WSTĘP DO SKARGI

1. Skarżący jest przedstawicielem X, stowarzyszenia handlowego, które działało w imieniu jednego ze swoich członków, przedsiębiorstwa Y. Obaj mają siedzibę w państwie A Zgodnie z informacjami przekazanymi przez skarżącego Y produkuje, sprzedaje i wywozi jaja przeznaczone zarówno do spożycia przez ludzi, jak i do produkcji żywności. We wrześniu 2005 r. rodzina z kraju B zachorowała na salmonellę. Twierdzili oni, że było to spowodowane spożyciem przez nich majonezu, który został wyprodukowany przez lokalnego producenta przy użyciu jaj Y. W konsekwencji zarówno organy ds. bezpieczeństwa żywności A, jak i B wszczęły dochodzenia. W wyniku tych dochodzeń produkcja i wywóz produktów z Y zostały zawieszone. W dniu 26 września 2005 r. Agencja ds. Bezpieczeństwa Żywności A stwierdziła jednak, że źródłem ogniska choroby nie były produkty Y. Przedsiębiorstwo to samo przeprowadziło również szereg kontroli, które doprowadziły do tego samego wniosku. W październiku 2005 r. podobny incydent miał miejsce w B, w związku z czym władze zarówno A, jak i B wprowadziły nowy alarm zdrowotny. Pod koniec października władze A poświadczyły, że warunki zdrowotne Y są odpowiednie i że wydaje się, że nie ma problemów zdrowotnych związanych z jego produktami. Władze A skontaktowały się następnie ze swoimi odpowiednikami w B, przekazując im szereg analiz naukowych, które wydawały się wykazywać, że produkty Y nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzkiego. Niezależnie od tych informacji ostrzeżenie zdrowotne dotyczące jej produktów nie zostało zniesione w pkt B.

2.         W dniu 25 stycznia 2006 r. X złożyła dwie skargi do Komisji Europejskiej, twierdząc, że sposób, w jaki organy zarówno A, jak i B rozpatrzyły zarzucane Y skargi dotyczące zdrowia, był nieprawidłowy. W dniu 4 grudnia 2006 r. służby Komisji poinformowały skarżącego, że nie zamierzają wszczynać postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w związku ze sprawami i zaproponowały ich zamknięcie.

PRZEDMIOT POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO

3.         W związku ze stanowiskiem Komisji w dniu 25 maja 2007 r. skarżący złożył skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich, twierdząc, że Komisja ani nie rozpatrzyła prawidłowo jego dwóch skarg, ani nie zbadała sytuacji w zadowalający sposób. Podobnie skarżący stwierdził, że Komisja wywarła nieuzasadnioną presję na odpowiedzialne organy A, aby uniemożliwić im interweniowanie w tej sprawie.

4.         W swojej skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący przedstawił następujące zarzuty i zarzuty:

Zarzut:

Komisja nie rozpatrzyła prawidłowo jego skarg.

Na poparcie tego zarzutu skarżący argumentował, że Komisja:

a) zignorowała dokumenty przedłożone przez X, w szczególności te dotyczące przestrzegania przez Y odpowiednich norm sanitarnych w części A;

b) nie skontaktował się z organami B;

c) nie poinformował skarżącego w odpowiednim czasie o postępach w sprawie;

d) nie zwrócił się o interwencję służb odpowiedzialnych za stosowanie rozporządzenia (WE) nr 178/2002 w sprawie bezpieczeństwa żywności; oraz

e) uniemożliwiła Agencji Bezpieczeństwa Żywności w A interweniowanie w tej sprawie.

Roszczenie:

Komisja powinna ponownie rozważyć swoje stanowisko w sprawie jego skarg.

WNIOSEK

5.         Pismem z dnia 30 lipca 2007 r. Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie zarzutu i twierdzenia skarżącego, zwracając się do Komisji o przedstawienie opinii do dnia 30 listopada 2007 r. Komisja przedstawiła opinię w języku angielskim w dniu 11 grudnia 2007 r. W dniu 21 grudnia 2007 r. skarżącemu przekazano tłumaczenie na język A, który w dniu 19 lutego 2008 r. przesłał swoje uwagi na temat opinii Komisji.

