Okoliczności powstania skargi

1. Skargi dotyczą odmów uwzględnienia wniosków o publiczny dostęp do dokumentów. Biorąc pod uwagę ścisły związek między obiema skargami, które odnoszą się do jednego pierwotnego wniosku, Rzecznik Praw Obywatelskich zajmie się obiema skargami w niniejszej decyzji.

2. W dniu 14 listopada 2011 r. skarżący, obywatel Belgii, złożył do Komisji Europejskiej wniosek o publiczny dostęp do dokumentów [1]. Dokumenty, o które wnioskowano, zostały sporządzone w kontekście przygotowywania wniosków legislacyjnych Komisji dotyczących Europejskich Urzędów Nadzoru [2] i agencji ratingowych [3], a także protokołów posiedzeń szefów gabinetów komisarzy w tej sprawie.

3. Tego samego dnia Komisja poinformowała skarżącego, że rozumie, iż jego wniosek odnosi się do dokumentów dotyczących konsultacji między służbami, opinii Służby Prawnej, protokołów specjalnych cotygodniowych posiedzeń szefów gabinetów komisarzy, wszystkich dokumentów sporządzonych po przyjęciu odpowiednich przepisów oraz dokumentów otrzymanych przez Komisję od stron trzecich i udzielonych na nie odpowiedzi.

4. Następnie Komisja zarejestrowała wniosek skarżącego pod trzema numerami referencyjnymi: Gestdem 5763/2011 w odniesieniu do wniosków Komisji dotyczących rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru, Gestdem 5764/2011 w odniesieniu do wniosków Komisji dotyczących rozporządzeń w sprawie agencji ratingowych oraz Gestdem 5774/2011 w odniesieniu do protokołów specjalnych posiedzeń szefów gabinetów komisarzy.

5. Komisja dodała również, że ze względu na liczbę żądanych dokumentów i konieczność przeprowadzenia poszukiwań, a także konsultacji wewnętrznych i zewnętrznych, była zobowiązana do przedłużenia terminu na udzielenie odpowiedzi o piętnaście dni roboczych.

6. W dniu 25 listopada 2011 r. Sekretariat Generalny Komisji odpowiedział na wniosek skarżącego o udzielenie dostępu nr 5774/2011 w odniesieniu do protokołów specjalnych posiedzeń szefów gabinetów komisarzy. Skarżący nie zakwestionował zasadności odpowiedzi Komisji.

7. W dniu 6 grudnia 2011 r. Komisja udzieliła dostępu do dokumentów będących w posiadaniu Dyrekcji Generalnej ds. Rynku Wewnętrznego i Usług („DG MARKT”) objętych wnioskiem skarżącego o udzielenie dostępu nr 5763/2011 w odniesieniu do Europejskich Urzędów Nadzoru.

8. W dniu 10 stycznia 2012 r., wobec braku wyraźnej decyzji Komisji w sprawie jego wniosku o udzielenie dostępu nr 5764/2011, skarżący ponownie zwrócił się do Komisji o udzielenie mu dostępu do dokumentów.

9. W dniu 27 stycznia 2012 r. Służba Prawna Komisji udzieliła dostępu do trzech dodatkowych dokumentów objętych wnioskiem o udzielenie dostępu nr 5763/2011.

10. W dniu 31 stycznia 2012 r. Komisja przedłużyła termin (o 15 dni roboczych) na udzielenie odpowiedzi na ponowny wniosek skarżącego dotyczący jego wniosku o udzielenie dostępu 5764/2011.

11. W dniu 13 lutego 2012 r. skarżący złożył ponowny wniosek dotyczący jego wniosku o udzielenie dostępu nr 5763/2011.

12. W dniu 5 marca 2012 r. Komisja przedłużyła termin (o 15 dni roboczych) na udzielenie odpowiedzi na ponowny wniosek skarżącego dotyczący wniosku o udzielenie dostępu nr 5763/2011.

13. W dniu 20 marca 2012 r. skarżący złożył skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich w związku z niezastosowaniem się przez Komisję do jego wniosku o udzielenie dostępu 5764/2011.

