Strasburg, 5 lutego 2007 r.

Szanowny Panie,

W dniu 23 stycznia 2006 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w imieniu przedsiębiorstwa Y dotyczącą sposobu, w jaki Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich („OPOCE”) zajmował się umową wynikającą z zaproszenia do składania ofert, zawartą ze przedsiębiorstwem Z, z Y jako podwykonawcą.

W dniu 16 lutego 2006 r. przekazałem skargę dyrektorowi generalnemu OPOCE. OPOCE przesłał swoją opinię dotyczącą skargi w dniu 24 lutego 2006 r., do której dodał uwagę, że niektóre zawarte w niej informacje są poufne i nie powinny być przekazywane skarżącemu. W związku z tym w dniu 24 marca 2006 r. napisałem do OPOCE, wyjaśniając, że moja procedura rozpatrywania skarg, w szczególności art. 4 ust. 4 przepisów wykonawczych Rzecznika Praw Obywatelskich, wymaga ode mnie przekazania opinii instytucji skarżącemu, wzywając go do przedstawienia uwag na temat opinii. W związku z tym zwróciłem się do OPOCE o przekazanie mi wersji opinii, która mogłaby zostać przekazana skarżącemu.

W dniu 7 kwietnia 2006 r. OPOCE przesłało nową wersję swojej opinii, którą przekazałem Panu wraz z zaproszeniem do zgłaszania uwag, jeśli Pan sobie tego życzy. Nie otrzymano od Pana żadnych uwag. Pismem z dnia 24 kwietnia 2006 r. zwróciłem OPOCE pierwotną opinię.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone. Przepraszam za czas potrzebny na rozpatrzenie pańskiej sprawy.

WNIOSEK

Według skarżącego istotne fakty można podsumować w następujący sposób.

Spółka Z zawarła umowę z OPOCE (zwaną dalej „umową”) w ramach zaproszenia do składania ofert. Według skarżącego w umowie wyraźnie stwierdzono, że Y będzie działał jako podwykonawca Z w zakresie dostarczania aplikacji informatycznych do OPOCE w imieniu Z. Z zawarł umowę o podwykonawstwo z Y („umowa o podwykonawstwo”).

Pierwsza wersja aplikacji informatycznej opracowana przez Y w celu zapewnienia zgodności z umową o podwykonawstwo została przetestowana przez Z i zdaniem skarżącego została uznana za zadowalającą. Kiedy jednak system wszedł do produkcji w kwietniu 2004 r., nie działał dokładnie tak, jak powinien. Według skarżącego wynikało to ze środowiska produkcyjnego wprowadzonego przez Z. Chociaż słabe wyniki systemu były, zawsze według skarżącego, spowodowane przez Z, ten ostatni postanowił rozwiązać umowę z Y, nie wywiązując się ze swoich zobowiązań finansowych i umownych. Y poinformowała OPOCE o tej sprawie pismem z dnia 7 września 2004 r., odnosząc się do odmowy przez Z wypełnienia zobowiązań umownych wobec Y i wzywając OPOCE do interwencji ze względu na to, że Z nie przestrzegała umowy z OPOCE (która wyraźnie przewidywała udział Y).

W piśmie z dnia 16 września 2004 r. OPOCE podniosło, że nie jest w stanie wypowiedzieć się na temat ewentualnych trudności, jakie Y może napotkać w kontaktach z Z.

Pismem z dnia 17 września 2004 r. Y odpowiedział OPOCE, podnosząc, że oferta, na podstawie której udzielono zamówienia, została oceniona jako wspólna oferta Z (jako głównego wykonawcy) i Y (jako podwykonawcy), przy czym ten ostatni został wskazany jako wyłączny partner technologiczny Z. Y jako partner technologiczny został oceniony podczas oceny wspólnej oferty. Przetarg został przyznany Z po uwzględnieniu przez oceniających m.in. zaproponowanego przez Y rozwiązania technicznego oraz życiorysów pracowników Y. Przyznając Z ofertę, OPOCE wyraźnie zaakceptowało Y jako partnera technologicznego, a rola ta została wyraźnie wymieniona w umowie między OPOCE a Z. Z nie była zatem uprawniona do zakończenia współpracy z Y i zastąpienia go innym przedsiębiorstwem informatycznym, które nie zostało upoważnione jako partner technologiczny Z w kontekście procesu oceny ofert. Y przekazała swoje argumenty OPOCE, która odmówiła zajęcia jasnego stanowiska. Ograniczyła się ona do wskazania, że nie może ingerować w stosunek umowny między Y i Z.

