Strasburg, 19 czerwca 2008 r.

Szanowna Pani!

W dniu 6 marca 2007 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich przeciwko Komisji Europejskiej dotyczącą przeniesienia do belgijskiego krajowego systemu uprawnień emerytalnych uprawnień emerytalnych nabytych przez Pana w trakcie umowy o pracę w charakterze pracownika zatrudnionego na czas określony w Komisji.

W dniu 29 maja 2007 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Komisji.

Pismem z dnia 11 października 2007 r. poinformowałem Pana, że z przyczyn związanych z wewnętrzną organizacją podległych mi służb Pana skarga została przydzielona innemu prawnikowi.

Po przedłużeniu terminu na udzielenie odpowiedzi Komisja przesłała swoją opinię w dniu 13 listopada 2007 r.

W dniu 20 listopada 2007 r. przekazałem go Panu wraz z zaproszeniem do zgłaszania uwag, które przesłał Pan w dniu 20 grudnia 2007 r.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

Według skarżącego istotne fakty przedstawiały się w skrócie następująco:

Od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 1 maja 2005 r. skarżący pracował we Wspólnym Centrum Badawczym Komisji jako asystent ds. badań naukowych na podstawie umowy o pracę na czas określony kategorii B*(1). Jej umowa została przedłużona do dnia 30 kwietnia 2006 r. Od tego czasu skarżący był bezrobotny.

W październiku 2006 r. skarżąca zwróciła się o przeniesienie do belgijskiego urzędu ds. emerytur uprawnień emerytalnych nabytych w trakcie jej umowy z Komisją (2). Poinformowano ją jednak, że przekazanie nie jest możliwe z następujących powodów: i) kategoria jej ostatniej umowy z Komisją („tymczasowa umowa B”) nie została uwzględniona w umowie dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych zawartej w lutym 2003 r. między Komisją a władzami belgijskimi; oraz (ii) zgodnie z prawem belgijskim skarżący był zobowiązany do znalezienia nowego zatrudnienia przed przeniesieniem uprawnień emerytalnych.

W dniu 3 października 2006 r. skarżąca skontaktowała się z Komisją w celu wyjaśnienia swoich trudności związanych z przeniesieniem uprawnień emerytalnych. Wspomniała również, że nie znalazła żadnego prywatnego towarzystwa ubezpieczeniowego, które zaakceptowałoby warunki określone w regulaminie pracowniczym w odniesieniu do przeniesienia jej uprawnień emerytalnych. Skarżący zwrócił się do Komisji o znalezienie rozwiązania.

W dniu 27 października 2006 r. Komisja poinformowała skarżącą, że kwota podlegająca przeniesieniu wynosi 22 821,01 EUR i że istnieją dla niej różne możliwości. Były to: i) całkowite przeniesienie do nowego systemu emerytalnego, zgodnie z art. 11 ust. 1 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego; lub (ii) całkowite przeniesienie do prywatnego funduszu ubezpieczeniowego lub emerytalnego, zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. b) załącznika VIII. Skarżącą poproszono o przedstawienie odpowiednich dokumentów wybranemu przez nią systemowi emerytalnemu i poinformowano ją, że powinna złożyć wniosek w ciągu kolejnych trzech miesięcy.

W tym samym dniu i w odpowiedzi na jej e-mail z dnia 3 października 2006 r. Komisja potwierdziła jej obawy i zapewniła, że jej prawa zostaną utrzymane, niezależnie od czasu trwania negocjacji mających na celu rozwiązanie tej sytuacji. Komisja przyznała, że kilku innych przedstawicieli WE borykało się z tym samym problemem. Komisja zobowiązała się do jak najszybszego znalezienia rozwiązania i poinformowania o tym skarżącego.

W dniu 31 stycznia 2007 r. skarżąca skierowała do Komisji wiadomość elektroniczną, w której wyjaśniła, że w dniu 7 grudnia 2006 r. złożyła do belgijskiego urzędu ds. emerytur wniosek o przeniesienie jej uprawnień emerytalnych do systemu belgijskiego. Została jednak ponownie poinformowana, że przeniesienie nie jest możliwe. Skarżący zwrócił się do Komisji z pytaniem, czy podjęła ona jakiekolwiek środki w celu zaradzenia tej sytuacji i kto byłby odpowiedzialny za zmianę obecnego systemu, a mianowicie art. 11 ust. 1 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego. Podkreśliła, że bardzo ważne jest dla niej, aby dwa lata, które przepracowała w Komisji, zostały uwzględnione przez belgijski urząd ds. emerytur.

