Strasburg, 23 lipca 2008 r.

Szanowna Pani B.,

W dniu 12 czerwca 2007 r., działając w imieniu B. (spółki), złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą rozpatrywania przez Komisję Europejską skargi w sprawie konkurencji.

W dniu 5 lipca 2007 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Komisji. Został Pan o tym poinformowany tego samego dnia.

W dniu 1 października 2007 r. udzielił mi Pan dalszych informacji. Odpowiedziałem na Pańskie pismo w dniu 12 października 2007 r.

Komisja przesłała swoją opinię w dniach 6 (oryginał w języku angielskim) i 14 listopada 2007 r. (tłumaczenie na język niemiecki). Przekazałem go Panu w dniu 16 listopada 2007 r. wraz z zaproszeniem do zgłaszania uwag.

W dniu 7 stycznia 2008 r. poczynił Pan szereg uwag. Poinformował mnie Pan również, że chciałby Pan poczekać na odpowiedź Komisji na pytanie zadane przez posła do Parlamentu Europejskiego przed przedstawieniem dalszych uwag. W odpowiedzi z dnia 1 lutego 2008 r. zwróciłem się do Pana z prośbą o przedstawienie mi do dnia 31 marca 2008 r. ewentualnych dalszych uwag.

W dniu 28 lutego 2008 r. Komisja poinformowała mnie, że oczekuje na odpowiedź Pana w kwestii podjęcia ostatecznej decyzji. Komisja dodała, że została Pani poproszona o przekazanie tych informacji do końca lutego 2008 r.

W dniu 26 marca 2008 r. poinformował mnie Pan, że stan Pańskiego zdrowia nie pozwalał Panu na dalsze obserwacje w tym czasie. Dodał Pan jednak, że wkrótce zostaną zgłoszone uwagi. W odpowiedzi z dnia 7 kwietnia 2008 r. wyraziłem nadzieję, że problemy zdrowotne, o których mowa w Pańskim piśmie, wkrótce ustaną. Udzieliłem Panu również zgody na przedstawienie dalszych uwag do dnia 31 maja 2008 r.

W dniu 10 kwietnia 2008 r. przedstawił Pan dalsze uwagi.

W dniu 17 kwietnia 2008 r. moje biuro zadzwoniło do Komisji w celu ustalenia, na jakim etapie znajduje się dochodzenie Komisji. Przy okazji tej rozmowy telefonicznej Komisja wskazała, że podjęła decyzję w tej sprawie i że kopia zostanie mi przekazana.

W dniu 7 maja 2008 r. Komisja przekazała mi dalsze informacje i kopię swojej decyzji z dnia 15 kwietnia 2008 r. w sprawie Pańskiej skargi dotyczącej konkurencji.

W dniu 20 maja 2008 r. zwróciłem Pańską uwagę na tę decyzję i poprosiłem o przedstawienie uwag. Przedstawił Pan swoje uwagi w dniu 23 czerwca 2008 r.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

Kontekst

Skarżący jest niemieckim przedsiębiorstwem, które wcześniej zajmowało się handlem cegłami.

Decyzją przyjętą w dniu 29 kwietnia 1994 r.(1) ("decyzja") Komisja przyznała, pod kilkoma warunkami i na okres pięciu lat (1992-1997), wyłączenie na mocy reguł konkurencji UE dla porozumienia między niderlandzkimi producentami cegieł, które miało na celu zmniejszenie mocy produkcyjnych w celu zrównoważenia rynku.

We wrześniu 1999 r. skarżący złożył skargę do Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Konkurencji („DG ds. Konkurencji”), w której twierdził, że właściwe przedsiębiorstwa niderlandzkie i ich stowarzyszenie dopuściły się szeregu poważnych naruszeń unijnych reguł konkurencji. Według skarżącego w wyniku tych naruszeń utracił on cały swój majątek.

W skardze tej skarżący poruszył między innymi następujące kwestie:

