(Wykonane zgodnie z art. 3 ust. 6 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich (1))

WNIOSEK

Skarżący, duński dealer samochodowy, kilkakrotnie zwracał się pisemnie do Komisji w sprawie domniemanych naruszeń prawa wspólnotowego przez Danię w zakresie opodatkowania samochodów. Komisja zarejestrowała skargę o naruszenie pod nazwą skarżącego, którą zamknęła w 1997 r. jako bezzasadną. W 1998 r. Komisja zarejestrowała nową skargę w sprawie naruszenia przeciwko Danii pod jego nazwiskiem. Od tego czasu Komisja i skarżący często korespondowali w sprawie domniemanych naruszeń prawa wspólnotowego przez władze duńskie.

W czerwcu 2000 r. skarżący złożył skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich (nr referencyjny 801/2000/PB), w której skarżył się, że Komisja nie poinformowała go o wyniku komunikacji z władzami duńskimi. Komisja oświadczyła, że oczekuje na wynik dwóch spraw toczących się przed Trybunałem Sprawiedliwości i że w związku z tym nie może przedstawić skarżącemu ostatecznego stanowiska prawnego w sprawie jego skargi przeciwko Danii. Rzecznik przyjął to wyjaśnienie, zauważając, że Komisja zobowiązała się do podjęcia decyzji w sprawie skargi skarżącego dotyczącej naruszenia do października 2001 r.

Komisja nie wywiązała się jednak ze swojego zobowiązania do wyciągnięcia wniosków w sprawie skargi skarżącego dotyczącej naruszenia do października 2001 r. Skarżący złożył zatem nową skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich (nr referencyjny 1237/2002/(PB)OV). W tej sprawie Komisja przyznała, że kwestie poruszone przez skarżącego nie zostały jeszcze rozwiązane. Reasumując, były to:

(i) Transgraniczny długoterminowy leasing pojazdów zarejestrowanych w Niemczech, ale przeznaczonych do użytku w Danii. Komisja poinformowała skarżącego, że chce poczekać na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Cura Anlagen (2) przed podjęciem jakiejkolwiek innej inicjatywy w odniesieniu do przepisów dotyczących transgranicznego długoterminowego leasingu pojazdów. Trybunał Sprawiedliwości wydał wyrok w dniu 21 marca 2002 r.

(ii) Duńskie opodatkowanie używanych samochodów importowanych do Danii z innego kraju UE oraz oszacowanie wartości takich samochodów. Komisja poinformowała skarżącego o zamiarze oczekiwania na orzeczenie Trybunału w sprawie Gomes Valente (3). Wyrok w tej sprawie został wydany w dniu 22 lutego 2001 r. Ponadto Komisja postanowiła poczekać również na wynik sprawy Antti Siilin (4). Wyrok w tej sprawie został wydany w dniu 19 września 2002 r. Ponadto w dniu 1 czerwca 2001 r. Komisja wysłała pismo do wszystkich państw członkowskich w celu poinformowania ich o konsekwencjach orzeczenia Trybunału w sprawie Gomes Valente. W swojej odpowiedzi Dania zapewniła Komisję, że jej przepisy są zgodne z wynikiem sprawy Gomes Valente. Jednakże niektóre Państwa Członkowskie nadal nie odpowiedziały na pismo Komisji z dnia 1 czerwca 2001 r.

