Strasburg, 15 grudnia 2005 r.

Szanowny Panie,

W dniu 11 listopada 2004 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, twierdząc, że Komisja nie rozpatrzyła prawidłowo Pana skarg dotyczących nieuznania Pana za inżyniera ds. chemikaliów na podstawie Pana kwalifikacji zawodowych uzyskanych w Zjednoczonym Królestwie jako inżyniera ds. materiałów, a w szczególności, że dokonana przez Komisję interpretacja dyrektywy 89/48/EWG w odniesieniu do Pana sprawy została nadmiernie uproszczona.

W dniu 20 grudnia 2004 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Komisji Europejskiej. Komisja przesłała swoją opinię w dniu 5 kwietnia 2004 r. Przekazałem go Panu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag, które przesłał Pan w dniu 30 maja 2005 r.

W dniu 15 listopada 2005 r. został Pan uprzejmie poproszony, za pośrednictwem poczty elektronicznej, o wyjaśnienie Rzecznikowi Praw Obywatelskich, czy złożył Pan skargę do greckiego sądu w związku z odmową uznania Pana za inżyniera chemicznego przez władze greckie. W wiadomości e-mail z dnia 23 listopada 2005 r. poinformował mnie Pan, że złożył Pan do Rady Państwa Grecji skargę o stwierdzenie nieważności decyzji 64/2003 Rady ds. Uznawania Równoważności Zawodowej Dyplomów Szkolnictwa Wyższego, która dotyczyła Pana sprawy. Na wniosek Rady Stanu Grecji otrzymałem kopię tej skargi.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone. Aby uniknąć nieporozumień, należy przypomnieć, że Traktat WE upoważnia Rzecznika Praw Obywatelskich do badania ewentualnych przypadków niewłaściwego administrowania wyłącznie w działaniach instytucji i organów Wspólnoty. Statut Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich wyraźnie stanowi, że żadne działanie jakiegokolwiek innego organu lub osoby nie może być przedmiotem skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich. Dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie Pańskiej skargi zostały zatem ukierunkowane na zbadanie, czy w działaniach Komisji doszło do niewłaściwego administrowania.

WNIOSEK

W dniu 6 grudnia 2001 r. skarżący złożył do właściwego organu greckiego, Rady ds. Uznawania Równoważności Zawodowej Dyplomów Wyższego Szkolnictwa Wyższego („SAEI”), wniosek o uznanie jego prawa do wykonywania w Grecji zawodu Inżyniera Chemicznego, na podstawie dyplomów wyższego wykształcenia i kwalifikacji zawodowych, które uzyskał w Zjednoczonym Królestwie („Zjednoczone Królestwo”). Decyzją 64/2003 SAEI odrzucił wyżej wymieniony wniosek skarżącego, ponieważ skarżący nie uzyskał kwalifikacji zawodowych niezbędnych do wykonywania zawodu inżyniera chemika w Zjednoczonym Królestwie. Pismami z dnia 12 lipca 2002 r. i 18 września 2002 r. skarżący zarzucił Komisji Europejskiej, że Grecja naruszyła jego prawa wynikające z Traktatu WE i dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1998 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (1) (dyrektywa 89/48/EWG), do wykonywania w Grecji zawodu inżyniera chemika na podstawie dyplomów ukończenia studiów wyższych i kwalifikacji zawodowych uzyskanych w Zjednoczonym Królestwie. W następstwie obszernej korespondencji między skarżącym a Komisją Komisja poinformowała skarżącego pismem z dnia 10 lipca 2003 r., że akta jego sprawy nie wydają się zawierać dowodów domniemanego naruszenia prawa wspólnotowego, ponieważ, chociaż z dokumentu przesłanego przez brytyjską „Radę Inżynierską” wynika, że skarżący posiadał kwalifikacje niezbędne do wykonywania w Zjednoczonym Królestwie zawodu „inżyniera materiałów” ze specjalizacją w dziedzinie nauk i technologii polimerowych, ten sam dokument nie wskazywał a) na to, że zakres działalności wchodzący w zakres zawodu „inżyniera materiałów” jest równoważny zakresowi odpowiadającemu zawodowi „inżyniera materiałów” w Zjednoczonym Królestwie; lub b) że skarżący posiadał kwalifikacje niezbędne do wykonywania zawodu „inżyniera chemicznego” w Zjednoczonym Królestwie. W związku z tym Komisja wspomniała w piśmie z dnia 19 lutego 2003 r. skierowanym do skarżącego, że na podstawie informacji dostarczonych przez brytyjską „Instytucję Inżynierów Chemicznych” oraz przez władze greckie wpis skarżącego na listę „Wykwalifikowanego Inżyniera Chemicznego” w Zjednoczonym Królestwie prawdopodobnie ułatwiłby uznawanie jego kwalifikacji zawodowych w Grecji.