• Punkt 2 decyzji miał następujące brzmienie (podkreślenie dodane): „Produktami będącymi przedmiotem umowy są gliniane cegły budowlane spalane w piecach, z wyłączeniem droższych cegieł licowych i cegieł konstrukcyjnych. Zasadniczo po stronie popytu można wyróżnić trzy rodzaje cegieł, a mianowicie cegły zwykłe, cegły licowe i cegły inżynieryjne; zwykłe cegły są zwykle stosowane w ogólnych pracach budowlanych, cegły licowe są droższe i są specjalnie wykonane lub wybrane, aby nadać atrakcyjny wygląd ścianom, a cegły inżynieryjne są bardziej odporne i trwałe. Mogą one jednak w bardzo dużym stopniu być wzajemnie zastępowane po stronie podaży, w związku z czym za właściwy rynek uznaje się ogólny rynek cegieł." Zdaniem skarżącego porozumienie zostało jednak zastosowane do cegieł okładzinowych.
• Punkt 2 decyzji miał następujące brzmienie: „Stosowanie porozumienia nie powinno jednak prowadzić do wymiany informacji, która mogłaby prowadzić do uzgodnionych praktyk zakazanych na mocy art. 85 Traktatu; konieczne jest zatem zobowiązanie przedsiębiorstw będących stronami porozumienia do powstrzymania się od ujawniania pozostałym stronom indywidualnych danych dotyczących produkcji i dostaw cegieł każdej ze stron, zarówno bezpośrednio między nimi, jak i między niektórymi z nich, lub za pośrednictwem organu powierniczego lub strony trzeciej”. Skarżący stwierdził, że przedsiębiorstwa będące stronami porozumienia zwolnione przez Komisję prowadziły szeroko zakrojoną wymianę informacji.
• Mimo że porozumienie wyłączone przez Komisję miało rzekomo służyć zmniejszeniu mocy produkcyjnych, dalsze moce produkcyjne utworzono w zakładzie w Belgii, który znajdował się w pobliżu granicy z Niderlandami. Skarżący dodał, że ponadto w okresie zwolnienia w latach 1996/1997 w Niderlandach utworzono nowe moce produkcyjne.

Skarga 227/2001/GG

W skardze złożonej do Rzecznika Praw Obywatelskich w lutym 2001 r. (skarga 227/2001/GG) skarżący twierdził, że Komisja nie rozpatrzyła jego skargi w rozsądnym terminie. Rzecznik wszczął dochodzenie, które zostało zamknięte stwierdzeniem braku niewłaściwego administrowania w czerwcu 2001 r., ponieważ Komisja była w stanie wykazać, że aktywnie zajmuje się tą sprawą.

Dalsza korespondencja między Komisją a skarżącym

W dniu 24 kwietnia 2003 r. Komisja skierowała do skarżącego szczegółowe pismo. W swoim piśmie Komisja przyznała, że brzmienie pkt 2 jej decyzji może prowadzić do nieporozumień i że może poprzeć opinię skarżącego, że nie przyznano zwolnienia w odniesieniu do cegieł licowych. Komisja potwierdziła jednak, że niderlandzki przemysł ceglany zmniejszył swoje moce produkcyjne za zgodą Komisji. Zdaniem Komisji wynikało to wyraźnie z jej akt i decyzji. Komisja odniosła się ponadto do pisma skierowanego do niej w 1992 r. przez strony uczestniczące w porozumieniu. Zgodnie z tym pismem proponowana restrukturyzacja „dotyczyła wyłącznie cegieł licowych („gevelbakstenen”) i nie dotyczyła żadnych innych produktów lub grup produktów, które były lub nie były z nimi związane”. Komisja stwierdziła ponadto, że przedmiotowe porozumienie nie przeszkodziło stronom w zwiększeniu ich zdolności produkcyjnych poza Niderlandami, na przykład w Belgii. Dodała, że porozumienie przewidywało również, iż zobowiązania stron, które się do niego przystąpiły, wygasną „najpóźniej w dniu 30 września 1997 r.”.

Komisja stwierdziła, że nie ma wystarczających podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, ale że podejmie ostateczną decyzję dopiero po otrzymaniu uwag skarżącego.

W dniu 25 czerwca 2003 r. skarżący przedstawił swoje uwagi dotyczące tego pisma. Skarżący powtórzył swoją opinię, że cegły okładzinowe nie zostały objęte decyzją, i wyraził pogląd, że wyjaśnienia Komisji dotyczące tej kwestii były niegodne europejskiego organu wykonawczego. Według skarżącego umowa, w postaci, w jakiej została faktycznie wdrożona, spowodowała straty dla konsumentów w wysokości 675 mln EUR. Skarżący stwierdził ponadto, że dodanie nowych mocy produkcyjnych w okresie zwolnienia, zarówno w Niderlandach, jak i w Belgii, sprawiło, że porozumienie stało się absurdalne. Wskazała również, że chociaż zapasy wzrosły w rozpatrywanym okresie, ceny nie spadły, lecz wzrosły. Według skarżącego ceny jednego z zaangażowanych przedsiębiorstw wzrosły o około 71 % w ciągu pięciu lat, a marża zysku wyniosła około 40 %. Skarżący odniósł się również do pisma adwokatów jednej ze stron porozumienia z dnia 22 maja 2001 r. Według skarżącego pismo to, które zostało przedłożone Komisji, wykazało, że porozumienie miało na celu spowodowanie problemów z dostawą i w związku z tym z aprobatą przyjęło, że osoby trzecie działające na rynku zostaną uszkodzone. Zdaniem skarżącego w takich okolicznościach nie można było przyznać zwolnienia. Skarżący ponownie zwrócił uwagę na wymianę informacji między przedsiębiorstwami będącymi stronami odpowiedniego porozumienia. Zdaniem skarżącego taka wymiana informacji była w oczywisty sposób sprzeczna z warunkami nałożonymi przez Komisję przy wyłączaniu porozumienia. Skarżący stwierdził również, że zmniejszenie mocy produkcyjnych zostało już wdrożone w 1990 r. Kwestia ta była zatem od dawna rozpatrywana, gdy zainteresowane strony poinformowały Komisję o swojej zgodzie.

