Okoliczności powstania skargi

1. Skarżący jest MŚP (zatrudniającym 6 osób), które uczestniczyło, jako członek konsorcjum i beneficjent, w projekcie prowadzonym przez Komisję Europejską w ramach programu na rzecz konkurencyjności i innowacji (CIP).

2. Umowa o udzielenie dotacji została podpisana w dniu 23 maja 2012 r. między Komisją a liderem konsorcjum, przedsiębiorstwem X, które pełniło funkcję koordynatora (zwanym dalej „koordynatorem”). Projekt rozpoczął się 1 września 2012 r. i miał trwać 3 lata ½ (42 miesiące).

3. Na początku września 2012 r. skarżący skontaktował się z koordynatorem w celu przyłączenia się do projektu w zastępstwie beneficjenta nr 6. W tym kontekście Komisja zwróciła się do koordynatora o uzyskanie od skarżącego wymaganych dokumentów ustawowych. W dniach 3–5 września 2012 r. koordynator i skarżący wymienili e-maile w celu przygotowania wymaganych dokumentów, w tym zmienionego budżetu. W wiadomości e-mail z dnia 5 września 2012 r. skarżący przesłał koordynatorowi swoją politykę wynagrodzeń („Wynagrodzenie i zwrot kosztów personelu projektu”[1] z dnia 31 sierpnia 2012 r.). W dniu 5 września 2012 r. koordynator przesłał Komisji zmieniony budżet projektu. Zwróciła jednak uwagę, że pracownicy skarżącego nie otrzymują zwykłych wynagrodzeń, lecz „opłaty za sukces”, i zapytała, czy stawka ryczałtowa zastosowana w budżecie jest dopuszczalna. Koordynator załączył kopię polityki wynagrodzeń skarżącego. W dniu 17 września 2012 r. koordynator przesłał Komisji podpisaną kopię zmiany umowy wraz z „oryginalnymi dokumentami wymaganymi w celu włączenia [skarżącego] do konsorcjum”(formularz podmiotu prawnego dla skarżącego, pełnomocnictwo podpisane przez skarżącego, kilka formularzy i zmieniony budżet, ale z wyłączeniem polityki wynagrodzeń).

4. W dniach 17 i 26 września 2012 r. koordynator i Komisja podpisały aneks („aneks do umowy nr 1”) do umowy o udzielenie dotacji, na mocy którego skarżący został włączony jako beneficjent do projektu. W dniu 25 września 2012 r. koordynator poinformował o tym skarżącego.

5. Skarżący zakończył prace, a następnie przedłożył zestawienia poniesionych wydatków za pierwszy okres realizacji projektu.

6. W okresie od lutego do kwietnia 2014 r. skarżący, koordynator i urzędnik ds. finansowych Komisji wymienili e-maile dotyczące kwalifikowalności kosztów osobowych skarżącego. Komisja wskazała skarżącemu, że jedynie rzeczywiste wynagrodzenie faktycznie wypłacone jego pracownikom kwalifikuje się jako koszty personelu. Skarżący wyjaśnił jednak, że jego pracownicy są wynagradzani w formie dywidend: skarżący otrzymuje dochody od swoich klientów w zamian za pracę wykonywaną przez swoich pracowników, a zarobki uzyskane z tego dochodu są następnie przydzielane pracownikowi lub pracownikom, którzy wykonywali pracę.

7. W wiadomości e-mail z dnia 8 kwietnia 2014 r. urzędnik ds. finansowych Komisji poinformował koordynatora, że w odniesieniu do kosztów osobowych skarżącego kwalifikowalne było jedynie 70 952,56 EUR z kwoty 128 202,15 EUR.

8. Skarżący przeprowadził następnie długą wymianę e-maili z urzędnikiem ds. finansowych Komisji w celu znalezienia rozwiązania w odniesieniu do odrzuconych kosztów personelu. W dniu 16 października 2014 r. skarżący i koordynator spotkali się z urzędnikiem ds. finansowych i innym urzędnikiem z DG ds. Przedsiębiorstw. Na tym spotkaniu - zdaniem skarżącego - urzędnik ds. finansowych przyznał, że nie zapoznał się z danymi przedstawionymi przez skarżącego we wrześniu 2012 r. dotyczącymi jego modelu wynagrodzenia, podczas gdy drugi urzędnik, nadal według skarżącego, uznał, że skarżący miał uzasadnione oczekiwania, że jego model wynagrodzenia będzie przestrzegany i że jego koszty projektu powinny zostać w pełni zwrócone, przynajmniej do dnia tego spotkania. Zgodnie z protokołem sporządzonym przez koordynatora urzędnicy z DG ds. Przedsiębiorstw skontaktują się z DG ds. Budżetu w celu podjęcia działań następczych w związku z argumentami skarżącego, zgodnie z którymi (i) dywidend wypłaconych jego pracownikom nie można uznać za zysk kapitałowy, ale za wynagrodzenie za pracę, oraz (ii) Komisja we wrześniu 2012 r. zatwierdziła model wynagrodzenia skarżącego w momencie przystąpienia do projektu.