14. W dniu 26 marca 2012 r. Komisja poinformowała skarżącego o trudnościach napotkanych przy rozpatrywaniu jego wniosku o udzielenie dostępu nr 5763/2011 oraz o związanym z tym dodatkowym opóźnieniu.

15. W dniu 4 maja 2012 r. Rzecznik Praw Obywatelskich wszczął dochodzenie (skarga 636/2012/DK) w sprawie rozpatrywania przez Komisję wniosków skarżącego o udzielenie dostępu 5764/2011.

16. W dniu 10 maja 2012 r., uznając, że odpowiedź Komisji z dnia 26 marca 2011 r. stanowiła dorozumianą odmowę udzielenia dostępu, skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich ze skargą dotyczącą nierozpatrzenia przez Komisję jego wniosku o udzielenie dostępu nr 5763/2011.

17. W dniu 21 czerwca 2012 r. Rzecznik Praw Obywatelskich wszczął dochodzenie (skarga nr 1076/2012/DK) w sprawie rozpatrywania przez Komisję wniosków skarżącego o udzielenie dostępu nr 5763/2011.

Przedmiot dochodzenia

18. W odniesieniu do skarg 636/2012/DK i 1076/2012/DK Rzecznik wszczął dochodzenia w sprawie identycznych zarzutów i roszczeń, a mianowicie:

Zarzut:

Komisja nie udzieliła skarżącemu publicznego dostępu do żądanych dokumentów.

Roszczenie:

Komisja powinna przychylić się do wniosków skarżącego o publiczny dostęp do dokumentów.

Zapytania

Skarga 626/2012/DK - dotycząca wniosków skarżącego o udzielenie dostępu 5764/2011

19. W dniu 4 maja 2012 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Komisji o wydanie opinii w sprawie skargi. Komisja przedstawiła swoją opinię w dniu 17 lipca 2012 r. Opinia została przekazana skarżącemu, który przedstawił swoje uwagi w dniu 8 września 2012 r.

Skarga 1076/2012/DK - dotycząca wniosków skarżącego o udzielenie dostępu 5763/2011

20. W dniu 21 czerwca 2012 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Komisji o wydanie opinii w sprawie skargi. Komisja przedstawiła swoją opinię w dniu 25 października 2012 r. Opinia została przekazana skarżącemu, który przedstawił swoje uwagi w dniu 29 listopada 2012 r. W dniu 16 kwietnia 2013 r., po otrzymaniu odpowiedzi Komisji na ponowny wniosek, skarżący przesłał dalsze uwagi.

Analiza i wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich

Uwagi wstępne

21. W dniach 23 lipca 2012 r. i 3 kwietnia 2013 r., czyli po wszczęciu przez Rzecznika dochodzenia, Komisja udzieliła dostępu do przedmiotowych dokumentów. Komisja uważa zatem, że udzieliła publicznego dostępu do wszystkich żądanych dokumentów. Skarżący zakwestionował jednak, czy Komisja zidentyfikowała i udzieliła dostępu do wszystkich żądanych przez niego dokumentów, w szczególności dokumentów będących przedmiotem skargi 636/2012/DK.

22. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa, że prawo publicznego dostępu do dokumentów ma zastosowanie wyłącznie do dokumentów będących w posiadaniu instytucji oraz że istnieje domniemanie legalności w odniesieniu do oświadczenia instytucji o nieistnieniu dokumentu.

23. Skarżący twierdzi, że logiczne i konieczne jest istnienie pewnych dokumentów. Składający petycję odnosi się do pisemnych opinii, które jego zdaniem musiały zostać wyrażone przez różne dyrekcje generalne Komisji w odniesieniu do wniosków ustawodawczych. Rzecznik zauważa jednak, że przedmiotowe dyrekcje generalne nie były prawnie zobowiązane do przedstawiania pisemnych opinii w odniesieniu do wniosków ustawodawczych.

24. W związku z tym Rzecznik nie widzi powodu, aby kwestionować pogląd Komisji, że obecnie zapewniła ona skarżącemu dostęp do wszystkich żądanych dokumentów.

