Strasburg, 4 czerwca 2007 r.

Szanowna Pani B.,

W dniu 3 stycznia 2006 r. złożył Pan skargę przeciwko Komisji Europejskiej do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w imieniu Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych w Katowicach. Skarga ta była związana z Pańską wcześniejszą skargą 2902/2005/MHZ przeciwko Komisji, w której stwierdziłam, że nie ma podstaw do wszczęcia przeze mnie dochodzenia.

W dniu 6 lutego 2006 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Komisji i zwróciłem się do niego o zajęcie stanowiska w tej sprawie do dnia 30 kwietnia 2006 r.

W dniu 12 maja 2006 r. Komisja zwróciła się o przedłużenie terminu.

W dniu 19 maja 2006 r. Komisja przesłała Panu opinię, którą przekazałem wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag.

W dniu 21 czerwca 2006 r. otrzymałem Pańskie uwagi.

W dniu 26 listopada 2006 r. poinformowałem Pana o statusie Pańskiej skargi.

W dniu 12 stycznia 2007 r. zwróciłem się do Komisji o dodatkowe informacje.

W dniu 2 marca 2007 r. Komisja przesłała swoją odpowiedź, którą przekazałem Panu wraz z wezwaniem do przedstawienia uwag.

W dniu 3 kwietnia 2007 r. przesłał Pan swoje uwagi.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

Zgodnie z istotnymi informacjami przedstawionymi przez skarżącą w jej skardze 2901/2005/MHZ oraz w niniejszej skardze istotne fakty są, w skrócie, następujące:

W latach 2002-2003 w krajach przystępujących do UE przeprowadzano wzajemne oceny przez zespoły ekspertów z UE-15 wyznaczone przez Komisję (Dział Budowy Instytucji DG ds. Rozszerzenia, zwany dalej „TAIEX”) w celu zbadania kwalifikacji pielęgniarek i położnych w krajach przystępujących do UE. Proces ten polegał na wypełnieniu wstępnego kwestionariusza przez przedstawicieli rządów krajów przystępujących oraz trzydniowych wizytach ekspertów w krajach przystępujących, podczas których omawiali oni istotne kwestie z przedstawicielami rządów i przedstawicielami korporacji zawodowych. W niektórych przypadkach po takich wizytach nawiązano dodatkowe kontakty. Wyniki przeglądów przedstawiono w sprawozdaniach końcowych. Na podstawie tych sprawozdań sporządzono odpowiednie postanowienia traktatu akcesyjnego, wynegocjowano je i ostatecznie podpisano traktat akcesyjny.

W sprawozdaniu z wzajemnej oceny dotyczącym kwalifikacji polskich pielęgniarek i położnych („sprawozdanie”) eksperci stwierdzili, że programy szkoleniowe dla polskich położnych, tj. położnych posiadających dyplomy licencjackie lub pomaturalne wydane przed przystąpieniem, nie były zgodne z wymogami prawa europejskiego, a mianowicie z dyrektywą Rady 80/154/EWG z dnia 21 stycznia 1980 r. dotyczącą wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji położnych i obejmującą środki mające na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług (1) oraz dyrektywą Rady 80/155/EWG z dnia 21 stycznia 1980 r. dotyczącą koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności przez położne (2) (dalej „dyrektywy w sprawie uznawania”).

Według skarżącej TAIEX w skierowanych do niej pismach z dnia 2 i 23 września 2004 r.(3) stwierdził, że "sprawozdania wzajemne nie są publiczne, ale zostały przekazane rządom krajów przystępujących"oraz że "po uzgodnieniu wzajemnych ocen z rządami zainteresowanych krajów Komisja zapewniła, że sprawozdania wynikające z przeglądów będą przekazywane wyłącznie centralnym rządom krajowym, których dotyczy odpowiednia wzajemna ocena."

W dniu 18 kwietnia 2005 r. skarżąca wskazała w piśmie do Komisji, że obawia się, iż właściwe organy ówczesnych państw członkowskich innych niż Polska mogą posiadać projekty sprawozdań (dostępne z nieoficjalnych źródeł) oraz że decyzje mające wpływ na swobodny przepływ polskich pielęgniarek mogą opierać się na takich wersjach. Stwierdziła, że takie wersje zawierają błędy.