W swojej skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich skarżąca stwierdziła, że przed reformą administracyjną z maja 2004 r. kwota uprawnień emerytalnych WE zgromadzonych przez pracowników zatrudnionych na czas określony w grupie zaszeregowania B została im bezpośrednio przyznana i w związku z tym zostali oni wyłączeni z porozumienia z 2003 r. Po tym terminie Komisja zmieniła poprzednie warunki zwrotu uprawnień emerytalnych pracownikom zatrudnionym na czas określony w grupie zaszeregowania B i zastąpiła je przeniesieniem na rzecz organów krajowych. Zdaniem skarżącego Komisja zapomniała jednak zaktualizować umowę o przeniesieniu emerytury z Belgią i włączyć do niej pracowników zatrudnionych na czas określony na podstawie umów grupy zaszeregowania B. W związku z tym uprawnienia emerytalno-rentowe WE skarżącej zgromadzone podczas jej pracy dla Komisji nie zostały uznane przez system belgijski.

Skarżący stwierdził, że w konsekwencji osoby, które, podobnie jak ona, były bezrobotne po okresie pracy dla Komisji, otrzymywały świadczenia dla bezrobotnych na podstawie zerowego dochodu. Uprawniło ich to jedynie do stałej kwoty w postaci zasiłku dla bezrobotnych na wszystkie kolejne lata. Skarżąca stwierdziła, że Komisja powinna przyjąć odpowiednie środki mające na celu znalezienie rozwiązania, ponieważ w ciągu kolejnych czterech lat (zanim osiągnie wiek 65 lat) będzie musiała złożyć wniosek o emeryturę w Belgii.

Skarżący wspomniał, że Komisja była świadoma jego trudności, ale nie podjęła żadnych działań. Wyjaśniła również, że przeniesienie jej emerytury do prywatnego systemu ubezpieczeń jest niewykonalne ze względu na rygorystyczne warunki oraz fakt, że w każdym razie otrzyma ona mniej korzystną kwotę uprawnień emerytalnych niż kwota, którą uzyskałaby od organów krajowych. Skarżąca wspomniała ponadto, że złożyła skargę do belgijskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w odniesieniu do warunku przewidzianego w prawie belgijskim, zgodnie z którym była ona zobowiązana do znalezienia nowego pracodawcy, aby uzyskać prawo do przeniesienia emerytury.

W skardze do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skarżąca twierdziła, że Komisja nie ustanowiła odpowiedniego mechanizmu w celu przeniesienia do systemu belgijskiego uprawnień emerytalnych nabytych przez byłych pracowników zatrudnionych na czas określony WE na podstawie umów grupy zaszeregowania B. Stwierdziła, że Komisja powinna ustanowić odpowiedni system przenoszenia jej uprawnień emerytalnych.

Dalsze kontakty między skarżącym a służbami Rzecznika
Praw Obywatelskich

W dniu 4 maja 2007 r., przy okazji rozmowy telefonicznej ze służbami Rzecznika Praw Obywatelskich, skarżąca wspomniała, że belgijski Urząd ds. Emerytur i Rent poinformował ją, że zwrócił się do Komisji o udzielenie informacji w celu uregulowania sytuacji skarżącej. Belgijski urząd ds. emerytur nie podjął jednak żadnych działań następczych w związku z jej wnioskiem w tej sprawie.

WNIOSEK

Opinia Komisji

Reasumując, Komisja wydała następującą opinię w przedmiocie skargi:

Komisja podkreśliła przede wszystkim, że w skardze skarżąca przyznała, iż zarówno służby Komisji (PMO), jak i krajowy urząd emerytalny (3) prawidłowo stosowały odpowiednie przepisy prawa wspólnotowego i krajowego.

Komisja stwierdziła ponadto, że procedury dotyczące wdrożenia art. 11 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego są gotowe do wdrożenia zarówno na szczeblu UE, jak i na szczeblu belgijskim. Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 4 przeniesienia uprawnień emerytalnych można było dokonać wyłącznie na rzecz organizacji emerytalnej, do której należałaby dana osoba, w ramach nowej działalności zawodowej.

