Strasburg, 11 czerwca 2007 r.

Szanowny Panie,

W dniu 5 sierpnia 2005 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich przeciwko Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu („ETO”) dotyczącą warunków Pana przejścia na emeryturę, a mianowicie przeniesienia Pana uprawnień emerytalnych.

W dniu 22 września 2005 r. przekazałem skargę prezesowi ETO. Termin przedstawienia opinii upłynął dnia 31 grudnia 2005 r.

Pismem z dnia 16 grudnia 2005 r. prezes ETO zwrócił się o przedłużenie terminu na przedstawienie opinii.

Pismem z dnia 10 stycznia 2006 r. poinformowałem prezesa ETO, że przychyliłem się do jego wniosku. Tego samego dnia został Pan o tym poinformowany pismem.

Europejski Trybunał Obrachunkowy przekazał swoją opinię w dniu 27 stycznia 2006 r. W dniu 31 stycznia 2006 r. przekazałem go Panu wraz z zaproszeniem do zgłaszania uwag, które przesłał Pan w dniu 22 lutego 2006 r. W dniu 27 lutego 2006 r. przesłał mi Pan kolejne pismo dotyczące Pańskiej skargi.

W dniu 23 maja 2006 r. zwróciłem się do Trybunału z prośbą o udzielenie dalszych informacji w związku z Pana skargą. Trybunał przesłał swoją odpowiedź w dniu 27 czerwca 2006 r. Odpowiedź ETO została Panu przekazana wraz z zaproszeniem do zgłaszania uwag, które przesłał Pan w dniu 10 lipca 2006 r.

W dniu 11 maja 2007 r. zadzwonił Pan do podległych mi służb i poinformował je, że w dniu 23 lutego 2007 r. wniósł Pan sprawę do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone. Przepraszam za opóźnienie w rozpatrzeniu Pana skargi.

WNIOSEK

Według skarżącego istotne fakty przedstawiały się w skrócie następująco:

Skarżący jest emerytowanym urzędnikiem Trybunału. Przed podjęciem pracy w Europejskim Trybunale Obrachunkowym (zwanym dalej „ETO”) pracował w sektorze bankowym we Francji w latach 1974–1982.

W dniu 10 listopada 1994 r. skarżący zwrócił się do ETO o przeniesienie do wspólnotowego systemu emerytalnego jego uprawnień emerytalnych wynikających z wcześniej ukończonego okresu działalności w sektorze bankowym we Francji. W dniu 13 listopada 1996 r. ETO odpowiedział, że przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych w sektorze bankowym nie jest możliwe. Ponadto odpowiedziała, że do Komisji Europejskiej należy ustanowienie rozporządzenia ze Stowarzyszeniem Uzupełniających Programów Emerytalnych („ARRCO”(1)), aby umożliwić przeniesienie całości uprawnień emerytalnych nabytych we Francji.

W dniu 25 sierpnia 2004 r. skarżący zwrócił się do ETO z wnioskiem o wcześniejsze przejście na emeryturę. Na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego zwrócił się on również do organu powołującego ETO o ustalenie jego uprawnień emerytalnych. W tym samym dniu wystosował on do Komisji pismo, w którym twierdził, że Komisja nie podjęła żadnych środków w celu zapewnienia przestrzegania przez władze francuskie przepisów regulaminu pracowniczego dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych. Skarżący przesłał ponadto Komisji kopię tego pisma z dnia 25 sierpnia 2004 r. do ETO.

W dniu 6 marca 2005 r. skarżący złożył zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego na decyzję ETO o nieustanowieniu jego uprawnień emerytalnych ze względu na możliwość jego przyszłego przejścia na emeryturę.

W dniu 21 czerwca 2005 r. skarżący wystosował pismo do sekretarza generalnego ETO, w którym zwrócił się o wcześniejsze przejście na emeryturę od dnia 31 grudnia 2005 r. oraz o ustalenie uprawnień emerytalnych na podstawie art. 9 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego (2).

W dniu 28 czerwca 2005 r. organ powołujący ETO odrzucił odwołanie skarżącego z dnia 6 marca 2005 r. Stwierdzono, że prawdą jest, że zgodnie z art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego „urzędnik, który rozpoczyna służbę we Wspólnotach po (…) wykonującym pracę najemną lub pracę na własny rachunek (...), jest uprawniony (…) do wpłacenia Wspólnotom wartości kapitałowej, zaktualizowanej do daty faktycznego przeniesienia, praw emerytalnych nabytych z tytułu takiej służby lub działalności”.