W piśmie wysłanym w dniu 22 kwietnia 2005 r. Komisja ponownie wyjaśniła skarżącemu, dlaczego nie uważa, że istnieją podstawy do podjęcia działalności. Komisja zauważyła, że jej pismo uzupełniało pismo z dnia 24 kwietnia 2003 r. i dotyczyło argumentów podniesionych w piśmie skarżącego z dnia 25 czerwca 2003 r. W odniesieniu do argumentu skarżącego, że strony odnośnego porozumienia zwiększyły swoje moce produkcyjne, wbrew celowi wspomnianego porozumienia, Komisja uznała, że rozwiązanie tej kwestii należy do samych stron. W odniesieniu do produktów objętych porozumieniem Komisja argumentowała, na podstawie ostatniego zdania pkt 2 swojej decyzji, że zmniejszenie mocy produkcyjnych w przypadku jednego rodzaju cegieł pociąga za sobą zmniejszenie mocy produkcyjnych również w przypadku innych cegieł. Jeżeli chodzi o współpracę między stronami porozumienia, Komisja wyjaśniła, że nie była w stanie ustalić, czy miała miejsce nielegalna wymiana informacji. Zdaniem Komisji wymiana informacji, która miała miejsce, nie była nielegalna, ponieważ wymieniano jedynie dane zagregowane, a informacje te nie pozwalały stronom kontrolować ich wzajemnego zachowania. Jeżeli chodzi o wzrost cen w rozpatrywanym okresie, Komisja stwierdziła, że można go również wytłumaczyć boomem budowlanym w nowych krajach związkowych w Niemczech w tamtym czasie. Jeżeli chodzi o zarzut skarżącego, że był on ofiarą bojkotu ze strony stron odnośnej umowy, Komisja zauważyła, że skarżący przedłożył już tę kwestię sądom krajowym. Zdaniem Komisji nie było zatem interesu Wspólnoty w rozpatrywaniu tej sprawy.

Podobnie jak w piśmie z dnia 24 kwietnia 2003 r., Komisja podkreśliła, że ostateczna decyzja zostanie podjęta dopiero po uwzględnieniu ewentualnych uwag skarżącego.

W dniu 19 maja 2005 r. skarżący przedstawił uwagi dotyczące tego pisma, w których podkreślił, że pragnie podtrzymać swoją skargę. Skarżący powtórzył swoją opinię, że zmniejszenie mocy produkcyjnych zostało zrealizowane przed powiadomieniem o porozumieniu. Podniosła ona, że zwolnienia przewidziane w prawie wspólnotowym nie mogą mieć mocy wstecznej wykraczającej poza dzień powiadomienia. Zdaniem skarżącego decyzja była zatem nieważna. Skarżący podkreślił również, że w związku ze wzrostem cen konsumenci nie otrzymali sprawiedliwej części korzyści wynikających z odnośnego porozumienia, jak wymaga tego art. 81 ust. 3 Traktatu WE.

Skarżący zwrócił się do Komisji o uchylenie decyzji lub, alternatywnie, o dopilnowanie, aby decyzja ta i warunki, którym podlegała, zostały wdrożone. Twierdził on również, że dodatkowy zysk osiągnięty przez zainteresowane przedsiębiorstwa powinien zostać zwrócony konsumentom w zakresie, w jakim przekracza on stopę inflacji.

Skarga 3065/2005/GG

W dniu 20 września 2005 r. skarżący ponownie zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich (skarga 3065/2005/GG). Biorąc pod uwagę, że skarżący zwrócił się o pomoc do Rzecznika Praw Obywatelskich, pismo zostało zarejestrowane jako nowa skarga. Ponieważ skarżący zwrócił się do Rzecznika o wezwanie Komisji „do skorygowania dotychczas podjętych decyzji”, okazało się, że skarżący nie był zadowolony z merytorycznego stanowiska Komisji, a nie z faktu, że od złożenia skargi upłynęło sześć lat.

