- PL Polski
Tłumaczenia maszynowe mogą zawierać błędy potencjalnie zmniejszające zrozumiałość i dokładność; Rzecznik Praw Obywatelskich nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek rozbieżności. Aby uzyskać najbardziej wiarygodne informacje i pewność prawną, należy zapoznać się z następującymi informacjami wersja źródłowa na angielski, do której odnośnik znajduje się powyżej.
Więcej informacji można znaleźć w naszej polityce językowej i tłumaczeniowej.
Decyzji w sprawie 2057/2011/TN - Odmowa publicznego dostępu do dokumentów związanych ze sprawą
Decyzja
Sprawa 2057/2011/TN - Otwarta Wtorek | 15 listopada 2011 - Decyzja z Piątek | 24 stycznia 2014 - Instytucja, której sprawa dotyczy Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych ( Dalsze prowadzenie postępowania uznano za nieuzasadnione )
W 2008 r. lekarz, który kwalifikacje zawodowe zdobył w Niemczech, zaaplikował starszemu Brytyjczykowi nadmierną dawkę silnego środka przeciwbólowego ze skutkiem śmiertelnym. Skarga skierowana do Rzecznik dotyczyła odmowy udzielenia publicznego dostępu do protokołu ze spotkania przedstawicieli Niemiec i Zjednoczonego Królestwa w Eurojuście, na którym omawiano kwestię europejskiego nakazu aresztowania lekarza wystawionego przez władze Zjednoczonego Królestwa.
Zgodnie z przepisami dotyczącymi udzielania przez Eurojust publicznego dostępu do dokumentów przedstawiciele państw członkowskich współpracujących z Eurojustem mogą w jego zastępstwie określić, czy w przypadku danych dokumentów związanych ze sprawą ma zastosowanie wyjątek od zasady publicznego dostępu. Rzecznik ustaliła, że żądany dokument był w oczywisty sposób związany ze sprawą oraz że przedstawiciele Niemiec i Zjednoczonego Królestwa zwrócili się do Eurojustu z wnioskiem o jego nieudostępnianie. Tym samym Rzecznik ustaliła, że Eurojust miał prawny obowiązek odmowy udzielenia dostępu do przedmiotowego dokumentu.
Rzecznik ustaliła jednak, że Eurojust nie poinformował skarżącego (którym jest syn zmarłego) o powodach, którymi kierowali się przedstawiciele Niemiec i Zjednoczonego Królestwa, kiedy uznali, że dostępu należy odmówić. Eurojust przedstawił natomiast takie uzasadnienie w toku dochodzenia prowadzonego przez Rzecznik. W tym kontekście Rzecznik zachęciła Eurojust o każdorazowe informowanie wnioskodawców o przedstawionych przez członków krajowych powodach odmowy udzielenia publicznego dostępu do dokumentów związanych ze sprawą.
Rzecznik podkreśla szczególnie dramatyczny i ważki społecznie wymiar przedmiotowej sprawy, która dotyczy starań podjętych przez syna w celu ustalenia, co w związku ze śmiercią jego ojca przedsięwzięły organy publiczne. W tym kontekście, nie będąc uprawnionym do oceny, czy odmowa udzielenia dostępu do dokumentu przez przedstawicieli Zjednoczonego Królestwa i Niemiec była słuszna, Rzecznik poinformowała skarżącego, że w razie potrzeby może on wystąpić do sądów UE, kiedy uzyskają one właściwość w takich sprawach, poczynając od grudnia 2014 r.
Okoliczności powstania skargi
1. W 2008 roku niemiecki lekarz, pracując nad krótkoterminowym kontraktem z brytyjską firmą świadczącą usługi medyczne, dał starszemu Brytyjczykowi śmiertelne przedawkowanie silnego środka przeciwbólowego. Władze Zjednoczonego Królestwa wydały europejski nakaz aresztowania w odniesieniu do lekarza.
2. Gdy rodzina zmarłego dowiedziała się o problemach związanych z wykonaniem europejskiego nakazu aresztowania, jeden z jego synów zwrócił się do Eurojustu o publiczny dostęp do protokołu posiedzenia, które odbyło się w Eurojuście w celu omówienia tych problemów. Eurojust odmówił podania protokołu do wiadomości publicznej.