Następnie Komisja powołała się na art. 12 ust. 1 lit. b) załącznika VIII do regulaminu pracowniczego(5), który przewidywał pod pewnymi warunkami możliwość wypłaty ekwiwalentu aktuarialnego świadczeń wybranemu przez siebie prywatnemu zakładowi ubezpieczeń lub funduszowi emerytalnemu.

Komisja wskazała, że wdrożenie art. 12 ust. 1 lit. b) załącznika VIII do regulaminu pracowniczego powinno teoretycznie rozwiązać problem podniesiony przez skarżącą w jej skardze. Jednak zdaniem skarżącej oferta otrzymana od prywatnego towarzystwa ubezpieczeniowego, z którym się skontaktowała („Ubezpieczenie integralne”), doprowadziłaby do utraty 50 % jej miesięcznych dochodów.

Komisja podkreśliła, że należy podkreślić, iż problem podniesiony przez skarżącą nigdy nie powstałby, gdyby zwróciła się ona w odpowiednim czasie o wdrożenie art. 42 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich. Artykuł 42 umożliwił pełnomocnikowi „zwrócenie się do instytucji o dokonanie wszelkich płatności, których jest on zobowiązany dokonać w celu ustanowienia lub utrzymania uprawnień emerytalnych w swoim kraju pochodzenia”. Skarżąca nie tylko uzupełniłaby zatem swoje prawa w krajowym systemie emerytalnym, gdyby w odpowiednim czasie złożyła takie wnioski, ale również otrzymałaby, po zakończeniu służby, odprawę przewidzianą w art. 12 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego (6).

Komisja stwierdziła, że agenci KE powinni znać przepisy zawarte w WZIP. W związku z tym skarżąca musiała być świadoma możliwości, jaką daje jej art. 42 WZIP.

Komisja wskazała wreszcie, że aby uniknąć podobnych sytuacji w przyszłości, planowała systematycznie zwracać uwagę zainteresowanych pracowników na możliwość, jaką daje im art. 42 WZIP.

Ponadto Komisja wskazała, że w przypadku skarżącego zamierza ponownie skontaktować się z władzami belgijskimi w celu wezwania ich do zawarcia porozumienia mającego na celu rozwiązanie problemów napotkanych przy stosowaniu art. 11 ust. 1 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

Uwagi skarżącego

W swoich uwagach skarżąca wskazała, że napotkała poważne trudności w znalezieniu prywatnego zakładu ubezpieczeń w celu wypłaty ekwiwalentu aktuarialnego, ponieważ zdecydowana większość z nich odmówiła przyjęcia pierwszego warunku określonego w art. 12 ust. 1 lit. b) załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, zgodnie z którym nie można dokonać przeniesienia, chyba że zakład ubezpieczeń zagwarantuje, że kapitał nie zostanie zwrócony.

Stwierdziła ona ponadto, że tylko jedna prywatna firma ubezpieczeniowa zaakceptowała warunki określone w art. 12 ust. 1 lit. b) załącznika VIII do regulaminu pracowniczego. Jednakże oferta złożona przez towarzystwo ubezpieczeniowe doprowadziłaby do utraty około 50 % jej miesięcznych dochodów w porównaniu z emeryturą, którą otrzymywałaby z krajowego systemu emerytalnego.

Skarżący stwierdził również, że (i) Komisja nie przekazała informacji, ponieważ nie poinformowała go o istnieniu art. 42 regulaminu pracowniczego, co doprowadziło do niesprawiedliwości. Twierdziła również, że (ii) padła ofiarą dyskryminacji ze względu na wiek, ponieważ znalezienie nowego pracodawcy w jej wieku okazało się bardzo trudne; oraz (iii) Komisja dopuściła się możliwego do uniknięcia opóźnienia w odniesieniu do warunków przeniesienia do prywatnego zakładu ubezpieczeń w latach 2004–2007.

Skarżąca podniosła również szereg kwestii dotyczących przeniesienia jej uprawnień emerytalnych do belgijskiego urzędu ds. emerytur.

