FOR PREVIEWING & TESTING PURPOSES ONLY.
This notification will disappear once the page will be published.
This link is available for less than 30 minutes.
  • ‎‎Zrozumiałe
  • Rozmiar tekstu

Chcieliby Państwo wnieść skargę przeciwko instytucji lub organowi UE?

Obecny język: 
  • Polski
Język źródłowy: 
Dostępne języki: 
Tłumaczenie tej strony zostało wygenerowane za pomocą tłumaczenia maszynowego.
Tłumaczenia maszynowe mogą zawierać błędy potencjalnie zmniejszające zrozumiałość i dokładność; Rzecznik Praw Obywatelskich nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek rozbieżności. Aby uzyskać najbardziej wiarygodne informacje i pewność prawną, należy zapoznać się z następującymi informacjami wersja źródłowa na angielski, do której odnośnik znajduje się powyżej.
Więcej informacji można znaleźć w naszej polityce językowej i tłumaczeniowej.

Decyzja Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich zamykająca dochodzenie w sprawie skargi 1339/2012/FOR przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu

Skarżący, organizacja pozarządowa Corporate Europe Observatory, twierdził, że członkostwo prezesa EBC w Grupie Trzydziestu jest niezgodne z niezależnością, reputacją i uczciwością EBC. Stwierdziła, że EBC powinien zwrócić się do swojego prezesa o wystąpienie z grupy.

Rzecznik zrozumiał, że skarżący argumentuje, iż Grupa Trzydziestu jest grupą interesu reprezentującą prywatne interesy finansowe i służy jako lobby wspierające te prywatne interesy finansowe. Zasugerowała również, aby grupa zapewniła prywatnym interesom platformę lobbowania na rzecz EBC. Jako dowód skarżący argumentował, że: (i) niektórzy członkowie Grupy Trzydziestu obecnie pracują lub pracowali dla banków prywatnych i spółek inwestycyjnych; (ii) finansowanie Grupy pochodzi głównie z banków prywatnych oraz (iii) cele Grupy sprzyjają interesom prywatnym.

Po dokładnym przeanalizowaniu argumentów skarżącego i opinii EBC Rzecznik zauważył, że w rzeczywistości wielu członków Grupy reprezentuje organy publiczne, takie jak inne banki centralne. Ponadto jego finansowanie jest zróżnicowane i częściowo pochodzi od organów publicznych. Jeżeli chodzi o cele grupy, Rzecznik stwierdził, że dostępne dowody potwierdzają pogląd, że grupa była forum dyskusyjnym, a nie grupą interesów lub lobby. Rzecznik wskazał również, że co do zasady udział prezesa EBC w odpowiednich forach dyskusyjnych jest prawidłowy, a nawet konieczny.

Rzecznik odrzucił zatem zarzut, że członkostwo prezesa EBC w grupie jest niezgodne z niezależnością, reputacją i uczciwością EBC i nie stwierdził niewłaściwego administrowania przez EBC.

Rzecznik zauważył również, że z uwagi na początkowo niewystarczające odpowiedzi EBC udzielone skarżącemu, skarżący słusznie zgłosił zastrzeżenia w tej sprawie. Na koniec przedstawił dwie propozycje. Po pierwsze, w celu zapewnienia przejrzystości EBC powinien umieścić na swojej stronie internetowej informację, że jego prezes jest członkiem Grupy Trzydziestu. Po drugie, z uwagi na zwiększoną widoczność i zakres odpowiedzialności EBC powinien podjąć kroki w celu dalszego podnoszenia jakości komunikacji ze społeczeństwem.

Okoliczności powstania skargi

1. Skarżący, Corporate Europe Observatory (CEO)[1], skontaktował się z Europejskim Bankiem Centralnym (EBC) w 2011 i 2012 r. w związku z członkostwem prezesa EBC w "Grupie Trzydziestu"[2]. W świetle tych kontaktów skarżący uznał, że członkostwo prezesa EBC w Grupie Trzydziestu zagraża niezależności EBC. Wezwała EBC do zwrócenia się do prezesa EBC o wycofanie się z Grupy Trzydziestu. Ponieważ skarżący nie był usatysfakcjonowany odpowiedziami otrzymanymi od EBC, zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich. Po przeanalizowaniu argumentów przedstawionych przez skarżącego oraz odpowiedzi udzielonych skarżącemu przez EBC Rzecznik wszczął dochodzenie i zwrócił się do EBC o przedłożenie Rzecznikowi swojej opinii.

Przedmiot dochodzenia

2. Skarżący twierdzi, że członkostwo prezesa EBC w Grupie Trzydziestu jest niezgodne z niezależnością, reputacją i uczciwością EBC. Skarżący twierdził, że EBC powinien zwrócić się do swojego prezesa o wystąpienie z Grupy Trzydziestu.

W przedmiocie dochodzenia

3. Skarżący został przekazany Rzecznikowi Praw Obywatelskich w dniu 27 czerwca 2012 r. Rzecznik Praw Obywatelskich wszczął dochodzenie w dniu 24 lipca 2012 r. EBC przedstawił swoją opinię w dniu 30 sierpnia 2012 r. Skarżący przedstawił swoje uwagi w dniu 29 września 2012 r.

Analiza i wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich

A. Zarzut, że członkostwo prezesa EBC w Grupie Trzydziestu jest niezgodne z niezależnością, reputacją i uczciwością EBC

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

4. Skarżący twierdzi, że Grupa Trzydziestu jest „wehikułem lobbingowym”, którego celem jest promowanie prywatnych interesów finansowych. Jej zdaniem celem grupy trzydziestu jest wywarcie wpływu na debatę na temat regulacji sektora finansowego na całym świecie poprzez przedstawienie wykonalnych zaleceń dla środowisk odpowiedzialnych za kształtowanie polityki w sektorze prywatnym i publicznym. Stwierdza ona zatem, że członkostwo w grupie trzydziestu jest niezgodne ze stanowiskiem prezesa EBC.

5. Zdaniem skarżącego Grupa Trzydziestu stanowi ważny łącznik między bankami prywatnymi a bankami centralnymi oraz że takie porozumienie umożliwia niektórym z największych banków prywatnych na świecie wywieranie wpływu na kadrę kierowniczą najważniejszych banków centralnych na świecie, w tym EBC.  Skarżący wskazuje, że członkami Grupy Trzydziestu są kierownictwo i doradcy głównych prywatnych podmiotów finansowych, takich jak Morgan Stanley, JP Morgan Chase i BNP Paribas.

6. Dodaje, że grupa trzydziestu poparła cele „lobbingu bankowego” w różnych kwestiach.

7. Dalej argumentuje, że działalność i członkostwo Grupy Trzydziestu są nieprzejrzyste. Skarżący twierdzi, że nie ma możliwości, aby opinia publiczna znała szczegóły udziału prezesa EBC w grupie trzydziestu, ponieważ spotkania grupy trzydziestu mają charakter poufny.

8. Skarżący twierdzi, że każdy prezes EBC musi upewnić się, że nie znajduje się pod wpływem lobby finansowego i nie jest związany z żadnym forum ani procesem, które mogłyby zagrozić jego niezależności lub spowodować konflikt interesów. Dodaje, że EBC jest odpowiedzialny za zapewnienie niezależności swojego prezesa i nieobciążanie go konfliktem interesów.

9. Skarżący zauważa, że wymogi niezależności i braku konfliktu interesów określono w:

• Kodeks postępowania członków Rady Prezesów (zwany dalej „kodeksem postępowania”);

• Uzupełniający kodeks kryteriów etycznych dla członków zarządu; oraz

• Regulamin pracowniczy EBC, który zawiera ramy etyczne.

10. Dodaje ona, że wymóg zachowania niezależności przez EBC jest określony w art. 130 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), który ma następujące brzmienie:

„Podczas wykonywania uprawnień oraz zadań i obowiązków powierzonych im na mocy Traktatów i Statutu ESBC [3] oraz EBC ani Europejski Bank Centralny, ani krajowy bank centralny, ani żaden członek ich organów decyzyjnych nie zwracają się o instrukcje ani ich nie przyjmują od instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii, od żadnego rządu państwa członkowskiego ani od żadnego innego organu. Instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii oraz rządy państw członkowskich zobowiązują się przestrzegać tej zasady i nie dążyć do wywierania wpływu na członków organów decyzyjnych Europejskiego Banku Centralnego lub krajowych banków centralnych przy wykonywaniu ich zadań.” (podkreślenie dodane)

11. Skarżący twierdzi, że aby artykuł ten miał jakiekolwiek znaczenie, należy zastosować zabezpieczenia, w tym zabezpieczenia dotyczące stosunków z przedstawicielami banków prywatnych.

12. Skarżący dodaje, że art. 3 ust. 5 kodeksu postępowania stanowi, że stosunki członków Rady Prezesów z grupami interesu opierają się na podejściu zgodnym z ich niezależnością jako członków Rady Prezesów oraz z zasadą uczciwości. Skarżący zauważa następnie, że EBC wyznaczył urzędnika ds. etyki, który będzie przestrzegał kodeksu postępowania. EBC poinformował jednak skarżącego, że udział prezesa EBC w Grupie Trzydziestu nie wiąże się ani z poradą urzędnika ds. etyki, ani z konsultacjami z Radą Prezesów. EBC dodał, że udział prezesa EBC w Grupie Trzydziestu jest zgodny z kodeksem postępowania, ponieważ „dialog i wymiana poglądów ze stronami trzecimi są zgodne z obowiązkami członka Rady Prezesów i zasadą niezależności określoną w art. 130 TFUE”. Skarżący stwierdza, że EBC nie przedstawił analizy grupy trzydziestu ani roli prezesa EBC w tej grupie.

13. Skarżący zwraca następnie uwagę, że dodatkowy kodeks, który dotyczy kwestii zaproszeń na posiedzenia, stanowi w art. 3, że członkowie Rady powinni zachować szczególną ostrożność w odniesieniu do „indywidualnych zaproszeń”. Kodeks dodatkowy stanowi, że w razie wątpliwości członkowie Rady powinni skonsultować się z urzędnikiem ds. etyki. Skarżący twierdzi, że prezes EBC najwyraźniej nie przeprowadził takich konsultacji.

14. Skarżący uważa również za istotne dodanie, że prezes EBC pracował kiedyś dla Goldman Sachs (banku inwestycyjnego).

15. Skarżący zwraca również uwagę, że chociaż EBC wie o członkostwie jego prezesa w Grupie Trzydziestu, nie podaje tych informacji do wiadomości publicznej w życiorysie prezesa na swojej stronie internetowej.