Jednakże z pism Komisji z dnia 24 kwietnia 2003 r. i 22 kwietnia 2005 r. jasno wynika, że Komisja nie podjęła jeszcze ostatecznej decyzji w sprawie skargi dotyczącej konkurencji. Rzecznik poinformował zatem skarżącego, że nie ma wystarczających podstaw do wszczęcia dochodzenia.

Skarżący został poinformowany, że ma możliwość odnowienia skargi (1), jeżeli Komisja odrzuci jego skargę dotyczącą konkurencji lub (2), jeżeli uzna, że Komisja nie zajęła się tą sprawą w rozsądnym terminie.

W przedmiocie niniejszego zarzutu

W dniu 12 czerwca 2007 r. skarżący poinformował Rzecznika Praw Obywatelskich, że Komisja nadal nie odpowiedziała na jego pismo z dnia 19 maja 2005 r. Skarżący zwrócił się zatem do Rzecznika Praw Obywatelskich o zajęcie się tą sprawą.

Dalsze pismo skarżącego

W dniu 5 lipca 2007 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Komisji o wydanie opinii w sprawie skargi. Rzecznik wskazał, że skarżący twierdził zasadniczo, iż Komisja nie rozpatrzyła jego skargi dotyczącej konkurencji w odpowiednim terminie, po otrzymaniu pisma z dnia 19 maja 2005 r. Skarżący został o tym poinformowany tego samego dnia.

W dniu 1 października 2007 r. skarżący poinformował Rzecznika Praw Obywatelskich, że otrzymał pismo Komisji z dnia 3 września 2007 r. W piśmie tym Komisja odpowiedziała na argumenty przedstawione przez skarżącego w piśmie z dnia 19 maja 2005 r. i powtórzyła swoją opinię, że nie ma wystarczających podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego lub przeprowadzenia dalszych dochodzeń. W związku z tym Komisja zwróciła się do skarżącego o wyjaśnienie, czy chce podtrzymać swoje argumenty i czy nalega na podjęcie formalnej decyzji w sprawie skargi.

W piśmie do Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 1 października 2007 r. skarżący wyjaśnił, że nie uważa stanowiska Komisji za zadowalające. Wskazując, że Rzecznik Praw Obywatelskich jest jego ostatnią nadzieją, skarżący zaapelował do Rzecznika Praw Obywatelskich o wykorzystanie wszelkich możliwości wpływania na decyzję Komisji. Skarżący zaproponował również spotkanie w celu omówienia tej kwestii.

W odpowiedzi z dnia 12 października 2007 r. Rzecznik przypomniał skarżącemu, że niniejsza sprawa dotyczyła nierozpatrzenia przez Komisję skargi w sprawie konkurencji w rozsądnym terminie i że będzie on mógł dokonać przeglądu merytorycznego stanowiska Komisji dopiero po podjęciu przez nią decyzji w tej sprawie. Rzecznik wskazał również, że jego rolą jest badanie możliwych przypadków niewłaściwego administrowania, ale nie próba wpływania na decyzje, które Komisja jest w trakcie przyjmowania.

Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował skarżącego, że w związku z tym przydatne może być zwrócenie się do Komisji o przyjęcie formalnej, ostatecznej decyzji w tej sprawie. Dodał, że skarżący może skorzystać z tej okazji, aby ponownie przedstawić Komisji swoje argumenty. Jeżeli jednak Komisja podejmie decyzję o odrzuceniu skargi w sprawie konkurencji, decyzja ta może zostać zaskarżona do sądu lub stać się przedmiotem kolejnej skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Rzecznik dodał, że w związku z powyższym uważa, że spotkanie ze skarżącym nie wydaje się obecnie konieczne.

WNIOSEK

Opinia Komisji

W swojej opinii Komisja przedstawiła następujące uwagi:

Po otrzymaniu skargi skarżącego w sprawie konkurencji z dnia 17 września 1999 r. DG ds. Konkurencji skonsultowała się z niderlandzkim organem ochrony konkurencji i wysłała formalne wnioski o udzielenie informacji do KNB, niderlandzkiego stowarzyszenia producentów cegieł (trzykrotnie), a także do poszczególnych producentów cegieł w Niderlandach (48), Belgii (16) i Niemczech (55).