9. W wiadomości e-mail z dnia 6 listopada 2014 r. skierowanej do skarżącego urzędnik ds. finansowych odpowiedział, że nie może potwierdzić, że koszty za pierwszy okres zostaną zaakceptowane w formie pierwotnie przedłożonej na podstawie „aspektu uzasadnionych oczekiwań związanego z podziałem komunikacji między nami”. Stwierdził, że „nie akceptuje wyraźnie systemu wynagradzania [skarżącego], nawet jeśli przyznaję, że moje sformułowanie jest niejednoznaczne”.

10. W dniu 5 lutego 2015 r. urzędnik ds. finansowych poinformował skarżącego, że DG ds. Budżetu podtrzymuje swoje stanowisko, które jest następujące: „Potwierdzamy, że dywidendy nigdy nie są kosztami kwalifikowalnymi, w tym w pozycji „koszty osobowe” w przypadku ich podziału między pracowników. Ta niekwalifikowalność pozostaje ważna, mimo że wypłata dywidend pracownikom jest zgodna ze zwyczajową polityką beneficjenta. Dywidendy te nie są bowiem ani "kosztami" w rozumieniu tytułu VI rozporządzenia finansowego, ani nie są związane z realizacją działania (opierają się na ogólnych wynikach podmiotu będącego beneficjentem).

Nasze stanowisko pozostaje takie samo nawet w Państwa konkretnym przypadku, tj. nawet jeśli, zgodnie ze statutem spółki, kwota dywidend wypłacanych akcjonariuszowi będącemu pracownikiem zależy od dochodu spółki generowanego przez pracę tego akcjonariusza będącego pracownikiem. Co do zasady operacje związane z zyskami beneficjenta (np. przypisanie dochodu netto do rezerw, wypłata dywidend) nie pociągają za sobą żadnych kosztów w rozumieniu tytułu VI rozporządzenia finansowego. Dywidendy nie są wydatkami ani kosztami (a zatem nie pojawią się na rachunku zysków i strat), nawet jeśli są rozdzielane między pracowników. W związku z tym nie pociągają one za sobą żadnych kosztów kwalifikowalnych”.

11. W dniu 16 lutego 2015 r. skarżący oświadczył, że jest rozczarowany, ale nie zaskoczony opiniami DG ds. Budżetu. Twierdziła jednak, że oczekuje, iż Komisja spełni jej żądanie dotyczące kosztów osobowych, ponieważ przedłożyła informacje na temat swojego modelu wynagrodzenia przed uzyskaniem zgody Komisji na przyłączenie się do projektu. Skarżący, powołując się ponownie na swoje uzasadnione oczekiwania, zwrócił się do Komisji o zwrot kosztów personelu za pierwszy rok realizacji projektu.

12. W dniu 26 lutego 2015 r. urzędnik ds. finansowych poinformował skarżącego, że właściwy dział nadal bada możliwość zmiany swojego stanowiska oraz że skarżący może zwrócić się do Rzecznika Praw Obywatelskich lub wszcząć postępowanie sądowe. Niezadowolony z odpowiedzi Komisji, w dniu 28 kwietnia 2015 r. skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich.

W przedmiocie dochodzenia

13. Rzecznik Praw Obywatelskich wszczął dochodzenie w sprawie skargi i zidentyfikował następujące zarzuty i roszczenia:

Zarzut:

Komisja niesłusznie odrzuciła jako niekwalifikowalną część kosztów osobowych poniesionych przez skarżącego w związku z projektem.

Roszczenie:

Komisja powinna zwrócić koszty personelu skarżącego zgodnie z modelem wynagradzania skarżącego za okres do dnia 16 października 2014 r. i zezwolić skarżącemu na: (i) przejście na nowy model operacyjny w celu kontynuowania projektu albo (ii) wycofanie się z projektu ze wszystkimi jego kosztami rozliczonymi w całości.