Opinia EBC

16. W opinii przedłożonej Rzecznikowi EBC twierdzi, że członkostwo prezesa EBC w Grupie Trzydziestu jest w pełni zgodne z niezależnością, reputacją i uczciwością EBC, a co najważniejsze, nie pociąga za sobą konfliktu interesów. EBC podsumował swoje stanowisko w następujący sposób.  Po pierwsze, Grupa Trzydziestu nie jest "lobby" ani "grupą interesów". Zdaniem EBC Grupa Trzydziestu jest raczej forum wymiany poglądów na temat globalnych kwestii gospodarczych i finansowych.  Po drugie, EBC argumentował, że ważne jest, aby prezes EBC odbywał regularne spotkania i wymieniał poglądy z przedstawicielami wysokiego szczebla sektora publicznego i prywatnego. Takie kontakty są niezbędne do właściwego wykonywania mandatu EBC, ponieważ stanowią bardzo cenne źródło informacji z pierwszej ręki na temat zmian w globalnym otoczeniu gospodarczym i finansowym, w którym działa EBC. Pozwalają one zatem EBC na wyrobienie sobie świadomego poglądu na to otoczenie. Kontakty te zapewniają również EBC kanał komunikacji na temat jego środków politycznych. Po trzecie, stwierdził, że członkostwo prezesa EBC w Grupie Trzydziestu jest całkowicie zgodne z rygorystycznymi standardami etycznymi mającymi zastosowanie do członków organów decyzyjnych EBC. W świetle powyższych trzech powodów EBC stwierdził, że zarzuty skarżącego są bezpodstawne.

17. Następnie EBC szczegółowo wyjaśnia swoje stanowisko. Opisuje to, co uważa za naturę Grupy Trzydziestu. Zawiera szczegółowe wyjaśnienie roli i funkcji Grupy Trzydziestu, jej celu i członkostwa.

18. Po pierwsze, jeśli chodzi o cel, strukturę i zarządzanie, EBC wskazuje, że Grupa Trzydziestu jest prywatnym, nienastawionym na zysk, publicznie znanym organem międzynarodowym założonym w 1978 r., którego celem jest pogłębienie zrozumienia międzynarodowych kwestii gospodarczych i finansowych, zbadanie międzynarodowych skutków decyzji podejmowanych w sektorze publicznym i prywatnym oraz zbadanie wyborów dostępnych dla praktyków rynku i decydentów politycznych. Składa się z przedstawicieli wysokiego szczebla sektora prywatnego i publicznego, w tym kilku obecnych lub byłych prezesów banków centralnych, a także pracowników akademickich. Obecnie Grupie przewodniczy Jean-Claude Trichet (były prezes EBC). Pełna lista członków Grupy Trzydziestu jest podawana do wiadomości publicznej na stronie internetowej Grupy Trzydziestu.

19. Formalnie Grupa Trzydziestu jest komitetem podmiotu prawnego o nazwie "The Consultative Group on International Economic and Monetary Affairs, Incorporated", który jest zarejestrowany w Stanach Zjednoczonych jako organizacja non-profit, zwolniona z podatku. Bieżące decyzje dotyczące działalności Grupy Trzydziestu są podejmowane przez Dyrektora Wykonawczego w porozumieniu z urzędnikami Grupy Trzydziestu, w stosownych przypadkach. Decyzje dotyczące przywództwa, członkostwa i polityki są podejmowane przez Radę Nadzorczą. Obecnie Powiernicy składają się z Przewodniczącego Powierników i Oficerów Grupy Trzydziestu. Wszystkie ważne kwestie mające wpływ na członkostwo i politykę Grupy Trzydziestu są poddawane przeglądowi podczas odbywających się dwa razy w roku posiedzeń plenarnych Grupy. Grupa jest wspierana przez różne źródła: banki, korporacje niebankowe, banki centralne, osoby fizyczne oraz, w przypadku konkretnych projektów, fundacje. Aktualny wykaz podmiotów przekazujących dane przedstawiono w załączniku do sprawozdania rocznego Grupy Trzydziestu [4].

20. Następnie EBC zauważa, że Grupa Trzydziestu wydaje publicznie dostępne sprawozdania oraz organizuje regularne spotkania i seminaria, które docierają do szerszego grona odbiorców. Jego głównymi wydarzeniami są dwa doroczne posiedzenia plenarne i międzynarodowe seminaria bankowe. Większość członków uczestniczy w posiedzeniach plenarnych. Niewielka liczba wybitnych gości uczestniczy również w dyskusjach na posiedzeniach plenarnych. Niektóre tematy są regularnie przedmiotem uwagi Grupy Trzydziestu. Zwykle dyskutuje się o międzynarodowych perspektywach gospodarczych w ciągu najbliższych 12 do 24 miesięcy. Ewolucja rynków finansowych, zwłaszcza w czasach niepewności, stała się również centralnym punktem. W 2010 i 2011 r. debaty plenarne koncentrowały się na naprawie gospodarek po kryzysie finansowym. Na posiedzeniach plenarnych omówiono przyczyny i skutki kryzysu, wnioski, jakie należy wyciągnąć, pozostałe wyzwania oraz wpływ reform finansowych i regulacyjnych na sektor bankowy. Posiedzenia plenarne dotyczyły również rozwoju sytuacji w gospodarkach wschodzących, problemów stojących przed międzynarodowym systemem walutowym, zagrożeń geopolitycznych oraz innych istotnych i aktualnych tematów. Międzynarodowe Seminaria Bankowe odbywają się w tym samym czasie, co doroczne spotkania MFW i Banku Światowego. W seminariach tych uczestniczą zarówno członkowie, jak i osoby niebędące członkami, w tym m.in. wielu prezesów banków centralnych, ministrów finansów i przewodniczących sektora finansowego. Każde seminarium obejmuje prezentacje przedstawicieli wysokiego szczebla z sektora prywatnego i publicznego na całym świecie. Istotne informacje na temat działalności Grupy Trzydziestu, w tym omawianych tematów, a także prelegentów na seminariach i uczestników posiedzeń plenarnych można znaleźć w sprawozdaniu rocznym Grupy Trzydziestu [5].

21. Z powyższego wynika, zdaniem EBC, że Grupa Trzydziestu nie jest lobby ani grupą interesów, której celem byłoby wywieranie wpływu na każdy proces decyzyjny w taki sposób, aby bronić interesów prywatnych. Jest to raczej forum dla oświeconej i szczerej refleksji i debaty na tematy istotne dla świata gospodarczego i finansowego, w celu pogłębienia zrozumienia międzynarodowych kwestii gospodarczych i finansowych.

22. EBC podkreśla następnie, że prezes EBC nie jest ani powiernikiem, ani urzędnikiem grupy trzydziestu (jak opisano powyżej, pkt 19).

23. EBC wskazuje również, że jako członek grupy trzydziestu prezes EBC może postanowić, na zaproszenie i nieodpłatnie, o uczestnictwie w wydarzeniach organizowanych przez grupę. Wydarzenia te umożliwiają wymianę poglądów na temat globalnych kwestii gospodarczych i finansowych. Informacje dotyczące tych wydarzeń, takie jak uczestnicy i prezentacje na posiedzeniach plenarnych, seminariach i w grupach analitycznych, są publicznie dostępne na stronie internetowej Grupy Trzydziestu. Takie dialogi stanowią, zdaniem EBC, użyteczną okazję nie tylko do lepszego zrozumienia poglądów i postrzegania międzynarodowych decydentów politycznych, uczestników rynku i pracowników naukowych, ale także do wyjaśnienia środków polityki EBC szerszemu gronu odbiorców. Aby zapewnić właściwe wykonywanie mandatu EBC, decydenci EBC muszą być informowani o rozwoju sytuacji gospodarczej i finansowej na świecie oraz rozumieć tę sytuację. Nie jest zatem sprzeczne z jego rolą instytucjonalną, aby prezes EBC spotykał się z przedstawicielami tego "otoczenia", zarówno z sektora publicznego, jak i prywatnego, w celu prowadzenia dialogów i wymiany poglądów. W tym samym duchu EBC (współ)organizuje co roku kilka konferencji, w których uczestniczą przedstawiciele sektora publicznego i prywatnego, a także środowiska akademickiego. Świadczy to o tym, że członkostwo prezesa EBC w grupie trzydziestu nie jest niezgodne z niezależnością EBC, lecz przeciwnie, mieści się w granicach jego stanowiska. EBC podkreśla również, że jego prezes jest związany zasadą niezależności i obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej podczas udziału w takiej wymianie poglądów lub debatach.

24. EBC twierdzi, że członkostwo jego prezesa w Grupie Trzydziestu nie powoduje konfliktu interesów. Nie powoduje to pojawienia się takiego konfliktu interesów ani nie narusza zasad etycznych EBC. Członkowie organów decyzyjnych EBC są związani kompleksowymi zasadami etycznymi określającymi standardy uczciwości i postępowania. Standardy te uwzględniają szczególną odpowiedzialność członków organów decyzyjnych EBC za utrzymanie integralności i reputacji EBC i ESBC jako całości. Zawierają one w szczególności przepisy dotyczące uczestnictwa w konferencjach, przyjęciach i wydarzeniach kulturalnych oraz dotyczące konfliktu interesów, a także przepisy dotyczące ich ujawniania, które są zgodne ze standardami określonymi w zaleceniu Rady Europy w sprawie kodeksów postępowania urzędników publicznych oraz w zaleceniu OECD w sprawie wytycznych dotyczących zarządzania konfliktami interesów w służbie publicznej. Po pierwsze, jak już wyjaśniono, dla prawidłowego wykonania mandatu EBC konieczne jest, aby prezes EBC prowadził regularną wymianę poglądów z przedstawicielami globalnego środowiska gospodarczego i finansowego, w którym działa EBC. Po drugie, jak wspomniano powyżej, Grupa Trzydziestu nie jest grupą interesów w rozumieniu art. 3.7 kodeksu postępowania członków Rady Prezesów, lecz bezstronnym forum dyskusyjnym. Po trzecie, członkostwo prezesa EBC w Grupie Trzydziestu nie zapewnia mu "żadnej potencjalnej korzyści dla siebie, swojej rodziny, innych krewnych lub kręgu przyjaciół i znajomych". Członkostwo takie z definicji nie może zatem prowadzić do powstania jakichkolwiek interesów prywatnych lub osobistych, a tym bardziej do konfliktu interesów lub pojawienia się takiego konfliktu.