W sprawie 1237/2002/(PB)OV Rzecznik Praw Obywatelskich zauważył, że Komisja wyjaśniła, iż nie wywiązała się ze swojego zobowiązania, stwierdzając, że wolała przyjąć globalne podejście do problemów związanych z opodatkowaniem samochodów i że jej celem było rozwiązanie tych problemów jednocześnie we wszystkich państwach członkowskich, mianowicie poprzez współpracę i wydanie komunikatu napisanego jasnym i prostym językiem. Komisja wskazała ponadto, że przedmiotowa kwestia należy do jeszcze niezharmonizowanej dziedziny prawa. Na tej podstawie Rzecznik stwierdził, że „wyjaśnienie Komisji, dlaczego nie podjęła decyzji do października 2001 r., pomimo podjętego przez nią zobowiązania, nie jest nieuzasadnione” (pkt 1.6). Rzecznik wskazał jednak, że „skarżący ma możliwość złożenia nowej skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich w przyszłości, jeżeli Komisja będzie w dalszym ciągu zwlekać z podjęciem decyzji w sprawie skargi dotyczącej naruszenia” (pkt 1.7).

W przedmiocie niniejszego zarzutu

W niniejszej sprawie skarżący oświadczył, że otrzymał pismo Komisji z dnia 20 października 2003 r., najwyraźniej wzywające go do przedstawienia dalszych informacji dotyczących naruszeń prawa wspólnotowego przez władze duńskie. Według skarżącego odpowiedział on na to pismo pismem z dnia 2 lutego 2004 r., podając Komisji przykłady domniemanych naruszeń i informując ją o płatnościach podatkowych żądanych przez te władze. Według skarżącego Komisja odpowiedziała, że nie podejmie żadnych działań przed wydaniem ostatecznego wyroku w sprawie przed Trybunałem Sprawiedliwości.

Skarżący twierdzi, że Komisja nie wywiązała się ze swojego zobowiązania do wyciągnięcia wniosków w sprawie jego skargi dotyczącej naruszenia przepisów w odniesieniu do duńskiego opodatkowania importowanych samochodów.

WNIOSEK

Opinia Komisji

Skarga została skierowana do Komisji, która przedstawiła w skrócie następujące uwagi:

Ramy prawne - rozpatrywanie skarg

Rozpatrując skargi, Komisja przestrzega przepisów komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie stosunków ze skarżącym w odniesieniu do naruszeń prawa wspólnotowego (5). W szczególności należy zwrócić uwagę na następujące zasady: art. 3 (rejestracja skarg), art. 8 (termin rozpatrywania skarg – ogólna zasada podejmowania decyzji w ciągu jednego roku, z obowiązkiem poinformowania skarżącego, jeżeli termin ten nie może zostać dotrzymany), art. 9 (wynik dochodzenia w sprawie skargi – Komisja podejmuje decyzję według własnego uznania, informując jednocześnie o skardze), art. 10 (zamknięcie sprawy – zasada wcześniejszego powiadomienia skarżącego), art. 14 (skarga do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich).

Uwagi Komisji

Skarga złożona do Rzecznika Praw Obywatelskich nie zawiera żadnych skarg dotyczących procedury administracyjnej przewidzianej w komunikacie do Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie stosunków ze skarżącym w związku z naruszeniami prawa wspólnotowego (6) lub w Kodeksie dobrego postępowania administracyjnego pracowników Komisji w ich stosunkach ze społeczeństwem (7). Wręcz przeciwnie, w skardze krytykuje się merytoryczne rozpatrzenie skargi przez Komisję, tj. fakt, że Komisja nie podjęła decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Danii w odniesieniu do przepisów podatkowych mających zastosowanie do leasingu samochodów oraz przepisów mających zastosowanie do samochodów używanych przywożonych do Danii. Komisja nie zgadza się z tą krytyką.

W odniesieniu do kwestii transgranicznego leasingu samochodów Komisja poinformowała skarżącego w piśmie z dnia 20 października 2003 r., że w następstwie wyroku Trybunału z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie Cura Anlagen (8) zwróciła się do wszystkich państw członkowskich, a nie tylko do Danii, o potwierdzenie, czy ich rozwiązania prawne są zgodne z nowym orzecznictwem. W piśmie stwierdzono również, że obszar dotyczący leasingu transgranicznego „jest bardzo złożony i nie jest obecnie zharmonizowany. Komisja zdecydowała się przyjąć całościowe podejście uwzględniające sytuację w poszczególnych państwach członkowskich. .... W związku z tym przed podjęciem decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego Komisja zamierza zaczekać, aż otrzyma odpowiedzi państw członkowskich na wysłane właśnie pismo dotyczące zgodności ich ustawodawstwa z wyrokiem w sprawie Cura Anlagen”.

