Okoliczności powstania skargi

1. Niniejsza skarga, złożona przez X, dotyczyła rzekomych niespójności między polityką Komisji Europejskiej w odniesieniu do oceny kwalifikowalnych kosztów badań w ramach, z jednej strony, szóstego i siódmego programu ramowego w zakresie badań i rozwoju technologicznego (6PR i 7PR)[1] oraz, z drugiej strony, Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR)[2][3]. Skarżący stwierdził, że niespójności te szkodzą interesom flamandzkich uniwersytetów i podobnych instytucji, które otrzymują finansowanie unijne na projekty badawcze.

2. Belgijskie prawo podatkowe przewiduje profesjonalny podatek u źródła („bedrijfsvoorheffing” lub „précompte professionnel”). Przedsiębiorstwa pobierają ten podatek od wynagrodzeń wypłacanych swoim pracownikom i wpłacają tę kwotę bezpośrednio do belgijskiego skarbu państwa. Jednakże na podstawie art. 275/3 belgijskiego kodeksu podatku dochodowego (BITC) uniwersytety i podobne instytucje są zwolnione z 75 % podatku u źródła od wynagrodzeń wypłacanych naukowcom podoktorskim. Niniejsza skarga dotyczy tego, czy zwolniony podatek u źródła można uznać za kwalifikowalny koszt badań w ramach programów ramowych i EFRR.

3. Flamandzkie uniwersytety otrzymują finansowanie zarówno w ramach programów ramowych w zakresie badań naukowych, jak i EFRR. W swoich stosunkach z belgijskimi władzami regionalnymi, które są odpowiedzialne za edukację, zarówno DG REGIO, jak i DG RTD zakwestionowały, czy zwolniony podatek u źródła stanowi rzeczywisty koszt badań (gdyby był to rzeczywisty koszt badań, byłby to koszt kwalifikowalny). W szczególności DG REGIO była zdania [4], że zwolniona część podatku u źródła nie wchodzi w zakres definicji "kosztów kwalifikowalnych". Twierdził on, że aby wydatki były kwalifikowalne, muszą być rzeczywiście i ostatecznie ponoszone przez beneficjenta i faktycznie zapłacone, co nie ma miejsca w przypadku zwolnionego podatku u źródła (w opinii DG REGIO zwolniony podatek u źródła był po prostu "zachętą" do prowadzenia badań [5], która jest przechowywana przez pracodawcę w celu finansowania działalności badawczej innej niż działalność wspierana w ramach EFRR).

4. Natomiast DG RTD była zdania, że zwolniony podatek u źródła stanowi "koszt kwalifikowalny" w ramach programów ramowych w zakresie badań [6].

5. W dniu 30 września 2011 r. kancelaria prawna reprezentująca skarżącego zwróciła się pisemnie do dyrektora generalnego DG REGIO z pytaniem, dlaczego stanowiska DG RTD i DG REGIO różnią się pod względem kwalifikowalności kosztów badań. Odniosła się do ustawy interpretacyjnej z dnia 21 grudnia 2009 r. (zob. przypis 5) oraz do DG RTD, która następnie zaakceptowała kwoty zwolnione jako koszty kwalifikowalne. W tym kontekście zwróciła się również o poinformowanie jej o podstawie prawnej tej różnicy w traktowaniu kosztów.