Ponadto Y poinformował OPOCE, że Z zleciła podwykonawstwo znacznej części przedmiotowych prac indyjskiemu przedsiębiorstwu. Ponieważ Indie nie zawarły z UE umowy dwustronnej w dziedzinie zamówień publicznych, zdaniem skarżącego przedsiębiorstwo Z naruszyło unijne przepisy dotyczące zamówień publicznych i w związku z tym jego umowa z OPOCE powinna zostać rozwiązana ze skutkiem natychmiastowym. OPOCE nie podjęło działań, mimo że otrzymało konkretne dowody w tej sprawie. Postępowanie OPOCE w tym zakresie różniło się od postępowania Komisji, która według skarżącego unieważniła umowy, gdy wykonawca podjął decyzję o odwołaniu podwykonawcy.

Odmowa podjęcia działań przez OPOCE naruszyła Europejski kodeks dobrego postępowania administracyjnego, a w szczególności jego art. 5. Naruszona została zasada równego traktowania, ponieważ odmienne traktowanie nie było uzasadnione cechami charakterystycznymi rozpatrywanej sprawy.

Skarżący twierdził, że OPOCE nie podjęło działań w związku z:

1. arbitralne rozwiązanie przez Z umowy z Y; oraz
2. Późniejsze zawarcie przez Z umowy z dostawcą indyjskim.

Na poparcie swoich zarzutów skarżący argumentował w szczególności, że (i) Z nie był uprawniony do zakończenia współpracy z Y lub zastąpienia Y innym przedsiębiorstwem informatycznym, które nie zostało upoważnione jako partner technologiczny Z w kontekście procesu oceny ofert OPOCE; oraz (ii) przedsiębiorstwo Z naruszyło unijne przepisy dotyczące zamówień publicznych, zlecając podwykonawstwo znacznej części przedmiotowych prac indyjskiemu przedsiębiorstwu.

Skarżący twierdził, że OPOCE powinno zaprosić Z do ponownego zawarcia umowy o podwykonawstwo z Y lub, jeżeli tak się nie stanie, OPOCE powinno rozwiązać umowę z Z ze skutkiem natychmiastowym.

WNIOSEK

Opinia OPOCE

Opinię OPOCE można podsumować w następujący sposób.

Zwycięska oferta w przedmiotowym zaproszeniu do składania ofert została złożona przez Z, z jednej strony, Y, a z drugiej strony, Q, jako proponowanych podwykonawców. Umowa z Z została podpisana przez OPOCE w dniu 23 października 2002 r. W dniu 23 sierpnia 2004 r. Z poinformowała OPOCE, że rozwiązała umowę o podwykonawstwo z Y.

Stanowisko OPOCE w tej sprawie, przekazane Y pismami z dnia 16 września, 5 października, 3 grudnia 2004 r. i 23 stycznia 2006 r., pozostaje niezmienione. Oferta w postępowaniu o udzielenie zamówienia została złożona przez Z, a umowa została podpisana między OPOCE a Z. OPOCE nie ma obowiązku interweniować w sprawie zakończenia współpracy między Z a Y.

OPOCE rozumie, że możliwa jest zmiana podwykonawcy w trakcie realizacji zamówienia bez naruszania wspólnotowych przepisów dotyczących zamówień publicznych. Kwestia podwykonawstwa została omówiona w art. 14 umowy między OPOCE a Z. Artykuł 14 oznacza, że jeżeli w trakcie wykonywania umowy wykonawca chce wprowadzić nowego podwykonawcę lub zlecić podwykonawstwo zadań, w odniesieniu do których w pierwotnej ofercie nie przewidziano podwykonawstwa, wykonawca wymaga wyraźnej zgody OPOCE. Jeżeli zobowiązanie to nie jest przestrzegane, instytucja zamawiająca ma, zgodnie z art. 20 Umowy, możliwość - ale nie obowiązek - rozwiązania Umowy.