ANALIZA I WNIOSKI RZECZNIKA PRAW OBYWATELSKICH

A. W przedmiocie rzekomego nieprawidłowego rozpatrzenia skarg 2006/4171 i 2006/4172 przez Komisję

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

6.         W odpowiedzi z dnia 11 grudnia 2007 r. Komisja uznała, że przedmiotowe akta skargi zostały prawidłowo rozpatrzone oraz że skarżący był regularnie informowany o prowadzonym dochodzeniu.

7.         Komisja odniosła się do formalnego rozpatrywania skarg X i kontaktów ze skarżącym. W dniu 16 stycznia 2006 r. pierwotne skargi zostały przesłane do Dyrekcji Generalnej ds. Przedsiębiorstw (DG ENTR), która następnie przekazała je do Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa (DG AGRI) w dniu 31 stycznia 2006 r., a następnie do Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów (DG SANCO) w marcu 2006 r. Skargi zostały zarejestrowane w dniu 10 lutego 2006 r. Dnia 17 lutego 2006 r. DG AGRI poinformowała skarżącego o przekazaniu jego skarg do DG ENTR. Na wniosek skarżącego skierowany do DG SANCO w dniu 14 marca 2006 r. odbyło się spotkanie. Komisja załączyła do swojej opinii kopie wszystkich rozmów ze skarżącym.

8.         W dniu 4 grudnia 2006 r. DG SANCO poinformowała skarżącego, że ponieważ nie jest możliwe udowodnienie naruszenia prawa UE, jej służby zaproponują Komisji zamknięcie obu skarg. Wyznaczono mu standardowy czterotygodniowy termin na dostarczenie wszelkich nowych informacji wykazujących, że rzeczywiście doszło do naruszenia prawa Unii. Pismem z dnia 19 grudnia 2006 r., które zostało potwierdzone w dniu 8 stycznia 2007 r., skarżący przedstawił nowe dowody we wskazanym terminie. W związku z tym postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego nie zostało zamknięte, co dało czas na zbadanie nowych elementów. Jednakże w lipcu 2007 r., po dokonaniu oceny nowych elementów, skarżący został poinformowany, że służby Komisji zaproponują zamknięcie sprawy.

9.         Jeśli chodzi o istotę sprawy, Komisja najpierw opisała stan faktyczny i sytuację prawną swoich służb. Wyjaśniła ona, że pod koniec 2005 r. przedsiębiorstwo B odmówiło przywozu jaj z przedsiębiorstwa A z powodu kilku przypadków zatrucia salmonellą spowodowanych, według władz przedsiębiorstwa B, konkretną partią jaj pochodzących z przedsiębiorstwa Y. W związku z tym władze przedsiębiorstwa B uruchomiły system wczesnego ostrzegania o niebezpiecznej żywności i paszach (RASFF). Przedsiębiorstwo Y skontaktowało się następnie z przedsiębiorstwem X, które przesłało skargę do Komisji przeciwko władzom zarówno A, jak i B. Przedsiębiorstwo X argumentowało, że ponieważ ten konkretny sektor nie jest jeszcze zharmonizowany na poziomie wspólnotowym, przedsiębiorstwo B było zobowiązane do przyjmowania jaj zgodnych z odpowiednimi przepisami w przedsiębiorstwie A. Przedsiębiorstwo X sprzeciwiło się temu, że władze przedsiębiorstwa A nie poparły roszczeń jego członka wobec władz przedsiębiorstwa B.

10.      Komisja zauważyła, że zgodnie z dokumentami załączonymi do pisma skarżącego z dnia 17 maja 2006 r. przedsiębiorstwo B zwróciło się do producentów jaj w przedsiębiorstwie A o zastosowanie wobec salmonelli takich samych procedur, jakie obowiązywały w przedsiębiorstwie B w odniesieniu do produkcji krajowej. Przedsiębiorstwo B argumentowało, że nie ma dowodów naukowych na to, że środki stosowane obecnie przez producenta w przedsiębiorstwie A były skuteczne w ochronie zdrowia publicznego. Jedyne kompleksowe badanie naukowe UE w tej sprawie wykazało, że bardzo niewielki odsetek gospodarstw w B był dotknięty chorobą, podczas gdy w A odsetek ten był ponad dziesięciokrotnie wyższy. Komisja podkreśliła, że ponieważ dziedzina ta nie została jeszcze zharmonizowana na poziomie wspólnotowym, B postanowiło zastosować zasadę ostrożności określoną w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 [1] i art. 30 Traktatu WE, który określa wyjątki od zasady swobodnego przepływu towarów. Stanowisko władz w sprawie B nie zostało zakwestionowane przez Komisję, ponieważ opierało się na tym, co Komisja uznała za odpowiednią ocenę ryzyka. Komisja przekazała to stanowisko skarżącemu w piśmie z dnia 18 lipca 2007 r.