Organ powołujący stwierdził jednak, że dopóki ARRCO i skarżący nie będą w stanie uzgodnić kwoty emerytury, która ma zostać przekazana, ETO nie będzie w stanie ustalić uprawnień emerytalnych skarżącego. Organ powołujący poinformował wreszcie skarżącego, że w dniu 31 maja 2005 r. Komisja poinformowała ETO, że sprawa skarżącego jest w toku i że jak najszybciej poinformuje ETO o nowej propozycji przeniesienia jego uprawnień emerytalnych.

W dniu 25 lipca 2005 r. ETO poinformował skarżącego, że podjął decyzję o przeniesieniu go na emeryturę z dniem 1 września 2005 r. W dniu 5 sierpnia 2005 r. skarżący zwrócił się pisemnie do organu powołującego ETO. Podniósł on, że decyzja z dnia 25 lipca 2005 r. o przejściu na emeryturę od dnia 1 września 2005 r. nie odpowiada jego wnioskowi z dnia 21 czerwca 2005 r. o wcześniejsze przejście na emeryturę od dnia 31 grudnia 2005 r. i że w związku z tym kwota jego emerytury została obniżona.

W dniu 5 sierpnia 2005 r. skarżący złożył skargę przeciwko ETO do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich. Przedstawił on następujące zarzuty:

1. Trybunał nie zastosował się do złożonego przez niego w dniu 10 listopada 1994 r. i powtórzonego w dniu 25 sierpnia 2004 r. wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych.
2. ETO niesłusznie podjął decyzję o przeniesieniu go w stan spoczynku na podstawie art. 9 ust. 2 regulaminu pracowniczego, począwszy od dnia 1 września 2005 r., czyli przed ustaleniem jego uprawnień emerytalnych.

Skarżący twierdził, że należy mu przyznać dodatkową składkę za lata służby uprawniające do emerytury, wynoszącą 10 lat, 3 miesiące i 24 dni, aby mógł przejść na emeryturę najpóźniej od dnia 1 stycznia 2006 r.(3).

WNIOSEK

Podejście Rzecznika
Praw Obywatelskich

Rzecznik Praw Obywatelskich podjął decyzję o wszczęciu dochodzenia w sprawie pierwszego zarzutu skarżącego i poinformował o tym skarżącego pismem z dnia 5 lipca 2005 r.

W piśmie tym Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował jednak skarżącego, że ponieważ nie wydaje się, aby wyczerpano wewnętrzne środki odwoławcze przewidziane w art. 90 regulaminu pracowniczego w odniesieniu do jego drugiego zarzutu i roszczenia, postanowił on uznać te aspekty zażalenia za niedopuszczalne na podstawie art. 2 ust. 8 swojego statutu. Skarżący został poinformowany, że te aspekty skargi nie będą zatem objęte dochodzeniem Rzecznika Praw Obywatelskich.

Opinia Europejskiego Trybunału Obrachunkowego

Podsumowując, opinia ETO w sprawie skargi była następująca:

ETO najpierw zakwestionował dopuszczalność skargi i wskazał, że ponieważ skarga została złożona w dniu 5 sierpnia 2005 r., była ona dopuszczalna jedynie w zakresie, w jakim dotyczyła faktów znanych skarżącemu od dnia 5 sierpnia 2003 r. Jednakże, niezależnie od tego stwierdzenia, ETO odpowiedział na zarzut skarżącego w całości, łącznie z odniesieniami do faktów, począwszy od dnia 10 listopada 1994 r.

Trybunał uznał, że wypełnił swoje obowiązki administracyjne. Dodała ona, że chodziło o odmowę przez ARRCO przeniesienia całości uprawnień emerytalnych nabytych we Francji przez skarżącego i że jedynie Komisja jest właściwa do zajmowania się organami krajowymi w tej dziedzinie.