Po otrzymaniu pisma Komisji z dnia 20 października 2003 r. skarżący zwrócił się do Komisji pismem z dnia 10 listopada 2003 r. o natychmiastowe podjęcie działań przeciwko Danii. Komisja ponownie udzieliła skarżącemu odpowiedzi w dniu 12 grudnia 2003 r., informując go, że przed podjęciem decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego będzie czekać na otrzymanie odpowiedzi od wszystkich państw członkowskich oraz że przy rozpatrywaniu odpowiedzi Danii uwzględni dokumenty przedstawione przez skarżącego.

Komisja nadal nie otrzymała odpowiedzi od wszystkich państw członkowskich, mimo że wysyłała przypomnienia. Wskazuje on jednak, że nadal woli przyjąć podejście globalne i w ten sposób w sposób uzasadniony korzysta z przysługującego mu zakresu uznania. Po przeanalizowaniu wszystkich odpowiedzi Komisja weźmie oczywiście pod uwagę wszystkie otrzymane informacje, w tym informacje dostarczone przez skarżącego. Po podjęciu decyzji o wszczęciu lub niewszczynaniu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Danii Komisja w naturalny sposób poinformuje skarżącego o swojej decyzji.

Jak wskazała Komisja w swoich uwagach skierowanych do Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczących skargi 1237/2002/PB, skarżący, który wydaje się być zaangażowany w kilka sporów z duńskimi organami podatkowymi, może rozważyć skierowanie sprawy do sądu w Danii. Sprawa może następnie zostać skierowana do Trybunału Sprawiedliwości w celu wydania orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

W odniesieniu do kwestii opodatkowania przywożonych samochodów używanych Komisja wysłała pismo z dnia 1 czerwca 2001 r. do wszystkich państw członkowskich, informując je o konsekwencjach wyroku w sprawie Gomes Valente. Niektóre państwa członkowskie nadal jednak nie udzieliły odpowiedzi, mimo że Komisja wysłała im liczne przypomnienia. W związku z tym ta konkretna kwestia nie została jeszcze w pełni zbadana. Należy podkreślić, że z operacyjnego punktu widzenia kwestia ta musi być rozpatrywana w ramach globalnego podejścia w koordynacji z państwami członkowskimi. Dania odpowiedziała jednak na pisma Komisji z dnia 1 czerwca 2001 r., a władze duńskie uznały duńskie ustawodawstwo za zgodne z wyrokiem w sprawie Gomes Valente. W następstwie dalszej korespondencji ze skarżącym Komisja poinformowała skarżącego w lutym 2004 r., że w odniesieniu do opodatkowania pojazdów Komisja postanowiła poczekać na wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Weigel (9). Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Weigel został wydany w dniu 29 kwietnia 2004 r. i był analizowany przez właściwe służby Komisji.

Wnioski

Komisja należycie odpowiedziała na wszystkie pisma przesłane przez skarżącego w następstwie decyzji Rzecznika w sprawie skargi 1237/2002/(PB)OV. Każda z odpowiedzi Komisji zawierała szczegółowe wyjaśnienia co do istoty sprawy. Oczywiste jest, że Komisja poinformuje go osobiście o wyniku jego skargi.