3. Syn zmarłego zwrócił się o pomoc do Rzecznika Praw Obywatelskich.
Przedmiot dochodzenia
4. W swojej skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący twierdził, że Eurojust niesłusznie odmówił dostępu do protokołu posiedzenia, które odbyło się w Hadze w dniu 1 lipca 2009 r. o godz. 10.30 między prawnikami policji i prokuratury z Wielkiej Brytanii i Niemiec.
5. Skarżący twierdził, że Eurojust powinien dostarczyć mu wszystkie odnośne dokumenty, w tym protokół posiedzenia.
W przedmiocie dochodzenia
6. Rzecznik zwrócił się do Eurojustu o wydanie opinii w sprawie skargi do dnia 29 lutego 2012 r. Eurojust przedstawił swoją opinię w dniu 27 lutego 2012 r. Opinia została przekazana skarżącemu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag. Skarżący przedstawił uwagi w dniu 25 kwietnia 2012 r., a dalsze informacje przekazano w maju, sierpniu i wrześniu 2012 r.
7. W dniu 19 września 2012 r. służby Rzecznika odwiedziły Eurojust w celu zapoznania się z jego aktami. Sprawozdanie z kontroli zostało przesłane skarżącemu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag. Rzecznik skierował również pismo do Eurojustu z prośbą o dodatkowe informacje. Rzecznik Praw Obywatelskich otrzymał uwagi skarżącego dotyczące sprawozdania z kontroli w dniu 3 stycznia 2013 r. W swoich uwagach skarżący stwierdził, że oddzielnie zwrócił się do władz Zjednoczonego Królestwa o udzielenie mu dostępu do protokołu spotkania. Stwierdził, że odmówiono mu dostępu do protokołu posiedzenia, ponieważ Eurojust „nie chce, aby [skarżący] ich widział”. Rzecznik zwrócił się zatem do Eurojustu o dodatkowe informacje na temat tego, czy zwrócił się on do władz Zjednoczonego Królestwa z wnioskiem o nieudostępnianie jakichkolwiek kopii przedmiotowego protokołu, które znajdują się w jego posiadaniu.
8. Eurojust odpowiedział na wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich o udzielenie dalszych informacji w dniu 28 lutego 2013 r. Dalsze informacje przekazane przez Eurojust zostały przekazane skarżącemu, który przedstawił swoje uwagi w dniu 28 kwietnia 2013 r.
Analiza i wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich
A. Zarzut niesłusznej odmowy dostępu do dokumentów
Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich
9. W swojej skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący wyjaśnił, że jest głęboko zaniepokojony tym, że Eurojust wstrzyma od niego notatki ze spotkania, którego celem było omówienie kwestii związanych ze stosowaniem europejskiego nakazu aresztowania wobec osoby odpowiedzialnej za śmierć jego ojca.
10. W opinii przesłanej Rzecznikowi Eurojust stwierdził, że wniosek skarżącego został rozpatrzony zgodnie z zasadami określonymi w decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu [1].
11. Eurojust argumentował ponadto, że spełnił wymóg uzasadnienia odmowy udzielenia dostępu, informując skarżącego, że ujawnienie protokołu „naruszałoby ochronę [...] interesu publicznego w odniesieniu do [...] krajowych dochodzeń i postępowań karnych, w których Eurojust pomaga”, i byłoby sprzeczne z „przestrzeganiem obowiązujących przepisów dotyczących tajemnicy zawodowej”.
12. Eurojust stwierdził, że jego odrębna struktura wymaga, aby w celu przestrzegania procedury określonej w art. 7 ust. 2 decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu zainteresowani przedstawiciele krajowi wyrazili na piśmie, czy jeden z wyjątków przewidzianych w art. 4 tej decyzji ma zastosowanie do dokumentów związanych ze sprawą. Przedstawiciele krajowi pozostają w stałym kontakcie z odpowiednimi organami krajowymi i w związku z tym mogą bezpośrednio dyskutować oraz otrzymywać uwagi i wyjaśnienia dotyczące tego, czy w odniesieniu do wniosku o dostęp do dokumentów związanych ze sprawą mają zastosowanie jakiekolwiek wyjątki. Władze krajowe Zjednoczonego Królestwa wyjaśniły skarżącemu, dlaczego dokumenty nie mogły zostać ujawnione.