11.      Komisja wyjaśniła ponadto, że mającym zastosowanie prawodawstwem wspólnotowym w tym przypadku jest rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 w sprawie zwalczania salmonelli i podobnych czynników [2]. Rozporządzenie wprowadza stopniowe programy zwalczania salmonelli, w których określono szereg środków monitorowania jaj. Środki te wejdą jednak w życie dopiero w grudniu 2009 r. Do tego dnia państwa członkowskie mogą stosować środki krajowe. Komisja uznała, że w świetle sytuacji prawnej i okoliczności faktycznych sprawy nie powinna kwestionować stanowiska rządu B. Zauważyła ponadto, że Agencja ds. Bezpieczeństwa Żywności w sprawie A nie zakwestionowała ani decyzji, ani działania władz B.

12.      W odniesieniu do każdego z argumentów podniesionych przez skarżącego Komisja odpowiedziała w następujący sposób.

a) Wszystkie dokumenty przedłożone przez X zostały uznane i starannie ocenione przez jej służby.

b) Komisja pozostawała w stałym kontakcie z władzami zainteresowanych państw członkowskich. W tym konkretnym przypadku stanowisko władz w sprawie B było znane służbom Komisji w wyniku pisma, które władze te przesłały skarżącemu w dniu 12 kwietnia 2006 r. Ponadto DG SANCO utrzymywała częste kontakty z organami krajowymi obu zainteresowanych państw członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia oraz innych grup roboczych.

c) Komisja działała zgodnie z obowiązującymi przepisami, w szczególności z Kodeksem dobrego postępowania administracyjnego [3] oraz komunikatem Komisji w sprawie stosunków ze skarżącym w odniesieniu do naruszeń prawa wspólnotowego [4]. Nie miała obowiązku szczegółowego informowania skarżącego o każdym działaniu podjętym w ramach trwającego dochodzenia. Zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami ma ona jedynie obowiązek informowania skarżącego o podjętych decyzjach.

d) Władze w A nie poparły roszczeń skarżącego wobec B; współpracowały zarówno z władzami B, jak i ze służbami Komisji w ramach trwającego ostrzeżenia RASSF, zgodnie z wymogami odpowiednich przepisów. Komisja zaprzeczyła również, jakoby uniemożliwiła interwencję władzom A. Skarżący rzeczywiście poinformował Komisję o charakterze dwustronnych spotkań między organami krajowymi dwóch zainteresowanych państw członkowskich. Na żadnym etapie tych dyskusji Komisja nie interweniowała.

13.      Komisja wyjaśniła również, że Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) nie mógł interweniować w tej sprawie, ponieważ, jak opisano w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002, rolą EFSA jest zapewnianie doradztwa naukowego i wsparcia instytucjom wspólnotowym i państwom członkowskim w dziedzinach, które mają wpływ na bezpieczeństwo żywności i pasz, oraz przyczynianie się do wysokiego poziomu ochrony życia i zdrowia ludzkiego w kontekście funkcjonowania rynku wewnętrznego. Zdaniem Komisji, biorąc pod uwagę dostępne informacje od dwóch zainteresowanych państw członkowskich, nie było powodu, aby zwracać się do EFSA o dodatkowe dane naukowe. W związku z tym uznano, że podstawowe badanie dotyczące występowania salmonelli przeprowadzone przez EFSA w latach 2004–2006, które było dostępne dla DG SANCO w momencie rozpatrywania skarg, dostarcza wystarczających informacji.