6. W dniu 11 listopada 2011 r. DG REGIO odpowiedziała, potwierdzając swoje wcześniejsze stanowisko. Jeżeli chodzi o podstawę prawną, DG REGIO wyjaśniła, że aby wydatki były kwalifikowalne, art. 56 ust. 2 rozporządzenia ogólnego w sprawie EFRR nr 1083/2006 [7] wymaga, aby: i) musi być zgodna z krajowymi zasadami kwalifikowalności; ii) musi być należycie uzasadnione fakturami lub równoważnymi dokumentami potwierdzającymi; oraz (iii) w przypadku wkładów niepieniężnych współfinansowanie z funduszy UE nie może przekraczać łącznej kwoty wydatków kwalifikowalnych bez wkładów niepieniężnych. Ponadto art. 60 lit. b) rozporządzenia stanowi, że instytucja zarządzająca powinna sprawdzić, czy wydatki zadeklarowane przez beneficjentów zostały rzeczywiście poniesione. DG REGIO stwierdziła, że z powyższych zasad wynika, że wydatki muszą być możliwe do zweryfikowania, tj. muszą zostać poniesione i faktycznie zapłacone, a kwota musi być uzasadniona fakturami lub innymi dokumentami potwierdzającymi. Twierdził on, że ponieważ zwolnienie naukowców z zawodowego podatku u źródła stanowi zasadniczo obniżenie kosztów ponoszonych przez pracodawcę, wydatków tych nie można uznać za poniesione lub zapłacone w kontekście realizacji projektu. W związku z tym nie kwalifikuje się do finansowania z EFRR. Jeżeli chodzi o różnicę w sytuacji między DG RTD a DG REGIO, DG REGIO wyjaśniła, że instrumenty wykonawcze projektów w ramach programów ramowych w zakresie badań naukowych są zgodne z ich własnymi zasadami kwalifikowalności, podczas gdy finansowanie z EFRR jest regulowane rozporządzeniem 1083/2006.

7. Skarżący, nadal niezadowolony z powyższej odpowiedzi, zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Przedmiot dochodzenia

Zarzut

8. Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie zarzutu, że Komisja naruszyła zasady uzasadnionych oczekiwań i spójności, uznając koszty badań, które zostały zwolnione z belgijskiego podatku u źródła od działalności zawodowej, za niekwalifikujące się do finansowania z EFRR, a tym samym traktując te koszty w różny sposób w porównaniu z ich traktowaniem w ramach szóstego i siódmego programu ramowego w zakresie badań.

W przedmiocie dochodzenia

9. Skarga została złożona w dniu 1 grudnia 2011 r. Komisja przesłała swoją opinię z dnia 22 maja 2012 r. Skarżący przesłał swoje uwagi dotyczące opinii Komisji w dniu 25 czerwca 2012 r.

Analiza i wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich

A. Zarzucane naruszenie zasad uzasadnionych oczekiwań i spójności

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

10. Na poparcie swojego zarzutu skarżący twierdził, że początkowo otrzymał informacje od właściwych organów, w szczególności za pośrednictwem strony internetowej instytucji zarządzającej flamandzkim programem EFRR (EFRO), że zwolniona część zawodowego podatku u źródła stanowi koszt kwalifikowalny w ramach EFRR. Komisja zauważyła, że została następnie poinformowana, że koszty te nie są kwalifikowalne. Skarżący twierdził również, że warunki kwalifikowalności w ramach szóstego i siódmego programu ramowego w zakresie badań oraz EFRR są prawie identyczne i że w związku z tym kwalifikowalność odpowiednich kosztów powinna być taka sama w ramach obu programów.

11. W odniesieniu do domniemanego naruszenia uzasadnionych oczekiwań skarżącego Komisja po pierwsze wskazała, że skarżący odniósł się do zmiany stanowiska, nie przez Komisję, ale przez „właściwe organy”, które jej zdaniem były instytucją zarządzającą flamandzkim programem EFRR. Stwierdziła, że DG REGIO nie zmieniła swojego stanowiska w sprawie niekwalifikowalności. Komisja zauważyła, że wielokrotnie powtarzała i uzasadniała swoje stanowisko wobec różnych stron, ostatnio w piśmie z dnia 11 listopada 2011 r. W związku z tym Komisja nie rozumiała, jakie uzasadnione oczekiwania może mieć skarżący w odniesieniu do działań Komisji.