W dniu 24 kwietnia 2003 r. Komisja poinformowała skarżącego o wynikach dochodzenia i o swoim zamiarze odrzucenia skargi. Skarżący odpowiedział w dniu 25 czerwca 2003 r., kwestionując wnioski Komisji.

W dniu 22 kwietnia 2005 r. Komisja przesłała dodatkowe pismo w odpowiedzi na argumenty skarżącego. Komisja ponownie poinformowała skarżącego o zamiarze odrzucenia skargi. Skarżący udzielił odpowiedzi w dniu 19 maja 2005 r.

Komisja wyraziła ubolewanie, że nie odpowiedziała na pismo skarżącego z dnia 19 maja 2005 r., chociaż treść tego pisma była w dużej mierze identyczna z treścią poprzedniego pisma z dnia 25 czerwca 2003 r., a skarżący był już w pełni świadomy zamiaru odrzucenia skargi przez Komisję.

W dniu 3 września 2007 r. Komisja odpowiedziała na pismo skarżącego z dnia 19 maja 2005 r. i zapytała go, czy nalega na podjęcie formalnej decyzji w sprawie skargi.

W dniu 20 września 2007 r. DG ds. Konkurencji odbyła konferencję telefoniczną ze skarżącym. Odpowiednie służby wyjaśniły skarżącemu, że zamierzają zaproponować Komisji decyzję o odrzuceniu skargi. W dniu 28 września 2007 r. Komisja uwzględniła wniosek skarżącego o przedłużenie terminu do dnia 31 grudnia 2007 r. w celu podjęcia decyzji, czy chce on otrzymać ostateczną decyzję.

Powodem, dla którego Komisja najpierw zwróciła się o potwierdzenie, że skarżący życzy sobie ostatecznej decyzji w sprawie swojej skargi, było to, że w wielu przypadkach skarżący faktycznie nie chcą otrzymać formalnej decyzji (odrzucenia), ponieważ taka decyzja mogłaby utrudnić im postępowanie cywilne. Zgodnie z art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (2) sędziowie krajowi nie mogą podejmować decyzji sprzecznych z decyzją Komisji.

O ile skarżący nie poinformuje go do dnia 31 grudnia 2007 r., że nie chce otrzymać formalnej decyzji, Komisja oczekuje przyjęcia ostatecznej decyzji i przekazania jej skarżącemu na początku 2008 r.

Uwagi skarżącego

W dniu 7 stycznia 2008 r. skarżący przedstawił Rzecznikowi pewne uwagi, w których twierdził, że Komisja wiedziała już od października 1999 r., że jej zwolnienie było stosowane w sposób stanowiący nadużycie w odniesieniu do cegieł okładzinowych. Skarżący dodał, że wykazał już w czerwcu 2001 r., że przedsiębiorstwa będące stronami odpowiedniego porozumienia prowadziły jedynie bardzo ograniczoną produkcję w odniesieniu do produktów objętych decyzją o zwolnieniu, tj. cegieł zwykłych. Według skarżącego w październiku 2001 r. wykazano również Komisji, że celem umowy było spowodowanie problemów z dostawą. Zdaniem skarżącego badanie sektorowe przeprowadzone przez Komisję było zatem zbędne i objęło cenne zasoby.

W dniu 10 kwietnia 2008 r. skarżący przedstawił dalsze uwagi.

W uwagach tych skarżący przedstawił między innymi następujące uwagi:

• W decyzji stwierdzono, że cegły okładzinowe nie są nią objęte. Punkt 7 decyzji, w którym wskazano na spadek konsumpcji, zawierał następujące wyjaśnienie: „Tendencja jest nadal spadkowa, głównie dlatego, że alternatywne materiały są tańsze i dają lepsze wyniki techniczne; wyjaśnia to rosnącą tendencję do zastępowania ścian nośnych wykonanych z cegieł betonem i stalą oraz do stosowania materiałów arkuszowych zamiast innych form muru.„Wyraźnie odnosiło się to do zwykłych cegieł („Mauerwerksziegel”), ponieważ tylko te cegły konkurują ze wspomnianymi innymi materiałami budowlanymi.
• Gdyby w umowie uwzględniono cegły licowane, Komisja powinna była uwzględnić w swojej analizie przynajmniej sąsiednie rynki cegieł w Niemczech i cały rynek belgijski, biorąc pod uwagę, że cegły licowane były oferowane i sprzedawane w promieniu 700 km w UE. Ponadto zwykłe cegły i cegły okładzinowe wyraźnie nie były substytucyjne z punktu widzenia konsumentów.
• Wbrew temu, co stwierdzono w decyzji, rozwój przemysłu ceglanego w latach 80. XX w. był doskonały. Sprzedaż cegieł holenderskich stale rosła z 1,138 mln w 1985 r. do 1,554 mln w 1990 r. Pierwsza podwyżka cen, wprowadzona na przełomie lat 1990/1991 i wynosząca 7,1 %, była uzasadniona w odniesieniu do kosztów restrukturyzacji. Druga podwyżka cen, która została wdrożona na przełomie lat 1991/1992 i która wyniosła 7,3 %, była również uzasadniona w odniesieniu do kosztów restrukturyzacji. Od 1990 r. do 1993 r. ceny wzrosły o 30,2 %. W związku z tym nie było potrzeby zawierania porozumienia ograniczającego konkurencję. Komisja nie zweryfikowała odpowiednich danych.
• Wniosek o zwolnienie został złożony w dniu 10 września 1992 r., tj. dwa lata po dokonaniu cięć mocy produkcyjnych.