DECYZJA

1 Istotne okoliczności faktyczne

1.1 Od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 1 maja 2005 r. skarżący pracował dla Wspólnego Centrum Badawczego Komisji na podstawie umowy o pracę na czas określony kategorii "B". Jej umowa została przedłużona do dnia 30 kwietnia 2006 r. Od tego czasu była bezrobotna. W październiku 2006 r. skarżąca zwróciła się o przeniesienie do belgijskiego urzędu ds. emerytur uprawnień emerytalnych nabytych w trakcie jej umowy z Komisją (7). Została jednak poinformowana, że przeniesienie nie jest możliwe.

W swojej skardze skarżąca twierdziła, że Komisja nie ustanowiła odpowiedniego mechanizmu w celu przeniesienia do systemu belgijskiego uprawnień emerytalnych nabytych przez byłych pracowników zatrudnionych na czas określony w WE na podstawie umów grupy zaszeregowania B.

1.2 W swojej opinii Komisja podkreśliła, że należy podkreślić, iż problem podniesiony przez skarżącą nigdy nie powstałby, gdyby zwróciła się ona w odpowiednim czasie o wdrożenie art. 42 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich ("warunki zatrudnienia"). Komisja wskazała, że pracownicy Komisji powinni znać przepisy zawarte w WZIP i że w związku z tym skarżąca powinna być świadoma możliwości, jaką daje jej art. 42 WZIP. Komisja wskazała ponadto, że aby uniknąć podobnych sytuacji w przyszłości, planowała systematycznie zwracać uwagę zainteresowanych pracowników na możliwość, jaką daje im art. 42 WZIP. Komisja wskazała ponadto, że w przypadku skarżącego zamierza ponownie skontaktować się z władzami belgijskimi, aby wezwać je do zawarcia porozumienia w celu rozwiązania problemów napotkanych przy stosowaniu art. 11 ust. 1 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

1.3 W swoich uwagach skarżąca stwierdziła, że napotkała duże trudności w znalezieniu prywatnego zakładu ubezpieczeń, ponieważ zdecydowana większość z nich odmówiła spełnienia pierwszego warunku określonego w art. 12 ust. 1 lit. b) załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, zgodnie z którym kapitał nie podlega zwrotowi.

2 Zakres dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich

2.1 Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa, że w swoich uwagach skarżąca podniosła nowe zarzuty dotyczące (i) braku informacji ze strony Komisji, co doprowadziło do niesprawiedliwości; (ii) padła ofiarą dyskryminacji ze względu na wiek; oraz (iii) Komisja dopuściła się możliwego do uniknięcia opóźnienia w odniesieniu do warunków przeniesienia do prywatnego zakładu ubezpieczeń w latach 2004–2007. Skarżąca podniosła również szereg kwestii dotyczących przeniesienia jej uprawnień emerytalnych do belgijskiego urzędu ds. emerytur.

2.2 Na wstępie Rzecznik przypomina, że jego rola polega na badaniu skarg dotyczących domniemanych przypadków niewłaściwego administrowania w działaniach instytucji i organów Unii Europejskiej. Jego mandat nie pozwala mu na badanie zachowania żadnej instytucji lub organu krajowego.

2.3 Wdrażanie odpowiedniej ustawy belgijskiej przez władze belgijskie, a mianowicie belgijski urząd ds. emerytur, wydaje się wchodzić w zakres kompetencji belgijskiego rzecznika praw obywatelskich. W tym względzie Rzecznik zauważa, że skarżąca wspomniała, iż złożyła skargę do belgijskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w odniesieniu do warunku przewidzianego w prawie belgijskim, zgodnie z którym aby być uprawnionym do przeniesienia uprawnień emerytalnych, bezrobotny musi najpierw znaleźć nowego pracodawcę. Rzecznik zauważa ponadto, że skarżąca wspomniała, iż belgijski urząd ds. emerytur zwrócił się do Komisji o udzielenie informacji w celu rozwiązania jej sytuacji.

2.4 Rzecznik pragnie podkreślić, że kwestie poruszone w uwagach skarżącej stanowią nowe zarzuty, które nie zostały poruszone w jej pierwotnej skardze. W związku z tym nie wchodzą one w zakres niniejszego dochodzenia i nie będą rozpatrywane w niniejszej sprawie. Skarżący może złożyć nową skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w odniesieniu do tych kwestii, po wcześniejszym złożeniu do Komisji wniosków administracyjnych w tym zakresie.