12. Komisja argumentowała, że wszelkie uzasadnione oczekiwania skarżącego mogą dotyczyć działań właściwych organów krajowych, ponieważ program EFRR jest zarządzany wspólnie przez Komisję i organy państw członkowskich. Wszelkie uzasadnione oczekiwania wynikające z działań instytucji zarządzającej flamandzkim programem EFRR nie wchodziłyby w zakres kompetencji Komisji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Komisja utrzymuje stosunki z państwem członkowskim, a nie z jego regionami. Zgodnie z zasadą zarządzania dzielonego beneficjenci projektów współfinansowanych z EFRR, takich jak uniwersytety, mają kontakty i stosunki prawne z organami państw członkowskich odpowiedzialnymi za realizację programu, a nie bezpośrednio z Komisją.

13. Komisja podsumowała ten aspekt swojej opinii, zauważając, że wymogi dotyczące powstania uzasadnionych oczekiwań są potrójne. Po pierwsze, dokładne, bezwarunkowe i spójne zapewnienia muszą pochodzić z uprawnionych i wiarygodnych źródeł i być udzielane zainteresowanej osobie przez organy Unii. Po drugie, zapewnienia te powinny wzbudzać uzasadnione oczekiwania osoby, do której są skierowane. Po trzecie, udzielone zapewnienia muszą być zgodne z obowiązującymi przepisami [8]. Komisja uznała, że warunki te nie zostały spełnione w tym przypadku, ponieważ DG REGIO podtrzymała wspólne i stałe stanowisko w tej sprawie. Komisja nie wzbudziła zatem żadnych uzasadnionych oczekiwań po stronie skarżącego. Skarżący powinien był natomiast zgłosić tę kwestię państwu członkowskiemu zgodnie z art. 56 ust. 4 rozporządzenia 1083/2006 [9].

14. Następnie Komisja odpowiedziała na argument skarżącego dotyczący rzekomej niespójności między DG REGIO a DG RTD w odniesieniu do kwalifikowalności zwolnionego zawodowego podatku u źródła.

15. Po pierwsze, Komisja wskazała, że nie ma obowiązku stosowania tych samych zasad kwalifikowalności w różnych obszarach polityki. Zauważyła, że do prawodawcy UE należy ustalenie zasad kwalifikowalności dla każdego programu wydatków zgodnie z założonymi celami polityki.

16. Po drugie, Komisja zauważyła, że nawet jeśli ogólne zasady kwalifikowalności kosztów są w dużej mierze porównywalne, istnieją różnice w szczegółowych zasadach realizacji programów ramowych w zakresie badań i EFRR.

17. Z jednej strony projekty kwalifikujące się do finansowania z EFRR są regulowane rozporządzeniami 448/2004 [10] i 1083/2006 odpowiednio w odniesieniu do okresów programowania 2000–2006 i 2007–2013. Wymogi dotyczące dwóch okresów programowania nie uległy zmianie: podatki i opłaty (w szczególności podatki bezpośrednie i składki na ubezpieczenie społeczne od wynagrodzeń) wynikające ze współfinansowania z funduszy strukturalnych nie stanowią wydatków kwalifikowalnych, chyba że są rzeczywiście i ostatecznie ponoszone przez beneficjenta końcowego lub indywidualnego odbiorcę [11]. Artykuł 56 ust. 1 rozporządzenia 1083/2006 stanowi, że wydatki kwalifikowalne muszą zostać faktycznie poniesione. W związku z tym w obu okresach programowania zwolniona część belgijskiego podatku u źródła od działalności zawodowej kwalifikuje się do współfinansowania z EFRR tylko wtedy, gdy zostanie ostatecznie poniesiona przez beneficjenta na potrzeby tego samego współfinansowanego projektu EFRR.

18. Natomiast budżet UE dostępny w ramach programów ramowych w zakresie badań podlega zarządzaniu scentralizowanemu, zgodnie z art. 53 lit. a) rozporządzenia finansowego [12]. Komisja prowadzi działania związane z wykonaniem budżetu bez udziału państw członkowskich lub organów publicznych państw trzecich, w których mają siedzibę odbiorcy finansowania unijnego („bezpośrednie zarządzanie scentralizowane”), ani bez przekazywania im odpowiedzialności. Instrumenty wykonawcze tych projektów programu ramowego mają własne zasady kwalifikowalności: projekty badawcze w ramach szóstego programu ramowego podlegają rozporządzeniu 2321/2002 [13], natomiast projekty w ramach siódmego programu ramowego podlegają rozporządzeniu 1906/2006 [14].