W odpowiedzi na wniosek skarżącego z 1994 r. o przeniesienie jego praw ETO skontaktował się z odpowiednimi francuskimi funduszami emerytalnymi. W latach 1995-2004 ETO kilkakrotnie zwracał się do Komisji o podjęcie niezbędnych środków w celu rozwiązania tej kwestii. W listopadzie 2004 r. ETO zwrócił się do Komisji o wniesienie skargi przeciwko Francji w związku z uchybieniem zobowiązaniom państwa członkowskiego. Od połowy 1995 r. do połowy 2005 r. Komisja doprowadziła ETO do zrozumienia, że kwestia związana z odmową uwzględnienia przez ARRCO składek wpłaconych do francuskich funduszy emerytalnych przez skarżącego zostanie rozwiązana w najbliższej przyszłości.

Trybunał stwierdził ponadto, że w następstwie wniosku skarżącego z dnia 10 listopada 1994 r. o przeniesienie uprawnień emerytalnych ponad połowa z nich została przeniesiona we wrześniu 1997 r., czyli ponad 8 lat temu. W dniu 11 lipca 2005 r. ARRCO w swoim nowym wniosku dotyczącym przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego zgodziła się uwzględnić całość uprawnień emerytalnych skarżącego. ETO stwierdził, że prawa te nie zostały jeszcze przeniesione do systemu wspólnotowego, ponieważ kilka kwestii, w tym przeszacowanie kwoty, która ma zostać przeniesiona, nie zostało jeszcze rozpatrzonych. Jednak do dnia złożenia skargi przez skarżącego, tj. do dnia 5 sierpnia 2005 r., kwestia ta została już rozwiązana.

Uwagi skarżącego

Podsumowując, skarżący stwierdził, że fakty opisane przez ETO w jego opinii nie odpowiadają rzeczywistości. Zdaniem skarżącego skarga dotyczyła w rzeczywistości dwóch organów krajowych: ARRCO i Generalnego Stowarzyszenia Instytucji Emerytalnych dla Kadr Kierowniczych („AGIRC”(4)).

Skarżący stwierdził, że przeniesienie jego uprawnień emerytalnych zależy od umowy zawartej między Komisją a właściwymi władzami francuskimi. Zdaniem skarżącego ETO nadal nie poinformował go, czy czuje się zobowiązany do stosowania tej umowy.

Skarżący stwierdził ponadto, że do dnia przedstawienia uwag nie otrzymał jeszcze żadnej propozycji przeniesienia swoich uprawnień emerytalnych.

Dalsze pismo skarżącego z dnia 27 lutego 2006 r.

W dniu 27 lutego 2006 r. skarżący wystosował kolejne pismo do Rzecznika Praw Obywatelskich. Stwierdził, że w dniu 7 grudnia 2005 r. złożył skargę na mocy art. 90 ust. 2 do Trybunału Obrachunkowego dotyczącą „dwóch not zawierających propozycję obliczania jego uprawnień emerytalnych”. W dniu 17 lutego 2006 r. skarżący otrzymał odpowiedź sekretarza generalnego ETO na skargę złożoną na podstawie art. 90 ust. 2.

W piśmie do Rzecznika skarżący zakwestionował odpowiedź ETO i zwrócił uwagę Rzecznika na dwa punkty tej odpowiedzi:

1. Zdaniem skarżącego, po wszystkich swoich uspokajających oświadczeniach, ETO nagle odniósł się w swojej odpowiedzi na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 1989 r., zgodnie z którym ETO nie będzie odpowiedzialny za wdrażanie prawa wspólnotowego przez władze krajowe.
2. Skarżący twierdził, że stwierdzenia, które ETO powtórzył w swojej odpowiedzi, nie odpowiadają rzeczywistości.

Dalsze zapytania

W świetle uwag skarżącego i jego dalszego pisma, o którym mowa powyżej, Rzecznik uznał, że wydaje się, iż skarżący pragnie poruszyć merytoryczną kwestię dotyczącą przeniesienia jego uprawnień emerytalnych. W związku z tym Rzecznik zwrócił się do ETO o wydanie opinii w sprawie merytorycznej, a mianowicie w sprawie uregulowania uprawnień emerytalnych skarżącego.