14. Rzecznik zbadał akta Komisji w dniu 7 września 2015 r. W dniu 9 września 2015 r. skarżącemu i Komisji przesłano sprawozdanie z kontroli. W dniach 22 września, 8 i 9 października 2015 r. skarżący przedstawił uwagi do sprawozdania z kontroli. W dniu 20 października 2015 r. Rzecznik dowiedział się od skarżącego, że był zaangażowany w dwa inne (zakończone) projekty realizowane z powodzeniem wspólnie z Komisją. W dniu 4 listopada 2015 r. służby Rzecznika odbyły kolejne spotkanie ze służbami Komisji (Dyrekcja Generalna ds. Rynku Wewnętrznego, Przemysłu, Przedsiębiorczości i MŚP – DG GROW) w celu zbadania możliwych rozwiązań tej sprawy. W następstwie tego spotkania w dniu 27 listopada 2015 r. Komisja wysłała do skarżącego pismo, w którym wyraziła ubolewanie z powodu wszelkich nieporozumień, które mogły mieć miejsce. Skarżący przesłał Rzecznikowi kilka krótkich uwag w dniach 1 i 14 grudnia 2015 r. W dniu 15 grudnia 2015 r. Rzecznik dowiedział się od skarżącego, że przedmiotowy projekt był pierwszym projektem finansowanym ze środków UE, w którym uczestniczył. Prowadząc dochodzenie, Rzecznik uwzględnił argumenty i opinie przedstawione przez strony.

Domniemane bezprawne odrzucenie kosztów osobowych

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

15. Na poparcie swojego zarzutu skarżący argumentował, że przed przystąpieniem do projektu i podpisaniem zmiany do umowy o udzielenie dotacji (i) poinformował Komisję (za pośrednictwem koordynatora) o swoim modelu wynagradzania pracowników, (ii) Komisja zatwierdziła ten model oraz (iii) skarżący miał zatem prawo oczekiwać, że Komisja odpowiednio zwróci jego koszty personelu.

16. Podczas kontroli Komisja stwierdziła, że kwoty wymienione przez skarżącego w skardze (mianowicie, że Komisja rzekomo zaakceptowała jedynie 85 000 EUR ze 122 459 EUR) nie były prawidłowe oraz że po korekcie dokonanej przez skarżącego Komisja zgodziła się zapłacić 70 952,56 EUR ze 128 202,15 EUR [2]. Komisja stwierdziła również, że kwalifikowalność kosztów szczegółowych nie jest weryfikowana w momencie podpisywania umowy o udzielenie dotacji, lecz dopiero później, gdy beneficjent przedłoży sprawozdanie okresowe i wniosek o płatność.

17. Biorąc pod uwagę, że skarżący nie dostarczył kopii odpowiedniej korespondencji (pism/e-maili) w celu wykazania, że jego model wynagrodzenia został zatwierdzony przez Komisję, służby Rzecznika zbadały korespondencję znajdującą się w aktach Komisji. Komisja zauważyła jednak, że nie wszystkie wiadomości e-mail wymienione z koordynatorem i skarżącym zostały zarejestrowane w tym czasie, ale tylko te, które były najbardziej istotne dla przedmiotowego projektu.

18. W piśmie z dnia 27 listopada 2015 r. skierowanym do skarżącego, w którym odniesiono się do rozmów z Rzecznikiem Praw Obywatelskich na temat kosztów osobowych skarżącego, Komisja wyraziła ubolewanie z powodu faktu, że skarżący miał wrażenie, iż wynagrodzenie pracowników wypłacane w formie dywidendy można w jakikolwiek sposób uznać za kwalifikowalne. Komisja stwierdziła, że w ramach swojego wniosku we wrześniu 2012 r. skarżący przedłożył dokumenty statutowe, w tym politykę wynagrodzeń. Komisja stwierdziła, że zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie do dotacji w ramach programu ramowego na rzecz konkurencyjności i innowacji jest zobowiązana do weryfikacji statusu prawnego beneficjenta i zgodności z kryteriami wyboru poprzez przegląd dokumentów przedłożonych przez potencjalnych beneficjentów. Komisja wyjaśniła jednak, że kwalifikowalność kosztów ocenia się na późniejszym etapie, a mianowicie w momencie otrzymania rzeczywistych zestawień poniesionych wydatków, oraz zgodnie z warunkami kwalifikowalności określonymi w umowie o udzielenie dotacji. Komisja zapewniła skarżącego, że podjęła szczere wysiłki w celu dokładnego zbadania jego twierdzeń. Wyraziła ubolewanie, że nie mogła dojść do żadnego innego wniosku poza tym, że wynagrodzenie w formie dywidendy nie może zostać zaakceptowane jako koszt kwalifikowalny w ramach umowy o udzielenie dotacji. Stwierdziła, że – ze względu na konieczność zapewnienia równego traktowania beneficjentów finansowania unijnego – nie może odejść od ogólnych warunków. Komisja miała jednak nadzieję, że skarżący będzie nadal uczestniczył w projekcie.