13. Eurojust stwierdził, że we wspólnej nocie z dnia 8 stycznia 2010 r. brytyjscy i niemieccy przedstawiciele krajowi przedstawili, w następstwie rzeczywistego dialogu z ich organami krajowymi, powody, dla których zastosowanie miało kilka wyjątków przewidzianych w art. 4 decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu. Zdaniem Eurojustu jego system prawny dotyczący publicznego dostępu, w szczególności art. 8 ust. 1 i art. 7 ust. 2 decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu, nie wymaga od niego dokonania merytorycznej kontroli decyzji podjętych przez państwa członkowskie w sprawie udostępnienia dokumentów związanych ze sprawą.
14. Zdaniem Eurojustu, ponieważ dokumenty związane ze sprawą ostatecznie odnoszą się do krajowych spraw sądowych, decyzja Eurojustu o tym, czy publiczne ujawnienie naruszyłoby ochronę interesu publicznego, nie może być rozpatrywana oddzielnie, lecz musi uwzględniać opinie właściwych organów krajowych zaangażowanych w daną sprawę. Dlatego też art. 4 ust. 5 decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu stanowi, że dokumenty związane ze sprawą udostępnia się wyłącznie za pisemną zgodą wszystkich zainteresowanych przedstawicieli krajowych, po uwzględnieniu opinii ich organów krajowych.
15. Eurojust uznał, że wypełnił obowiązek uzasadnienia odmowy dostępu, informując skarżącego o tych powodach, oraz że uczynił to w sposób, który pozwolił uniknąć naruszenia ochrony interesu publicznego chronionego wyjątkiem od dostępu określonym w art. 4 ust. 1 decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu. Jeżeli chodzi o poziom szczegółowości uzasadnienia, Eurojust uznał, że zastosował standardy ustanowione w orzecznictwie, takim jak sprawa C-266/05 P [2], w której Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że „zwięzłość tego uzasadnienia jest dopuszczalna w świetle faktu, że podanie dodatkowych informacji, w szczególności odniesienie do treści odnośnych dokumentów, zanegowałoby cel wyjątków, na które się powołano”.
16. Skarżący twierdził, że prawdziwym powodem nieujawnienia dokumentów jest ukrycie faktu, że władze niemieckie działały niewłaściwie i nielegalnie. Skarżący twierdził między innymi, że władze niemieckie odmówiły wywiązania się z obowiązków wynikających z systemu europejskiego nakazu aresztowania. Skarżący jest bardzo zaniepokojony faktem, że Eurojust zgadza się zachować w tajemnicy dowody, które jego zdaniem wskazywałyby na niewłaściwe postępowanie władz niemieckich w tej sprawie.
17. W odniesieniu do oświadczenia Eurojustu, że nie uważa się za uprawnionego do przeprowadzenia merytorycznej kontroli decyzji państw członkowskich o sprzeciwie wobec publicznego dostępu, skarżący stwierdził, że żadne z zainteresowanych państw członkowskich nie podjęło takiej decyzji o sprzeciwie wobec publicznego dostępu. Jedynie „posłowie krajowi” sprzeciwili się dostępowi i jedynie Eurojust podjął decyzję o odmowie dostępu. "Wszelkie "notatki" od członków krajowych z prośbą o zachowanie protokołu spotkania w tajemnicy zostały sporządzone na przekór rządowi Wielkiej Brytanii, powiedział. Skarżący stwierdził w tym względzie, że władze Zjednoczonego Królestwa wyraźnie dały mu do zrozumienia, że nie sprzeciwiają się dostępowi. W piśmie z dnia 29 marca 2010 r. minister stanu Zjednoczonego Królestwa napisał, że do Eurojustu należy ustalenie, czy może on udostępnić protokół, i że Eurojust zostanie o to poproszony.
Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich
Przepisy UE dotyczące dostępu do dokumentów
18. Art. 15 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowi, że „każdy obywatel Unii oraz każda osoba fizyczna lub prawna mająca miejsce zamieszkania lub statutową siedzibę w państwie członkowskim ma prawo dostępu do dokumentów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, niezależnie od ich nośnika, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych zgodnie z niniejszym ustępem”. Podobnie art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stanowi, że „każdy obywatel Unii oraz każda osoba fizyczna lub prawna mająca miejsce zamieszkania lub statutową siedzibę w państwie członkowskim ma prawo dostępu do dokumentów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, niezależnie od ich nośnika”.