Q został zaproponowany jako jeden z podwykonawców w pierwotnej ofercie złożonej przez Z w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert. Q India Ltd jest członkiem tej samej grupy przedsiębiorstw co Q i Z. Jeżeli Q India Ltd wykonuje prace w ramach umowy, może to być podwykonawca Q. Zadania, które mieli wykonać dwaj podwykonawcy w pierwotnej ofercie, były zupełnie inne. OPOCE nie posiada informacji sugerujących, że Q India Ltd może wykonywać zadania, które pierwotnie zaproponowano Y w pierwotnej ofercie.

Zgodnie z art. 106 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (1) („rozporządzenie finansowe”) „[p]ostępowanie w procedurach przetargowych jest otwarte na równych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych (...) w państwie trzecim, które zawarło ze Wspólnotami Europejskimi specjalne porozumienie w dziedzinie zamówień publicznych na warunkach określonych w tym porozumieniu.” Po pierwsze, przepis ten ma formalnie zastosowanie wyłącznie do oferentów/kandydatów (lub późniejszych wykonawców), ale nie do podwykonawców. Oznacza to, że oferenci mający siedzibę w państwach trzecich mają prawo do udziału w procedurach przetargowych, jeżeli umowa międzynarodowa w dziedzinie zamówień publicznych przyznaje im takie prawo. Po drugie, powyższy artykuł nie jest wyczerpujący. Nawet w przypadku braku takiego porozumienia lub gdy porozumienie nie ma zastosowania do konkretnego rodzaju zamówień, instytucje wspólnotowe nie są zobowiązane do odrzucenia ofert złożonych przez oferentów z tych krajów. Indywidualny kandydat/oferent może zostać dopuszczony na zasadzie ad hoc do danego postępowania o udzielenie zamówienia. Stanowisko to jest zgodne z instrukcjami do użytku wewnętrznego zawartymi w „Vade Mecum on Public Procurement Procedures in the Commission”. OPOCE uważa zatem, że w niniejszej sprawie nie ma niczego, co mogłoby stanowić naruszenie zasady równego traktowania.

OPOCE wskazało również Rzecznikowi, że Y odniosła się do niniejszej sprawy w ramach postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji oraz do faktu, że między Z i Y toczy się postępowanie przed "Tribunal d'arrondissement de Luxembourg" dotyczące ich stosunku umownego.

Uwagi skarżącego

Rzecznik wezwał skarżącego do przedstawienia uwag na temat opinii OPOCE. Skarżący nie przedstawił żadnych uwag.

DECYZJA

1 Uwaga wstępna

1.1 Przed przystąpieniem do analizy zasadności niniejszej sprawy Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że należy przypomnieć, iż w jego opinii Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich ("OPOCE") wskazał, że Y odniosła się do niniejszej sprawy w ramach postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji oraz do faktu, że między Z i Y toczy się postępowanie przed "Tribunal d'arrondissement de Luxembourg" dotyczące ich stosunku umownego. Rzecznik zauważa, że OPOCE nie wydaje się kwestionować dopuszczalności niniejszej skargi na podstawie art. 195 Traktatu WE, który upoważnia Rzecznika do przyjmowania skarg „(…) dotyczących przypadków niewłaściwego administrowania w działaniach instytucji lub organów wspólnotowych (….) z wyjątkiem przypadków, w których domniemane fakty są lub były przedmiotem postępowania sądowego.” Rzecznik pragnie jednak zauważyć, że sprawa przed Sądem Pierwszej Instancji jest skargą przeciwko OPOCE, którą Y wniosła do Trybunału, dotyczącą w szczególności technicznych kryteriów oceny w innym zaproszeniu do składania ofert. Nie dotyczy on rozpatrywanego w niniejszym zarzucie przetargu. Wydaje się zatem, że rozpatrywana sprawa nie dotyczy tych samych okoliczności faktycznych, o których mowa w niniejszym zarzucie szczegółowym.

Możliwe jest jednak, że sprawa zawisła przed sądem krajowym w Luksemburgu, która dotyczy stosunku umownego między Z i Y, mogłaby dotyczyć okoliczności faktycznych podniesionych w ramach niniejszego zarzutu. Rzecznik zauważa jednak, że takie fakty mają charakter incydentalny, a nie centralny w stosunku do niniejszej skargi (która dotyczy zarzutów niewłaściwego administrowania przez OPOCE). Rzecznik nie znajduje zatem powodu, aby kwestionować dopuszczalność niniejszej skargi na podstawie informacji dostarczonych przez OPOCE w jego opinii na temat toczących się postępowań sądowych.