19. Szczegółowe zasady kwalifikowalności określono w art. II.19 umowy o udzielenie dotacji w ramach 6PR oraz w art. II.14 umowy o udzielenie dotacji w ramach 7PR. Zgodnie z tymi zasadami koszty muszą być faktycznie ponoszone. W związku z tym w przypadku projektów realizowanych w ramach 6PR i 7PR DG RTD Komisji uznaje za kwalifikowalną zwolnioną część belgijskiego podatku u źródła od działalności zawodowej ze względu na obowiązek reinwestowania tej kwoty w dodatkowe projekty badawcze.

20. Komisja stwierdziła zatem, że zarzut skarżącego dotyczący niespójnego podejścia w ramach 6PR i 7PR, z jednej strony, oraz EFRR, z drugiej strony, jest bezpodstawny.

21. W swoich uwagach skarżący nie przedstawił uwag dotyczących zarzucanego naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, a jedynie dotyczących zarzucanego naruszenia zasady spójności.

22. Skarżący twierdził, że stanowisko Komisji wydaje się sugerować, że przyznanie pomocy w ramach funduszy strukturalnych odbywa się w zupełnie innym kontekście prawnym niż przyznanie pomocy w ramach programów ramowych w zakresie badań. Skarżący stwierdził, że jest to nieprawidłowe. Podkreślił, że podstawowymi zasadami mającymi zastosowanie do dotacji z funduszy strukturalnych są rozporządzenie finansowe i przepisy wykonawcze. Skarżący przytoczył art. 155 ust. 1 (starego) rozporządzenia finansowego 1605/2002 (obowiązującego do dnia 31 grudnia 2012 r.): „Części pierwsza i trzecia niniejszego rozporządzenia stosuje się do wydatków dokonanych przez władze i organy określone w rozporządzeniach regulujących fundusze strukturalne [...], o ile przepisy niniejszego tytułu nie stanowią inaczej.” Stwierdzono, że podstawowe zasady dotyczące subsydiów w częściach pierwszej i trzeciej rozporządzenia mają również zastosowanie do programów ramowych. W związku z tym kwalifikowalność kosztów w ramach funduszy strukturalnych jest w pierwszej kolejności określona w rozporządzeniu finansowym. Nie było zatem jasne, dlaczego Komisja odniosła wrażenie, że jedynie art. 56 rozporządzenia 1083/2006 ma znaczenie dla DG REGIO. Skarżący twierdził, że artykuł ten zawierał jedynie dodatkowe przepisy, które nie zmieniły obowiązujących przepisów rozporządzenia finansowego i przepisów wykonawczych.

23. Skarżący wskazał, że DG REGIO wywnioskowała z art. 56 ust. 1 rozporządzenia 1083/2006, że koszty mogą być kwalifikowalne tylko wtedy, gdy zostały faktycznie poniesione przez beneficjentów. Taka interpretacja, która sugeruje, że transakcja gotówkowa musi mieć miejsce, jest błędna. Skarżący stwierdził, że art. 56 ust. 1 dotyczy jedynie okresu, w którym należy ponieść koszty, ale nie przewiduje dodatkowego kryterium kwalifikowalności: „Wydatki, w tym na duże projekty, kwalifikują się do wkładu z funduszy, jeżeli zostały faktycznie poniesione między datą przedłożenia Komisji programów operacyjnych lub od dnia 1 stycznia 2007 r., w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza, a dniem 31 grudnia 2015 r.”. Skarżący twierdził, że sformułowanie „faktycznie zapłacono” w tym artykule nie oznacza, że musiała mieć miejsce transakcja gotówkowa. Zostało to potwierdzone w następnym ustępie (art. 56 ust. 2), który stanowi, że „wkłady rzeczowe, koszty amortyzacji i koszty ogólne mogą być traktowane jako wydatki poniesione przez beneficjentów ...”(podkreślenie skarżącego). Skarżący wskazał, że chociaż było jasne, że koszty amortyzacji i koszty ogólne nie są pokrywane w trakcie realizacji projektu, nadal mogą one stanowić koszty kwalifikowalne.