25. Skarżący twierdzi również, że jego skarga dotyczy proceduralnych aspektów rozpatrywania jego wniosku przez Komisję. Biorąc pod uwagę, że te proceduralne aspekty rozpatrywania przez Komisję wniosku skarżącego skutkowały odmową publicznego dostępu do niektórych dokumentów przez ponad rok po złożeniu pierwotnego wniosku, Rzecznik uważa, że należy zrozumieć zarzut skarżącego jako obejmujący te aspekty proceduralne.

26. W odniesieniu do argumentu skarżącego, że Komisja niesłusznie postanowiła podzielić jego pierwotny pojedynczy wniosek na kilka wniosków, Rzecznik przyznaje jednak, że było to rozsądne działanie administracyjne we wszystkich okolicznościach.

27. Ponadto w odniesieniu do argumentu skarżącego, że Komisja początkowo niesłusznie udzieliła mu odpowiedzi w języku angielskim, a nie francuskim (skarżący złożył wniosek o dostęp w języku francuskim), Rzecznik zauważa, co następuje. Zasady dobrej administracji wymagają, aby instytucje zapewniły, że obywatel Unii, który pisze do instytucji w jednym z języków Traktatu, otrzyma odpowiedź w tym samym języku.[4] W niniejszej sprawie Komisja początkowo nie spełniła tego wymogu, wysyłając pismo z dnia 5 grudnia 2011 r. w języku angielskim. Rzecznik zauważa jednak, że Komisja szybko zareagowała, aby skorygować swój błąd. W rzeczywistości zaledwie jeden dzień po tym, jak skarżący poinformował Komisję o swoim niezadowoleniu z odpowiedzi otrzymanej w języku angielskim, Komisja wysłała mu e-mail w języku francuskim, aby przeprosić za swój błąd. W tych okolicznościach, a zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że Komisja przeprosiła za swój błąd, Rzecznik uważa, że ten aspekt skargi nie wymaga dalszych dochodzeń.

A. Zarzut, że Komisja nie udzieliła skarżącemu publicznego dostępu do żądanych dokumentów

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

W odniesieniu do skargi 626/2012/DK: wniosek o dostęp 5764/2011

28. W opinii z dnia 17 lipca 2012 r. Komisja przyznała, że nie przyjęła w wyznaczonym terminie decyzji potwierdzającej w sprawie wniosku skarżącego. Komisja stwierdziła jednak, że na bieżąco informuje skarżącego o trudnościach, jakie napotkała przy rozpatrywaniu wniosku. Podkreśliła, że zakres wniosku skarżącego o publiczny dostęp do dokumentów był duży, a wyszukiwanie i analiza przedmiotowych dokumentów wiązały się z czasochłonnym procesem obejmującym kilka służb wewnętrznych. Komisja oświadczyła, że w momencie przedstawiania opinii w sprawie niniejszej skargi była jeszcze w trakcie finalizowania odpowiedzi dotyczącej dokumentów sporządzonych w celu przygotowania wniosku Komisji w sprawie agencji ratingowych. Komisja zakończyła swoją opinię stwierdzeniem, że spodziewa się przesłać odpowiedź skarżącemu na początku lipca 2012 r.[5].

29. W swoich uwagach skarżący wskazał, że ze względu na decyzję Komisji o rozdzieleniu jego pojedynczego wniosku na kilka wniosków, dokumentacjami zajmowały się różne służby Komisji. Komisja nie zastosowała się jednak do rozumowania leżącego u podstaw jej własnej decyzji, gdy w swojej opinii w niniejszej skardze zajęła się również rozpatrywaniem dwóch pozostałych wniosków o udzielenie dostępu, które nie były przedmiotem niniejszego dochodzenia prowadzonego przez Rzecznika Praw Obywatelskich.

30. Co się tyczy istoty sprawy, skarżący zauważył, że terminy przewidziane w rozporządzeniu 1049/2001 są terminami proceduralnymi, od których ani wnioskodawca, ani instytucja nie mogą odstąpić. Podkreślił, że art. 7 rozporządzenia 1049/2001 wyraźnie stanowi, że instytucje muszą w ciągu piętnastu dni roboczych udzielić dostępu do żądanych dokumentów albo podać przyczyny całkowitej lub częściowej odmowy. Brak odpowiedzi uznaje się za dorozumiane odrzucenie wniosku o udzielenie dostępu, co uprawnia wnioskodawcę do zwrócenia się do instytucji o ponowne rozpatrzenie wniosku.