1.2 Jeśli chodzi o argument skarżącego, że zasada równego traktowania została naruszona, ponieważ odmienne traktowanie nie było uzasadnione cechami przedmiotowej sprawy., zgodnie z art. 89 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2) ("rozporządzenie finansowe"), "wszystkie zamówienia publiczne finansowane w całości lub w części z budżetu muszą być zgodne z zasadami przejrzystości, proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji." Rzecznik uważa jednak, że nawet jeśli zasady określone w art. 89 ust. 1 rozporządzenia finansowego miałyby mieć zastosowanie również do stosunku umownego między Z i Y, skarżący nie wykazał, w jaki sposób uważa, że zasada równego traktowania została naruszona. W związku z tym nie ma wystarczających podstaw do dalszego zajmowania się tym aspektem skargi.

2 Zarzut niepodjęcia przez OPOCE działań w związku z rozwiązaniem umowy przez Z

2.1 Skarga, która została złożona w imieniu Y, dotyczyła sposobu, w jaki OPOCE rozpatrywało umowę między OPOCE a Z (zwaną dalej "Umową"), która wynikała z zaproszenia do składania ofert. Według skarżącego w umowie stwierdzono, że Y zawrze z Z umowę o podwykonawstwo („umowa o podwykonawstwo”). Przedsiębiorstwo Z postanowiło jednak wypowiedzieć umowę o podwykonawstwo z przedsiębiorstwem Y. Y poinformowało OPOCE o tej sprawie, powołując się na niewypełnienie przez Z zobowiązań umownych wobec przedsiębiorstwa Y i wzywając OPOCE do podjęcia interwencji ze względu na to, że przedsiębiorstwo Z nie przestrzegało umowy z OPOCE (która wyraźnie przewidywała udział przedsiębiorstwa Y). Y argumentował, że oferta, na podstawie której udzielono zamówienia, została oceniona jako wspólna oferta Z (jako głównego wykonawcy) i Y (jako podwykonawcy), przy czym ten ostatni został zidentyfikowany jako wyłączny partner technologiczny Z. Y jako partner technologiczny został oceniony podczas oceny wspólnej oferty. Przetarg został przyznany Z po uwzględnieniu przez oceniających m.in. zaproponowanego przez Y rozwiązania technicznego oraz życiorysów pracowników Y. Przyznając Z ofertę, OPOCE wyraźnie zaakceptowało Y jako partnera technologicznego, a rola ta została wyraźnie wymieniona w umowie między OPOCE a Z. Z nie była zatem uprawniona do zakończenia współpracy z Y i zastąpienia go innym przedsiębiorstwem informatycznym, które nie zostało upoważnione jako partner technologiczny Z w kontekście procesu oceny ofert. Y przekazała swoje argumenty OPOCE, która odmówiła zajęcia jasnego stanowiska. Ograniczyła się ona do wskazania, że nie może ingerować w stosunek umowny między Y i Z.

2.2 Skarżący twierdził, że OPOCE nie podjęło działań w związku z arbitralnym rozwiązaniem przez Z umowy z Y. Na poparcie swojego zarzutu skarżący argumentował w szczególności, że Z nie był uprawniony do zakończenia współpracy z Y lub zastąpienia Y innym przedsiębiorstwem informatycznym, które nie zostało upoważnione jako partner technologiczny Z w kontekście procesu oceny ofert OPOCE.

2.3 OPOCE argumentowało, że zwycięska oferta w przedmiotowym zaproszeniu do składania ofert została złożona przez Z, z jednej strony, Y, a z drugiej strony, Q, jako proponowanych podwykonawców. Oferta w postępowaniu o udzielenie zamówienia została zatem złożona przez Z, a umowa została podpisana między OPOCE a Z. W dniu 23 sierpnia 2004 r. Z poinformował OPOCE o rozwiązaniu umowy o podwykonawstwo z Y. OPOCE jest jednak zdania, że nie ma obowiązku interweniować w sprawie zakończenia współpracy między Z a Y. OPOCE rozumie, że możliwa jest zmiana podwykonawcy w trakcie realizacji umowy.