19. Prawo dostępu do dokumentów określone powyżej jest wdrażane za pomocą prawa wtórnego, takiego jak rozporządzenie 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Rozporządzenie 1049/2001 przewiduje szerokie prawo publicznego dostępu do dokumentów będących w posiadaniu instytucji, do których stosuje się rozporządzenie 1049/2001.
20. Wiele przepisów dotyczących publicznego dostępu do dokumentów będących w posiadaniu innych instytucji UE oraz urzędów, organów i agencji UE (zwanych dalej „instytucjami UE”) opiera się wyraźnie na rozporządzeniu 1049/2001 [3]. W związku z tym szeroki poziom publicznego dostępu do dokumentów gwarantowany rozporządzeniem 1049/2001 ma również zastosowanie do takich instytucji UE.
21. Niektóre instytucje UE podlegają jednak przepisom dotyczącym publicznego dostępu do dokumentów, które przewidują mniej szeroki dostęp publiczny niż ma to miejsce w przypadku rozporządzenia 1049/2001. Powodem istnienia tak mniej rozbudowanych przepisów dla tych instytucji UE jest fakt, że powierzono im wykonywanie zadań, które są szczególnie wrażliwe.
22. W odniesieniu do Eurojustu decyzja w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu określa szczególne zasady i wyjątki dotyczące udzielania publicznego dostępu do dokumentów będących w jego posiadaniu. W preambule decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu określono, że co do zasady wszystkie dokumenty powinny być publicznie dostępne.[4] Stanowi ona jednak również, że przepisy dotyczące publicznego dostępu muszą odzwierciedlać szczególne wymogi Eurojustu jako organu współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych, z pełnym uwzględnieniem newralgicznych operacji prowadzonych przez Eurojust, w szczególności w odniesieniu do postępowań przygotowawczych i wnoszenia i popierania oskarżeń w sprawach karnych [5].
23. Oświadczenia zawarte w preambule decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu znajdują odzwierciedlenie w bardziej restrykcyjnych ograniczeniach dostępu określonych w treści decyzji, które zostały opracowane specjalnie w celu uwzględnienia szczególnego charakteru zadań Eurojustu jako organu współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych.
Art. 4 ust. 5 decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu
24. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa, że art. 4 ust. 5 decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu stanowi, że:
„Eurojust nie ujawnia żadnych dokumentów związanych ze sprawą, jeżeli którykolwiek z zainteresowanych przedstawicieli krajowych uzna, że zastosowanie ma którykolwiek z warunków opisanych w ust. 1 lub 2 niniejszego artykułu.”[6]
25. Podsumowując, art. 4 ust. 5 decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu przyznaje przedstawicielom krajowym bardzo wyjątkowe prawo na mocy unijnych przepisów dotyczących dostępu do dokumentów. Prawo to obejmuje prawo do decydowania, zamiast Eurojustu, czy jeden z wyjątków od dostępu określonych w art. 4 ust. 1 i 2 ma zastosowanie do dokumentów związanych ze sprawą będących w posiadaniu Eurojustu.
26. W szczególności Rzecznik zauważa, że w decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu wyraźnie rozróżnia się rolę państw członkowskich w rozpatrywaniu wniosków o dostęp do dokumentów związanych ze sprawą [7] od ich roli w rozpatrywaniu wniosków o dostęp do innych dokumentów pochodzących od tych państw. Art. 4 ust. 5 zezwala, w odniesieniu do dokumentów związanych ze sprawą, na weto każdego przedstawiciela krajowego (który jest przedstawicielem państw członkowskich współpracującym z Eurojustem) w odniesieniu do ujawniania dokumentów związanych ze sprawą, jeżeli przedstawiciele państw członkowskich zdecydują, że zastosowanie ma którykolwiek z wyjątków od publicznego dostępu.