31. Skarżący dodał, że Komisja nie może wykorzystać art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 [6] do dalszego przedłużenia terminu na udzielenie odpowiedzi. Stwierdził, że art. 6 ust. 3 ma zastosowanie wyłącznie do wniosków o bardzo długi dokument lub do bardzo dużej liczby dokumentów. Zauważył jednak, że Komisja nigdy nie stwierdziła, że tak było w przypadku jego wniosku.

32. W świetle powyższego skarżący kwestionuje pogląd Komisji, że skarżący odrzucił jego propozycję sprawiedliwego rozwiązania: w rzeczywistości, jak podkreślił, Komisja nie miała podstaw do złożenia takiego wniosku i z pewnością nie skonsultowała się z nim przed złożeniem takiego wniosku.

33. Jeśli chodzi o czas potrzebny Komisji na rozpatrzenie jego wniosku, skarżący zauważył, że otrzymał żądane dokumenty dopiero osiem miesięcy po złożeniu pierwotnego wniosku. Niestety, zauważył, że opinia Komisji w sprawie niniejszej skargi nie zawiera żadnych wyjaśnień w odniesieniu do tego opóźnienia.

34. Skarżący zauważył następnie, że Komisja uznała, iż jego wniosek dotyczył dużej liczby dokumentów. Zauważył jednak, że Komisja ostatecznie udzieliła mu dostępu jedynie do 20 dokumentów. Skarżący miał trudności ze zrozumieniem, w jaki sposób Komisja mogła twierdzić, że jego wniosek dotyczył bardzo dużej liczby dokumentów, biorąc pod uwagę, że dotyczył tylko 20 dokumentów. Pomocniczo skarżący uznał, że Komisja nie mogła udzielić mu dostępu do wszystkich żądanych dokumentów.

35. W odniesieniu do argumentu Komisji, zgodnie z którym musiała ona przeprowadzić konkretne poszukiwania w celu znalezienia przedmiotowych dokumentów, skarżący zauważył, że dokumenty te powinny stanowić część akt przechowywanych przez urzędnika Komisji odpowiedzialnego za tę sprawę. W każdym razie powinny być archiwizowane elektronicznie. W związku z tym nie mógł zrozumieć, dlaczego Komisja tak długo zajmowała się przeglądem 20 dokumentów. W odniesieniu do argumentu Komisji, że rozpatrzenie jego wniosku wymagało wkładu kilku wewnętrznych jednostek Komisji, skarżący zauważył, że wszystkie dokumenty, które ostatecznie otrzymał, są autorstwa DG MARKT. Zastanawiał się zatem, dlaczego konieczne są konsultacje wewnętrzne i zewnętrzne.

36. Skarżący zauważył również, że uzyskał dostęp do protokołu konsultacji między służbami z dnia 21 maja 2010 r. oraz że w dokumencie tym nie wspomniano o odpowiedziach różnych dyrekcji generalnych Komisji, z którymi konsultowano się podczas konsultacji między służbami, a które są niezbędnymi elementami takich konsultacji. Skarżący zapytał zatem, czy Komisja udzieliła mu dostępu do wszystkich przedmiotowych dokumentów.

W odniesieniu do skargi 1076/2012/DK: wniosek o dostęp 5763/2011

37. W swojej opinii z dnia 25 października 2012 r. Komisja ponownie przyznała, że nie przyjęła w wyznaczonym terminie decyzji potwierdzającej w sprawie wniosku skarżącego. Komisja zauważyła jednak, że wyjaśniła, dlaczego rozpatrzenie jego wniosku o udzielenie dostępu wymaga więcej czasu niż jest to dozwolone na mocy rozporządzenia 1049/2001. W rzeczywistości zakres wniosku skarżącego był duży, a wyszukiwanie i analiza przedmiotowych dokumentów wiązały się z czasochłonnym procesem. Komisja zauważyła, że w piśmie z dnia 6 grudnia 2011 r. udzieliła dostępu do 11 dokumentów, a w piśmie z dnia 27 stycznia 2012 r. – do kolejnych 3 dokumentów. Jeżeli chodzi o ponowny wniosek skarżącego, Komisja stwierdziła, że jest w trakcie finalizowania analizy przedmiotowych dokumentów i że jest prawdopodobne, iż ostateczna decyzja zostanie podjęta w październiku 2012 r.[7].