2.4 Kwestia podwykonawstwa została omówiona w art. 14 umowy między OPOCE a Z. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa, że wspomniany artykuł stanowi, że wszelkie podwykonawstwo wymaga uprzedniej pisemnej zgody instytucji. Art. 14 można rozumieć w ten sposób, że jeżeli w trakcie wykonywania Umowy wykonawca chce wprowadzić nowego podwykonawcę lub zlecić podwykonawstwo zadań, których podwykonawstwo nie było przewidziane w pierwotnej ofercie, wykonawca wymaga wyraźnej zgody OPOCE. Rzecznik Praw Obywatelskich nie znajduje jednak nic w art. 14, który wyraźnie stanowi, że rozwiązanie umowy o podwykonawstwo wymaga uprzedniej pisemnej zgody. W tym względzie nie wykazano, że można powołać się na art. 14, aby zobowiązać Z do uzyskania uprzedniej pisemnej zgody OPOCE w celu rozwiązania istniejącej umowy o podwykonawstwo, takiej jak umowa o podwykonawstwo z Y.

2.5 Artykuł 14 umowy między OPOCE a Z ma oczywiście zastosowanie do wyznaczenia nowego podwykonawcy. Uprzednia pisemna zgoda OPOCE jest rzeczywiście potrzebna w przypadku każdego takiego powołania. Skarżący nie wykazał jednak wyraźnie, że przedsiębiorstwo Z faktycznie zawarło nową umowę o podwykonawstwo po rozwiązaniu umowy o podwykonawstwo z przedsiębiorstwem Y. W rzeczywistości z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że przedsiębiorstwo Z oparło się zamiast tego na własnych zasobach lub na podwykonawcy wymienionym już w ofercie przedsiębiorstwa Z (tj. Q) w celu wykonania zadań wcześniej wykonanych przez przedsiębiorstwo Y. W związku z tym nie wykazano wyraźnie, że przedsiębiorstwo Z naruszyło art. 14 umowy.

2.6 Art. 20 umowy stanowi, że instytucja zamawiająca ma możliwość - ale nie obowiązek - rozwiązania umowy, jeżeli wykonawca nie wypełni któregokolwiek ze swoich zobowiązań umownych. W związku z tym, nawet jeśli nowy podwykonawca został wprowadzony przez Z bez uprzedniej pisemnej zgody OPOCE, nawet jeśli art. 14 umowy był interpretowany jako oznaczający, że uprzednia pisemna zgoda OPOCE była wymagana w celu rozwiązania umowy o podwykonawstwo z Y, art. 20 umowy pozostawia OPOCE pewien margines swobody w odniesieniu do rozwiązania umowy z Z.

2.7 W takich okolicznościach należałoby ustalić, czy OPOCE skorzystało z tego zakresu uznania zgodnie z zasadami dobrej administracji. Zasady dobrej administracji wymagają, aby korzystając z zakresu uznania, instytucja lub organ Wspólnoty były w stanie uzasadnić, dlaczego wybrały konkretną opcję spośród różnych dostępnych opcji.

2.8 Instytucja zamawiająca mogłaby uzasadnić skorzystanie z przysługującego jej uznania w celu nierozwiązywania umowy, gdyby wykonawca był w stanie między innymi wywiązać się ze swojego pierwotnego zobowiązania umownego do dostarczenia towarów lub świadczenia usług na rzecz instytucji zamawiającej, mimo że wykonawca wyznaczył nowego podwykonawcę (lub, przy założeniu, że art. 14 był interpretowany szeroko, mimo że wykonawca rozwiązał umowę z istniejącym podwykonawcą). Co się tyczy niniejszej sprawy, z pisma wysłanego do OPOCE przez Z w dniu 20 sierpnia 2004 r. wynika, że Z była w stanie wykonywać zadania, które wcześniej wykonywała Y. W związku z tym wydaje się, że OPOCE przestrzegała zasad dobrej administracji, gdy w danych okolicznościach skorzystała z przysługującego jej zakresu uznania i postanowiła nie rozwiązywać umowy z Z.

2.9 W związku z powyższym Rzecznik nie stwierdza niewłaściwego administrowania przez OPOCE z powodu niepodjęcia działań w związku z rozwiązaniem przez Z umowy z Y.

3 Zarzut niepodjęcia przez OPOCE działań w związku z zawarciem przez Z umowy z dostawcą indyjskim

3.1 Według skarżącego przedsiębiorstwo Z zleciło podwykonawstwo znacznej części prac objętych umową z OPOCE przedsiębiorstwu indyjskiemu. Ponieważ Indie nie zawarły z UE umowy dwustronnej w dziedzinie zamówień publicznych, zdaniem skarżącego przedsiębiorstwo Z naruszyło unijne przepisy dotyczące zamówień publicznych i w związku z tym jego umowa z OPOCE powinna zostać rozwiązana ze skutkiem natychmiastowym. OPOCE nie podjęło działań, mimo że otrzymało konkretne dowody w tej sprawie.