W dniu 2 maja 2005 r. Komisja odpowiedziała, że jedynie ostateczna wersja sprawozdania została przesłana do informacji ówczesnym państwom członkowskim oraz władzom polskim. Komisja dodała, że „nie udostępnia sprawozdań z wzajemnej oceny stronom innym niż zainteresowane państwo i państwa członkowskie oraz nie bierze odpowiedzialności za inne wersje (i ich treść) nieoficjalnie uzyskane z innych źródeł”.

W dniu 27 maja 2005 r. skarżący ponownie zwrócił się do Komisji. Stwierdziła, że kilka stron trzecich (i nieupoważnionych) było w trakcie opracowywania projektu sprawozdania. Załączyła ona kopie dokumentów uzyskanych od tych osób trzecich, które zawierały odniesienia do projektu sprawozdania. Były to: (i) pismo Stałego Komitetu Pielęgniarek do Komisji oraz (ii) pismo z dnia 23 grudnia 2002 r. od Royal College of Nursing and Nurse and Midwife Council do brytyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Skarżący wskazał również, że projekt sprawozdania został opublikowany na stronie internetowej Niderlandzkiego Instytutu Opieki i Opieki Społecznej („NICW”), prywatnej organizacji, która była wykonawcą realizującym finansowany przez PHARE niderlandzko-polski projekt twiningowy dotyczący uznawania zawodowych kwalifikacji medycznych. Według skarżącego dokument ten został od tego czasu usunięty ze strony internetowej NICW. Ponadto skarżący zwrócił się do Komisji o zbadanie wycieku. W tym względzie wskazała, że T.K., lider wzajemnej oceny, był przedstawicielem Stałego Komitetu Pielęgniarek i był zatrudniony przez NICW jako ekspert w wyżej wymienionym projekcie twiningowym. Stwierdziła, że nie oskarża pana T.K., ale "sugeruje jego możliwą rolę w przygotowaniu i obiegu dokumentów". Ponadto skarżący powiązał właściwości dokumentu słownego opublikowanego na stronie internetowej NICW z R.P., który był urzędnikiem w Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Rynku Wewnętrznego i Usług („DG ds. Rynku Wewnętrznego”).

Komisja udzieliła skarżącemu odpowiedzi w dniu 16 czerwca 2005 r. Niniejsze pismo i wcześniejsze pisma Komisji zostały podpisane przez kierownika działu D5 „Budowanie Instytucji” w DG ds. Rozszerzenia. Komisja poinformowała skarżącego, że TAIEX nie zajmuje się już kwestiami dotyczącymi postanowień Traktatu o Przystąpieniu oraz że TAIEX wspiera nowe Państwa Członkowskie jedynie na mocy ustaleń przejściowych po rozszerzeniu w 2004 r. Komisja doradziła również skarżącej, aby skierowała swoje zastrzeżenia do DG ds. Rynku Wewnętrznego. Komisja stwierdziła również, że dostarczyła skarżącemu wszelkich informacji dotyczących wzajemnych ocen, nie tylko w odniesieniu do Polski, ale także w odniesieniu do innych krajów, które przystąpiły do UE w 2004 r.

Skarżąca nie była usatysfakcjonowana odpowiedzią Komisji i w dniu 7 września 2005 r. złożyła pierwszą skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich (2902/2005/MHZ), która zawierała zarzuty i powiązane twierdzenia dotyczące dokładności wzajemnej oceny kwalifikacji polskich pielęgniarek oraz zarzut dotyczący naruszenia poufności w odniesieniu do sprawozdania i powiązanych roszczeń. W odniesieniu do zarzutów i twierdzeń skarżącego dotyczących dokładności wzajemnej oceny Rzecznik uznał, że nie ma podstaw do wszczęcia dochodzenia, ponieważ Komisja Petycji Parlamentu Europejskiego zajmowała się już tą samą kwestią, i zwrócił się do skarżącego o wyjaśnienie, czy życzyłby sobie, aby Rzecznik wszczął dochodzenie, które dotyczyłoby wyłącznie jego zarzutu dotyczącego naruszenia poufności. Skarżący udzielił odpowiedzi w dniu 3 stycznia 2006 r. Rzecznik postanowił zarejestrować pismo skarżącego z dnia 3 stycznia 2006 r. jako nową skargę (191/2006/MHZ) i wszcząć dochodzenie w sprawie następujących zarzutów:

Skarżący zarzucił Komisji, że (i) nie zapewniła poufności projektu sprawozdania oraz (ii) nie udzieliła właściwej odpowiedzi na skargi w tej sprawie. Skarżący twierdził, że (iii) Komisja powinna wskazać osoby lub organizacje odpowiedzialne za naruszenie poufności oraz że (iv) należy wprowadzić odpowiednią procedurę, aby uniknąć powtórzenia się takich zdarzeń w przyszłości.