W przedmiocie wniosku o udzielenie dodatkowych informacji

Rzecznik zwróciła się ponadto do ETO o zajęcie się następującą kwestią:

„W swojej opinii Trybunał Obrachunkowy stwierdził, że uprawnienia emerytalne skarżącego nie zostały jeszcze przeniesione do systemu wspólnotowego, ponieważ kilka punktów (w tym przeszacowanie kwoty, która ma zostać przeniesiona) nie zostało jeszcze rozpatrzonych. W swoich uwagach skarżący wskazał jednak, że w dniu przedstawienia uwag nie otrzymał jeszcze żadnej propozycji przeniesienia swoich uprawnień emerytalnych. Czy w tych okolicznościach Trybunał Obrachunkowy może poinformować Rzecznika Praw Obywatelskich o aktualnej sytuacji w odniesieniu do przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego?”

Odpowiedź Trybunału

W swojej odpowiedzi ETO powtórzył swoją opinię, że uważa, iż wypełnił swoje obowiązki administracyjne w sprawie skarżącego. Po otrzymaniu w dniach 4 i 24 listopada 2005 r. propozycji przeniesienia uprawnień skarżącego od AGIRC i ARRCO Trybunał ustalił lata służby uprawniające do emerytury, które należy uwzględnić przy obliczaniu uprawnień emerytalnych skarżącego, zgodnie z art. 2 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego. W nocie z dnia 6 grudnia 2005 r. ETO przekazał skarżącemu wniosek na podstawie tych obliczeń. W dniu 7 grudnia 2005 r. skarżący złożył skargę na mocy art. 90 ust. 2 do ETO, na którą sekretarz generalny ETO odpowiedział w dniu 17 lutego 2006 r.

ETO stwierdził ponadto, że, jak wspomniano w jego pierwszej opinii, w następstwie wniosku skarżącego z dnia 10 listopada 1994 r. o przeniesienie uprawnień emerytalnych, ponad połowa uprawnień emerytalnych skarżącego została już przeniesiona do systemu wspólnotowego we wrześniu 1997 r.

ETO stwierdził wreszcie, że wbrew temu, co stwierdził w swoich uwagach, skarżący otrzymał propozycję przeniesienia swoich uprawnień emerytalnych na podstawie składek wpłaconych do funduszu emerytalnego Société Générale („CRSG”(5)). Propozycja ta została załączona do notatek skierowanych przez kierownika działu zasobów ludzkich do skarżącego w dniu 6 grudnia 2005 r., które zawierały propozycję obliczania jego uprawnień emerytalnych.

Dalsze uwagi skarżącego

W swoich uwagach dotyczących odpowiedzi ETO skarżący podtrzymał zarzut. Stwierdził, że doszło do naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Jego zdaniem argument podniesiony przez ETO, zgodnie z którym Komisja była instytucją Unii właściwą do zajmowania się organami krajowymi w dziedzinie przenoszenia uprawnień emerytalnych, nie mógł uzasadniać stanowiska ETO. Skarżący stwierdził ponadto, że doszło do naruszenia obowiązku dbałości o dobro urzędników i obowiązku udzielania pomocy.

Rozmowa telefoniczna między skarżącym a służbami Rzecznika
Praw Obywatelskich

Przy okazji rozmowy telefonicznej w dniu 11 maja 2007 r. skarżący poinformował służby Rzecznika Praw Obywatelskich, że w dniu 23 lutego 2007 r. wniósł do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej skargę przeciwko ETO dotyczącą zarzutu podniesionego w jego skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich.

DECYZJA

1 Zarzut skarżącego

1.1 Skarżący jest emerytowanym urzędnikiem Europejskiego Trybunału Obrachunkowego ("ETO"). Przed podjęciem pracy w Europejskim Trybunale Obrachunkowym pracował w sektorze bankowym we Francji w latach 1974–1982. W dniu 10 listopada 1994 r. skarżący zwrócił się do ETO o przeniesienie do wspólnotowego systemu emerytalnego jego uprawnień emerytalnych wynikających z wcześniej ukończonego okresu działalności w sektorze bankowym we Francji. W dniu 13 listopada 1996 r. ETO odpowiedział, że przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych w sektorze bankowym nie jest możliwe. Ponadto odpowiedziała, że do Komisji Europejskiej należy ustanowienie rozporządzenia ze Stowarzyszeniem Uzupełniających Programów Emerytalnych (ARRCO)(6) w celu przeniesienia całości uprawnień emerytalnych nabytych we Francji. W dniu 25 sierpnia 2004 r. skarżący złożył wniosek o wcześniejsze przejście na emeryturę i zwrócił się o ustalenie jego uprawnień emerytalnych. W dniu 6 marca 2005 r. skarżący wniósł, na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, zażalenie na decyzję ETO wydaną na jego wniosek, które uznał za niezadowalające. W dniu 28 czerwca 2005 r. ETO odrzucił odwołanie skarżącego. W skardze do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący twierdził, że ETO nie podjął działań następczych w związku z jego wnioskiem o przeniesienie uprawnień emerytalnych przedstawionym w dniu 10 listopada 1994 r. i powtórzonym w dniu 25 sierpnia 2004 r.(7).