Dalsze zapytania
Wniosek o udzielenie dalszych informacji

W dniu 28 lutego 2008 r. Komisja poinformowała Rzecznika Praw Obywatelskich, że nadal czeka na odpowiedź skarżącego w kwestii podjęcia ostatecznej decyzji. Komisja dodała, że skarżący został poproszony o dostarczenie tych informacji do końca lutego 2008 r.

W dniu 17 kwietnia 2008 r., wobec braku dalszych informacji w tej sprawie, Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich zadzwoniło do Komisji w celu ustalenia, na jakim etapie znajduje się dochodzenie prowadzone przez Komisję. Przy okazji tej rozmowy telefonicznej Komisja wskazała, że przyjęła decyzję w tej sprawie i że jej kopia zostanie przekazana Rzecznikowi Praw Obywatelskich.

Pismo Komisji z dnia 7 maja 2008 r.

W dniu 7 maja 2008 r. Komisja poinformowała Rzecznika Praw Obywatelskich, że w dniu 20 lutego 2008 r. skarżący potwierdził chęć otrzymania ostatecznej decyzji. Komisja przekazała również Rzecznikowi kopię swojej decyzji z dnia 15 kwietnia 2008 r. w sprawie skargi skarżącego dotyczącej konkurencji.

W decyzji z dnia 15 kwietnia 2008 r. Komisja poinformowała skarżącego, że dalsze dochodzenie w tej sprawie nie leży w interesie Wspólnoty i w związku z tym odrzuciła jego skargę dotyczącą konkurencji. W swojej decyzji Komisja stwierdziła między innymi, że (i) skarżący nie przedstawił dowodów na poparcie swojego argumentu, zgodnie z którym cięcia mocy produkcyjnych zostały dokonane już w 1990 r., (ii) skarżący nie uczestniczył w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji z 1994 r., mimo że byłoby to możliwe, oraz (iii) że sprawa dotyczyła kwestii sięgającej 1994 r.

W dniu 20 maja 2008 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił uwagę skarżącego na tę decyzję i wezwał go do przedstawienia uwag.

Uwagi skarżącego

W swoich uwagach skarżący wyraźnie stwierdził, że nie zgadza się z decyzją przyjętą przez Komisję.

DECYZJA

1 Istotne okoliczności faktyczne

1.1 Skarżący jest niemieckim przedsiębiorstwem, które wcześniej zajmowało się handlem cegłami.

1.2 Decyzją przyjętą w dniu 29 kwietnia 1994 r.(3) ("decyzja") Komisja przyznała, pod kilkoma warunkami i na okres pięciu lat (1992-1997), wyłączenie na mocy reguł konkurencji UE dla porozumienia między niderlandzkimi producentami cegieł, które miało na celu zmniejszenie mocy produkcyjnych w celu zrównoważenia rynku.

1.3 We wrześniu 1999 r. skarżący złożył skargę do Dyrekcji Generalnej ds.

1.4 W skardze złożonej do Rzecznika Praw Obywatelskich w lutym 2001 r. (skarga 227/2001/GG) skarżący twierdził, że Komisja nie rozpatrzyła jego skargi dotyczącej konkurencji w rozsądnym terminie. Rzecznik wszczął dochodzenie, które zostało zamknięte stwierdzeniem braku niewłaściwego administrowania w czerwcu 2001 r., ponieważ Komisja była w stanie wykazać, że aktywnie zajmuje się tą sprawą.

1.5 W dniu 24 kwietnia 2003 r. W swoim piśmie Komisja uznała, że nie ma wystarczających podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, ale że podejmie ostateczną decyzję dopiero po otrzymaniu uwag skarżącego.