25. W świetle powyższego EBC stwierdza, że ufa, iż powyższe informacje dotyczące grupy trzydziestu stanowią wystarczający dowód na to, że członkostwo prezesa EBC w grupie trzydziestu nie stanowi ani oczywistego, ani rzeczywistego konfliktu interesów, i nie narusza niezależności prezesa EBC.

Uwagi skarżącego

26. Skarżący przedstawił następujące uwagi w odniesieniu do opinii EBC.

27. Jeśli chodzi o skład grupy trzydziestu, skarżący zauważa, że chociaż EBC utrzymuje, iż grupa trzydziestu nie jest „lobbingiem ani grupą interesu, lecz forum wymiany poglądów na temat globalnych kwestii gospodarczych i finansowych”, przyznaje, że grupa trzydziestu składa się z przedstawicieli wysokiego szczebla z sektora prywatnego i publicznego oraz środowisk akademickich. Spośród 32 obecnych członków zwyczajnych 12 pracuje dla prywatnych instytucji finansowych. Inni członkowie przeszli przez "drzwi obrotowe", pracując dla sektora prywatnego, a następnie sektora publicznego i odwrotnie.

28. Skarżący podkreśla również, że istotne decyzje dotyczące przywództwa, członkostwa i polityki Grupy Trzydziestu są podejmowane przez Radę Nadzorczą i „funkcjonariuszy” Grupy Trzydziestu. W tej wybranej grupie pięciu z ośmiu członków pracuje dla prywatnego sektora finansowego.

29. Jeśli chodzi o finansowanie grupy trzydziestu, skarżący zauważa, że chociaż w opinii EBC wspomniano o tym pytaniu, nie odniesiono się w niej do powodu, dla którego mogłoby to stanowić problem. Chociaż kwoty przekazane Grupie Trzydziestu nie są ujawniane, 45 z 79 podmiotów wnoszących wkład finansowy do Grupy Trzydziestu to firmy finansowe lub grupy lobbystów bankowych. Skarżący uważa, że fakt, iż Grupa Trzydziestu jest uzależniona od finansowania z tych źródeł, świadczy o tym, że Grupa Trzydziestu jest inicjatywą promowaną przez prywatny sektor finansowy.

30. Jeżeli chodzi o działalność grupy trzydziestu, skarżący zauważa, że grupa trzydziestu opracowuje istotne badania za pośrednictwem grup roboczych pod przewodnictwem komitetu sterującego. Skarżący twierdzi, że badania te dostarczają porad politycznych.

31. W ciągu ostatnich czterech lat Grupa Trzydziestu opublikowała cztery główne badania dotyczące kluczowych kwestii związanych z międzynarodowymi regulacjami finansowymi, a mianowicie:

„Struktura nadzoru finansowego” (2008) – Paul Volcker (Grupa Trzydziestu), Roger Ferguson (TIAA-CREF), Jacob Frenkel (AIG), Richard Debs (Morgan Stanley), Geoffrey Bell (Geoffrey Bell & co.), Arminio Fraga-Neto (Gavea Investimentos), E. Gerald Corrigan (Goldman Sachs), Gerd Häusler (Lazard International), Andrew Crockett (JPMorgan Chase), John Heimann (Instytut Stabilności Finansowej), Jacques de Larosière (BNP Paribas), Stuart Mackintosh (Grupa Trzydziestu).

„Reforma Międzynarodowego Funduszu Walutowego” (2009). Przewodniczący: Jacob Frenkel (AIG) (ang.). Członkowie zwyczajni: Stanley Fischer (Bank Izraela), Arminio Fraga Neto (Gavesa Investimentos), Peter B. Kenen (profesor), Guillermo Ortíz (Banco de México), Stuart Mackintosh (Grupa Trzydziestu).

„Reforma finansowa: ramy stabilności finansowej” (2009), którą złożyli Paul Volcker (Grupa Trzydziestu), Arminio Fraga Neto (Gavesa Investimentos), Tommaso Padoa-Schippoa (Promontory Financial Group), Stephen Thieke (RiskMetrics)

„Wzmacnianie stabilności finansowej i odporności” (2010 r.). Przewodniczący: Roger Ferguson (TIAA-CREF), członkowie: Członkostwo w Grupie Trzydziestu

Skarżący kładzie nacisk na fakt, że niektórzy członkowie poparli większość tych badań jako „przedstawiciele” sektora prywatnego.

32. Skarżący zadaje następnie pytanie dotyczące roli bankierów centralnych w grupie trzydziestu. Czy mogą one, pyta skarżący, być naprawdę związane z tym, co jest "doradztwem politycznym" podpisanym przez niektóre z największych korporacji finansowych na świecie?

33. W powyższym kontekście skarżący zauważa, że większość bankierów centralnych wymieniła swoje nazwisko w kluczowych badaniach przeprowadzonych przez Grupę Trzydziestu „w ramach swoich indywidualnych zdolności”. Na przykład, kiedy Grupa Trzydziestu opublikowała swój raport na temat MFW w 2009 r., ówczesny prezes EBC, Jean-Claude Trichet, podpisał badanie w imieniu własnym. Zdaniem skarżącego, bycie prezesem EBC nie może być połączone z zatwierdzeniem "dokumentów programowych", które są pisane głównie przez przedstawicieli dużych korporacji finansowych, nawet jeśli badanie zawiera formalne zastrzeżenie prawne. W praktyce duża część prasy nie zauważa zastrzeżeń zgłaszanych przez bankierów centralnych. Kiedy opublikowano raport o MFW, został on wyraźnie przyjęty przez prasę jako publikacja "Grupy Trzydziestu" i jako taki został poparty przez wszystkich członków Grupy Trzydziestu.

34. Skarżący utrzymuje, że w kluczowych debatach politycznych na temat regulacji finansowych w ciągu ostatnich dwudziestu lat, w tym debatach na temat rozliczania i rozrachunku papierów wartościowych, instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym oraz na temat stosowania oceny ryzyka w międzynarodowych regulacjach bankowych, Grupa Trzydziestu prowadziła politykę wspierania samoregulacji i nadzoru nad sobą.

35. Tytułem przykładu skarżący stwierdza, że Grupa Trzydziestu opublikowała obszerne sprawozdanie sporządzone przez przedstawicieli JPMorgan, BNP Paribas, Morgan Stanley i stowarzyszenia podmiotów zajmujących się obrotem instrumentami pochodnymi ISDA, w którym odrzucono nadzór publiczny lub regulacje publiczne oraz poparto system samoregulacji w dziedzinie instrumentów pochodnych. Skarżący twierdzi, że sprawozdanie Grupy Trzydziestu, w którym przedstawiono argumenty, dlaczego rządy nie powinny regulować tego sektora, było promowane jako ostateczne sprawozdanie w sprawie instrumentów pochodnych. Skarżący dodaje, że chociaż w wewnętrznej debacie Grupy Trzydziestu wyrażono pewien sceptycyzm (Paul Volcker (Rezerwa Federalna) i Brian Quinn (Bank Anglii) byli ostrożni co do braku uwzględnienia ryzyka systemowego), w grupie znaleziono kompromis. Wiele grup trzydziestu członków podjęło wówczas wspólne wysiłki, aby propozycje te stały się rzeczywistością. JPMorgan udostępnił swobodnie swój własny model oceny ryzyka, co było niespodziewanym posunięciem wskazującym na silne zaangażowanie sektora prywatnego w wewnętrzne zarządzanie ryzykiem, a lobbyści z sektora prywatnego, tacy jak American Bankers Association, przyjęli propozycje Grupy Trzydziestu. Sprawozdanie Grupy Trzydziestu nabrało większego znaczenia, gdy kilka amerykańskich agencji regulacyjnych zaczęło wykorzystywać je jako autorytatywne źródło. Skarżący twierdzi, że po kilku latach podejście Grupy Trzydziestu do samoregulacji i samokontroli przeważyło nad krytykami.

36. Skarżący twierdzi, że wpływ Grupy Trzydziestu na regulację sektora bankowego jest pod wieloma względami podobny do jej wpływu na regulację instrumentów pochodnych. Według skarżącego Grupa Trzydziestu określiła warunki debaty na temat sposobu radzenia sobie z ryzykiem systemowym w ramach międzynarodowych regulacji bankowych. Zdaniem skarżącego Grupa Trzydziestu zaproponowała wykorzystanie samoregulacji i samonadzoru do oceny ryzyka. Według skarżącego prace Grupy Trzydziestu pomogły sektorowi prywatnemu znaleźć wspólną płaszczyznę w debacie na temat tzw. umów Bazylea II. W przeciwieństwie do procesu dotyczącego instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, walka o wewnętrzną ocenę ryzyka nie była otwartą bitwą polityczną, lecz miała miejsce w ramach negocjacji międzynarodowych, przy niewielkiej debacie publicznej. Jednak w zakresie, w jakim miała miejsce debata publiczna, Grupa Trzydziestu odegrała w niej rolę.

37. Według skarżącego te dwa przykłady dowodzą, że Grupa Trzydziestu to znacznie więcej niż ośrodek analityczny. Skarżący twierdzi, że wykazał polityczną preferencję dla samoregulacji i samonadzoru i pracował nad ustanowieniem ich jako normy w globalnym zarządzaniu finansami. Skarżący uważa w istocie, że opinia EBC przedstawia obraz oparty na częściowych/niepełnych informacjach na temat samego charakteru Grupy Trzydziestu. Zdaniem skarżącego EBC ma tendencję do przedstawiania Grupy jako neutralnego organu, w którym mędrcy wymieniają się abstrakcyjnymi teoriami. Zdaniem skarżącego nie jest to prawdą. Według skarżącego Grupa Trzydziestu jest raczej klubem, który ma ambicje ukierunkowania debaty na temat regulacji finansowych na całym świecie, aby wpłynąć na wyniki.

38. Podsumowując, zdaniem skarżącego Grupa Trzydziestu wykazuje wszystkie cechy „grupy lobbystycznej”: jest finansowany przez prywatne korporacje finansowe, jest zdominowany przez przedstawicieli w dużej mierze tych samych korporacji (jego osobami publicznymi są głównie osoby reprezentujące korporacje finansowe), jego celem jest formułowanie polityki i wpływanie na regulację finansową, a historycznie wiadomo, że zajmował pozycje zbliżone do pozycji korporacji finansowych. Stwierdza, że można ją również uznać za „grupę interesów” lub „klub elitarny”. Według skarżącego z pewnością nie jest to „neutralny ośrodek analityczny”.