3 W przedmiocie rzekomego braku ustanowienia przez Komisję odpowiedniego mechanizmu przeniesienia do systemu belgijskiego uprawnień emerytalnych nabytych przez byłych członków personelu tymczasowego WE w grupie zaszeregowania B

3.1 Rzecznik pragnie przede wszystkim przypomnieć, że art. 42 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej ma następujące brzmienie:

„Na warunkach określonych przez instytucję pracownik może zwrócić się do instytucji o dokonanie wszelkich płatności, których jest zobowiązany dokonać w celu ustanowienia lub utrzymania uprawnień emerytalnych w swoim kraju pochodzenia. (…)".

Rzecznik zauważa ponadto, że urzędnik kończący służbę we Wspólnotach ma prawo do przeniesienia swoich uprawnień emerytalnych do (i) nowego systemu emerytalnego, zgodnie z art. 11 ust. 1 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, lub (ii) prywatnego ubezpieczenia lub funduszu emerytalnego, zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. b) załącznika VIII, o ile spełnione są cztery warunki (8).

3.2 Rzecznik pragnie podkreślić, że jego mandat nie pozwala mu kwestionować istniejących przepisów regulaminu pracowniczego, o których mowa powyżej. Rzecznik zbada zatem jedynie, czy Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania w związku z przeniesieniem uprawnień emerytalnych skarżącego.

3.3 Rzecznik zauważa, że w niniejszej sprawie skarżąca nie zwróciła się o wdrożenie art. 42 WZIP, ponieważ twierdzi, że nie była tego świadoma.

3.4 Po pierwsze, Rzecznik pragnie podkreślić, że należy przyjąć, iż z prawnego punktu widzenia każdy urzędnik lub pracownik powinien znać przepisy zawarte w regulaminie pracowniczym i że jego obowiązkiem jest podjęcie odpowiednich kroków w celu pełnego zapoznania się z nimi. Rzecznik jest zdania, że Komisja nie może ponosić odpowiedzialności prawnej za fakt, że skarżąca nie wiedziała o możliwościach oferowanych jej w odniesieniu do uprawnień emerytalnych na podstawie art. 42 WZIP.

Rzecznik Praw Obywatelskich ze szczególnym zadowoleniem przyjmuje jednak oświadczenie Komisji, zgodnie z którym w celu uniknięcia podobnych przypadków w przyszłości zamierza ona systematycznie zwracać uwagę zainteresowanych pracowników na możliwość oferowaną im na mocy art. 42 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej. Z myślą o poparciu intencji Komisji Rzecznik Praw Obywatelskich zgłosi kolejną uwagę w tym zakresie.

3.5 Po drugie, Rzecznik zauważa, że uprawnienia emerytalne nabyte przez byłych pracowników zatrudnionych na czas określony mogą zostać przeniesione do belgijskiego systemu emerytalnego wyłącznie we współpracy z władzami belgijskimi. Rzecznik zauważa, że Komisja skontaktowała się z władzami belgijskimi, aby zwrócić się do nich o zawarcie z nimi umowy w celu rozwiązania problemów napotkanych przez skarżącego w odniesieniu do stosowania art. 11 ust. 1 regulaminu pracowniczego. W związku z tym Rzecznik jest zdania, że Komisja podjęła wszelkie dostępne jej kroki w celu udzielenia pomocy skarżącemu. Rzecznik jest zdania, że Komisja nie może ponosić odpowiedzialności za fakt, że władze belgijskie nie podjęły jeszcze niezbędnych kroków w celu umożliwienia takiego przekazania.

3.6 W świetle powyższego Rzecznik stwierdza, że nie ma podstaw do dalszych dochodzeń w sprawie zarzutu skarżącego.

4 Argument skarżącego

4.1 Skarżąca twierdziła, że Komisja powinna ustanowić odpowiedni system przenoszenia jej uprawnień emerytalnych.

4.2 W świetle jego wniosku zawartego w pkt 3.6 powyżej Rzecznik stwierdza, że wydaje się, iż nie ma podstaw do dalszych dochodzeń w sprawie roszczenia skarżącego.

5 Wnioski

Na podstawie dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi wydaje się, że nie ma podstaw do dalszego dochodzenia w sprawie zarzutu i roszczenia skarżącego. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

Ponadto Rzecznik Praw Obywatelskich zwraca uwagę na następujące kwestie:

Komisja powinna systematycznie zwracać uwagę pracowników na możliwość oferowaną im na mocy art. 42 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej.