WNIOSEK

Opinia Komisji

Opinię Komisji można podsumować następująco:

Jeżeli chodzi o zarzut skarżącego dotyczący naruszenia poufności, Komisja wskazała, że poufność sprawozdań z wzajemnej oceny jest utrzymywana przez Komisję w miarę jej najlepszych możliwości.

Sprawozdania końcowe są przekazywane państwom członkowskim za pośrednictwem grupy roboczej Rady ds. rozszerzenia oraz organom krajowym danego państwa.

Eksperci z państw członkowskich, którzy tworzą misje wzajemnej oceny i sporządzają sprawozdania, są wyraźnie informowani o parametrach, w ramach których muszą działać, gdy podejmują się uczestniczyć w procesie wzajemnej oceny. Eksperci z państw członkowskich są informowani o ograniczonym rozpowszechnianiu sprawozdań końcowych i proszeni o zachowanie poufności na wszystkich etapach procesu sporządzania sprawozdań. Eksperci ci nie są zatrudniani przez Komisję, ale przygotowują sprawozdania z wzajemnych ocen na zaproszenie jako niezależni eksperci w danej dziedzinie. Pozostają oni pracownikami administracji krajowych. W związku z tym Komisja uważnie i konsekwentnie informuje ekspertów. Nie istnieją jednak żadne powiązania umowne między nim a ekspertami. Komisja podkreśliła również, że w momencie sporządzania niniejszego pisma nie było żadnych innych skarg dotyczących potencjalnego naruszenia poufności w tej sprawie.

Jeżeli chodzi o zarzut skarżącej dotyczący nieudzielenia właściwej odpowiedzi na jej skargi skierowane do Komisji, Komisja stwierdziła, że konsekwentnie udzielała jej terminowych odpowiedzi, wyjaśniając procesy związane z ograniczoną dystrybucją sprawozdań z wzajemnej oceny, a także wyjaśniając, że po przystąpieniu Dyrekcja Generalna ds. Rozszerzenia nie jest już w stanie odpowiedzieć na jej obawy dotyczące traktatu o przystąpieniu. W tym względzie Komisja załączyła do swojej opinii kopie wymiany listów między nią a skarżącym. Oprócz pism, do których skarżąca odniosła się już w swojej skardze, Komisja załączyła swoje odpowiedzi na ponowny wniosek skarżącej o dostęp do sprawozdań, który został częściowo uwzględniony.

W odniesieniu do twierdzenia skarżącego, że Komisja powinna wskazać organ odpowiedzialny za naruszenie poufności, Komisja stwierdziła, że nie wykryła naruszenia poufności pochodzącego z jej siedziby głównej. Komisja nie udostępnia sprawozdań z wzajemnej oceny stronom innym niż zainteresowane państwo przystępujące i państwa członkowskie. Komisja nie ponosi odpowiedzialności ani za inne wersje, nieoficjalnie uzyskane z innych źródeł, ani za ich treść. Komisja konsekwentnie podkreślała ekspertom z uczestniczących państw członkowskich potrzebę ograniczonego obiegu sprawozdań z wzajemnej oceny. Wniosek o wskazanie osoby (osób) lub organizacji odpowiedzialnych na podstawie pojedynczej skargi nie jest uzasadniony i może zagrozić systemowi wzajemnych ocen.

W odniesieniu do twierdzenia skarżącego, że należy wprowadzić właściwą procedurę w celu uniknięcia powtórzenia się takich zdarzeń w przyszłości, obecna procedura, która istniała już w 2002 r., funkcjonuje dobrze i nie była przedmiotem żadnych innych skarg dotyczących nieuzasadnionego obiegu projektów sprawozdań z wzajemnej oceny. Komisja dokładnie informuje ekspertów z państw członkowskich o kwestiach poufności związanych z wzajemnymi ocenami. Eksperci z państw członkowskich są zatem świadomi parametrów działania i regularnie o nich przypominają. Komisja przyznała jednak, że „język używany podczas briefingu ekspertów mógłby zostać ostatecznie wzmocniony”. Wszelkie zmiany w metodach informowania ekspertów nie powinny jednak zagrażać zaufaniu i dobrej woli między ekspertami a Komisją, na których opiera się system wzajemnej oceny.