24. Skarżący podtrzymał zatem swoje stanowisko, że jako beneficjenci pomocy europejskiej uniwersytety powinny mieć możliwość polegania na spójnej interpretacji podstawowych zasad przez tę samą instytucję. Twierdził on, że nie można zaakceptować zmiany funkcji dyrekcji generalnej, która je stosuje, w związku ze stosowaniem podstawowych zasad dotyczących kosztów kwalifikowalnych zawartych w rozporządzeniu finansowym i przepisach wykonawczych.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

25. W odniesieniu do argumentu skarżącego, że Komisja naruszyła zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, Rzecznik zauważa, że w swoich uwagach skarżący nie oparł się już na tej części zarzutu. Wydaje się bowiem, że w korespondencji z belgijskimi władzami regionalnymi (tj. w dniu 21 sierpnia 2009 r., 15 października 2010 r., 24 stycznia, 12 maja i 11 listopada 2011 r.) DG REGIO podtrzymała to samo stanowisko, to znaczy, że zwolniona część podatku u źródła od działalności zawodowej nie stanowiła kosztu kwalifikowalnego w ramach EFRR. Rzecznik stwierdza zatem, że Komisja nie wzbudziła uzasadnionych oczekiwań co do traktowania takich kosztów jako kosztów kwalifikowalnych w ramach EFRR. Rzecznik nie stwierdza zatem żadnego przypadku niewłaściwego administrowania przez Komisję w odniesieniu do pierwszego aspektu zarzutu.

26. Jeśli chodzi o aspekt zarzutu dotyczący naruszenia zasady spójności, Rzecznik jest zdania, że ustanowienie przez Komisję różnych zasad realizacji programów ramowych w zakresie badań i wdrażania EFRR jest całkowicie możliwe i możliwe do zaakceptowania.

27. Rzecznik zauważa w tym względzie, że art. 156 ust. 1 (starego) rozporządzenia finansowego stanowi, że wpłata przez Komisję wkładów finansowych z funduszy strukturalnych jest dokonywana zgodnie z przepisami regulującymi fundusze strukturalne. Samo rozporządzenie finansowe pozwala zatem na ustanowienie bardziej szczegółowych przepisów (w tym dotyczących kwalifikowalności kosztów) w rozporządzeniach regulujących fundusze strukturalne. Podobnie art. 160 rozporządzenia finansowego odnosi się do programów ramowych w zakresie badań, które mają zostać przyjęte przez Radę.