38. W swoich uwagach dotyczących opinii Komisji skarżący zauważył, że ponad rok po złożeniu wniosku o udzielenie dostępu nadal nie otrzymał żądanych dokumentów.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

39. W świetle faktu, że skarżącemu udzielono obecnie dostępu do żądanych dokumentów, Rzecznik ograniczył zakres swojego dochodzenia do czasu, jaki zajęło Komisji rozpatrzenie wniosków o udzielenie dostępu.

40. Rozporządzenie 1049/2001 ustanawia terminy rozpatrywania wniosków o dostęp do dokumentów.

41. Artykuł 7 rozporządzenia 1049/2001 stanowi:

„Wniosek o dostęp do dokumentu rozpatruje się niezwłocznie. Wnioskodawca otrzymuje potwierdzenie odbioru. W ciągu 15 dni roboczych od zarejestrowania wniosku instytucja udziela dostępu do żądanego dokumentu i zapewnia dostęp zgodnie z art. 10 w tym terminie lub, w pisemnej odpowiedzi, podaje przyczyny całkowitej lub częściowej odmowy… Brak odpowiedzi ze strony instytucji w wyznaczonym terminie uprawnia wnioskodawcę do złożenia wniosku potwierdzającego.”;

42. Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001 stanowi:

„Wniosek potwierdzający rozpatruje się niezwłocznie. W ciągu 15 dni roboczych od zarejestrowania takiego wniosku instytucja udziela dostępu do żądanego dokumentu i zapewnia dostęp zgodnie z (…) w tym terminie albo, w pisemnej odpowiedzi, podaje przyczyny całkowitej lub częściowej odmowy. W przypadku całkowitej lub częściowej odmowy instytucja informuje wnioskodawcę o przysługujących mu środkach odwoławczych, a mianowicie o wszczęciu postępowania sądowego przeciwko instytucji lub złożeniu skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich (…).”;

43. Artykuł 7 ust. 3 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia 1049/2001 stanowią, że:

„W wyjątkowych przypadkach, na przykład w przypadku wniosku dotyczącego bardzo długiego dokumentu lub bardzo dużej liczby dokumentów, termin przewidziany w ust. 1 może zostać przedłużony o 15 dni roboczych, pod warunkiem że wnioskodawca zostanie powiadomiony z wyprzedzeniem i że podane zostaną szczegółowe powody.”

44. Skarżący złożył jeden wniosek o dostęp do dokumentów w dniu 14 listopada 2011 r. Dostęp do wszystkich żądanych dokumentów został mu zapewniony dopiero w dniu 3 kwietnia 2013 r. 506 dni kalendarzowych później.

45. Komisja argumentowała, że początkowe przedłużenie terminów na udzielenie odpowiedzi było uzasadnione ze względu na liczbę wymaganych dokumentów oraz potrzebę przeprowadzenia poszukiwań i konsultacji. Niezależnie od tego, czy pogląd ten był słuszny, i w tym względzie Rzecznik zwraca uwagę na uzasadnione argumenty skarżącego dotyczące ograniczonej liczby dokumentów, które ostatecznie otrzymał, trudno jest zaakceptować fakt, że wniosek skarżącego był tak obszerny, że wymagał wypełnienia 506 dni kalendarzowych.

46. W związku z tym w przypadku obu rozpatrywanych w niniejszej sprawie wniosków o udzielenie dostępu Rzecznik stwierdza, że Komisja w oczywisty sposób naruszyła terminy przewidziane w rozporządzeniu 1049/2001.