1.6 W dniu 25 czerwca 2003 r. skarżący przedstawił swoje uwagi na temat tego pisma i powtórzył swoją opinię, że doszło do naruszenia reguł konkurencji UE.

1.7 W piśmie z dnia 22 kwietnia 2005 r. Komisja ponownie wyjaśniła skarżącemu, że jej zdaniem nie istnieje interes wspólnotowy w rozwiązaniu tej kwestii. Podobnie jak w piśmie z dnia 24 kwietnia 2003 r., Komisja podkreśliła, że ostateczna decyzja zostanie podjęta dopiero po uwzględnieniu ewentualnych uwag skarżącego.

1.8 W dniu 19 maja 2005 r. skarżący przedstawił uwagi dotyczące tego pisma, w których podkreślił, że pragnie podtrzymać swoją skargę.

1.9 W dniu 20 września 2005 r. skarżący ponownie zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich (skarga 3065/2005/GG). Ponieważ skarżący zwrócił się do Rzecznika o wezwanie Komisji „do skorygowania dotychczas podjętych decyzji”, okazało się, że skarżący nie był zadowolony z merytorycznego stanowiska Komisji, a nie z faktu, że od złożenia skargi upłynęło sześć lat. Jednakże z pism Komisji z dnia 24 kwietnia 2003 r. i 22 kwietnia 2005 r. jasno wynika, że Komisja nie podjęła jeszcze ostatecznej decyzji w sprawie skargi dotyczącej konkurencji. Rzecznik poinformował zatem skarżącego, że nie ma wystarczających podstaw do wszczęcia dochodzenia. Skarżący został poinformowany, że ma możliwość odnowienia skargi (1), jeżeli Komisja odrzuci jego skargę dotyczącą konkurencji lub (2), jeżeli uzna, że Komisja nie zajęła się tą sprawą w rozsądnym terminie.

1.10 W dniu 12 czerwca 2007 r. skarżący poinformował Rzecznika Praw Obywatelskich, że Komisja nadal nie odpowiedziała na jego pismo z dnia 19 maja 2005 r. Skarżący zwrócił się zatem do Rzecznika Praw Obywatelskich o zajęcie się tą sprawą.

2 W przedmiocie zakresu niniejszego dochodzenia

2.1 Rzecznik rozumiał skarżącego jako zasadniczo zarzucającego Komisji, że nie rozpatrzyła jego skargi dotyczącej konkurencji w odpowiednim terminie po otrzymaniu pisma z dnia 19 maja 2005 r. W związku z tym postanowił wszcząć dochodzenie w sprawie tego zarzutu. Skarżący został o tym poinformowany tego samego dnia.

2.2 W dniu 15 kwietnia 2008 r. Komisja przyjęła formalną decyzję oddalającą skargę skarżącego w sprawie konkurencji. W swoich uwagach przesłanych w dniu 23 czerwca 2008 r. skarżący wyjaśnił, że nie zgadza się z decyzją przyjętą przez Komisję.

2.3 W świetle przedstawionych mu do tej pory dowodów Rzecznik uważa, że dochodzenie co do istoty decyzji Komisji byłoby uzasadnione. Zdaniem Rzecznika nie byłoby jednak właściwe rozpatrywanie tej sprawy w ramach obecnego dochodzenia, które koncentrowało się na czasie potrzebnym Komisji na rozpatrzenie skargi skarżącego dotyczącej konkurencji. Rzecznik Praw Obywatelskich zarejestruje zatem pismo skarżącego z dnia 23 czerwca 2008 r. jako nową skargę.

2.4 Niniejsze dochodzenie będzie zatem dotyczyło jedynie zarzutu, w odniesieniu do którego Komisja została poproszona o wydanie opinii w piśmie Rzecznika otwierającym dochodzenie.

3 Domniemane nierozpatrzenie skargi dotyczącej konkurencji w odpowiednim terminie

3.1 W skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 12 czerwca 2007 r. skarżący zarzucił Komisji, że po otrzymaniu pisma z dnia 19 maja 2005 r. nie rozpatrzyła skargi w sprawie konkurencji w odpowiednim terminie.

3.2 W swojej opinii Komisja wyraziła ubolewanie, że nie odpowiedziała na pismo skarżącego z dnia 19 maja 2005 r., ale wskazała, że treść tego pisma jest w dużej mierze identyczna z treścią poprzedniego pisma z dnia 25 czerwca 2003 r. oraz że skarżący był już w pełni świadomy zamiaru odrzucenia skargi przez Komisję. Następnie Komisja poinformowała, że skierowała pismo do skarżącego w dniu 3 września 2007 r. w celu udzielenia odpowiedzi na pismo z dnia 19 maja 2005 r. i zwrócenia się do skarżącego z pytaniem, czy nalega na podjęcie formalnej decyzji w sprawie jego skargi.