28. Rzecznik zauważa, że projekty kwalifikujące się do finansowania z EFRR są regulowane rozporządzeniem 1083/2006 (na okres programowania 2007–2013), które zawiera specjalny rozdział zatytułowany: „Kwalifikowalność wydatków”. Po pierwsze, art. 56 ust. 1 stanowi, że wydatki kwalifikują się do finansowania, jeżeli zostały faktycznie poniesione (między określonymi datami). Następnie w art. 56 ust. 2 dodano, że „[w] drodze odstępstwa od ust. 1 wkłady niepieniężne, koszty amortyzacji i koszty ogólne mogą być traktowane jako wydatki poniesione przez beneficjentów [...] na następujących [trzech] warunkach”. Te trzy warunki są następujące: 1) wydatki muszą być kwalifikowalne zgodnie z krajowymi zasadami kwalifikowalności; 2) muszą być uzasadnione fakturami lub równoważnymi dokumentami księgowymi; oraz 3) w przypadku wkładów niepieniężnych współfinansowanie z funduszy nie może przekraczać łącznych wydatków kwalifikowalnych z wyłączeniem wartości takich wkładów. Jak słusznie zauważyła DG REGIO w piśmie z dnia 11 listopada 2011 r. skierowanym do skarżącego, zwolniona część zawodowego podatku u źródła dla naukowców stanowi w rzeczywistości obniżenie kosztów ponoszonych przez pracodawcę (tj. obniżenie podatków bezpośrednich), a wydatków nie można uznać za poniesione lub zapłacone w kontekście realizacji projektu. W związku z tym Rzecznik zgadza się z Komisją, że zwolniona część belgijskiego podatku u źródła od działalności zawodowej będzie kwalifikować się do współfinansowania z EFRR tylko wtedy, gdy zostanie ostatecznie poniesiona przez beneficjenta na potrzeby tego samego współfinansowanego projektu EFRR. Rozumie on, że może być tak, że pieniądze zaoszczędzone dzięki belgijskiemu zwolnieniu z podatku u źródła mogłyby zostać ponownie wykorzystane na ten sam projekt. W takich okolicznościach nowe wydatki mogłyby zostać pokryte ze środków EFRR. Gdyby jednak środki zaoszczędzone dzięki belgijskiemu zwolnieniu z podatku u źródła nie zostały ponownie wykorzystane na ten sam projekt, nie zostałyby słusznie uznane za wydatek kwalifikowalny w kontekście tego projektu EFRR.

29. Z drugiej strony Rzecznik zauważa, że projekty realizowane w ramach programu ramowego w zakresie badań naukowych podlegają różnym przepisom, które zawierają własne zasady kwalifikowalności, a mianowicie rozporządzeniu 2321/2002 (6PR) i rozporządzeniu 1906/2006 (7PR). Szczegółowe zasady kwalifikowalności określono w niniejszym rozporządzeniu [15] oraz w ogólnych warunkach umów o udzielenie dotacji w ramach 6PR i 7PR (wzór)[16]. Zgodnie z tymi zasadami koszty w ramach projektów 6PR i 7PR również musiały być „rzeczywiste” i zostały poniesione w czasie trwania działania. Komisja (DG RTD) uznaje jednak za kwalifikowalną zwolnioną część belgijskiego podatku u źródła od działalności zawodowej ze względu na przewidziany w ustawodawstwie belgijskim obowiązek reinwestowania w dodatkowe projekty badawcze. Rzecznik uważa, że ta różnica w traktowaniu jest całkowicie racjonalna i logiczna, ponieważ celem programów ramowych w zakresie badań jest promowanie badań w ogóle.

30. Na podstawie powyższego Rzecznik stwierdza, że chociaż istnieje wyraźna różnica w traktowaniu oceny kosztów kwalifikowalnych w ramach EFRR i programów ramowych w zakresie badań naukowych, ten brak spójności jest całkowicie uzasadniony i zgodny z prawem.

31. Komisja nie dopuściła się zatem niewłaściwego administrowania w odniesieniu do drugiego aspektu zarzutu.

B. Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka je następującym wnioskiem:

Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania.

Skarżący i Komisja zostaną poinformowani o tej decyzji.

Emily O'Reilly

Sporządzono w Strasburgu dnia 12 listopada 2013 r.

[1] Komisja Europejska prowadzi programy ramowe w zakresie badań i rozwoju technologicznego. Obecny program, 7PR, trwa od 2007 do 2013 r. Przyznaje dotacje podmiotom badawczym na współfinansowanie projektów badawczych, rozwoju technologicznego i demonstracyjnych.

[2] Komisja finansuje również projekty w zakresie badań naukowych i innowacji w ramach EFRR, którego celem jest wzmocnienie spójności gospodarczej i społecznej w Unii Europejskiej poprzez korygowanie dysproporcji między jej regionami.

[3] Dyrekcja Generalna Komisji ds. Badań Naukowych i Innowacji (DG RTD) jest odpowiedzialna za programy ramowe w zakresie badań, natomiast za pomoc otrzymaną z EFRR odpowiada Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej (DG REGIO).