47. Rzecznik Praw Obywatelskich jest zdania, że jeżeli Komisja nie jest w stanie rozpatrzyć wniosku w terminach określonych w rozporządzeniu 1049/2001, powinna zawsze przedstawić szczegółowe powody przedłużenia tych terminów. Ogólne wyjaśnienia - na przykład, że Komisja musi przeprowadzić przeszukania oraz konsultacje wewnętrzne i zewnętrzne lub że nie zebrała jeszcze wszystkich elementów niezbędnych do sformułowania ostatecznej odpowiedzi - nie mogą spełnić tego wymogu, zwłaszcza w przypadku oczywistego przekroczenia terminów określonych w rozporządzeniu 1049/2001. Oświadczenia takie nie zawierają wystarczających informacji umożliwiających sprawdzenie, czy przedłużenie terminu jest uzasadnione w danym przypadku. Nie wyjaśniają one na przykład, dlaczego Komisja nie mogła uzyskać informacji niezbędnych do rozpatrzenia wniosku.

48. Artykuł 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 stanowi, że „zainteresowana instytucja może nieformalnie porozumiewać się z wnioskodawcą w celu znalezienia sprawiedliwego rozwiązania”. Możliwe, że takie sprawiedliwe rozwiązanie obejmowałoby porozumienie w sprawie przedłużenia terminów określonych w rozporządzeniu 1049/2001. Jednakże art. 6 ust. 3 nie można interpretować w ten sposób, że daje on instytucji możliwość jednostronnego narzucenia tego, co uważa ona za „sprawiedliwe rozwiązanie”.

49. W niniejszej sprawie Komisja jednostronnie nałożyła jednak dodatkowy termin. Jeżeli chodzi o okres, który ostatecznie był niezbędny do pełnego rozpatrzenia wniosku, Komisja nawet nie próbowała osiągnąć porozumienia ze skarżącym.

50. Podsumowując, Rzecznik zauważa, że rozpatrzenie wniosku skarżącego o udzielenie dostępu nr 5763/2011 zajęło Komisji ponad dwadzieścia miesięcy, a rozpatrzenie wniosku skarżącego o udzielenie dostępu nr 5764/2011 zajęło siedem miesięcy. Rzecznik uważa, że jest to rażące naruszenie prawa dostępu i że opóźnienia nie można uzasadnić.

51. W świetle powyższych rozważań Rzecznik stwierdza, że Komisja w sposób oczywisty naruszyła przepisy rozporządzenia 1049/2001 dotyczące terminów rozpatrzenia wniosku skarżącego o dostęp do dokumentów. Stanowiło to przypadek niewłaściwego administrowania, a Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawi poniżej istotną uwagę krytyczną.

B. Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka ją następującą uwagą krytyczną:

Komisja w oczywisty sposób naruszyła przepisy rozporządzenia 1049/2001 dotyczące terminów rozpatrywania wniosków o dostęp do dokumentów.

Skarżący i Komisja zostaną poinformowani o tej decyzji.

 

Emily O'Reilly

Sporządzono w Strasburgu dnia 29 stycznia 2014 r.

---

[1] Złożył on wniosek na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

[2] Mianowicie Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych oraz Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych.

[3] W listopadzie 2011 r. Komisja przedstawiła wnioski mające na celu wzmocnienie ram regulacyjnych dotyczących agencji ratingowych. W 2013 r. doprowadziło to do powstania rozporządzenia nr 462/2013 i dyrektywy 2013/14/UE.

[4] Artykuł 13 Europejskiego kodeksu dobrego postępowania administracyjnego stanowi: „Urzędnik zapewnia, aby każdy obywatel Unii lub każdy członek społeczeństwa, który pisze do instytucji w jednym z języków Traktatu, otrzymał odpowiedź w tym samym języku. To samo stosuje się w miarę możliwości do osób prawnych, takich jak stowarzyszenia (NGO) i przedsiębiorstwa.”

[5] Komisja faktycznie przesłała swoją odpowiedź na ponowny wniosek skarżącego w dniu 23 lipca 2012 r.

[6] Artykuł 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 stanowi, że „W przypadku wniosku dotyczącego bardzo długiego dokumentu lub bardzo dużej liczby dokumentów dana instytucja może nieformalnie porozumieć się z wnioskodawcą w celu znalezienia sprawiedliwego rozwiązania”.

[7] W dniu 3 kwietnia 2013 r. Komisja przesłała skarżącemu ostateczną odpowiedź.