie, z zadowoleniem przyjmując pozytywną odpowiedź Komisji.

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) pełnego publicznego dostępu do dokumentów związanych z dochodzeniami prowadzonymi przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w sprawie uchybień popełnionych przez pracowników. Odmawiając dostępu, ESDZ oparła się na wyjątku przewidzianym w przepisach Unii dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, twierdząc, że ujawnienie naruszyłoby potrzebę ochrony prywatności i integralności osób wymienionych w dokumentach, w tym osób, których dotyczą dochodzenia OLAF-u. Ponadto ESDZ utajniła nazwy przedsiębiorstw wymienionych w dokumentach, aby chronić ich reputację, ponieważ nie były one przedmiotem dochodzeń OLAF-u.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że skarżący nie stwierdził potrzeby ujawnienia danych osobowych w interesie publicznym, zgodnie z wymogami prawodawstwa UE w zakresie ochrony danych. Rzecznik Praw Obywatelskich uznał również ograniczone utajnianie informacji handlowych za rozsądne i nie był w stanie wskazać żadnego nadrzędnego interesu publicznego w tym względzie. Rzecznik doszedł zatem do wniosku, że ESDZ miała podstawy, by odmówić ujawnienia spornych dokumentów w całości.

Rzecznik zamknęła zatem dochodzenie w sprawie odmowy dostępu, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania. Chociaż skarżący był również niezadowolony z sprawiedliwego rozwiązania uzgodnionego z ESDZ, które oznaczało, że zakres jego wniosku o udzielenie dostępu był ograniczony do 50 stron, Rzecznik uznał, że dalsze dochodzenia nie są uzasadnione, biorąc pod uwagę, że w międzyczasie ESDZ rozpoczęła rozpatrywanie nowego, szerszego wniosku o publiczny dostęp do dokumentów złożonego przez skarżącego.

Po ujawnieniu, że (były) dyrektor generalny Komisji Europejskiej udał się do Kataru i otrzymał związaną z tym gościnność kosztem osób trzecich, co wywołało obawy o konflikt interesów, Rzecznik po raz pierwszy napisał do Komisji w marcu 2023 r. Zwróciła się o uzyskanie informacji na temat zakresu tej praktyki i sposobu, w jaki Komisja sprawdza, czy nie ma konfliktu interesów, gdy osoby trzecie pokrywają wydatki poniesione przez pracowników Komisji.

Niedługo potem Komisja zaktualizowała swoje przepisy dotyczące udziału osób trzecich w podróżach służbowych. Rzecznik stwierdził wówczas, że jeżeli przepisy te będą stosowane z należytą starannością, zapobiegną one sytuacji, w której składki osób trzecich na podróże służbowe prowadziłyby do konfliktu interesów.

Z odpowiedzi Komisji wynika jednak, że chociaż istniały jedynie ograniczone przykłady podróży służbowych pracowników Komisji, za które płaciły osoby trzecie, niektóre z nich miały miejsce na najwyższym szczeblu kierownictwa Komisji.

W tym kontekście przed wejściem w życie zaktualizowanych przepisów Rzecznik wszczął dochodzenie z własnej inicjatywy w celu dokonania przeglądu próby takich spraw. Celem tego dochodzenia było ustalenie, w jaki sposób Komisja oceniła potencjalne konflikty interesów związane z podróżami służbowymi opłacanymi przez osoby trzecie oraz jakie kroki podjęła w celu ograniczenia ryzyka wystąpienia wszelkich zidentyfikowanych konfliktów interesów.

W toku dochodzenia nie zidentyfikowano żadnej sprawy, która wzbudzałaby obawy o konflikt interesów, innej niż sprawa (byłego) dyrektora generalnego Komisji, której dotyczyły powyższe doniesienia. W dochodzeniu wskazano jednak, że kwestie te mają szerszy zakres. Biorąc pod uwagę, że Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych przeprowadził dochodzenie w tej sprawie, a Prokuratura Europejska wszczęła dochodzenie, Rzecznik uznał, że dalsze dochodzenia w tej sprawie nie są uzasadnione.  

Niemniej jednak dochodzenie wykazało niedociągnięcia w odniesieniu do sposobu, w jaki Komisja wdrożyła swoje poprzednie przepisy dotyczące podróży służbowych. W szczególności Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że Komisja nie odnotowała, w jaki sposób merytorycznie oceniła ryzyko konfliktu interesów związane ze składkami płaconymi przez osoby trzecie. Komisja nie odnotowała również, jaka była wartość wkładów osób trzecich. Ponieważ niedociągnięcia te są nadal istotne w sposobie, w jaki Komisja stosuje zaktualizowane przepisy, Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawił dwie propozycje ulepszeń w tym zakresie.