27. Art. 7 ust. 2 decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu stanowi, że jeżeli wniosek o publiczny dostęp dotyczy „dokumentu związanego ze sprawą”, szef Służby Prawnej Eurojustu zwraca się do zainteresowanych przedstawicieli krajowych z pytaniem,„czy ma zastosowanie jeden z wyjątków przewidzianych w art. 4. Strona wezwana oświadcza na piśmie, czy dokumenty mogą zostać ujawnione, a w przypadku odmowy podaje przyczynę odmowy."[8]
28. Art. 7 ust. 3 decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu stanowi, że w przypadku odrzucenia wniosku o udzielenie dostępu szef Wydziału Prawnego Eurojustu udziela wnioskodawcy pisemnej odpowiedzi, podając przyczyny całkowitej lub częściowej odmowy.
29. W odniesieniu do spoczywającego na Eurojuście obowiązku „uzasadnienia” decyzji o odmowie dostępu do dokumentów Rzecznik zauważa, że powody, na które powołuje się ten przedstawiciel krajowy i które zostały przekazane osobie ubiegającej się o dostęp, muszą umożliwiać osobie ubiegającej się o dostęp zrozumienie źródła i powodów odrzucenia jej wniosku, a właściwemu sądowi, w razie potrzeby, skorzystanie z przysługującego mu uprawnienia kontrolnego [9].
30. Rzecznik jest zatem zdania, że obowiązek uzasadnienia nie jest spełniony poprzez zwykłe stwierdzenie, że zastosowanie ma wyjątek od publicznego dostępu. Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Eurojuście wymaga raczej, aby przedstawiciel krajowy lub przedstawiciele krajowi przedstawili wystarczające wyjaśnienie, dlaczego wyjątek ma zastosowanie. Rzecznik Praw Obywatelskich zgadza się jednak ze stanowiskiem Eurojustu, zgodnie z którym takie uzasadnienie może być zwięzłe, biorąc pod uwagę szczególną wrażliwość odnośnych dokumentów.[10] Obowiązek uzasadnienia z pewnością nie powinien być tak szeroki, aby wymagał ujawnienia wszelkich informacji, które mogłyby naruszyć interesy, których ochronę mają na celu wyjątki od publicznego dostępu.
31. W związku z powyższym Rzecznik stwierdza ponadto, że w swojej decyzji o odmowie dostępu Eurojust powinien posiadać: stwierdził, że dokumenty te są związane ze sprawą i że w związku z tym zastosowanie ma art. 4 ust. 5 decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu; (ii) wskazał, który członek krajowy sprzeciwił się dostępowi; (iii) odniósł się do odpowiedniego wyjątku (wyjątków) dotyczącego dostępu zaproponowanego przez przedstawiciela(-ów) krajowego(-ych); oraz (iv) wyjaśnił powody przedstawione przez przedstawiciela(-ów) krajowego(-ych) w celu zastosowania szczególnego wyjątku dotyczącego dostępu [11].
32. Jeżeli chodzi o to, czy Eurojust spełnił wymóg określony powyżej, Rzecznik zauważa, że w swoich pismach do skarżącego odmawiającego dostępu do dokumentu Eurojust odniósł się do art. 4 ust. 4 decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu, a nie do art. 4 ust. 5 decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu. Było to przeoczenie ze strony Eurojustu. Ponieważ jednak w obecnym dochodzeniu wyjaśniono, że Eurojust opiera odmowę udzielenia dostępu na art. 4 ust. 5 decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu, Rzecznik nie widzi powodu, aby kontynuować ten nadzór.
33. Rzecznik zauważa, że Eurojust stwierdził w swoich pismach do skarżącego, że zarówno brytyjscy, jak i niemieccy przedstawiciele krajowi, we wspólnym komunikacie z dnia 8 stycznia 2010 r., poinformowali Eurojust, że powinni odmówić dostępu do dokumentu. Eurojust był zatem prawnie zobowiązany do odmowy dostępu do dokumentu.
34. Rzecznik zauważa również, że Eurojust odniósł się w swoich pismach do skarżącego odmawiającego dostępu do dokumentów do wyjątków, na które powołują się przedstawiciele krajowi, informując Eurojust, że powinien odmówić dostępu do dokumentu. Były to art. 4 ust. 1 lit. a) tiret szóste i siódme decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu, które odnoszą się do potrzeby ochrony krajowych dochodzeń i postępowań karnych, w których Eurojust pomaga, oraz do konieczności przestrzegania obowiązujących przepisów dotyczących tajemnicy zawodowej.