14.      Komisja podkreśliła, że podczas rozpatrywania dwóch skarg złożonych przez X jej służby przestrzegały kodeksu dobrego postępowania administracyjnego. Zdaniem Komisji skarżący zakwestionował zasadność swojej decyzji o niewszczynaniu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko obu państwom członkowskim. Jak przyznały sądy wspólnotowe, taka decyzja wchodzi w zakres jego uprawnień dyskrecjonalnych. Komisja twierdziła, że w obu skargach jasno wyjaśniła powody, które skłoniły ją do podjęcia decyzji o niewszczynaniu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

15.      W swoich uwagach dotyczących opinii Komisji skarżący powtórzył swoje zarzuty. Uznał on, że nie zwracając się do władz B o potwierdzenie, w jaki sposób doszły one do wniosków dotyczących Y, służby Komisji nie podjęły działań z należytą starannością.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

16.      Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa, że zgodnie z art. 211 Traktatu WE Komisja, jako "strażnik Traktatu", musi zapewnić stosowanie prawa wspólnotowego.

17.      Wykonując swoje obowiązki, Komisja bada możliwe naruszenia prawa wspólnotowego, o których dowiaduje się w dużej mierze w wyniku skarg obywateli. Jeżeli w wyniku dochodzenia Komisja uzna, że państwo członkowskie uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy Traktatu, art. 226 Traktatu WE uprawnia ją do wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko odpowiedzialnemu państwu członkowskiemu, a ostatecznie do wniesienia sprawy do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

18.      Procedury stosowane przez Komisję przy rozpatrywaniu skarg, jak również informacje przekazywane skarżącym, zostały określone w komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie stosunków ze skarżącym w związku z naruszeniami prawa wspólnotowego [5] ("komunikat"). W załączniku do komunikatu określono główne obowiązki, których z formalnego i proceduralnego punktu widzenia Komisja powinna przestrzegać przy rozpatrywaniu skarg, w szczególności w odniesieniu do rejestrowania skarg (ust. 3)[6], potwierdzania odbioru (ust. 4)[7], komunikacji ze skarżącymi (ust. 7)[8], terminu rozpatrywania skarg (ust. 8)[9], a także zamknięcia sprawy (ust. 10)[10].

19.      Aby ocenić, czy Komisja prawidłowo rozpatrzyła skargi złożone przez skarżącego, Rzecznik zbada, po pierwsze, czy procedura zastosowana przez instytucję w jej dochodzeniach została przeprowadzona zgodnie z powyższymi przepisami, a po drugie, czy uzasadnienie przedstawione na poparcie jej decyzji o zamknięciu spraw było odpowiednie.

20.      Na podstawie dostępnych informacji Rzecznik zauważa, że w dniu 10 lutego 2006 r. Komisja potwierdziła otrzymanie pisma wysłanego przez skarżącego w dniu 16 stycznia 2006 r., w którym odniósł się on do pewnych praktyk stosowanych przez władze zarówno A, jak i B, i zarzucił, że są one sprzeczne z prawem UE. Służby Komisji zarejestrowały pismo jako dwie odrębne skargi o numerach referencyjnych 2006/4171 i 2006/4172. Rzecznik stwierdza zatem, że Komisja zarejestrowała korespondencję skarżącego jako dwie skargi, a wkrótce potem potwierdziła jej otrzymanie, zgodnie z kryteriami określonymi w pkt 3 i 4 załącznika do komunikatu.

21.      Jeżeli chodzi o informacje przekazane skarżącemu, Rzecznik zauważa, że Komisja spotkała się ze skarżącym i często kontaktowała się z nim telefonicznie, pocztą elektroniczną i listownie. Z tej wymiany informacji wynika ponadto, że służby Komisji odpowiedziały na jego korespondencję w odpowiednim czasie.

22.      Ponadto służby Komisji po każdej decyzji Komisji informowały skarżącego o każdym z kroków podjętych w odpowiedzi na jego skargi. W tym względzie Komisja działała zgodnie z kryteriami określonymi w pkt 7 załącznika do komunikatu.