Dalsze dochodzenia Pismo
Rzecznika Praw Obywatelskich do Komisji z dnia 12 stycznia 2007 r.

W piśmie tym Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Komisji o poinformowanie go, czy informacje dotyczące poufności zostały przekazane przez Komisję ekspertom krajowym na piśmie, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie – o dostarczenie kopii tego pisemnego komunikatu. Jeżeli Komisja poinformowała ekspertów krajowych w drodze ustnego briefingu, Rzecznik zwrócił się do Komisji o poinformowanie go o treści ustnego briefingu i dostarczenie wszelkiej dokumentacji wykorzystanej przez Komisję do przeprowadzenia takiego briefingu.

Ponadto Rzecznik zapytał, czy Komisja dysponuje konkretnymi dowodami dotyczącymi ewentualnego naruszenia poufności przez eksperta krajowego z NICW. W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na to pytanie Rzecznik Praw Obywatelskich chciałby zostać poinformowany o tym, jakie kroki podjęła Komisja w celu wyegzekwowania od tego eksperta krajowego wyżej wymienionych obowiązków w zakresie poufności.

W swoich uwagach skarżąca zasugerowała, aby Rzecznik wziął zeznania od urzędnika Komisji, co do którego skarżąca podejrzewa, że jest źródłem kolejnego wycieku. W swoim piśmie do Komisji Rzecznik zauważył, że skarżąca wyjaśniła swoje podejrzenia, wskazując, że projekt sprawozdania z wzajemnej oceny, który został opublikowany na stronie internetowej NICW, zawierał inicjały zainteresowanego urzędnika Komisji oraz że urzędnik ten był zaangażowany w kwestię uznawania kwalifikacji pielęgniarek i miał kontakty zawodowe z NICW. W związku z tym Rzecznik zwrócił się do Komisji o udzielenie pisemnej odpowiedzi w tej kwestii.

Odpowiedź Komisji

Po pierwsze, Komisja wskazała, że informacje dotyczące poufności nie zostały przekazane ekspertom krajowym na piśmie, lecz ustnie. Eksperci zostali poinformowani ustnie na spotkaniu wprowadzającym, które odbyło się przed rozpoczęciem procesu wzajemnej oceny. Podczas tego spotkania urzędnicy Komisji wyjaśnili cel i zasady przewodnie misji, która ma zostać przeprowadzona w następnym tygodniu. Eksperci zostali poinformowani, że sprawozdanie powinno zostać sporządzone przez nich na podstawie danego wzoru. Poinformowano ich również, że sprawozdanie ma charakter poufny i powinno być traktowane jako takie w przyszłości.

Ponadto Komisja wskazała, że zaangażowane dyrekcje generalne, a mianowicie DG ds. Rozszerzenia i DG ds. Rynku Wewnętrznego, nie dysponują żadnymi konkretnymi dowodami, które pozwoliłyby jej przypuszczać, że ekspert krajowy z NICW naruszył ciążące na nim obowiązki w zakresie poufności.

Jeżeli chodzi o naruszenie poufności przez określonego urzędnika Komisji („urzędnika”), Komisja stwierdziła, że nie przedstawiono żadnych dowodów na poparcie tego zarzutu. Komisja zauważyła w tym względzie, że skarżący przedstawił dwa główne argumenty na poparcie tego zarzutu: (i) inicjały urzędnika pojawiły się w projekcie sprawozdania z wzajemnej oceny opublikowanym na stronie internetowej NICW oraz (ii)„ścisłe stosunki urzędnika z Europejską Federacją Stowarzyszenia Pielęgniarek, z ekspertami i z NICW”.

Komisja argumentowała, że wszystkie wzajemne oceny dla wszystkich ówczesnych krajów kandydujących i dla wszystkich zawodów medycznych zostały sporządzone przy użyciu tego samego szablonu, który nosił inicjały urzędnika, ponieważ został on zobowiązany do opracowania szablonu, który ma być stosowany przez ekspertów w ramach wzajemnych ocen. W związku z tym to wskazanie w polu właściwości dokumentu słownego nie mogło służyć jako dowód na to, że urzędnik ujawnił projekt sprawozdania.