39. Skarżący twierdzi, że gdyby EBC przedstawił opis działalności prezesa w grupie trzydziestu, mogłoby to rzucić światło na tę kwestię w taki sposób, że wyszukiwanie publicznie dostępnych informacji nie byłoby możliwe (zakładając, że EBC ma dostęp lub może uzyskać dostęp do tych szczegółowych informacji). Skarżący twierdzi jednak, że informacje, które EBC przekazuje Rzecznikowi w swojej opinii, mają ograniczoną wartość. Skarżący podkreśla, że grupa trzydziestu spotkań jest zamknięta dla publiczności. W rezultacie niewiele informacji na temat wewnętrznego funkcjonowania grupy można znaleźć w domenie publicznej. Opinia EBC nie zawiera jednak żadnych dodatkowych szczegółów na temat tego, co dzieje się w grupie trzydziestu seminariów i spotkań.

40. Skarżący zauważa, że EBC stwierdza, iż jego prezes jest związany zasadą niezależności i obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej, gdy uczestniczy w grupie trzydziestu spotkań i seminariów. Twierdzenie to jest niemożliwe do potwierdzenia, ponieważ informacje na temat wewnętrznych procedur Grupy Trzydziestu nie są dostępne.

41. Skarżący przyznaje, że prezes EBC musi być na bieżąco informowany i pozostawać w kontakcie z innymi bankami centralnymi oraz omawiać kwestie istotne dla banków i instytucji finansowych. Wybór środowiska i okoliczności takiej wymiany poglądów jest jednak bardzo istotny. Fakt, że EBC organizuje również konferencje i seminaria, nie zmienia znaczenia członkostwa w Grupie Trzydziestu.

42. Skarżący zauważa, że we wcześniejszym piśmie EBC stwierdził, że „udział Draghiego w Grupie Trzydziestu odbywa się we własnym imieniu, na zaproszenie”. Zauważa, że w opinii EBC nie ma o tym żadnej wzmianki, co sugeruje, że członkostwo w Grupie Trzydziestu jest „niezbędne do prawidłowego wykonywania mandatu EBC”.

43. Jeśli chodzi o zasady etyczne, skarżący zauważa, że Rzecznik zwrócił się do EBC o uwzględnienie dwóch odrębnych międzynarodowych wytycznych w zakresie etyki. Mając to na uwadze, skarżący zauważa, że opinia EBC jest niezwykle krótka i zawiera tylko trzy uwagi: Pierwsza uwaga brzmi: „W celu właściwego wykonywania mandatu EBC konieczne jest, aby prezes EBC prowadził regularną wymianę poglądów z przedstawicielami globalnego środowiska gospodarczego i finansowego, w którym działa EBC”. W tym kontekście EBC odsyła do art. 3 ust. 4 Kodeksu postępowania członków Rady Prezesów, który stanowi: „Mogą oni jednak przyjmować zaproszenia na konferencje, przyjęcia lub wydarzenia kulturalne i związane z nimi imprezy rozrywkowe, w tym odpowiednią gościnność, jeżeli ich udział w wydarzeniu jest zgodny z wykonywaniem ich obowiązków jako członków Rady Prezesów. W związku z tym mogą one zaakceptować zwrot przez organizatorów kosztów podróży i zakwaterowania proporcjonalnych do czasu trwania ich zobowiązania, z wyjątkiem sytuacji, gdy organizatorzy są instytucjami podlegającymi ich nadzorowi. W szczególności członkowie Rady Prezesów powinni zachować szczególną ostrożność w odniesieniu do indywidualnych zaproszeń. Zasady te powinny mieć zastosowanie w równym stopniu do ich małżonków lub partnerów, jeżeli zaproszenia są również skierowane do nich i jeżeli ich uczestnictwo jest zgodne z przyjętym na szczeblu międzynarodowym zwyczajem”. EBC odwołuje się również do art. 3 Dodatkowego kodeksu kryteriów etycznych dla członków Zarządu EBC. Artykuł zatytułowany „Przyjmowanie zaproszeń” brzmi: „Członkowie Zarządu, pamiętając o obowiązku poszanowania zasady niezależności i unikania konfliktu interesów, mogą przyjmować zaproszenia na konferencje, przyjęcia lub wydarzenia kulturalne i związane z nimi imprezy rozrywkowe, w tym odpowiednią gościnność, jeżeli ich udział w wydarzeniu jest zgodny z wykonywaniem ich obowiązków lub leży w interesie EBC. W związku z tym mogą one zaakceptować uiszczenie przez organizatorów kosztów podróży i zakwaterowania proporcjonalnych do czasu trwania ich zobowiązania. W szczególności członkowie Rady Wykonawczej mogą przyjmować zaproszenia na wydarzenia, w których uczestniczy wielu uczestników, przy czym powinni zachować szczególną ostrożność w odniesieniu do indywidualnych zaproszeń. Wszelkie honoraria, które mogą być przyjmowane przez członków Zarządu za wykłady i przemówienia wygłaszane w ramach pełnienia obowiązków służbowych, są wykorzystywane przez EBC na cele charytatywne”. Skarżący twierdzi, że chociaż w obu artykułach podkreślono, że członkowie Zarządu EBC mogą przyjmować zaproszenia, nie oznacza to, że udział w grupie trzydziestu jest zgodny z obowiązkami prezesa lub interesem EBC, ani nie oznacza, że zachowano należytą ostrożność w odniesieniu do zasady niezależności i potrzeby unikania konfliktu interesów. W tym względzie skarżący twierdzi, że EBC nigdy nie dokonał dogłębnej oceny grupy trzydziestu.

44. Skarżący twierdzi, że konflikt interesów może opierać się na „domniemanej lojalności” wobec organizacji.

45. Skarżący zauważa również, że pomimo obecnej skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich i dość szerokiego zasięgu w prasie, członkostwo prezesa EBC w Grupie Trzydziestu nadal nie jest wyświetlane w jego życiorysie na stronie internetowej EBC.

46. W uwagach końcowych skarżący wskazuje, że absolutnie konieczne jest, aby kierownictwo EBC w ogólności, a prezes w szczególności, nie mogło być nawet podejrzewane o bycie pod niewłaściwym wpływem lobby finansowych. Skarżący jest zdania, że członkostwo prezesa EBC w Grupie Trzydziestu jest powodem do niepokoju. Uważa, że EBC nie potraktował poważnie podstawowych zasad traktatów UE ani zasad etycznych. Niezależność EBC może zostać podważona, jeśli na przykład kwestie polityczne są rozstrzygane w ramach grupy trzydziestu. Reputacja EBC może zostać naruszona, jeżeli na przykład rzecznicy Grupy Trzydziestu bezpośrednio lub pośrednio zasugerują, że prezes EBC popiera propozycje popierane przez sektor prywatny. Skarżący dodaje, że konflikt interesów (pozorny lub potencjalny) – pojęcie, które stanowi część ogólnej zasady zapewnienia niezależności – może również stanowić zagrożenie, jeżeli na przykład prezes zajmie stanowisko interpretowane jako lojalność wobec organizacji takiej jak grupa trzydziestu, lub jeżeli prezes będzie opowiadał się za polityką, która byłaby szczególnie korporacjom reprezentowanym w organizacji. Skarżący uważa, że opinia EBC w żaden sposób nie odnosi się do zastrzeżeń podniesionych w skardze. Skarżący uważa również, że opinia EBC potwierdza jego obawy, że EBC w żadnym momencie nie potraktował sprawy poważnie, ani przed złożeniem skargi, ani po jej złożeniu. Nie ma śladu, podkreśla, że sprawa została rozpatrzona przez urzędnika ds. etyki. Prowadzi to skarżącego do podkreślenia, że oprócz żądania, aby prezes opuścił Grupę Trzydziestu, istnieje potrzeba radykalnej poprawy wewnętrznych procedur EBC.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

47. Artykuł 130 TFUE [6] i Statut EBC [7] wymagają, aby członkowie organów decyzyjnych EBC działali niezależnie. Rzecznik zauważa, że obowiązek ten służy dwóm celom. Po pierwsze, pomaga zapewnić, aby członkowie starali się prawidłowo i w pełni wykonywać zadania i osiągać cele EBC, przyczyniając się w ten sposób do skuteczności EBC. Po drugie, spoczywający na członkach organów decyzyjnych EBC obowiązek niezależnego działania pomaga również zapewnić legitymację EBC w oczach obywateli Unii.

48. Oprócz obowiązku niezależnego działania członkowie organów decyzyjnych EBC muszą również unikać konfliktu interesów. Rzecznik podkreśla, że legitymacja EBC i UE w oczach obywateli zależy nie tylko od unikania rzeczywistych konfliktów interesów, ale także widocznych konfliktów interesów [8].

49. Rzecznik rozumie, że skarżący argumentuje, iż Grupa Trzydziestu jest „grupą interesów” reprezentującą prywatne interesy finansowe i „lobby” w celu wspierania tych prywatnych interesów finansowych. Skarżący sugeruje również, że jeśli Grupa Trzydziestu sama nie jest lobby, daje prywatnym interesom platformę do lobbowania na rzecz czołowych decydentów najważniejszych banków centralnych na świecie, w tym EBC.  Skarżący stwierdza zatem, że członkostwo w Grupie Trzydziestu jest niezgodne z rolą prezesa EBC i jego obowiązkiem zachowania niezależności.

50. Po dokładnej analizie wszystkich argumentów przedstawionych przez skarżącego Rzecznik rozumie, że skarżący opiera swoją opinię, że Grupa Trzydziestu jest grupą interesów i organizacją lobbingową, na następujących trzech głównych podstawach: skład Grupy Trzydziestu, w szczególności fakt, że niektórzy członkowie Grupy Trzydziestu obecnie pracują lub pracowali dla prywatnych banków i spółek inwestycyjnych; (ii) finansowanie grupy trzydziestu, które zdaniem skarżącego pochodzi głównie od prywatnych spółek bankowych i inwestycyjnych, oraz (iii) cele grupy trzydziestu, które zdaniem skarżącego sprzyjają interesom prywatnym i znajdują odzwierciedlenie w omawianych kwestiach oraz w sprawozdaniach sporządzanych przez grupę trzydziestu w dziedzinie polityki finansowej i gospodarczej.

51. EBC twierdzi, że Grupa Trzydziestu jest forum wymiany poglądów na temat globalnych kwestii gospodarczych i finansowych w celu pogłębienia zrozumienia międzynarodowych kwestii gospodarczych i finansowych. Grupa Trzydziestu nie jest "grupą lobbystyczną" ani "grupą interesów", której celem byłoby wpływanie na jakikolwiek proces decyzyjny w taki sposób, aby bronić prywatnych interesów.