3.2 Skarżący twierdził, że OPOCE nie podjęło działań w związku z faktem, że Z zawarło umowę z dostawcą indyjskim. Na poparcie swojego zarzutu skarżący twierdził w szczególności, że Z naruszył unijne przepisy dotyczące zamówień publicznych, zlecając podwykonawstwo znacznej części przedmiotowych prac indyjskiemu przedsiębiorstwu.

3.3 OPOCE argumentowało, że Q został zaproponowany jako jeden z podwykonawców w pierwotnej ofercie złożonej przez Z w odpowiedzi na przedmiotowe zaproszenie do składania ofert. Q India Ltd jest członkiem tej samej grupy przedsiębiorstw co Q i Z. Jeżeli Q India Ltd wykonuje prace w ramach Umowy, może to czynić jako podwykonawca Q. OPOCE nie ma informacji, które sugerowałyby, że Q India Ltd może wykonywać zadania, które zostały pierwotnie zaproponowane do wykonania przez Y w pierwotnej ofercie. Ponadto zgodnie z art. 106 rozporządzenia finansowego „[p]ostępowanie w procedurach przetargowych jest otwarte na równych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych (...) w państwie trzecim, które zawarło ze Wspólnotami Europejskimi specjalne porozumienie w dziedzinie zamówień publicznych na warunkach określonych w tym porozumieniu.” Po pierwsze, przepis ten ma formalnie zastosowanie wyłącznie do oferentów/kandydatów (lub późniejszych wykonawców), ale nie do podwykonawców. Oznacza to, że oferenci mający siedzibę w państwach trzecich mają prawo do udziału w procedurach przetargowych, jeżeli umowa międzynarodowa w dziedzinie zamówień publicznych przyznaje im takie prawo. Po drugie, powyższy artykuł nie jest wyczerpujący. Nawet w przypadku braku takiego porozumienia lub gdy porozumienie nie ma zastosowania do konkretnego rodzaju zamówień, instytucje wspólnotowe nie są zobowiązane do odrzucenia ofert złożonych przez oferentów z tych krajów. Indywidualny kandydat/oferent może zostać dopuszczony na zasadzie ad hoc do danego postępowania o udzielenie zamówienia. Stanowisko to jest zgodne z instrukcjami do użytku wewnętrznego zawartymi w „Vade Mecum on Public Procurement Procedures in the Commission”. OPOCE uważa zatem, że w niniejszej sprawie nie ma niczego, co mogłoby stanowić naruszenie zasady równego traktowania.

3.4 Rzecznik uważa za uzasadnione stanowisko OPOCE, że przepisy rozporządzenia finansowego dotyczące udziału w procedurach przetargowych osób fizycznych i prawnych spoza UE mają zastosowanie do oferentów, a następnie wykonawców, ale nie do podwykonawców. Rzecznik zauważa ponadto, że skarżący nie wyjaśnił bardziej szczegółowo, jakie przepisy UE dotyczące zamówień publicznych jego zdaniem Z naruszył w tym zakresie. Rzecznik nie stwierdza zatem niewłaściwego administrowania ze strony OPOCE w związku z niepodjęciem działań w związku z zawarciem przez Z umowy z dostawcą indyjskim.

4 Twierdzenie skarżącego

4.1 Skarżący twierdził, że OPOCE powinno zaprosić Z do ponownego zawarcia umowy o podwykonawstwo z Y lub, jeżeli tak się nie stanie, OPOCE powinno rozwiązać umowę z Z ze skutkiem natychmiastowym.

4.2 W świetle ustaleń zawartych w punktach 2.9 i 3.4 powyżej, dotyczących braku niewłaściwego administrowania, Rzecznik nie znajduje podstaw do dalszego dochodzenia roszczeń skarżącego.

5 Wnioski

Na podstawie dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi wydaje się, że nie doszło do niewłaściwego administrowania przez OPOCE. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

Dyrektor Generalny OPOCE również zostanie poinformowany o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) Dz.U. L 248, s. 1.

(2) Dz.U. L 248, s. 1.