Komisja zauważyła, że kontakty urzędnika z Europejską Federacją Stowarzyszenia Pielęgniarek, ekspertami i NICW stanowią część profilu zawodowego tego urzędnika. E-mail urzędnika do Europejskiej Federacji Stowarzyszenia Pielęgniarek, którego kopię skarżąca dostarczyła wraz ze skargą, został w przejrzysty sposób opublikowany przez to stowarzyszenie w jego biuletynie. Fakt ten świadczy jedynie o tym, że urzędnik wypełniał swoje zadania.

Uwagi skarżącego

Skarżący uznał, że Komisja potwierdziła w swojej odpowiedzi, że projekt sprawozdania lub jego ostateczna wersja są rzeczywiście dokumentami poufnymi oraz że eksperci krajowi i prawdopodobnie pracownicy Komisji zostali poinstruowani o przestrzeganiu tej poufności w perspektywie krótko- i długoterminowej. W opinii skarżącego Komisja wydaje się akceptować w swojej odpowiedzi, że rzeczywiście doszło do naruszenia poufności oraz że projekt sprawozdania został opublikowany na stronie internetowej „organizacji zakontraktowanej na rzecz Komisji”.

Ponadto skarżąca wyjaśniła, że ekspert krajowy, o którym mowa w jej skardze, był w czasie przedmiotowej wzajemnej oceny nominowany przez Zjednoczone Królestwo i w związku z tym nie wchodzi w zakres opisu tego eksperta przez Rzecznika w pytaniu Rzecznika skierowanym do Komisji. Dopiero po zakończeniu przedmiotowej wzajemnej oceny ekspert ten został zatrudniony przez NICW jako „ekspert krótkoterminowy” w niderlandzko-polskim projekcie twiningowym, częściowo finansowanym i kontrolowanym przez Komisję. Projekt ten dotyczył wdrożenia dyrektyw w sprawie uznawania w Polsce. Ponieważ projekt sprawozdania został opublikowany na specjalnej stronie internetowej NICW prezentującej projekt twiningu,„należy rozważyć kwestię ewentualnego zaangażowania tego eksperta w dostarczenie dokumentu”. W związku z tym skarżący zasugerował, aby Rzecznik ponownie przedłożył Komisji pytanie dotyczące tego eksperta. Skarżący zaproponował następujące sformułowanie odnośnego pytania: „Czy Komisja dysponuje konkretnymi dowodami dotyczącymi ewentualnego naruszenia poufności przez jakiegokolwiek eksperta krajowego, który był zatrudniony w ramach wzajemnej oceny polskich pielęgniarek, w odniesieniu do publikacji na stronach internetowych NICW projektu niniejszej wzajemnej oceny.”

Skarżąca stwierdziła również, że odpowiedź Komisji na wszystkie podejrzewane przypadki naruszenia poufności brzmi: „nie ma ona żadnych dowodów.” Uznała ona, że jest to „bardzo słaba obrona”, ponieważ Komisja „najwyraźniej nie podjęła żadnych starań w celu zbadania tego naruszenia poufności ani próby uzyskania dowodów”. Zdaniem skarżącego powyższe sugeruje, że „Komisja jest bardziej zainteresowana unikaniem swoich obowiązków niż ujawnianiem osoby lub osób odpowiedzialnych za to poważne naruszenie zaufania”. W związku z tym skarżący zasugerował, aby Komisja formalnie zwróciła się do NICW o zidentyfikowanie osoby lub osób, które dostarczyły im projekt sprawozdania. Skarżący zauważa ponadto, że pole właściwości dokumentu słownego wskazuje, że dokument został ostatnio zapisany przez panią P.H.(4), która była i nadal jest zatrudniona przez NICW. W związku z tym skarżący zasugerował, aby zwrócić się do Komisji z następującymi dalszymi pytaniami: „Komisja skontaktowała się z NICW w celu uzyskania nazwiska osoby, która dostarczyła im projekt poufnego sprawozdania z wzajemnej oceny dla polskich pielęgniarek; Jeśli nie, dlaczego nie; Jeśli tak, proszę dostarczyć kopie Państwa pisma do NICW oraz ich odpowiedzi ze szczegółowymi informacjami na temat działań podjętych w odniesieniu do zidentyfikowanej osoby.„Skarżący uważa, że NICW, jako stały wykonawca Komisji, powinien być skłonny ujawnić informacje na temat osoby, która dostarczyła mu projekt sprawozdania, aby wykazać, że „skarżący zasługuje na zaufanie i szacunek Komisji we wszelkich przyszłych relacjach biznesowych”.