19. W swoich wcześniejszych uwagach dotyczących sprawozdania z kontroli Rzecznika skarżący twierdził, że chociaż ani on, ani koordynator nie mogli znaleźć kopii odpowiedniej wiadomości e-mail, został poinformowany przez koordynatora, że Komisja zgodziła się, aby koordynator przedłożył zmianę do umowy o udzielenie dotacji, aby umożliwić skarżącemu przyłączenie się do projektu. Skarżący twierdził, że w każdym razie fakt, iż zmiana umowy o udzielenie dotacji została następnie podpisana przez Komisję, stanowił wyraźną wskazówkę, że udzielono zgody. Skarżący stwierdził ponadto, że ponieważ nie został poinformowany, że jego model operacyjny nie może zostać zaakceptowany przez Komisję, mógł zasadnie sądzić, że jego włączenie do umowy o udzielenie dotacji zostało dokonane na podstawie dostarczonych przez niego informacji. W związku z tym istniało więcej niż uzasadnione oczekiwanie, że poniesione przez nią koszty personelu, oparte na jej modelu wynagradzania, będą kwalifikowalne. W swoich uwagach dotyczących pisma Komisji z dnia 27 listopada 2015 r. skarżący stwierdził, że w piśmie tym nie odniesiono się do kwestii, że Komisja nie poinformowała go w 2012 r., że jego model wynagrodzeń nie będzie możliwy do zaakceptowania.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

20. Ostateczne stanowisko Komisji w tej sprawie przedstawiono w e-mailu urzędnika ds. finansowych z dnia 5 lutego 2015 r., w którym poinformowano skarżącego, że DG ds. Budżetu podtrzymała swoje stanowisko, zgodnie z którym dywidendy jako wynagrodzenie dla pracowników nie są uznawane za koszty kwalifikowalne. Zostało to potwierdzone w ostatnim piśmie Komisji do skarżącego z dnia 27 listopada 2015 r. Według DG ds. Budżetu operacje związane z zyskami beneficjenta (takie jak wypłata dywidend) nie stanowią kosztów. Rzecznik Praw Obywatelskich, poza odnotowaniem, że dywidendy są z definicji zyskami, a zatem nie kosztami, uważa, że stanowisko Komisji jest prawidłowe i zgodne z umową o udzielenie dotacji, która stanowi (art. II.14 ust. 2 warunków szczególnych), że kwalifikowalne koszty bezpośrednie obejmują „koszty personelu przydzielonego do działania, obejmujące rzeczywiste wynagrodzenia powiększone o składki na ubezpieczenie społeczne i inne koszty ustawowe uwzględnione w wynagrodzeniu...”. Wypłata dywidend nie jest zatem objęta tym przepisem. Art. II.14.4 warunków szczególnych stanowi również, że „następujące koszty nie są uznawane za kwalifikowalne: zwrot z kapitału”, który wydaje się pokrywać wypłatę dywidend. Należy również zauważyć, że zmiana umowy o udzielenie dotacji, która umożliwiła skarżącemu uzyskanie statusu beneficjenta projektu, odnosiła się konkretnie do warunków kwalifikowalności określonych w art. II.14 (zob. art. 4 zmiany).

21. Głównym zarzutem skarżącego jest jednak to, że przed przystąpieniem do projektu i podpisaniem zmiany umowy o udzielenie dotacji poinformował on już Komisję (za pośrednictwem koordynatora) o swoim modelu wynagradzania pracowników, że Komisja zatwierdziła jego model i że w związku z tym skarżący miał uzasadnione oczekiwania, że Komisja odpowiednio zwróci koszty personelu. Zdaniem skarżącego błąd polegał zatem na tym, że urzędnik ds. finansowych nie zapoznał się (dokładnie) z informacjami, które przedstawił we wrześniu 2012 r. na temat swojego modelu wynagrodzeń.