52. Rzecznik Praw Obywatelskich rozumie, że „grupą interesów” jest grupa osób fizycznych lub prawnych mających wspólny interes w odniesieniu do kwestii merytorycznej i dążących do promowania tego wspólnego interesu za pomocą różnych środków. „Lobby” można rozumieć jako grupę interesów, która dąży do promowania swojego wspólnego interesu poprzez bezpośrednie wywieranie wpływu na osoby trzecie, w tym urzędników publicznych.

53. Rzecznik Praw Obywatelskich zbada następnie argumenty skarżącego dotyczące składu, finansowania i celów grupy trzydziestu. Rzecznik weźmie przy tym pod uwagę nie tylko uwagi skarżącego i EBC, ale także opublikowane informacje na temat grupy trzydziestu, które są dostępne na stronie internetowej tej grupy.

Skład Grupy Trzydziestu

54. Rzecznik zauważa, że w skład Grupy Trzydziestu wchodzą wybitni naukowcy specjalizujący się w dziedzinie ekonomii i finansów; wysokiej rangi politycy z doświadczeniem w dziedzinie ekonomii i finansów; działający i byli wysocy rangą członkowie banków centralnych i międzynarodowych organizacji finansowych; oraz wysokie dane liczbowe z banków prywatnych i przedsiębiorstw inwestycyjnych. Obecny skład Grupy Trzydziestu jest następujący [9]:

Paul A. Volcker (były przewodniczący Systemu Rezerwy Federalnej USA)

Jacob A. Frenkel (przewodniczący JPMorgan Chase International)

Jean-Claude Trichet (były prezes EBC; Gubernator Honorowy Banque de France)

Geoffrey L. Bell (sekretarz wykonawczy Grupy Trzydziestu; prezes Geoffrey Bell i wspólnicy; Były doradca Banku Wenezueli)

Leszek Balcerowicz (profesor, Szkoła Główna Handlowa w Warszawie; Były prezes Banku Polskiego)

Mark J. Carney (gubernator i prezes Banku Kanady; przewodniczący Rady Stabilności Finansowej; Zarząd, BIS)

Jaime Caruana (dyrektor generalny Banku Rozrachunków Międzynarodowych; Były gubernator Banco de España)

Domingo Cavallo (przewodniczący i dyrektor generalny DFC Associates, LLC; Były minister gospodarki Argentyny)

E. Gerald Corrigan (dyrektor zarządzający, Goldman Sachs Group, Inc.; Były prezes Banku Rezerwy Federalnej w Nowym Jorku)

Guillermo de la Dehesa Romero (dyrektor, Grupo Santander; Były zastępca dyrektora Banco de España)

Mario Draghi, prezes EBC

William C. Dudley (prezes, Bank Rezerwy Federalnej w Nowym Jorku; Były partner i dyrektor zarządzający Goldman Sachs)

Martin Feldstein (profesor ekonomii, Uniwersytet Harvarda)

Roger W. Ferguson, Jr. (ang.). (prezes i dyrektor generalny TIAA-CREF; Były prezes Swiss Re America Holding Corporation)

Stanley Fischer (gubernator, Bank Izraela; Były pierwszy dyrektor zarządzający Międzynarodowego Funduszu Walutowego)

Arminio Fraga Neto (partner założyciel, Gavea Investimentos; Były gubernator Banco Central do Brasil)

Gerd Häusler (dyrektor generalny, Bayerische Landesbank; Były dyrektor zarządzający i członek rady doradczej Lazard and Company)

Philipp Hildebrand (starszy pracownik naukowy, Blavatnik School of Government, Uniwersytet Oksfordzki; Były przewodniczący Rady Zarządzającej Szwajcarskiego Banku Narodowego)

Mervyn King (gubernator, Bank Anglii)

Paul Krugman (profesor ekonomii, Uniwersytet Princeton)

Guillermo Ortiz (przewodniczący Grupo Financiero Banorte; Były gubernator Banco de Mexico; Prezes Zarządu, Bank Rozrachunków Międzynarodowych)

Raghuram G. Rajan (profesor ekonomii, Chicago Booth School of Business; Doradca ekonomiczny premiera Indii)

Kenneth Rogoff (profesor polityki publicznej i ekonomii, Harvard; Były główny ekonomista Międzynarodowego Funduszu Walutowego)

Tharman Shanmugaratnam (wicepremier i minister finansów i siły roboczej, Singapur; Prezes Urzędu Monetarnego Singapuru)

Masaaki Shirakawa (gubernator, Bank Japonii; (były profesor, Szkoła Rządu Uniwersytetu w Kioto)

Lawrence Summers (profesor na Uniwersytecie Harvarda; Były dyrektor Krajowej Rady Gospodarczej; były prezydent Uniwersytetu Harvarda; były sekretarz skarbu USA)

Lord Adair Turner (przewodniczący Financial Services Authority; Izba Lordów (Zjednoczone Królestwo)

David Walker (starszy doradca, Morgan Stanley International, Inc.; Były przewodniczący Rady Papierów Wartościowych i Inwestycji)

Axel A. Weber (przewodniczący, UBS)

Yutaka Yamaguchi (były zastępca prezesa Banku Japonii)

Ernesto Zedillo (dyrektor Yale Center for the Study of Globalization, Uniwersytet Yale; Były prezydent Meksyku)

Zhou Xiaochuan (gubernator, Ludowy Bank Chin; Były prezes Chińskiego Banku Budownictwa; były zastępca ministra handlu)

Abdlatif Al-Hamad (starszy członek) (przewodniczący Arabskiego Funduszu Rozwoju Gospodarczego; Były minister finansów i planowania, Kuwejt).

55. Z badania wynika, że ponad połowa z 38 członków to obecni lub byli wysocy rangą urzędnicy instytucji publicznych, a mianowicie banków centralnych, organów nadzoru finansowego i międzynarodowych publicznych organów finansowych, podczas gdy obecnie mniej niż jedna trzecia pracuje dla przedsiębiorstw prywatnych.

56. W świetle ogromnego zróżnicowania składu Grupy Trzydziestu Rzecznik uważa, że nie można stwierdzić na podstawie samego jej składu, że Grupa Trzydziestu jest lobby lub grupą interesów podzielającą „wspólny interes”, który mógłby zagrozić niezależności EBC.

Finansowanie Grupy Trzydziestu

57. Skarżący twierdzi, że sposób finansowania Grupy Trzydziestu dowodzi, że Grupa jest inicjatywą promowaną przez prywatny sektor finansowy. Skarżący kładzie nacisk na fakt, że 45 z 79 podmiotów wnoszących wkład finansowy do grupy to przedsiębiorstwa finansowe lub grupy lobbystów bankowych.

58. Rzecznik przeanalizował sprawozdanie roczne Grupy Trzydziestu (dostępne na jej stronie internetowej) i odnotowuje, co następuje: Grupa jest wspierana przez banki, korporacje pozabankowe, banki centralne, osoby fizyczne oraz, w przypadku konkretnych projektów, fundacje. Całkowity przychód wyniósł 646 965 USD w roku budżetowym 2010 i 618 509 USD w roku budżetowym 2011. Z tych dochodów 619 547 USD pochodziło ze składek w 2010 r., a 597 501 USD ze składek w 2011 r. Pozyskuje również niewielkie kwoty ze sprzedaży drukowanych egzemplarzy opracowań naukowych, które produkuje (kopie elektroniczne są dostępne bezpłatnie na stronie internetowej Grupy Trzydziestu [10]).

59. W latach podatkowych 2010 i 2011 składkami na rzecz Grupy Trzydziestu byli:

Absa Group Ltd

Gavea Investimentos

AIG, Inc. (ang.)

Goldman Sachs i spółka

Arabski Fundusz Rozwoju Gospodarczego i Społecznego

Międzynarodowy Bank Zatoki Perskiej

Asociación Española de Banca

Toyoo Gyohten

Narodowy Bank Austrii

Urząd Monetarny Hongkongu

Banca d’Italia

HSBC Holdings Plc.

Banco Central de Chile

Stowarzyszenie Banków Indyjskich

Banco de Galacia

Itau Unibanco

Banco de Portugal

Japońska agencja ratingowa

Banco Mercantil

JPMorgan Chase International

Banco Sabadell

Fundacja Kaufmana

Banco Santander

LCH Clearnet Group Limited

Bank Hapoalim

Mizuho Financial Group Inc

Bank Leumi le-Israel BM

Urząd Monetarny Singapuru

Bank Azji Wschodniej, Ltd.

zarządzania kapitałem Moore

Bank Nowej Szkocji

Morgan Stanley & Co., Stany Zjednoczone

Bank of Tokyo Mitsubishi UFJ

Narodowy Bank Węgier

BANKIA

Grupa Olayan

Banque Centrale du Luxembourg

Fundacja Społeczeństwa Otwartego

Banque de France

Ludowy Bank Chin

Barclays

Bank Rezerw Australii

BMCE Bank

Bank Rezerw Indii

BM & amp; F Bovespa

Peter Roth

BNP Paribas

Royal Bank of Scotland

Brevan Howard

Thomas Russo

Brown Brothers Harriman & Co.

Sella Holding Banca

Caxton Associates

Singapore Government Investment Corporation

Central Bank and Financial Services Authority of Ireland

Zarządzanie funduszem Sorosa

Bank Centralny Barbadosu

Standard & Poor’s

Bank Centralny Malty

Sullivan i Cromwellowie

Bank Centralny Jordanii

Sveriges Riksbank

CIB Bank Ltd

Szwajcarski Bank Narodowy

Citicorp

Szwajcarski Re

Commonwealth Bank of Australia

TEMASEK

Credit Suisse

Fundacja Challenger

Narodowy Bank Danii

Tudor Investment

Fundacja Debsa

UBS

Deutsche Bank AG

UniCredito włoski

Urząd ds. Usług Finansowych w Dubaju

Fundacja Whitehead

Roger Ferguson

 

60. Grupa Trzydziestu otrzymała również świadczenia rzeczowe (np. zakwaterowanie, udogodnienia na spotkania …) w latach 2010 i 2011 od:

Arabski Fundusz Rozwoju Gospodarczego i Społecznego

Bank Al Maghrib

Davis Polk &Wardwell, LLP

Bank Rezerwy Federalnej w Nowym Jorku

Międzyamerykański Bank Rozwoju

JPMorgan Chase

Morgan Stanley

Marokańskie Stowarzyszenie Bankowców

Prezydenci Konfederacji Szwajcarskiej

Szwajcarskie Stowarzyszenie Bankowców

Szwajcarski Bank Narodowy

Sieci gobelinowe

TIAA-CREF

61. Rzecznik zwraca przede wszystkim uwagę na dużą różnorodność podmiotów wnoszących wkład w prace Grupy Trzydziestu. Podmiotami wnoszącymi wkłady pieniężne i rzeczowe są banki prywatne i zakłady ubezpieczeń, przedsiębiorstwa inwestycyjne, fundacje nienastawione na zysk, osoby fizyczne i organy publiczne, takie jak krajowe banki centralne i międzynarodowe publiczne organy finansowe.