DECYZJA

1 Uwaga wstępna

1.1 Rzecznik zauważa, że w swoich uwagach skarżąca sugeruje, że dalsze pytanie Rzecznika skierowane do Komisji w dniu 12 stycznia 2007 r. powinno zostać przeformułowane i że ekspert krajowy, o którym w nim mowa, powinien zostać opisany w bardziej precyzyjny sposób.

1.2 Rzecznik zauważa jednak, że w swoich uwagach przesłanych Komisji wraz z dalszymi pytaniami Rzecznika z dnia 12 stycznia 2007 r. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich ma wszelkie powody, by sądzić, że Komisja prawidłowo zrozumiała jego pytanie i nie uważa, że w tym względzie konieczny jest dalszy kontakt z Komisją.

2 W przedmiocie rzekomego naruszenia poufności i związanych z nim twierdzeń

2.1 Według skarżącego projekt sprawozdania z wzajemnej oceny ("sprawozdanie") w sprawie kwalifikacji polskich pielęgniarek (dokument poufny) został opublikowany na stronie internetowej Niderlandzkiego Instytutu Opieki i Opieki Społecznej ("NICW"), który jest organizacją prywatną.

Skarżący twierdził, że Komisja nie zapewniła poufności projektu sprawozdania.

Skarżący twierdził, że Komisja powinna wskazać osoby lub organizacje odpowiedzialne za naruszenie poufności oraz że należy wprowadzić odpowiednią procedurę, aby uniknąć powtórzenia się takich zdarzeń w przyszłości.

Na poparcie swoich zarzutów i twierdzeń skarżąca wskazała dwa możliwe źródła domniemanego wycieku: po pierwsze, powołanego urzędnika Komisji, po drugie, powołanego eksperta krajowego.

2.2 Podsumowując, Komisja nie wydaje się kwestionować, że przeciek mógł mieć miejsce, ale zaprzecza jakiejkolwiek odpowiedzialności za taki przeciek i stwierdza, że przeciek nie pochodził od jej służb.

Jeżeli chodzi o ekspertów krajowych, którzy przygotowali projekt sprawozdania, Komisja nie ponosi odpowiedzialności za ich działania, ponieważ (i) między Komisją a tymi ekspertami nie istniało powiązanie w zakresie zatrudnienia (są oni zatrudnieni przez administracje krajowe) oraz (ii) eksperci zostali ustnie poinformowani przez Komisję o wymogach dotyczących poufności przed rozpoczęciem ich opracowywania.

Komisja podkreśliła, że w momencie sporządzania niniejszego pisma nie było żadnych innych skarg dotyczących potencjalnego naruszenia poufności w tej sprawie, i uznała, że obecna procedura funkcjonuje prawidłowo. Przyznała jednak, że „język używany podczas briefingu ekspertów mógłby zostać ostatecznie wzmocniony”.

2.3 Rzecznik zauważa, że w odniesieniu do pierwszego możliwego źródła wycieku wskazanego w skardze Komisja zaprzeczyła, jakoby źródłem wycieku był jeden z jej urzędników. Komisja argumentowała, że inicjały urzędnika pojawiły się na stronie internetowej NICW, ponieważ urzędnik ten był jednym z autorów wzoru sprawozdania partnerskiego, nad którym pracowali eksperci, oraz że kontakty ze wszystkimi organizacjami zaangażowanymi w uznawanie kwalifikacji polskich pielęgniarek stanowiły część profilu zawodowego tego urzędnika.

2.4 Rzecznik uważa powyższe wyjaśnienie Komisji za rozsądne. Ponadto składający petycję zauważa, że w swoich dalszych uwagach skarżący nie zakwestionował argumentów Komisji w tym zakresie. W związku z tym Rzecznik uważa, że dalsze dochodzenie w odniesieniu do tego aspektu skargi nie jest uzasadnione.