Dobra praktyka administracyjna (wskazana w komunikacie COM/2002/14 i Kodeksie dobrego postępowania administracyjnego Komisji) wymaga, aby Komisja, podejmując decyzję o skierowaniu do sądu sprawy przeciwko państwu członkowskiemu w związku z nieprzestrzeganiem prawa wspólnotowego, uwzględniła wszystkie uwagi przedstawione przez skarżącego, starając się jednocześnie zapewnić, aby działania podejmowane przez nią w celu zbadania sprawy były proporcjonalne do zamierzonego celu. Po zakończeniu dochodzenia Komisja może skorzystać ze swobody uznania przy podejmowaniu decyzji o wszczęciu lub niewszczynaniu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Decydując się na oczekiwanie na odpowiedź wszystkich państw członkowskich przed podjęciem decyzji o wszczęciu lub niewszczynaniu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko każdemu z nich, przyjmując w ten sposób podejście globalne, Komisja nie tylko działa w sposób racjonalny, ale również zgodnie z prawem korzysta z przysługującej jej swobody uznania. W przypadku postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego skarżący ma zatem prawo oczekiwać, że Komisja uwzględni wszystkie przedstawione przez niego istotne argumenty podczas badania sprawy, a jeżeli zostanie zaproponowane zamknięcie sprawy, że zostanie o tym wcześniej powiadomiony w piśmie zawierającym uzasadnienie. Nie jest on jednak uprawniony do żądania, aby Komisja wszczęła postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, ani do żądania, aby Komisja przyjęła jego wykładnię mającego zastosowanie prawa wspólnotowego. W świetle argumentów przedstawionych powyżej i wcześniejszych uwag przesłanych Rzecznikowi Praw Obywatelskich w odniesieniu do skarg związanych z tą samą dokumentacją Komisja nie uważa, że uchybiła obowiązkowi dobrej administracji względem skarżącego.

Uwagi skarżącego

Opinia Komisji została przekazana skarżącemu. W swoich uwagach skarżący podtrzymał skargę.

DECYZJA

1 Domniemany brak rozstrzygnięcia w sprawie skargi o naruszenie

1.1 W 1998 r. skarżący, duński dealer samochodowy, złożył skargę do Komisji w związku z domniemanymi naruszeniami prawa wspólnotowego przez Danię w zakresie opodatkowania samochodów. Skarga skarżącego w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dotyczyła opodatkowania używanych samochodów przywożonych, w tym kwestii oceny tych samochodów, oraz transgranicznego leasingu długoterminowego. Skarżący złożył do Rzecznika dwie inne skargi: 801/2000/PB i 1237/2002/(PB)OV. W sprawie 801/2000/PB Komisja stwierdziła, że oczekuje na wynik dwóch spraw toczących się przed Trybunałem Sprawiedliwości i że w związku z tym nie może przedstawić skarżącemu ostatecznego stanowiska prawnego w sprawie jego skargi przeciwko Danii. Rzecznik przyjął to wyjaśnienie, zauważając, że Komisja zobowiązała się do podjęcia decyzji w sprawie jego skargi o naruszenie do października 2001 r. Komisja nie wypełniła jednak tego zobowiązania. W sprawie 1237/2002/(PB)OV Komisja wyjaśniła, że nie wywiązała się ze swojego zobowiązania, stwierdzając, że wolała przyjąć globalne podejście do problemów związanych z opodatkowaniem samochodów i że jej celem było jednoczesne rozwiązanie tych problemów we wszystkich państwach członkowskich, mianowicie poprzez współpracę i wydanie komunikatu napisanego jasnym i prostym językiem. Komisja wskazała ponadto, że przedmiotowa kwestia należy do jeszcze niezharmonizowanej dziedziny prawa. Rzecznik uznał, że były to uzasadnione powody, dla których Komisja nie podjęła decyzji do października 2001 r., i w związku z tym w dniu 19 maja 2003 r. zakończył dochodzenie w sprawie tej skargi. Rzecznik wskazał jednak, że „skarżący ma możliwość złożenia nowej skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich w przyszłości, jeżeli Komisja będzie w dalszym ciągu zwlekać z podjęciem decyzji w sprawie skargi dotyczącej naruszenia” (pkt 1.7).