23.      W odniesieniu do czasu, jaki zajęło Komisji wyciągnięcie wniosków co do istoty sprawy, Rzecznik zauważa, że po przeprowadzeniu dochodzenia w tej sprawie, które obejmowało szereg rozmów z władzami A i B, służby Komisji stwierdziły, że nie doszło do naruszenia prawa UE. W dniu 4 grudnia 2006 r. Komisja poinformowała skarżącego o zamiarze zamknięcia sprawy. Stanowisko to zostało potwierdzone w dniu 18 lipca 2007 r., po tym jak Komisja dokonała przeglądu nowych uwag przesłanych przez skarżącego. Oba pisma zawierały wyjaśnienie powodów, dla których Komisja uznała, że sprawa powinna zostać zamknięta. Podsumowując, Komisja uznała, że ani A, ani B nie naruszyły prawa Unii.

24.      Rzecznik stwierdza, że po zakończeniu rozpatrywania skargi Komisja poinformowała skarżącego o powodach swojego stanowiska i umożliwiła mu przedstawienie uwag w ciągu roku od daty rejestracji skarżących. W tym względzie Komisja działała zgodnie z kryteriami określonymi w pkt 8 i 10 załącznika do komunikatu.

25.      W odniesieniu do stanowiska Komisji w sprawie istoty skarg Rzecznik zauważa, że instytucja opisała swoje uzasadnienie zamknięcia tych skarg w pismach do skarżącego z dnia 4 grudnia 2006 r. i 18 lipca 2007 r. W pismach tych Komisja wyjaśniła, że wobec braku zharmonizowanego prawodawstwa UE w tej kwestii B w odpowiedni sposób skorzystała z wyjątku od swobodnego przepływu towarów, opartego na ochronie zdrowia ludzkiego zapisanego w art. 30 Traktatu WE.

26.      Rzecznik dokładnie przeanalizował dokonaną przez Komisję interpretację przepisów prawnych mających znaczenie dla sprawy, a mianowicie rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 [11], jak również art. 28 i 30 Traktatu WE, zgodnie z ich wykładnią dokonaną przez sądy wspólnotowe.

27.      Rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 ma na celu harmonizację na poziomie UE rodzajów kontroli, które państwa członkowskie mogą stosować w celu ograniczenia zagrożeń dla zdrowia stwarzanych przez salmonellę. Jak określono w art. 4, celem rozporządzenia jest ustanowienie szeregu celów wspólnotowych mających na celu zapewnienie podjęcia właściwych i skutecznych środków w celu wykrywania i zwalczania salmonelli i innych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych. Aby osiągnąć ten cel, art. 5 zobowiązuje państwa członkowskie do opracowania krajowych programów kontroli dla każdej choroby odzwierzęcej i odzwierzęcego czynnika chorobotwórczego. Jednakże zgodnie z sekcją D załącznika II , stosowanie celów wspólnotowych w zakresie kontroli stad kur niosek będzie miało miejsce dopiero w grudniu 2009 r., czyli 72 miesiące po wejściu w życie rozporządzenia (grudzień 2003 r.)[12].

28.      Wydaje się zatem, że Komisja słusznie stwierdziła, iż odpowiednie przepisy rozporządzenia nie miały zastosowania do sytuacji dotyczącej Y.

29.      Wobec braku szczegółowych przepisów UE, które mogłyby zharmonizować tę dziedzinę, do niniejszej sprawy powinny mieć zastosowanie ogólne kryteria regulujące swobodny przepływ towarów określone w art. 28 i 30 Traktatu WE, zgodnie z ich wykładnią dokonaną przez sądy wspólnotowe. W związku z tym, podczas gdy zasada swobodnego przepływu towarów zabrania organom krajowym nakładania ograniczeń ilościowych na przywóz lub środków o skutku równoważnym (art. 28), państwa członkowskie mogą to zrobić w drodze wyjątku z powodów obejmujących między innymi ochronę zdrowia i życia ludzi. Środki takie nie mogą jednak stanowić środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytego ograniczenia w handlu (art. 30). Zgodnie z orzecznictwem sądów wspólnotowych stosowanie tego wyjątku musi być zgodne z zasadą proporcjonalności, zgodnie z którą przedmiotowy środek nie powinien wykraczać poza to, co jest konieczne, być proporcjonalny do zamierzonego celu i najmniej restrykcyjny w handlu [13].