1.2 W swojej opinii ETO stwierdził, że jego zdaniem wypełnił swoje obowiązki administracyjne. Dodała ona, że chodziło o odmowę przez ARRCO przeniesienia całości uprawnień emerytalnych nabytych we Francji przez skarżącego i że jedynie Komisja jest właściwa do zajmowania się organami krajowymi w tej dziedzinie. W odpowiedzi na wniosek skarżącego z 1994 r. o przeniesienie jego praw ETO skontaktował się z odpowiednimi francuskimi funduszami emerytalnymi. W latach 1995-2004 ETO kilkakrotnie zwracał się do Komisji o podjęcie niezbędnych środków w celu rozwiązania tej kwestii. W listopadzie 2004 r. ETO zwrócił się do Komisji o wszczęcie postępowania przeciwko Francji w związku z uchybieniem zobowiązaniom państwa członkowskiego. Od połowy 1995 r. do połowy 2005 r. Komisja doprowadziła ETO do zrozumienia, że kwestia związana z odmową uwzględnienia przez ARRCO składek wpłacanych przez skarżącego do francuskich funduszy emerytalnych zostanie wkrótce rozwiązana. Trybunał stwierdził ponadto, że w następstwie wniosku skarżącego z dnia 10 listopada 1994 r. o przeniesienie uprawnień emerytalnych ponad połowa z nich została przeniesiona we wrześniu 1997 r., czyli ponad 8 lat temu. W dniu 11 lipca 2005 r. ARRCO w swojej nowej propozycji przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego zgodziła się uwzględnić całość uprawnień emerytalnych skarżącego. ETO stwierdził, że prawa te nie zostały jeszcze przeniesione do systemu wspólnotowego, ponieważ kilka kwestii, w tym przeszacowanie kwoty, która ma zostać przeniesiona, nie zostało jeszcze rozpatrzonych. Według ETO kwestia ta została jednak rozwiązana już w dniu, w którym skarżący złożył skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich.

1.3 W swoich uwagach skarżący stwierdził, że fakty opisane przez ETO w jego opinii nie odpowiadają rzeczywistości. Skarżący stwierdził ponadto, że przeniesienie jego uprawnień emerytalnych zależy od umowy zawartej między Komisją a właściwymi władzami francuskimi. Zdaniem skarżącego ETO nadal nie poinformował go, czy uważa się za zobowiązanego do stosowania tej umowy. Skarżący stwierdził ponadto, że do dnia przedstawienia uwag nie otrzymał jeszcze żadnej propozycji przeniesienia swoich uprawnień emerytalnych.

1.4 W świetle uwag skarżącego i jego kolejnego pisma z dnia 27 lutego 2006 r.

1.5 W swojej odpowiedzi ETO powtórzył swoją opinię, że uważa, iż wypełnił swoje obowiązki administracyjne w aktach skarżącego. ETO stwierdził ponadto, że wbrew temu, co stwierdził w swoich uwagach, skarżący otrzymał propozycję przeniesienia swoich uprawnień emerytalnych na podstawie składek wpłaconych do funduszu emerytalnego „Société Générale”(„CRSG”(8)).

1.6 W swoich dalszych uwagach skarżący wskazał, że doszło do naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz obowiązku staranności i pomocy.

1.7 Przy okazji rozmowy telefonicznej z dnia 11 maja 2007 r. skarżący poinformował służby Rzecznika Praw Obywatelskich, że w dniu 23 lutego 2007 r. wniósł przeciwko ETO skargę do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej dotyczącą zarzutu podniesionego w jego skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich (9).