1.2 W niniejszej skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich, złożonej w dniu 29 marca 2004 r., skarżący oświadczył, że otrzymał pismo Komisji z dnia 20 października 2003 r., najwyraźniej wzywające go do przedstawienia dalszych informacji dotyczących zarzucanych naruszeń prawa wspólnotowego. Według skarżącego odpowiedział on na to pismo pismem z dnia 2 lutego 2004 r., podając Komisji przykłady domniemanych naruszeń popełnionych przez władze duńskie i informując ją o płatnościach podatkowych żądanych przez te władze. Według skarżącego Komisja odpowiedziała, że nie podejmie żadnych działań przed wydaniem ostatecznego wyroku w sprawie przed Trybunałem Sprawiedliwości. W swojej skardze do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący twierdził, że Komisja nie wywiązała się ze swojego zobowiązania do wyciągnięcia wniosków w sprawie jego skarg dotyczących naruszenia przepisów w odniesieniu do duńskiego opodatkowania importowanych samochodów.

1.3 W odniesieniu do opodatkowania przywożonych samochodów używanych Komisja stwierdziła w swojej opinii z dnia 5 sierpnia 2004 r., że w następstwie wyroku w sprawie Gomes Valente (10) wysłała w dniu 1 czerwca 2001 r. pismo do wszystkich państw członkowskich, informując je o konsekwencjach tego wyroku. Niektóre państwa członkowskie nadal jednak nie udzieliły odpowiedzi, mimo że Komisja wysłała im liczne przypomnienia. W związku z tym ta konkretna kwestia nie została jeszcze w pełni zbadana. Komisja stwierdziła, że z operacyjnego punktu widzenia kwestia ta powinna być rozpatrywana w ramach globalnego podejścia w koordynacji z państwami członkowskimi. Komisja zauważyła jednak, że Dania odpowiedziała na swoje pismo z dnia 1 czerwca 2001 r. oraz że władze duńskie uznały duńskie ustawodawstwo za zgodne z wyrokiem w sprawie Gomes Valente. W następstwie dalszej korespondencji ze skarżącym Komisja poinformowała skarżącego w lutym 2004 r., że w odniesieniu do opodatkowania pojazdów Komisja postanowiła poczekać na wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Weigel (11). Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Weigel został wydany w dniu 29 kwietnia 2004 r. i był analizowany przez właściwe służby Komisji.

1.4 W odniesieniu do transgranicznego leasingu samochodów Komisja odniosła się w swojej opinii do swojego pisma z dnia 20 października 2003 r. skierowanego do skarżącego, w którym poinformowała go, że obszar dotyczący leasingu pojazdów transgranicznych „jest bardzo złożony i nie jest obecnie zharmonizowany. Komisja zdecydowała się przyjąć całościowe podejście uwzględniające sytuację w poszczególnych państwach członkowskich. .... W związku z tym przed podjęciem decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego Komisja zamierza zaczekać, aż otrzyma odpowiedzi państw członkowskich na wysłane właśnie pismo dotyczące zgodności ich ustawodawstwa z wyrokiem w sprawie Cura Anlagen”. W swojej opinii Komisja stwierdziła, że nadal nie otrzymała odpowiedzi od wszystkich państw członkowskich, mimo że wysyłała przypomnienia. Wskazała ona jednak, że nadal wolała przyjąć podejście globalne i w ten sposób zgodnie z prawem korzystała ze swoich uprawnień dyskrecjonalnych. Po zbadaniu wszystkich odpowiedzi Komisja uwzględni wszystkie otrzymane informacje, w tym informacje dostarczone przez skarżącego. Po podjęciu decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Danii Komisja poinformuje skarżącego o swojej decyzji.