62. Jest tak, że spośród 88 podmiotów wnoszących wkłady (łącznie wnoszących wkłady pieniężne i wkłady rzeczowe) nieco ponad połowa to banki prywatne lub stowarzyszenia bankowe, zakłady ubezpieczeń lub przedsiębiorstwa inwestycyjne. Istotne jest jednak, że prawie jedną trzecią stanowią organy publiczne [11], w tym wiele krajowych banków centralnych państw członkowskich UE. Rzecznik uważa, że nieprzekonujące jest sugerowanie, że tak wiele różnych organów sektora publicznego, w tym niektóre krajowe banki centralne UE, uznałoby za uzasadnione wniesienie wkładu do Grupy Trzydziestu, gdyby w rzeczywistości była to „inicjatywa promowana przez prywatne podmioty sektora finansowego w celu wspierania ich interesów”.

63. W związku z powyższym Rzecznik nie uważa, aby sposób finansowania Grupy Trzydziestu potwierdzał argument skarżącego, że Grupa Trzydziestu jest inicjatywą promowaną przez prywatne podmioty sektora finansowego w celu wspierania ich interesów.

Cele Grupy Trzydziestu

64. Skarżący twierdzi, że cele Grupy Trzydziestu znajdują odzwierciedlenie w omawianych przez nią zagadnieniach i sporządzanych przez nią sprawozdaniach w dziedzinie polityki finansowej i gospodarczej. Określono w nim również sprawozdania grupy jako „partyjne”. Zdaniem skarżącego cele grupy sprzyjają interesom prywatnym.

65. Zgodnie z opinią EBC skierowaną do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich posiedzenia plenarne Grupy Trzydziestu obejmują dyskusję na temat międzynarodowych perspektyw gospodarczych na kolejne 12–24 miesiące, podczas gdy ewolucja rynków finansowych stała się również punktem centralnym. W 2010 i 2011 r. debaty plenarne koncentrowały się na naprawie gospodarek po kryzysie finansowym, przyczynach i skutkach kryzysu, wnioskach, jakie należy wyciągnąć, pozostałych wyzwaniach oraz wpływie reform finansowych i regulacyjnych na sektor bankowy. Posiedzenia plenarne dotyczyły również rozwoju sytuacji w gospodarkach wschodzących, problemów stojących przed międzynarodowym systemem walutowym oraz zagrożeń geopolitycznych.

66. Rzecznik dokładnie przeanalizował publicznie dostępne informacje na stronie internetowej Grupy Trzydziestu [12]. Informacje te potwierdzają, że takie kwestie były rzeczywiście przedmiotem wyżej wymienionych posiedzeń plenarnych. Rzecznik Praw Obywatelskich jest zdania, że takie kwestie są w oczywisty sposób istotne dla pracy EBC i że uzasadnione jest, aby EBC uznał za stosowne zaangażowanie się w debatę na temat tych kwestii.

67. Ponadto przegląd prelegentów na sesjach plenarnych, które odbyły się w 2010 i 2011 r., wskazuje, że poglądy wyrażone w powyższych kwestiach były bardzo zróżnicowane. Spośród 17 prelegentów grupy trzydziestu posiedzeń plenarnych zorganizowanych przez Bank Al Maghrib i Arabski Fundusz Rozwoju Gospodarczego i Społecznego w dniach 27–29 maja 2010 r. 11 pracowało dla organów publicznych [13], czterech dla prywatnych organów finansowych [14], a dwóch było pracownikami akademickimi [15]. Spośród 19 prelegentów na posiedzeniu plenarnym Grupy Trzydziestu zorganizowanym przez Bank Rezerwy Federalnej w Nowym Jorku w dniach 2–4 grudnia 2010 r. 11 pracowało dla organów publicznych [16], sześciu pracowało dla prywatnych organów finansowych [17], a dwóch było pracownikami naukowymi [18]: Spośród 19 prelegentów na posiedzeniu plenarnym grupy trzydziestu, którego gospodarzem był Szwajcarski Bank Narodowy w dniach 26–28 maja 2011 r., 12 pracowało dla organów publicznych [19], czterech dla prywatnych organów finansowych [20], a trzech było pracownikami naukowymi [21].

68. EBC wskazał, że Grupa Trzydziestu organizuje również "Międzynarodowe Seminaria Bankowe". Rzecznik dokładnie przeanalizował programy międzynarodowych seminariów bankowych na lata 2009 i 2010, które są publicznie dostępne w sprawozdaniu rocznym Grupy Trzydziestu.

69. Międzynarodowe seminarium bankowe, którego gospodarzem był Bank Centralny Turcji w dniu 5 października 2009 r., miało następującą agendę i prelegentów:

Temat 1: Zielone ujęcia: Jak energiczny i zrównoważony?

Prelegenci

John Lipsky, pierwszy zastępca dyrektora zarządzającego, Międzynarodowy Fundusz Walutowy

Europa, Jean-Claude Trichet, (ówczesny) prezes Europejskiego Banku Centralnego

Japonia, Masaaki Shirakawa Gubernator, Bank Japonii

Turcja, Durmu Yilmaz, prezes, Bank Centralny Turcji

Temat 2: Koordynacja międzynarodowej polityki finansowej i regulacyjnej

Mervyn King, prezes Banku Anglii

Sheila C. Bair, przewodnicząca Federal Deposit Insurance Corporation

Perspektywa, Mario Draghi, (ówczesny) prezes Banca D’Italia, (ówczesny) przewodniczący Rady Stabilności Finansowej

Perspektywa, Jaime Caruana, dyrektor generalny, Bank Rozrachunków Międzynarodowych

Temat 3: Obawy rynków wschodzących

Duvvuri Subbarao, prezes Banku Rezerw Indii

Henrique de Campos Meirelles, prezes Banku Brazylii.

70. W dniu 10 października 2010 r. Międzynarodowe Seminarium Bankowe było gospodarzem Międzyamerykańskiego Banku Rozwoju i miało następującą agendę i prelegentów:

Temat 1. Globalne perspektywy gospodarcze: Ciągle nadciągają burze?

Prelegenci

Ben S. Bernanke, prezes Systemu Rezerwy Federalnej

Jean-Claude Trichet, (ówczesny) prezes Europejskiego Banku Centralnego

Mervyn King, prezes Banku Anglii

Temat 2: Alternatywne motory wzrostu gospodarczego

Prelegenci

Zhou Xiaochuan, prezes Ludowego Banku Chin

Montek Ahluwalia, zastępca komisarza ds. planowania, Indie

Luis Alberto Moreno, prezes Międzyamerykańskiego Banku Rozwoju

Robert Zoellick, prezes Banku Światowego

Temat 3: Reforma finansowa: Czy już tam jesteśmy?

Prelegenci

Paul A. Volcker, przewodniczący rady doradczej ds. naprawy gospodarczej

Mario Draghi, (ówczesny) prezes Banca D’Italia, (ówczesny) przewodniczący Rady Stabilności Finansowej

Philipp Hildebrand, prezes Szwajcarskiego Banku Narodowego.

71. Rzecznik jest zdania, że kwestie omawiane na obu międzynarodowych seminariach bankowych, o których mowa powyżej, mają oczywiste znaczenie dla pracy EBC i że EBC mógłby racjonalnie uznać za stosowne, aby jego prezes zaangażował się w debatę na te tematy. Ponadto przegląd prelegentów podczas tych międzynarodowych seminariów bankowych wskazuje, że poglądy na powyższe kwestie były bardzo zróżnicowane. Jeśli chodzi o seminarium w 2009 r., Rzecznik zwraca uwagę na fakt, że spośród dziewięciu prelegentów ośmiu pracowało dla organów publicznych, a tylko jeden dla prywatnego organu finansowego. W odniesieniu do seminarium w 2010 r. Rzecznik zauważa, że wszystkich 10 prelegentów pracowało dla organów publicznych.

72. Rzecznik jest zdania, że porządki obrad i różnorodność mówców na posiedzeniach plenarnych i seminariach Grupy Trzydziestu prowadzą do wniosku, że grupę jako taką należy uznać za forum dyskusyjne, a nie za grupę interesu lub lobby mające na celu promowanie interesów prywatnych.

73. W świetle ustaleń przedstawionych w pkt 56, 63 i 72 powyżej Rzecznik nie uważa, aby można było podtrzymać argumenty skarżącego dotyczące charakteru grupy 30.

74. Skarżący przedstawia również argumenty dotyczące tego, co uważa za ryzyko utożsamienia prezesa, a tym samym EBC, ze sprawozdaniami opublikowanymi przez Grupę Trzydziestu, co zagroziłoby niezależności EBC.

75. Rzecznik zauważa, że sprawozdania są sporządzane przez poszczególnych członków Grupy Trzydziestu i publikowane we własnym imieniu lub przez grupy robocze. Każde sprawozdanie sporządzone przez osobę fizyczną zawiera następujące oświadczenie: "Poglądy wyrażone w tym artykule są poglądami autora i niekoniecznie reprezentują poglądy Grupy Trzydziestu". Każde sprawozdanie sporządzone przez grupę roboczą zawiera następujące oświadczenie: „Poglądy wyrażone w niniejszym dokumencie są poglądami grupy roboczej ds. [tytuł sprawozdania] i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy wszystkich poszczególnych członków grupy trzydziestu”. W związku z tym nie ma wymogu, aby inni członkowie grupy trzydziestu zgadzali się z poglądami konkretnej osoby lub grupy roboczej. W związku z tym sprawozdania sporządzane przez inne osoby lub przez grupy robocze, w których prezes EBC nie uczestniczył, w żaden sposób nie ograniczają niezależności prezesa EBC.