35. Rzecznik zauważa jednak, że w pismach Eurojustu do skarżącego nie ma wyjaśnienia co do powodów przedstawionych przez przedstawicieli krajowych w celu zastosowania tych wyjątków do publicznego dostępu.
36. Na podstawie powyższego Rzecznik stwierdza zatem, że Eurojust, mimo iż został poinformowany o powodach, dla których przedstawiciele krajowi chcieli odmówić dostępu, nie przedstawił w swojej decyzji o odmowie dostępu do protokołu powodów, dla których przedstawiciele krajowi uznali, że zastosowanie mają odpowiednie wyjątki od prawa dostępu.
37. Rzecznik zauważa, że w odpowiedzi na jego wniosek o udzielenie dalszych informacji Eurojust stwierdził po raz pierwszy, że protokół posiedzenia z dnia 1 lipca 2009 r. jest „związany ze sprawą”, tj. dotyczy dochodzeń lub postępowań karnych, w które zaangażowany jest Eurojust.[12] Biorąc pod uwagę, że dokument odnosi się do posiedzenia, które odbyło się w Eurojuście w celu omówienia wykonania europejskiego nakazu aresztowania w odniesieniu do konkretnej osoby, Rzecznik nie widzi powodu, aby kwestionować oświadczenie Eurojustu, zgodnie z którym dokumenty te można sklasyfikować jako „związane ze sprawą”.
38. Służbom Rzecznika pozwolono zapoznać się ze wspólną notą z dnia 8 stycznia 2010 r., w której zbadano akta Eurojustu. Rzecznik zdaje sobie zatem sprawę, że powodem, dla którego przedstawiciele krajowi sprzeciwili się dostępowi, było po prostu to, że protokół posiedzenia z dnia 1 lipca 2009 r. był związany ze sprawą, to znaczy dotyczył dochodzeń lub ścigania, w które zaangażowany jest Eurojust. Jest to dokładnie to samo, co informacje przekazane Rzecznikowi Praw Obywatelskich przez Eurojust, który przedstawił swoją opinię w kontekście niniejszego dochodzenia. Informacje te zostały również przekazane skarżącemu w celu przedstawienia uwag.
39. Rzecznik uważa zatem, że brak uzasadnienia w decyzji Eurojustu o odmowie dostępu do dokumentów został naprawiony przez Eurojust w trakcie niniejszego dochodzenia. Nie ma zatem żadnego pożytecznego celu w dalszym zajmowaniu się kwestią przedstawiania skarżącym przez Eurojust tych powodów. Rzecznik Praw Obywatelskich zwróci jednak jeszcze jedną uwagę, aby zachęcić Eurojust do przedstawiania wnioskodawcom w przyszłości powodów przedstawionych przez przedstawicieli krajowych.
40. Rzecznik podkreśla, że chociaż Eurojust powinien był przedstawić skarżącemu powody, dla których przedstawiciele krajowi uważają, że zastosowanie mają odpowiednie wyjątki od dostępu, Eurojust nie ma uprawnień do podważenia tych powodów (zob. pkt 25 i 26 powyżej). W tego rodzaju przypadkach obowiązek Eurojustu, wynikający z decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu, obejmuje jedynie przedstawienie wnioskodawcy powodów podanych przez przedstawicieli krajowych w celu odmowy dostępu do dokumentu.
41. Należy również zauważyć, że rola Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich jako organu, który dąży do zapewnienia, aby instytucje Unii nie dopuszczały się przypadków niewłaściwego administrowania, rozciąga się w tym względzie jedynie na sprawdzenie, czy Eurojust przedstawił wnioskodawcy powody przedstawione przez przedstawicieli krajowych w celu odmowy dostępu do dokumentu.
42. Biorąc pod uwagę, że przedstawiciele krajowi są przedstawicielami państw członkowskich, Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich nie ma uprawnień do oceny, czy przedstawiciele krajowi popełnili błąd, uznając, że Eurojust powinien odmówić publicznego dostępu do dokumentu.