1.5 W swoich uwagach skarżący podtrzymał skargę. W dniu 4 marca 2005 r. skarżący zadzwonił do służb Rzecznika w celu uzyskania informacji o postępach dochodzenia prowadzonego przez Rzecznika w sprawie jego skargi. Podczas tej rozmowy telefonicznej skarżący poinformował służby Rzecznika Praw Obywatelskich, że nadal nie otrzymał od Komisji Europejskiej żadnej decyzji dotyczącej działań, jakie Komisja podejmie w związku z jego skargą w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

1.6 Jak zauważono w decyzji Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie dochodzenia z własnej inicjatywy w sprawie procedur administracyjnych Komisji dotyczących skarg obywateli na władze krajowe (przyjętej w dniu 13 października 1997 r.), z uwag Komisji w tej sprawie wynika, że "zgodnie z wewnętrznymi przepisami Komisji decyzja o zamknięciu sprawy bez podejmowania jakichkolwiek działań lub decyzja o wszczęciu oficjalnego postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego musi zostać podjęta w terminie maksymalnie jednego roku od daty zarejestrowania skargi, z wyjątkiem szczególnych przypadków, dla których należy podać powody" (podkreślenie dodane).

Artykuł 8 komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie stosunków ze skarżącym w związku z naruszeniami prawa wspólnotowego (12) stanowi obecnie, co następuje:

„Co do zasady służby Komisji będą rozpatrywać skargi w celu podjęcia decyzji o wystosowaniu wezwania do usunięcia uchybienia lub zamknięciu sprawy w terminie nie dłuższym niż jeden rok od daty zarejestrowania skargi przez Sekretariat Generalny.

W przypadku przekroczenia tego terminu departament Komisji odpowiedzialny za daną sprawę poinformuje skarżącego na piśmie.”

1.7 Rzecznik uważa, że w przypadku gdy Komisja poinformuje skarżącego o przekroczeniu terminu, należy podać uzasadnione przyczyny opóźnienia.

1.8 W niniejszej sprawie bezsporne wydaje się przekroczenie rocznego terminu. Powstaje zatem pytanie, czy Komisja podała uzasadnione powody opóźnienia w podjęciu decyzji w sprawie skargi skarżącego dotyczącej naruszenia.

1.9 W swojej opinii w niniejszej sprawie Komisja zasadniczo stwierdziła, że stosuje podejście globalne we współpracy ze wszystkimi państwami członkowskimi. Odniosła się do wniosków o udzielenie informacji, które wysłała do wszystkich państw członkowskich w dniu 1 czerwca 2001 r. i w 2002 r., i oświadczyła, że nadal czeka na odpowiedzi ze strony niektórych państw członkowskich. Komisja wskazała, że nie zamierza podejmować decyzji w sprawie skargi skarżącego dotyczącej naruszenia przepisów przeciwko Danii bez otrzymania i przeanalizowania odpowiedzi na te wnioski o udzielenie informacji.