76. Chociaż wydaje się, że obecny prezes EBC nie uczestniczył w sporządzaniu żadnego sprawozdania przez Grupę Trzydziestu od czasu mianowania go członkiem EBC, uczynił to jego poprzednik. Jak wskazuje skarżący (zob. pkt 34 powyżej), opublikowane w październiku 2009 r. sprawozdanie dotyczące reformy Międzynarodowego Funduszu Walutowego zostało sporządzone przez grupę roboczą, której członkiem był pan Trichet, ówczesny prezes EBC [22]. Ponadto opinia EBC wyraźnie wskazuje (zob. pkt 23 powyżej), że prezes EBC może w przyszłości uczestniczyć w grupach analitycznych.

77. Rzecznik zauważa, że praktyką Grupy Trzydziestu jest wskazywanie w sprawozdaniach, że członkowie uczestniczą „w charakterze indywidualnym”, oraz że wyrażone poglądy niekoniecznie odzwierciedlają poglądy instytucji, z którymi członkowie są powiązani. Zdaniem Rzecznika EBC nie mógł racjonalnie oczekiwać, że obywatele i inne zainteresowane strony uznają takie oświadczenie za wiarygodne, jeżeli przedmiot sprawozdania dotyczył obszarów odpowiedzialności EBC [23]. Zdaniem Rzecznik wszystkie oświadczenia członków organów decyzyjnych EBC dotyczące obszarów odpowiedzialności EBC oraz wszystkie działania członków organów decyzyjnych EBC dotyczące obszarów odpowiedzialności EBC będą miały wpływ, w oczach obywateli Unii i innych zainteresowanych stron, na sposób postrzegania EBC, nawet jeśli autor oświadczenia lub działania stwierdzi, że działa prywatnie.

78. Rzecznik Praw Obywatelskich nie ma powodu wątpić, że rozważając ewentualny udział członków jego organów decyzyjnych w grupach analitycznych i ewentualne zatwierdzanie sprawozdań publikowanych przez Grupę Trzydziestu lub jakikolwiek inny podmiot, EBC należycie uwzględni potrzebę zapewnienia nie tylko ochrony jego interesów instytucjonalnych, ale także podstawowego interesu UE jako całości, aby EBC był postrzegany w oczach obywateli jako działający zgodnie z prawem.

79. Skarżący wyraża ponadto obawy, że sam udział prezesa EBC w grupie trzydziestu debat i seminariów naraziłby go na nadmierny wpływ indywidualnych interesów sektora prywatnego. Podsumowując, skarżący wydaje się sugerować, że nawet jeśli Grupa Trzydziestu sama nie jest lobbystem, daje prywatnym interesom platformę do lobbowania na rzecz czołowych decydentów najważniejszych banków centralnych na świecie, w tym EBC.

80. EBC podnosi, że co do zasady konieczne jest, aby prezes EBC odbywał regularne spotkania i wymieniał poglądy z przedstawicielami wysokiego szczebla sektora publicznego i prywatnego, ponieważ takie spotkania i wymiany stanowią bardzo cenne źródło informacji z pierwszej ręki na temat zmian w globalnym otoczeniu gospodarczym i finansowym, w którym działa EBC, i umożliwiają mu wypracowanie świadomego obrazu tego otoczenia. Spotkania te zapewniają również EBC kanał komunikacji na temat jego środków z zakresu polityki.

81. Rzecznik Praw Obywatelskich jest zdania, że członkowie organów decyzyjnych EBC mają prawo angażować się w odpowiednią debatę publiczną i prywatną na temat kwestii mających znaczenie dla pracy EBC. Zaangażowanie w debatę pozwala EBC wyjaśniać i uzasadniać swoje działania zainteresowanym stronom, w tym obywatelom. Taka debata pomaga również EBC w gromadzeniu i zrozumieniu informacji i perspektyw dotyczących kwestii gospodarczych i finansowych mających znaczenie dla jego pracy, co pozwala mu lepiej wypełniać swoją rolę i osiągać swoje cele. Zatem co do zasady jest słuszne, a nawet konieczne, aby członkowie organów decyzyjnych EBC uczestniczyli w odpowiednich forach dyskusyjnych.

82. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa, że art. 11 Traktatu o Unii Europejskiej stanowi, że:

„1. Instytucje, za pomocą odpowiednich środków, umożliwiają obywatelom i stowarzyszeniom przedstawicielskim wypowiadanie się i publiczną wymianę poglądów we wszystkich obszarach działania Unii.

2. Instytucje utrzymują otwarty, przejrzysty i regularny dialog ze stowarzyszeniami przedstawicielskimi i społeczeństwem obywatelskim.” (podkreślenie dodane)

Zdaniem Rzecznik obowiązek prowadzenia „otwartego” dialogu ze społeczeństwem obywatelskim oznacza również, że dialog ten powinien być wyważony, dając różnym rozmówcom odpowiednią możliwość przedyskutowania kwestii istotnych dla pracy EBC. Uwaga ta nie oznacza, że członkowie organów decyzyjnych EBC powinni dążyć wyłącznie do współpracy z tymi grupami społeczeństwa obywatelskiego, które wewnętrznie obejmują całą różnorodność poglądów na kwestie istotne dla pracy EBC. W rzeczywistości jest mało prawdopodobne, aby takie wszechogarniające grupy istniały. Oznacza to raczej, że należy podjąć wysiłki w celu omówienia prac EBC na różnych forach, oprócz omawiania prac EBC w kontekście podmiotów takich jak Grupa Trzydziestu. Rzecznik zauważa, że EBC uznaje tę zasadę i stosuje ją, organizując liczne seminaria na tematy związane z jego pracą.

83. Rzecznik zgadza się ze skarżącym, że jest prawdopodobne, iż niektórzy członkowie Grupy Trzydziestu, biorąc udział w jej debatach i seminariach, starają się promować interesy organizacji, dla których pracują [24]. Rzecznik zauważa jednak, że domyślną cechą wszystkich debat prowadzonych przez prezesa EBC jest to, że rozmówcy będą starali się przekonać go o słuszności swoich poglądów. I na odwrót. W istocie nie byłoby nic niewłaściwego w tym, że prezes EBC, biorąc udział w grupie trzydziestu działań promujących interesy EBC i UE, (z należytym uwzględnieniem konieczności zachowania tajemnicy zawodowej [25]) przedstawiałby EBC poglądy w kwestiach związanych z jego rolą, dążył do przekonania innych decydentów i zainteresowanych stron co do zasadności poglądów prezentowanych przez EBC i uzyskiwania przydatnych informacji dla EBC. Nic nie wskazuje na to, że taka debata zagroziłaby niezależności i integralności EBC lub jego prezesa. Przyjmując ten pogląd, Rzecznik należycie uwzględnia różnorodność składu Grupy Trzydziestu oraz tematykę niedawnych sesji plenarnych i seminariów (zob. pkt 65-73 powyżej).

84. Skarżący twierdzi ponadto, że debaty te nie są przejrzyste w tym sensie, że są prowadzone za „zamkniętymi drzwiami” i że ich treść nie jest publiczna. Podnosi ona również, że EBC nie podał do wiadomości publicznej informacji o członkostwie jego prezesa w Grupie Trzydziestu.

85. Rzecznik Praw Obywatelskich podkreśla, że przejrzystość odgrywa kluczową rolę w promowaniu zaufania obywateli do właściwego funkcjonowania UE i jej instytucji. W szczególności przejrzystość odgrywa ważną rolę w promowaniu zaufania obywateli, że decydenci działają niezależnie i bez konfliktu interesów, który mógłby zniekształcić ich osąd.

86. Rzecznik Praw Obywatelskich jest zdania, że w przypadku gdy prezes EBC uczestniczy w posiedzeniu, cel posiedzenia, tożsamość pozostałych uczestników oraz omawiane tematy należy zwykle traktować jako informacje publiczne, chyba że istnieje uzasadniony powód do zachowania poufności, taki jak potrzeba ochrony interesu publicznego w odniesieniu do polityki finansowej, pieniężnej lub gospodarczej UE lub państwa członkowskiego [26]. Rzecznik zauważa w tym względzie, że strona internetowa Grupy Trzydziestu wydaje się zawierać co najmniej podstawowe informacje, o których mowa powyżej.

87. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa również, że art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej obejmuje prawo do zwracania się pisemnie do którejkolwiek z instytucji i do uzyskania odpowiedzi. Obywatele mają zatem możliwość zwrócenia się do EBC o dodatkowe informacje dotyczące każdej konkretnej grupy trzydziestu spotkań, w których uczestniczy prezes EBC.

88. Rzecznik zauważa również, że członkostwo przewodniczącego w Grupie Trzydziestu nigdy nie było tajemnicą, ponieważ zostało opublikowane na stronie internetowej Grupy. Rzecznik uważa jednak, że zgodnie z zasadą przejrzystości upublicznienie przez EBC na jego własnej stronie internetowej faktu, że jego prezes jest członkiem Grupy Trzydziestu, byłoby również zgodne z zasadą przejrzystości. Ponadto prima facie wydaje się, że nie ma żadnego uzasadnionego powodu, dla którego nie można by tego zrobić poprzez umieszczenie informacji w życiorysie prezesa (obecna wersja jego życiorysu informuje obywateli nie tylko o wykształceniu i wcześniejszej karierze prezesa (w tym o jego pracy w Goldman Sachs), ale także o tym, że jest on członkiem rady nadzorczej Instytutu Studiów Zaawansowanych Princeton [27]). Rzecznik Praw Obywatelskich zgłosi odpowiednio kolejną uwagę.

89. Skarżący zwraca ponadto uwagę na fakt, że dodatkowy kodeks kryteriów etycznych dla członków Zarządu EBC stanowi, że członkowie Zarządu powinni konsultować się z urzędnikiem ds. etyki w przypadku wątpliwości dotyczących zaproszeń do udziału w wydarzeniach organizowanych przez osoby trzecie. Skarżący krytykuje fakt, że prezes EBC najwyraźniej nie przeprowadził takich konsultacji w odniesieniu do swojego członkostwa w grupie trzydziestu. Rzecznik Praw Obywatelskich podkreśla znaczenie pełnego przestrzegania zasad etycznych EBC). Podkreśla on, że jeżeli członek organów decyzyjnych EBC ma jakiekolwiek wątpliwości co do tego, czy udział w konkretnym wydarzeniu lub organizacji może podważyć jego niezależność i uczciwość oraz niezależność i uczciwość EBC, powinien skonsultować się z urzędnikiem ds. etyki. Jednakże w niniejszej sprawie, w świetle przedstawionych powyżej dowodów, Rzecznik uważa, że prezes EBC nie miał powodów, aby uznać, że jego członkostwo w grupie trzydziestu mogłoby zagrozić jego niezależności i integralności, a także niezależności i integralności EBC.