22. W tym względzie Rzecznik zauważa, że w wiadomości elektronicznej z dnia 6 listopada 2014 r. urzędnik ds. finansowych - przyznając, że sformułowanie, którego użył wcześniej, było niejednoznaczne - wyraźnie oświadczył skarżącemu, że nie zaakceptował jego modelu wynagrodzenia. Pomimo konkretnego wniosku Rzecznika skarżący nie przedstawił dowodów, takich jak e-mail, wykazujących, że urzędnik ds. finansowych w pewnym momencie faktycznie zatwierdził jego model wynagrodzenia. Nie można podtrzymać argumentu skarżącego, zgodnie z którym podpisanie zmiany umowy o udzielenie dotacji oznaczało, że jej model wynagrodzenia został w sposób dorozumiany zatwierdzony i że w związku z tym wypłaty dywidendy byłyby kwalifikowalne. W rzeczywistości zmiana umowy o udzielenie dotacji nie zawiera żadnego odniesienia do modelu wynagrodzenia skarżącego; zamiast tego odnosi się do warunków kwalifikowalności określonych w umowie o udzielenie dotacji, które to warunki należy uwzględnić [3].  

23. Ponadto, jak wyjaśniła Komisja, kwalifikowalność kosztów ocenia się po (częściowym) zakończeniu projektu i przedłożeniu przez beneficjenta odpowiednich sprawozdań i sprawozdań finansowych, a nie w momencie podpisania umowy o udzielenie dotacji lub jej zmian. Wynika to z faktu, że aby koszty były kwalifikowalne, muszą one zostać faktycznie poniesione. Podpisanie umowy o udzielenie dotacji nie uprawnia zatem beneficjenta do gwarantowanego zwrotu niektórych kosztów. W niniejszej sprawie oznacza to, że nawet gdyby model wynagradzania skarżącego został zatwierdzony przez Komisję (co nie miało miejsca), skarżący nie miał prawa oczekiwać, że co do zasady wypłaty dywidend będą kwalifikowalne.

24. Rzecznik uważa zatem, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadnionych oczekiwań. Aby uzasadnione oczekiwania mogły zaistnieć, muszą zostać spełnione łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, zainteresowanemu należy udzielić dokładnych, bezwarunkowych i spójnych zapewnień pochodzących z uprawnionych i wiarygodnych źródeł. Po drugie, udzielone zapewnienia muszą być zgodne z obowiązującymi przepisami. Po trzecie, zapewnienia te powinny być tego rodzaju, aby rodziły uzasadnione oczekiwania osoby, do której są skierowane.

25. W niniejszej sprawie dwie pierwsze przesłanki w sposób oczywisty nie zostały spełnione. Po pierwsze, nie zostało wykazane, że skarżącemu udzielono dokładnych, bezwarunkowych i spójnych zapewnień, że może on domagać się zwrotu kosztów personelu na podstawie wypłaty dywidendy. Nawet gdyby skarżący mógł udowodnić, że uzyskał dorozumianą zgodę urzędnika ds. finansowych na swój model wynagrodzenia, takiej zgody nie można by uznać za „dokładne, bezwarunkowe i spójne zapewnienia”.

26. Po drugie, co ważniejsze, zapewnienia muszą być jednak zgodne z obowiązującymi przepisami. W niniejszej sprawie tego rodzaju zapewnienia, które skarżący twierdzi, że otrzymał - w ten sposób, że mógł uzyskać zwrot kosztów personelu na podstawie wypłat dywidend - byłyby oczywiście sprzeczne z mającymi zastosowanie przepisami, a mianowicie z art. II.14 warunków szczególnych umowy o udzielenie dotacji.

27. W związku z powyższym Rzecznik uważa, że stanowisko Komisji jest zgodne z prawem i z postanowieniami umowy o udzielenie dotacji.

28. Niezależnie jednak od tego, że Komisja działała zgodnie z prawem, odrzucając dywidendy jako kwalifikowalne koszty personelu, Komisja mogła zachować większą staranność we wrześniu 2012 r., kiedy skarżący, za pośrednictwem koordynatora, przedłożył Komisji swoje dokumenty statutowe i model wynagrodzenia. Stanowiło to dla Komisji okazję do zidentyfikowania problemu związanego z modelem wynagradzania i powiadomienia skarżącego o istnieniu tego problemu. Rzecznik rozumie, że w normalnym trybie Komisja nie sprawdziłaby konkretnie modelu wynagrodzeń w tym momencie. Z drugiej strony koordynator, w imieniu skarżącego, zwrócił się do Komisji z pytaniem, czy model wynagrodzeń byłby możliwy do zaakceptowania. Sugeruje to, że istniały wątpliwości co do tego, czy model wynagradzania byłby możliwy do zaakceptowania. Rzecznik Praw Obywatelskich omówił tę kwestię z Komisją w dniu 4 listopada 2015 r., w związku z czym w dniu 27 listopada 2015 r. Komisja przesłała skarżącemu kolejne pismo. W piśmie tym Komisja wyraziła ubolewanie z powodu faktu, że skarżący uważał, iż jego model wynagradzania pracowników, oparty na wypłacie dywidend, byłby możliwy do zaakceptowania. Komisja wyraziła również ubolewanie, że nie mogła dojść do innego wniosku niż to, że dywidendy, jako koszty osobowe, nie są kwalifikowalne.