1.10 W swojej decyzji w sprawie skargi 1237/2002/(PB)OV, przyjętej w dniu 19 maja 2003 r., Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że decyzja Komisji o przyjęciu globalnego podejścia może w sposób uzasadniony wyjaśnić, dlaczego nastąpiło opóźnienie w podjęciu decyzji w sprawie skargi skarżącego dotyczącej naruszenia do października 2001 r., wcześniej wskazane jako data, kiedy Komisja zamierzała przyjąć swoją decyzję. Należy jednak zauważyć, że Rzecznik Praw Obywatelskich nie stwierdził, że Komisja mogła skutecznie wstrzymać się od podjęcia decyzji w sprawie skargi skarżącego dotyczącej uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego tak długo, jak długo stosowała swoje globalne podejście. Zdaniem Rzecznika nie wydaje się zgodne z procedurą mającą zastosowanie do rozpatrywania przez Komisję skarg dotyczących naruszenia, aby nie została podjęta decyzja w sprawie skargi skarżącego dotyczącej naruszenia na tej podstawie, że Komisja nie była jeszcze w stanie uzyskać informacji, o które zwróciła się do państw członkowskich w 2001 i 2002 r. Wydaje się, że Komisja miała dużo czasu, aby spróbować uzyskać te informacje, i nie jest jasne, dlaczego brak odpowiedzi na te wnioski o udzielenie informacji powinien nadal uniemożliwiać Komisji podjęcie decyzji w sprawie indywidualnych skarg dotyczących uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. W tym względzie Rzecznik Praw Obywatelskich zwraca uwagę, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości państwa członkowskie muszą ułatwiać realizację zadania Komisji jako „strażnika traktatu”, o którym mowa w art. 211 ust. 13 traktatu. Państwa członkowskie są zobowiązane do współpracy w dobrej wierze w ramach dochodzenia prowadzonego przez Komisję na mocy art. 226 Traktatu oraz do dostarczenia Komisji wszystkich wymaganych w tym celu informacji (14). Odmowa przez państwo członkowskie udzielenia pomocy Komisji w prowadzonych przez nią dochodzeniach stanowi uchybienie spoczywającemu na każdym państwie członkowskim na mocy art. 10 obowiązkowi ułatwienia realizacji zadań Komisji (15). W takim przypadku Komisja może wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedliwości. W takim przypadku Komisja może wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedliwości. Jeżeli jednak Komisja uzna, że trudności w uzyskaniu informacji od państw członkowskich w ramach jej całościowego podejścia uniemożliwiają jej wyciągnięcie wniosków w przedmiocie indywidualnych skarg dotyczących naruszenia, powinna ona poważnie rozważyć, czy to całościowe podejście nie powinno zostać ponownie ocenione.

1.11 W związku z powyższym Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że Komisja dopuściła się niewłaściwego administrowania, a projekt zalecenia przedstawiono poniżej.

2 Wnioski

W związku z powyższym Rzecznik sporządza następujący projekt zalecenia dla Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 3 ust. 6 Statutu Rzecznika Praw Obywatelskich:

Komisja powinna jak najszybciej przyjąć decyzję w sprawie skargi skarżącego przeciwko Danii dotyczącej naruszenia przepisów i poinformować skarżącego o swojej decyzji.

Komisja i skarżący zostaną poinformowani o niniejszym projekcie zalecenia. Zgodnie z art. 3 ust. 6 Statutu Rzecznika Praw Obywatelskich Komisja przesyła szczegółową opinię do dnia 30 czerwca 2005 r.

Szczegółowa opinia mogłaby polegać na przyjęciu decyzji Rzecznika Praw Obywatelskich i opisie środków podjętych w celu wdrożenia projektu zalecenia.

Strasburg, 18 marca 2005 r.

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) Decyzja 94/262 Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich, Dz.U. L 113, s. 15.

(2) Sprawa C-451-99, Rec. 2002, s. I-3193.

(3) Sprawa C-98/393, Rec. 2001, s. I-1327.

(4) Sprawa C-101/00, Rec. 2001, s. I-7487.

(5) Dziennik Urzędowy 2002 C 244, s. 5.

(6) Dziennik Urzędowy 2002 C 244, s. 5.

(7) Dziennik Urzędowy 2000 L 308, str. 26, załącznik, str. 32.

(8) Sprawa C-451-99, Rec. 2002, s. I-3193.

(9) Wyrok z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-387/01.

(10) Sprawa C-393/98, Rec. 2001, s. 1327.

(11) Wyrok z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-387/01.

(12) Dziennik Urzędowy 2002 C 244, s. 5.

(13) Komisja: zapewnia stosowanie postanowień niniejszego Traktatu i środków podejmowanych przez instytucje na jego podstawie; (....)

(14) Sprawa C-192/84 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej, Rec. 1985, s. 3967, pkt 19.

(15) Sprawa C-240/86 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej, Rec. 1988, s. 1835, pkt 28.