90. Przed zakończeniem Rzecznik podkreśla, że kryzys finansowy znacznie zwiększył publiczną widoczność EBC i oczekiwania opinii publicznej co do jego roli. Ponadto Rzecznik zauważa, że w przyszłości prawdopodobnie EBC zostaną powierzone dalsze obowiązki, w szczególności w odniesieniu do nadzoru nad bankami. Zmiany te oznaczają, że nie tylko EBC, ale cała UE ma żywotny interes w zapewnieniu dalszej poprawy jakości komunikacji EBC ze społeczeństwem. Rzecznik Praw Obywatelskich zwróci również uwagę na ten temat.

91. W swojej opinii skierowanej do Rzecznika w sprawie niniejszej skargi EBC przedstawił szczegółowe wyjaśnienie dotyczące charakteru Grupy Trzydziestu i powodów, dla których uważa za stosowne, aby jej prezes był jej członkiem. Natomiast gdy skarżący po raz pierwszy skontaktował się z EBC, jego odpowiedź była niejasna i defensywna. Rzecznik uważa zatem, że skarżący miał pełne uzasadnienie, nie akceptując pierwotnej odpowiedzi EBC, a w rzeczywistości wykonywał służbę publiczną, zwracając się do Rzecznika i tym samym dając EBC drugą możliwość wyjaśnienia sprawy.

92. W odniesieniu do zarzutu skarżącego, że członkostwo prezesa EBC w Grupie Trzydziestu jest niezgodne z niezależnością, reputacją i uczciwością EBC, Rzecznik uważa, z powodów wyjaśnionych powyżej, że zarzut ten nie jest uzasadniony. W związku z tym Rzecznik nie ma podstaw do zajęcia stanowiska w odniesieniu do skargi skarżącego. Rzecznik zamyka zatem dochodzenie stwierdzeniem braku niewłaściwego administrowania.

B. Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka je następującym wnioskiem:

Zarzut, że członkostwo prezesa EBC w Grupie Trzydziestu jest niezgodne z niezależnością, reputacją i uczciwością EBC, nie jest uzasadniony. W związku z tym Rzecznik nie stwierdza niewłaściwego administrowania przez EBC w tym zakresie.

Skarżący i EBC zostaną poinformowani o tej decyzji.

Dalsze uwagi

1. Rzecznik sugeruje, aby EBC zamieścił na swojej stronie internetowej informację, że jego prezes jest członkiem Grupy Trzydziestu. Można tego dokonać poprzez dodanie informacji do życiorysu przewodniczącego.

2. W świetle zwiększonych obowiązków i widoczności publicznej Rzecznik zachęca EBC do podjęcia kroków w celu dalszego podnoszenia jakości komunikacji ze społeczeństwem.

 

P. Nikiforos Diamandouros

Sporządzono w Strasburgu dnia 1 lutego 2013 r.


[1] Strona internetowa CEO opisuje CEO jako "grupę badawczą i kampanijną pracującą nad ujawnieniem i kwestionowaniem uprzywilejowanego dostępu i wpływów, z których korzystają korporacje i ich grupy lobbystyczne w kształtowaniu polityki UE".

[2] Strona internetowa "Grupy Trzydziestu" to www.group30.org

[3] Europejski System Banków Centralnych.

[4] www.group30.org/images/PDF/ReportPDFs/G30AnnualReport20102011.pdf

[5] www.group30.org/images/PDF/ReportPDFs/G30AnnualReport20102011.pdf

[6] Artykuł 130 TFUE ma następujące brzmienie:

„Podczas wykonywania uprawnień oraz zadań i obowiązków powierzonych im na mocy Traktatów i Statutu ESBC i EBC ani Europejski Bank Centralny, ani krajowy bank centralny, ani żaden członek ich organów decyzyjnych nie zwracają się o instrukcje ani ich nie przyjmują od instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii, od żadnego rządu państwa członkowskiego ani od żadnego innego organu [...]”.

[7] Artykuł 7 Statutu EBC nosi tytuł "Niezależność". Stwierdza się w nim, że:

„Zgodnie z artykułem 130 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, wykonując uprawnienia oraz zadania i obowiązki powierzone im na mocy Traktatów i niniejszego Statutu, ani EBC, ani krajowy bank centralny, ani żaden członek ich organów decyzyjnych nie zwracają się o instrukcje ani ich nie przyjmują od instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii, od żadnego rządu państwa członkowskiego ani od żadnego innego organu …”.

[8] Można mówić o oczywistym konflikcie interesów, gdy okazuje się, że prywatne interesy urzędnika publicznego mogłyby niewłaściwie wpłynąć na wykonywanie jego obowiązków, nawet jeśli w rzeczywistości tak nie jest.

[9] Sprawdzono na stronie internetowej Grupy 30 w dniu 3 grudnia 2012 r. Wydaje się, że jest 37 "obecnych członków" i jeden "starszy członek" "Grupy 30".

[10] W 2011 roku Grupa Trzydziestu zdecydowała, że wszystkie elektroniczne kopie jej publikacji będą rozpowszechniane bezpłatnie. Grupa Trzydziestu twierdzi, że "misja" Grupy Trzydziestu byłaby wspierana przez to podejście. Utrzymuje, że czytelnictwo materiałów Grupy Trzydziestu wzrośnie w wyniku tej zmiany polityki.

[11] 28 z 88 uczestników to instytucje publiczne.

[12] Zobacz www.group30.org/images/PDF/ReportPDFs/G30AnnualReport20102011.pdf

[13] Lorenzo Bini Smaghi, Europejski Bank Centralny; Philipp Hildebrand, Szwajcarski Bank Narodowy; Guillermo Ortiz, Bank Rozrachunków Międzynarodowych; Zhu Min, Międzynarodowy Fundusz Walutowy; Abdlatif Al-Hamad, Arabski Fundusz Rozwoju Gospodarczego i Społecznego; Stanley Fischer, Bank Izraela; Ibrahim S. Dabdoub, Narodowy Bank Kuwejtu; Montek Ahluwalia, rząd Indii; Jaime Caruana, Bank Rozrachunków Międzynarodowych; William C. Dudley, Bank Rezerwy Federalnej w Nowym Jorku.

[14] Sir David Walker, Morgan Stanley International; Jacques de Larosière, BNP Paribas; Arminio Fraga Neto, Gavea Investimentos; oraz William R. Rhodes, Citigroup.

[15] Paul Krugman, Uniwersytet Princeton i Toyoo Gyohten, Instytut Międzynarodowych Spraw Monetarnych.

[16] Lawrence W. Summers, Narodowa Rada Gospodarcza Białego Domu; Janet Yellen, Rada Gubernatorów Rezerwy Federalnej; Masaaki Shirakawa, Bank Japonii; Christian Noyer, Bank Francji;

Zhou Xiaochuan, Ludowy Bank Chin; Jose de Gregorio, Bank Centralny Chile; Mark Carney, Bank Kanady; Philipp Hildebrand, Szwajcarski Bank Narodowy; Paul Tucker, Bank Anglii; William C. Dudley, Bank Rezerwy Federalnej w Nowym Jorku; oraz Lord Adair Turner, Urząd ds. Usług Finansowych.

[17] Tommaso Padoa-Schioppa, Promontory Europe E. Gerald Corrigan, Goldman Sachs Group, Inc.

Arminio Fraga Neto, Gavea Investimentos Jacques de Larosière, BNP Paribas, Roger W. Ferguson, Jr., TIAA-CREF i Jacob Frenkel, Grupa Trzydziestu.

[18] Kenneth Rogoff, Uniwersytet Harvarda i Ernesto Zedillo, Yale Center for the Study of Globalization.

Micheline Calmy-Rey, Konfederacja Szwajcarska; Mervyn King, Bank Anglii; Christian Noyer, Banque de France; Tharman Shanmugaratnam, Ministerstwo Finansów, Singapur; Zhou Xiaochuan, Ludowy Bank Chin; Jean-Claude Trichet, (ówczesny) prezes Europejskiego Banku Centralnego; Klaus Regling, Europejski Instrument Stabilności Finansowej; Abdlatif Al-Hamad, Arabski Fundusz Rozwoju Gospodarczego i Społecznego; Stanley Fischer, Bank Izraela; William C. Dudley, Bank Rezerwy Federalnej w Nowym Jorku; Jaime Caruana, Bank Rozrachunków Międzynarodowych; oraz Gerd Häusler, Bank Rezerwy Federalnej w Nowym Jorku.

[20] Guillermo Ortiz, Grupo Financiero Banorte; Jacques de Larosière, BNP Paribas; William R. Rhodes, William R. Rhodes Global Advisors oraz Arminio Fraga, Gavea Investimentos

[21] Martin Feldstein, Uniwersytet Harvarda; Eugene Rogan, Uniwersytet Oksfordzki i Toyoo Gyohten, Instytut Międzynarodowych Spraw Monetarnych.

[22] Zob. http://www.group30.org/images/PDF/GRP30_IMF09_RPT_FNL-NEW.pdf Krzysztof Trichet był obserwatorem w grupie roboczej ds. sprawozdania.

[23] Rzecznik zauważa w tym względzie, że obowiązki EBC nie obejmują na przykład reformy Międzynarodowego Funduszu Walutowego.

[24] Chociaż skarżący kładzie szczególny nacisk na rolę podmiotów sektora prywatnego w Grupie Trzydziestu, Rzecznik zauważa, że art. 130 TFUE wymaga od członków organów decyzyjnych EBC zapewnienia ich niezależności od osób trzecich, w tym od innych organów publicznych. W związku z tym równie ważne jest, aby prezes EBC nie znalazł się w sytuacji, w której znalazłby się pod nadmiernym wpływem przedstawicieli innych publicznych instytucji finansowych.

[25] Zob. art. 37 Statutu EBC, zatytułowany "Tajemnica zawodowa", który stanowi, że "Członkowie organów zarządzających oraz pracownicy EBC i krajowych banków centralnych są zobowiązani, nawet po zaprzestaniu pełnienia swoich obowiązków, do nieujawniania informacji objętych tajemnicą zawodową".

[26] Zobacz analogicznie art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 1049/2001, który stanowi, że instytucje odmawiają dostępu do dokumentu, jeżeli ujawnienie go naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do polityki finansowej, pieniężnej lub gospodarczej Wspólnoty lub państwa członkowskiego.

[27] Zob. http://www.ecb.europa.eu/ecb/orga/decisions/html/cvdraghi.en.html (sprawdzone w dniu 11 grudnia 2012 r.).

Co sądzisz o tym tłumaczeniu automatycznym? Podziel się z nami swoją opinią!