29. Rzecznik Praw Obywatelskich przyznaje, że decyzja Komisji o odrzuceniu kosztów osobowych ponoszonych w formie dywidendy była słuszna z prawnego punktu widzenia. Rzecznik Praw Obywatelskich uważa za najbardziej niefortunne, że doszło do nieporozumienia dotyczącego modelu wynagrodzeń. Chociaż Komisja mogła działać w celu wyjaśnienia, że model wynagrodzeń był nie do przyjęcia, Rzecznik nie uważa, że Komisja była bezpośrednio odpowiedzialna za to nieporozumienie. W sprawę zaangażowały się trzy strony, a Rzecznik nie stara się określić, gdzie powinna leżeć główna odpowiedzialność za nieporozumienie. Chociaż Komisja przyczyniła się do tego nieporozumienia, Rzecznik nie uważa tego za przypadek niewłaściwego administrowania ze strony Komisji. Wydaje się raczej, że było to niefortunne zdarzenie, za które strony ponoszą wspólną odpowiedzialność.

30. W uczciwości wobec skarżącego Rzecznik Praw Obywatelskich rozumie, że był to jego pierwszy udział w takim projekcie finansowanym przez Komisję, i jest prawdopodobne, że nie był świadomy normalnych praktyk regulujących zarządzanie takimi projektami. Jednocześnie jest również tak, że główne stosunki skarżącego były z koordynatorem i że wszystkie kwestie istotne dla udziału skarżącego w projekcie powinny w pierwszej kolejności być przedmiotem sporu między skarżącym a koordynatorem.

31. Ogólny wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich jest taki, że chociaż doszło do najbardziej niefortunnego nieporozumienia, Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania przy rozpatrywaniu sprawy.

Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka je następującym wnioskiem:

Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania przy rozpatrywaniu tej sprawy.

Skarżący i Komisja zostaną poinformowani o tej decyzji.

Emily O'Reilly

Strasburg, dnia 18.12.2015 r.

[1] Pracownicy skarżącego mogą zdecydować się na otrzymanie wynagrodzenia według wynagrodzenia, dywidendy lub obu. Według skarżącego, w przypadku gdy pracownicy wybierają opcję dywidendy, otrzymane dywidendy stanowią wynagrodzenie za wykonaną pracę i nie mogą być uznane za zysk/wynagrodzenie z kapitału. Skarżący wskazuje, że nie posiada kapitału.

[2] W wiadomości e-mail Komisji z dnia 8 kwietnia 2014 r. skierowanej do skarżącego stwierdzono, że 70 952,56 EUR z 128 202,15 EUR kosztów skarżącego było kwalifikowalne. Jednakże podczas kontroli Komisja odniosła się do 95 % z 70 952,56 EUR z 95 % z 128 202,15 EUR.

[3] Skarżący twierdził, że wyraźnie zwrócił się do Komisji o poinformowanie go, czy jego model wynagrodzenia jest nie do przyjęcia, tak aby można go było zmienić. Skarżący odniósł się do swojego e-maila z dnia 5 września 2012 r. skierowanego do koordynatora. Rzecznik zauważa, że w tym e-mailu skarżący po prostu przesłał koordynatorowi swój model wynagrodzenia, stwierdzając: „Mam nadzieję, że dzięki temu uzyskają Państwo potrzebne informacje uzupełniające. Jeśli nie, będziemy musieli kontynuować nasze dyskusje, aby znaleźć podejście, które będzie korzystne dla nas obojga. Stwierdzenie to nie jest całkowicie jasne i nie potwierdza jednoznacznie wniosku, że skarżący wyraźnie zwrócił się do Komisji o poinformowanie go, czy jego model wynagrodzenia jest nie do przyjęcia.