2.5 Ponadto, co się tyczy drugiego możliwego wycieku wskazanego przez skarżącego, na podstawie informacji dostarczonych przez Komisję, które nie zostały zakwestionowane przez skarżącego, wydaje się, że eksperci byli zatrudnieni przez administracje krajowe i że ich zadania ekspertów nie wynikały z żadnego stosunku umownego z Komisją. Rzecznik zgadza się zatem z Komisją, że co do zasady eksperci zatrudnieni przez Komisję ponoszą pełną odpowiedzialność za swoją pracę, w tym obowiązek zachowania poufności. Zgadza się również, że rola Komisji ogranicza się do wspierania ich w pracy, na przykład poprzez dostarczanie im wzoru sprawozdania oraz udzielanie im instrukcji dotyczących sposobu sporządzania sprawozdań i przestrzegania poufności.

2.6 W świetle powyższego i biorąc pod uwagę, że Komisja nie dysponuje dowodami przeciwko ekspertowi krajowemu wskazanemu przez skarżącego, Rzecznik uważa, że w ramach niniejszego dochodzenia nie należy zwracać się do Komisji o skontaktowanie się z NICW w sprawie źródła przedmiotowego wycieku, jak sugeruje skarżąca w swoich dalszych uwagach.

2.7 Ponadto Rzecznik przyjmuje do wiadomości stwierdzenie Komisji zawarte w jej opinii, że "język używany podczas briefingu ekspertów mógłby zostać ostatecznie wzmocniony". Rzecznik Praw Obywatelskich rozumie to stwierdzenie jako wyraz gotowości Komisji do usprawnienia swoich procedur.

2.8 W świetle powyższego Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że dalsze dochodzenie również w odniesieniu do tego aspektu skargi nie jest uzasadnione.

2.9 Rzecznik nie jest jednak przekonany, że wystarczy, aby Komisja ustnie poinformowała ekspertów o wymogach poufności. W tym względzie poczyni on dalszą uwagę poniżej.

3 Rzekomy brak właściwej odpowiedzi na skargi skarżącego

3.1 Skarżąca twierdziła, że Komisja nie udzieliła właściwej odpowiedzi na jej skargi w tej sprawie.

3.2 Podsumowując, Komisja stwierdziła, że konsekwentnie udzielała skarżącemu terminowych odpowiedzi, wyjaśniając procesy związane z ograniczoną dystrybucją sprawozdań z wzajemnej oceny, a także wyjaśniając, że po przystąpieniu Dyrekcja Generalna ds. W tym względzie Komisja załączyła do swojej opinii kopie wymiany listów między sobą a skarżącym.

3.3 Rzecznik zbadał dowody potwierdzające przedstawione przez skarżącego i Komisję. Zauważył on, że w odniesieniu do pierwszego zarzutu przedstawionego w niniejszej skardze skarżący wysłał pisma do Komisji w dniach 18 kwietnia i 25 maja 2005 r., na które Komisja odpowiedziała odpowiednio w dniach 2 maja i 16 czerwca 2005 r. Odpowiedzi Komisji wydają się wyczerpujące i uprzejme.

3.4 Rzecznik nie stwierdza zatem żadnego przypadku niewłaściwego administrowania w odniesieniu do tego zarzutu.

4 Wnioski

Na podstawie dochodzenia w tej sprawie Rzecznik nie stwierdził żadnego przypadku niewłaściwego administrowania w odniesieniu do drugiego zarzutu skarżącego.

W odniesieniu do pierwszego zarzutu skarżącego i związanych z nim roszczeń Rzecznik uważa, że dalsze dochodzenia nie są uzasadnione.

W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

PONADTO UWAGA

Komisja mogłaby rozważyć wydanie pisemnych instrukcji dotyczących wymogów poufności ekspertom krajowym uczestniczącym we wzajemnych ocenach. Zdaniem Rzecznika mogłoby to przyczynić się do pomyślnego funkcjonowania wzajemnych ocen poprzez zapewnienie pełnego poszanowania poufności i unikanie celowego lub niezamierzonego ujawniania informacji poufnych.

Rzecznik byłby wdzięczny, gdyby Komisja mogła w odpowiednim czasie poinformować go o środkach przewidzianych w tym zakresie, tak aby informacje te mogły zostać uwzględnione w sprawozdaniu rocznym Rzecznika za rok 2007.

Przewodniczący Komisji zostanie poinformowany o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) Dz.U. 1980, L 93, s. 28.

(2) Dz.U. 1980, L 33, s. 8.

(3) Skarżąca nie dostarczyła kopii swojego pisma z dnia 23 września 2004 r.

(4) Skarżący zwrócił się do osoby.