30.      Jak stwierdzono w pismach Komisji do skarżącego z dnia 4 grudnia 2006 r. i 18 lipca 2007 r., władze B poinformowały Komisję, że ich działania przeciwko Y opierały się na wyjątku określonym w art. 30 Traktatu WE, dotyczącym ochrony zdrowia i życia ludzi. Jak uznały sądy wspólnotowe, w braku harmonizacji na poziomie Unii to do państw członkowskich należy decyzja o poziomie ochrony zdrowia publicznego, jaki uznają za stosowny, biorąc pod uwagę potencjalne negatywne skutki i dostępne dane naukowe [14]. Komisja postanowiła nie kwestionować stanowiska władz B, ponieważ wydaje się, że opiera się ono na odpowiedniej ocenie ryzyka i w związku z tym jest zgodne z zasadą ostrożności [15]. W tym kontekście, podejmując decyzję o niekontynuowaniu sprawy, Komisja wzięła pod uwagę fakt, że władze B przedstawiły swoje stanowisko na podstawie wyników odpowiedniego badania naukowego dotyczącego rozprzestrzeniania się salmonelli w UE, które wykazało, że choroba ta dotknęła minimalny odsetek gospodarstw w B, podczas gdy w A odsetek ten był znacznie wyższy.

31.      Skarżący twierdził, że przesłał Komisji informacje, z których wynika, że Y przestrzegał wymogów sanitarnych obowiązujących w A. Rzecznik nie otrzymał jednak żadnych informacji potwierdzających, że normy wymagane przez B zostały rzeczywiście spełnione, co oznacza, że ograniczenia wywozowe nałożone przez władze B powinny były zostać zniesione. W świetle zaistniałej sytuacji Rzecznik stwierdza, że stanowisko prawne Komisji w tej sprawie jest uzasadnione.

32.      Skarżący przedstawił szereg dodatkowych argumentów w celu podważenia sposobu, w jaki Komisja rozpatrywała jego skargi. Podniósł on w szczególności, że Komisja nie zwróciła się do EFSA o interwencję i uniemożliwiła organom A odpowiedzialnym za bezpieczeństwo żywności interwencję w tej sprawie.

33.      Po przeanalizowaniu tych argumentów Rzecznik stwierdza, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich argumentów. Rola EFSA nie polega na zarządzaniu ryzykiem, lecz raczej na ocenie ryzyka. Zgodnie z art. 22 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 EFSA zapewnia doradztwo naukowe oraz wsparcie naukowe i techniczne dla prawodawstwa i polityki Wspólnoty we wszystkich dziedzinach, które mają bezpośredni lub pośredni wpływ na bezpieczeństwo żywności i pasz. W związku z tym wydaje się, że EFSA nie ma uprawnień do interweniowania w rozwiązywanie indywidualnych problemów związanych z żywnością, takich jak w przypadku Y.

34.      Artykuł 30 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 zezwala EFSA na wydawanie opinii w przypadku rozbieżności opinii naukowych w danej kwestii naukowej in abstracto. Rzecznik zwraca uwagę, że nie otrzymał żadnych informacji, które wskazywałyby, że w odniesieniu do tej kwestii pojawiły się takie rozbieżne punkty widzenia. W rzeczywistości, zgodnie z art. 60 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, EFSA mógłby zostać wezwany do wydania opinii naukowej, gdyby władze A złożyły skargę do Komisji w związku ze środkami podjętymi przez B .. Takiej skargi nie złożono.

35.      W trakcie dochodzenia Rzecznik nie otrzymał żadnych informacji, które dowiodłyby, że Komisja wywierała presję na odpowiedzialne organy A, aby uniemożliwiły im interwencję w sprawie dotyczącej Y lub złożenie skargi do jej służb.

36.      W świetle powyższych ustaleń rozumowanie przedstawione przez Komisję na poparcie jej decyzji o niewszczynaniu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko A lub B wydaje się rozsądne. Rzecznik jest zatem zdania, że podejmując decyzję o zamknięciu sprawy, Komisja działała w ramach swoich uprawnień prawnych.