[4] pismo europejskiego komisarza ds. polityki regionalnej do Regionu Walońskiego z dnia 10 kwietnia 2009 r.; pisma dyrektora generalnego DG REGIO do Rady Rektorów belgijskich uniwersytetów francuskojęzycznych z dnia 21 sierpnia 2009 r., 15 października 2010 r. i 24 stycznia 2011 r.

[5] W dniu 21 grudnia 2009 r. ustawodawca belgijski przyjął ustawę interpretacyjną (zmieniającą art. 275/3 BITC), zgodnie z którą instytucje zwolnione z podatku u źródła nie mogą wykorzystywać odpowiednich kwot na finansowanie trwających badań kwalifikujących instytucję do zwolnienia, lecz muszą zainwestować te kwoty w dalsze projekty badawcze.

[6] W piśmie do Stałego Przedstawicielstwa Belgii z dnia 22 listopada 2010 r. dyrektor generalny DG RTD stwierdził: „Na podstawie otrzymanych wyjaśnień i biorąc pod uwagę prawo interpretacyjne ..., mam przyjemność poinformować Pana, że Komisja Europejska uważa, iż bez wątpienia zwolniona część podatku u źródła została faktycznie poniesiona w trakcie realizacji projektu, a zatem jest kwalifikowalna”(podkreślenie dodane przez skarżącego).

[7] Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, Dz.U. L 210, s. 25.

[8] Sprawa T-347/03 Branco przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2005, s. II-2555, pkt 102.

[9] Artykuł 56 ust. 4 stanowi: „Przepisy dotyczące kwalifikowalności wydatków ustanawia się na poziomie krajowym, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w rozporządzeniach szczegółowych dla każdego funduszu. Obejmują one całość wydatków zadeklarowanych w ramach programu operacyjnego.”;

[10] Rozporządzenie (WE) nr 448/2004 z dnia 10 marca 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1685/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 w zakresie kwalifikowalności wydatków na działania współfinansowane z funduszy strukturalnych i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1145/2003, Dz.U. L 72, s. 66.

[11] Dokładniej rzecz ujmując, w odniesieniu do okresu programowania 2000-2006 pkt 5 zasady kwalifikowalności nr 7 załącznika do rozporządzenia nr 1685/2000 stanowi, że podatki i opłaty są kwalifikowalne tylko wtedy, gdy są rzeczywiście i ostatecznie ponoszone przez beneficjenta końcowego lub indywidualnego odbiorcę. W odniesieniu do okresu 2007–2013, w ramach którego państwa członkowskie ponoszą główną odpowiedzialność za przyjęcie wymogów kwalifikowalności, art. 56 ust. 1 rozporządzenia 1083/2006 stanowi, że wydatki kwalifikowalne muszą zostać faktycznie poniesione.

[12] W chwili zaistnienia okoliczności faktycznych właściwym rozporządzeniem finansowym było rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 248, s. 1. Od dnia 1 stycznia 2013 r. zastosowanie ma jednak nowe rozporządzenie finansowe: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1).

[13] Rozporządzenie (WE) nr 2321/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. dotyczące zasad uczestnictwa przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uczelni wyższych w realizacji szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej (2002-2006), Dz.U. L 355, s. 23.

[14] Rozporządzenie (WE) nr 1906/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. ustanawiające zasady uczestnictwa przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uczelni wyższych w działaniach prowadzonych w ramach siódmego programu ramowego oraz zasady upowszechniania wyników badań (2007-2013), Dz.U. L 391, s. 1.

[15] Na przykład art. 31 („Zwrot kosztów kwalifikowalnych”) i art. 32 („Kwalifikowalne koszty bezpośrednie i kwalifikowalne koszty pośrednie”) rozporządzenia 1906/2006.

[16] Na przykład art. II.14 („Koszty kwalifikowalne projektu”) i art. II.15 („Identyfikacja kosztów bezpośrednich i pośrednich”) warunków ogólnych umowy o udzielenie dotacji w ramach 7PR.