43. W związku z powyższym należy podkreślić, że wszelkie ewentualne istotne braki w rozumowaniu przedstawionym przez przedstawicieli krajowych jako podstawa odmowy publicznego dostępu do dokumentu dotyczącego sprawy nie mogą stanowić przypadku niewłaściwego administrowania ze strony Eurojustu, pod warunkiem że Eurojust przekaże takie uzasadnienie wnioskodawcy.
44. Rzecznik docenia szczególnie tragiczny i ważny wymiar społeczny tej sprawy, który odnosi się do wysiłków syna, aby dowiedzieć się, w jaki sposób władze publiczne potraktowały śmierć jego ojca. Rzecznik w pełni rozumie, że składając niniejszą skargę, skarżący dąży do uzyskania dostępu do protokołu ze spotkania dotyczącego bardzo ważnej dla niego kwestii, a mianowicie zastosowania europejskiego nakazu aresztowania wobec osoby związanej ze śmiercią jego ojca. Rzecznik w pełni przyznaje, że skarżący nie jest zainteresowany jedynie podaniem powodów, dla których przedstawiciele krajowi życzyli sobie odmowy dostępu do dokumentów.
45. Rzecznik zauważa, że jeżeli skarżący uzna powody przedstawione przez przedstawicieli krajowych za niewystarczające, będzie miał w przyszłości możliwość wniesienia skargi w tej sprawie. Od dnia 1 grudnia 2014 r. sądy UE uzyskają jurysdykcję w zakresie działalności Eurojustu [13]. Na tym etapie skarżący będzie mógł, jeśli sobie tego życzy, złożyć nowy wniosek o dostęp do dokumentu. Gdyby te same powody odmowy dostępu zostały podniesione i gdyby uznał je za niewystarczające, mógłby rozważyć możliwość wniesienia skargi do Sądu Unii Europejskiej o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Na tym etapie Sąd Unii Europejskiej, który będzie w pełni właściwy do kontroli zgodności z prawem tej decyzji.
B. Wnioski
Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka je następującym wnioskiem:
Rzecznik Praw Obywatelskich nie uzasadnia dalszych dochodzeń.
Skarżący i Eurojust zostaną poinformowani o tej decyzji.
Jeżeli Eurojust nie może udzielić publicznego dostępu do dokumentów związanych ze sprawą ze względu na odmowę udzielenia takiego dostępu przez przedstawiciela(-ów) krajowego(-ych), Eurojust jest zobowiązany do poinformowania wnioskodawcy o powodach tej odmowy przedstawionych przez przedstawiciela(-ów) krajowego(-ych).
Emily O'Reilly
Sporządzono w Strasburgu dnia 27 stycznia 2014 r.
[1] Decyzja Kolegium Eurojustu w sprawie przyjęcia zasad dotyczących publicznego dostępu do dokumentów Eurojustu (przyjęta w dniu 13 lipca 2004 r.), dostępna pod adresem:
[2] Sprawa C-266/05 P Sison przeciwko Radzie, Zb.Orz. 2007, s. I-1233, pkt 17.
[3] Zob. np. preambuła do decyzji nr 12-2005 Trybunału Obrachunkowego Wspólnot Europejskich z dnia 10 marca 2005 r. oraz zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w sprawie dostępu do dokumentów EMEA (niektóre z nich zostały następnie zmienione).
[4] Preambuła 6 decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu.
[5] Preambuła 7 decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu.
[6] Nacisk Rzecznika Praw Obywatelskich.
[7] W istocie powodem, dla którego skarżący pragnie uzyskać dostęp do protokołów, jest fakt, że odnoszą się one do przypadku osoby odpowiedzialnej za śmierć jego ojca.
[8] Nacisk Rzecznika Praw Obywatelskich.
[9] Zob. analogicznie pkt 89 wyroku z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie C-64/05 P Szwecja przeciwko Komisji i in., Zb.Orz. s. I-11389.
[10] Sprawa C-266/05 P Sison przeciwko Radzie, Zb.Orz. 2007, s. I-1233, pkt 62.
[11] Art. 7 ust. 3 decyzji w sprawie dostępu do dokumentów Eurojustu.
[13] Sądy UE stają się właściwe do kontroli decyzji Eurojustu pięć lat po wejściu w życie traktatu lizbońskiego (zob. protokół 36, art. 10 traktatu lizbońskiego), czyli w grudniu 2014 r.