37.      Rzecznik stwierdza zatem, że nie doszło do niewłaściwego administrowania w odniesieniu do tego aspektu sprawy.

B. Twierdzenie, że Komisja powinna ponownie rozważyć swoją decyzję w sprawach 2006/4171 i 2006/4172

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

38.      Skarżący twierdził, że Komisja powinna ponownie rozważyć swoje stanowisko w sprawie jego skarg.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

39.      W świetle powyższych ustaleń, w szczególności wniosków zawartych w pkt 36, zgodnie z którymi Komisja działała w ramach swoich uprawnień prawnych, podejmując decyzję o zamknięciu skarg, Rzecznik nie uważa, aby roszczenie skarżącego mogło zostać podtrzymane.

C. Wnioski

Na podstawie dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

Sporządzono w Strasburgu dnia 11 grudnia 2008 r.

---

[1] Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1–24.

[2] Rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność; Dz.U. L 325 z 12.12.2003, s. 1–15.

[3] http://ec.europa.eu/civil_society/code/_docs/code_en.pdf

[4] Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie stosunków ze skarżącym w odniesieniu do naruszeń prawa wspólnotowego; COM/2002/0141 wersja ostateczna; Dz.U. 244 z 10.10.2002, s. 5.

[5] Dz.U. 2002, C 244, s. 5.

[6] "Wszelka korespondencja, która może być rozpatrywana jako skarga, jest rejestrowana w centralnym rejestrze skarg prowadzonym przez Sekretariat Generalny Komisji."

[7] „Korespondencja zarejestrowana jako skarga jest ponownie potwierdzana przez Sekretariat‑ Generalny w terminie jednego miesiąca od daty wysłania wstępnego potwierdzenia.”

[8] "Po każdej decyzji Komisji (formalne zawiadomienie, uzasadniona opinia, skierowanie sprawy do Trybunału lub zamknięcie sprawy) służby Komisji skontaktują się pisemnie ze skarżącymi w sprawie kroków podjętych w odpowiedzi na ich skargę."

[9] "Zasadą ogólną jest, że służby Komisji badają skargi w celu podjęcia decyzji o wystosowaniu wezwania do usunięcia uchybienia lub zamknięciu sprawy w terminie nie dłuższym niż jeden rok od daty zarejestrowania skargi przez Sekretariat‑ Generalny."

[10] „O ile nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności wymagające podjęcia pilnych środków, w przypadku gdy departament Komisji zamierza zaproponować niepodjęcie dalszych działań w związku ze skargą, powiadomi o tym skarżącego w piśmie, w którym przedstawi powody, dla których proponuje zamknięcie sprawy, i zwróci się do skarżącego o przedstawienie uwag w terminie czterech tygodni.”

[11] Zob. przypis 2 powyżej.

[12] Art. 18 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003.

[13] Sprawa 174/82 Officier van Justitie przeciwko Sandoz BV [1983] Rec. 2445, s. 18-19.

[14] Zob. sprawa 174/82 powyżej; Sprawa 42/90 Bellon ECR I-04863 i sprawa C-192/01 Komisja przeciwko Danii [2003] ECR I-9693.

[15] Zob. art. 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 [zob. przypis 1]:

     Zasada ostrożności

1. W szczególnych okolicznościach, w których po dokonaniu oceny dostępnych informacji stwierdzono możliwość szkodliwego wpływu na zdrowie, ale nadal istnieje niepewność naukowa, można przyjąć tymczasowe środki zarządzania ryzykiem niezbędne do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia wybranego we Wspólnocie, w oczekiwaniu na dalsze informacje naukowe umożliwiające bardziej kompleksową ocenę ryzyka.

2. Środki przyjęte na podstawie ust. 1 są proporcjonalne i nie ograniczają handlu bardziej niż jest to wymagane do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony zdrowia wybranego we Wspólnocie, biorąc pod uwagę wykonalność techniczną i ekonomiczną oraz inne czynniki uznane za uzasadnione w rozpatrywanej sprawie. Środki poddaje się przeglądowi w rozsądnym terminie, w zależności od charakteru stwierdzonego ryzyka dla życia lub zdrowia oraz rodzaju informacji naukowych niezbędnych do wyjaśnienia niepewności naukowej i przeprowadzenia bardziej kompleksowej oceny ryzyka.