Przewodnicząca Komisji zostanie również poinformowana o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) Rzecznik zauważa, że nazwa „kategoria B*” stosowana w tymczasowym okresie wdrażania nowego regulaminu pracowniczego, który wszedł w życie w dniu 1 maja 2004 r., odpowiada obecnym umowom kategorii AST.

(2) "Office national des Pensions"w oryginalnej wersji francuskiej.

(3) Zob. przypis 2.

(4) Artykuł 11 ust. 1 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego ma następujące brzmienie:

„1. Urzędnik kończący służbę we Wspólnotach w celu:

– podjęcia służby w administracji rządowej lub organizacji krajowej lub międzynarodowej, która zawarła umowę ze Wspólnotami;

– wykonuje pracę najemną lub na własny rachunek, na mocy której nabywa uprawnienia emerytalne w ramach systemu, którego organy administracyjne zawarły umowę ze Wspólnotami,

jest uprawniony do przeniesienia ekwiwalentu aktuarialnego swoich uprawnień emerytalnych, uaktualnionego do rzeczywistej daty przeniesienia, we Wspólnotach do funduszu emerytalnego tej administracji lub organizacji lub do funduszu emerytalnego, w ramach którego nabywa uprawnienia emerytalne z tytułu działalności wykonywanej w charakterze pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek.”

(5) Artykuł 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego ma następujące brzmienie:

„1. Urzędnik w wieku poniżej 63 lat, który zakończył służbę w inny sposób niż z powodu śmierci lub inwalidztwa i który nie jest uprawniony do natychmiastowej lub odroczonej emerytury, jest uprawniony po zakończeniu służby:

b) w innych przypadkach do świadczeń udzielanych na mocy art. 11 ust. 1 lub do wypłaty ekwiwalentu aktuarialnego takich świadczeń wybranemu przez siebie prywatnemu zakładowi ubezpieczeń lub funduszowi emerytalnemu, pod warunkiem że taki zakład lub fundusz zagwarantuje, że: i) kapitał nie zostanie spłacony; (ii) miesięczny dochód będzie wypłacany najwcześniej od 60 roku życia, a najpóźniej od 65 roku życia; (iii) uwzględniono przepisy dotyczące renty powrotnej lub renty rodzinnej; (iv) przeniesienie do innego zakładu ubezpieczeń lub innego funduszu będzie dozwolone tylko wtedy, gdy taki fundusz spełnia warunki określone w ppkt (i), (ii) i (iii).”

(6) Artykuł 12 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego ma następujące brzmienie: „W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. b) urzędnicy poniżej 63 roku życia, którzy od chwili objęcia obowiązków w celu ustanowienia lub utrzymania uprawnień emerytalnych wpłacali składki do krajowego systemu emerytalno-rentowego, prywatnego systemu ubezpieczeń lub wybranego przez siebie funduszu emerytalno-rentowego spełniającego wymogi określone w ust. 1 i których służba kończy się z przyczyn innych niż śmierć lub inwalidztwo, nie kwalifikując się do natychmiastowej lub odroczonej emerytury, są uprawnieni, po zakończeniu służby, do odprawy równej wartości aktuarialnej ich uprawnień emerytalnych nabytych podczas służby w instytucjach. W takich przypadkach płatności dokonywane w celu ustanowienia lub utrzymania ich uprawnień emerytalnych w ramach krajowego systemu emerytalno-rentowego zgodnie z art. 42 lub 112 warunków zatrudnienia innych pracowników są odliczane od odprawy.”;

(7) Zob. przypis 2.

(8) Zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. b) załącznika VIII do regulaminu pracowniczego te cztery warunki są następujące:

"(…) pod warunkiem, że takie przedsiębiorstwo lub fundusz zagwarantuje, że:

i) kapitał nie zostanie spłacony;

(ii) miesięczny dochód będzie wypłacany najwcześniej od 60 roku życia, a najpóźniej od 65 roku życia;

(iii) uwzględniono przepisy dotyczące renty powrotnej lub renty rodzinnej;

(iv) przeniesienie do innego zakładu ubezpieczeń lub innego funduszu będzie dozwolone tylko wtedy, gdy taki fundusz spełnia warunki określone w ppkt (i), (ii) i (iii).”