1.8 Art. 195 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską upoważnia Rzecznika Praw Obywatelskich do przyjmowania skarg "(...) dotyczących przypadków niewłaściwego administrowania w działaniach instytucji lub organów wspólnotowych (…) z wyjątkiem przypadków, gdy zarzucane fakty są lub były przedmiotem postępowania sądowego". W takim przypadku wyniki dochodzeń przeprowadzonych do tego dnia należy złożyć bez dalszych działań, zgodnie z art. 2 ust. 7 statutu Rzecznika Praw Obywatelskich.

1.9 W świetle informacji przekazanych przez skarżącego przy okazji rozmowy telefonicznej z dnia 11 maja 2007 r. ze służbami Rzecznika, Rzecznik uważa, że przedmiot niniejszej skargi i skargi wniesionej przez skarżącego do Sądu do spraw Służby Publicznej (sprawa F-17/07 )(10) wydają się dotyczyć tych samych faktów.

2 Wnioski

Na podstawie art. 2 ust. 7 statutu Rzecznika Praw Obywatelskich kończy zatem rozpatrywanie skargi i wnosi sprawę bez dalszych działań.

Prezes Trybunału zostanie również poinformowany o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) Skrót ten oznacza "Association des régimes de retraites complémentaires".

(2) Zgodnie z tym artykułem „urzędnik kończący służbę przed ukończeniem 63 roku życia może wystąpić z wnioskiem o przyznanie mu emerytury: a) jest odroczony do pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym osiągnie wiek 63 lat; lub b) otrzymać natychmiastową zapłatę, pod warunkiem że ma on nie mniej niż 55 lat. W takim przypadku wysokość emerytury jest pomniejszana o kwotę obliczoną na podstawie wieku urzędnika w chwili rozpoczęcia pobierania przez niego emerytury. (…) Organ powołujący może podjąć decyzję, w interesie służby, na podstawie obiektywnych kryteriów i przejrzystych procedur wprowadzonych ogólnymi przepisami wykonawczymi, o niestosowaniu powyższej obniżki w odniesieniu do zainteresowanych urzędników.”;

(3) W skardze do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący twierdził ponadto, że Komisja nie zapewniła przestrzegania przez władze francuskie przepisów regulaminu pracowniczego dotyczących przeniesienia jego uprawnień emerytalnych. Biorąc pod uwagę, że ten aspekt sprawy był skierowany przeciwko innej instytucji europejskiej, służby Rzecznika zarejestrowały skargę przeciwko Komisji pod nowym numerem referencyjnym 3001/2005/MF.

(4) Skrót ten oznacza "Association générale des institutions de retraite des cadres".

(5) Skrót ten oznacza "Caisse de retraite de la Société Générale".

(6) Skrót ten oznacza "Association des régimes de retraites complémentaires".

(7) W skardze skarżący podniósł również, że ETO niesłusznie podjął decyzję o przeniesieniu go w stan spoczynku na podstawie art. 9 ust. 2 regulaminu pracowniczego, począwszy od dnia 1 września 2005 r., czyli przed ustaleniem jego uprawnień emerytalnych. Skarżący twierdził, że należy mu przyznać dodatkową składkę za lata służby uprawniające do emerytury, wynoszącą 10 lat, 3 miesiące i 24 dni, aby mógł przejść na emeryturę najpóźniej od dnia 1 stycznia 2006 r. W piśmie z dnia 5 lipca 2005 r. Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował skarżącego, że na podstawie art. 2 ust. 8 jego statutu te aspekty skargi nie będą objęte jego dochodzeniem.

(8) Skrót ten oznacza "Caisse de retraite de la Société Générale".

(9) Sprawa F-17/07 P. przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2007 r.

(10) W tym kontekście Rzecznik zauważa, że akapit drugi części dotyczącej zarzutów i głównych argumentów skargi jest sformułowany w następujący sposób: „Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty dotyczące, odpowiednio: naruszenie szeregu przepisów regulaminu pracowniczego urzędników i załącznika VIII do tego regulaminu (w szczególności art. 11 ust. 2 i art. 26 tego załącznika); naruszenie obowiązku staranności i obowiązku udzielania pomocy, o których mowa w art. 24 regulaminu pracowniczego urzędników; naruszenie zasady równego traktowania i niedyskryminacji; (iv) naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.”