Komisja wyjaśniła, że powodem, dla którego najpierw zwróciła się o potwierdzenie, że skarżący życzy sobie lub może sobie życzyć podjęcia ostatecznej decyzji w sprawie swojej skargi, było to, że w wielu przypadkach skarżący faktycznie nie chcą otrzymać formalnej decyzji (odmowy), ponieważ taka decyzja mogłaby utrudnić im postępowanie cywilne. Zgodnie z art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (4) sędziowie krajowi nie mogą podejmować decyzji sprzecznych z decyzją Komisji.

3.3 W dniu 28 lutego 2008 r. Komisja poinformowała Rzecznika Praw Obywatelskich, że wciąż czeka na odpowiedź skarżącego w kwestii podjęcia ostatecznej decyzji. Komisja dodała, że skarżący został poproszony o dostarczenie tych informacji do końca lutego 2008 r.

3.4 W dniu 7 maja 2008 r. Komisja poinformowała Rzecznika Praw Obywatelskich, że w dniu 20 lutego 2008 r. skarżący potwierdził chęć otrzymania ostatecznej decyzji. Komisja przekazała również Rzecznikowi kopię swojej decyzji z dnia 15 kwietnia 2008 r. w sprawie skargi skarżącego dotyczącej konkurencji.

3.5 W swoich uwagach skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych uwag dotyczących czasu, w którym Komisja przyjęła niniejszą decyzję.

3.6 Rzecznik z zadowoleniem odnotowuje, że Komisja podjęła szybkie działania po zwróceniu jej uwagi na niniejszą skargę. Prawdą jest, że upłynęło kilka kolejnych miesięcy, zanim Komisja ostatecznie, w dniu 15 kwietnia 2008 r., przyjęła decyzję w sprawie skargi skarżącego dotyczącej konkurencji. Komisja wyjaśniła jednak powody, na podstawie których uznała za konieczne przede wszystkim upewnienie się, że skarżący rzeczywiście chciał otrzymać formalną decyzję w sprawie swojej skargi dotyczącej konkurencji. Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że wyjaśnienia Komisji są racjonalne. Zauważa on ponadto, że skarżący nie wyraził sprzeciwu wobec podejścia Komisji.

3.7 Rzecznik uważa jednak, że bardzo trudno jest zrozumieć, dlaczego Komisja nie podjęła działań dużo wcześniej. W piśmie do skarżącego z dnia 22 kwietnia 2005 r. Komisja podkreśliła, że ostateczna decyzja zostanie podjęta dopiero po uwzględnieniu ewentualnych uwag skarżącego. Skarżący przesłał swoje uwagi w dniu 19 maja 2005 r. Niezwłocznie po otrzymaniu tego pisma Komisja była zatem w stanie podjąć niezbędne kroki w celu przyjęcia ostatecznej decyzji w sprawie skargi skarżącego dotyczącej konkurencji. Wydaje się jednak, że takie kroki nie zostały podjęte, dopóki Rzecznik nie zwrócił uwagi Komisji na niniejszą skargę.

3.8 Komisja nie przedstawiła żadnego wyjaśnienia, które mogłoby uzasadnić to opóźnienie. Rzecznik zauważa, że Komisja wyraziła ubolewanie z powodu opóźnienia, które miało miejsce. Zdaniem Rzecznika nie można tego jednak uznać za zadowalającą reakcję. Rzecznik uważa, że w przypadkach, w których – tak jak w niniejszej sprawie – występują znaczne opóźnienia, zasady dobrej praktyki administracyjnej wymagają przynajmniej przeprosin dla danego obywatela.

3.9 Rzecznik zauważa jednak, że obawy skarżącego wydają się koncentrować na treści decyzji Komisji, a nie na aspektach proceduralnych. Biorąc pod uwagę, że treść decyzji Komisji zostanie zbadana w ramach odrębnego dochodzenia, Rzecznik uważa, że w przedmiotowej sprawie nie ma potrzeby podejmowania dalszych działań.

4 Wnioski

W związku z powyższym Rzecznik uważa, że w przedmiotowej sprawie nie ma potrzeby podejmowania dalszych działań.

Przewodnicząca Komisji Europejskiej zostanie również poinformowana o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) Dz.U. 1994, L 131, s. 15.

(2) Dz.U. 2003, L 1, s. 1.

(3) Dz.U. 1994, L 131, s. 15.

(4) Dz.U. 2003, L 1, s. 1.