Pismami z dnia 13 września 2004 r. i 12 października 2004 r. skarżący zakwestionował sposób, w jaki Komisja zinterpretowała i zastosowała prawo wspólnotowe w jego sprawie, argumentując zasadniczo, że a) biorąc pod uwagę fakt, że brytyjska „Rada Inżynierska”, która reguluje zawód inżyniera w Zjednoczonym Królestwie, potwierdziła, że „jest uprawniony do podjęcia regulowanego zawodu inżyniera materiałowego ze specjalizacją w dziedzinie polimerologii i technologii” oraz że „powyższy poziom uznania zawodowego jest równy poziomowi inżyniera chemicznego”, jego zawód należy uznać za równoważny/równy zawodowi „inżyniera chemicznego”; oraz b) miał prawo do uznania go w Grecji za „inżyniera chemicznego ze specjalizacją w dziedzinie inżynierii materiałowej i technologii”. Skarżący wskazał, że jego kolega ze studiów, posiadający dokładnie takie same kwalifikacje akademickie i prawa zawodowe w Zjednoczonym Królestwie jak on sam, został w ten sposób uznany.

W odpowiedzi z dnia 20 października 2004 r. Komisja potwierdziła, że nie jest w stanie podjąć żadnych dalszych kroków w sprawie skarżącego, zauważając, że a) do celów dyrektywy 89/48/EWG "zawód inżyniera" nie powinien być uważany za jeden zawód, ponieważ obejmuje on wiele różnych specjalizacji, które różnią się w poszczególnych państwach członkowskich; b) władze brytyjskie nie potwierdziły, że skarżący posiada pełne kwalifikacje inżyniera chemicznego w Zjednoczonym Królestwie; c) pismo brytyjskiej Rady Inżynieryjnej z dnia 23 maja 2003 r. potwierdziło jedynie, że skarżący był uprawniony do podjęcia zawodu Inżyniera Materiałów w Zjednoczonym Królestwie oraz że jego uznanie zawodowe było "na poziomie równym" poziomowi inżyniera chemicznego, co nie oznaczało, że zakres działalności obu zawodów był taki sam ani że skarżący był uprawniony do wykonywania zawodu Inżyniera Chemicznego w Zjednoczonym Królestwie; d) w odniesieniu do argumentu przedstawionego przez skarżącego, zgodnie z którym inni inżynierowie materiałowi zostali uznani w Grecji za inżynierów chemicznych specjalizujących się w materiałoznawstwie i technologii, nie można było stwierdzić dyskryminacji na tej podstawie, bez dodatkowych informacji, biorąc pod uwagę, że (i) fakt, że osoby te uzyskały akademickie uznanie ich kwalifikacji przez władze greckie, nie wchodził w zakres dyrektywy 89/48 i nie mógł mieć wpływu na wykładnię tej dyrektywy; oraz (ii) w piśmie skarżącego z dnia 22 lipca 2002 r. wskazano, że osoby te wykonywały również inne zawody związane z zawodem Inżyniera Materiałów.

Następnie w dniu 11 listopada 2004 r. skarżący złożył skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich (2), zarzucając Komisji, że nie rozpatrzyła należycie jego wyżej wymienionych skarg dotyczących nieuznania go przez władze greckie za inżyniera chemicznego na podstawie jego kwalifikacji zawodowych uzyskanych w Zjednoczonym Królestwie jako inżyniera materiałowego, a w szczególności, że dokonana przez Komisję wykładnia dyrektywy 89/48/EWG w odniesieniu do jego sprawy została nadmiernie uproszczona.

WNIOSEK

Opinia Komisji

W swojej opinii z dnia 18 marca 2005 r. Komisja przedstawiła w skrócie następujące uwagi dotyczące sprawy skarżącego. Celem dyrektywy 89/48/EWG jest umożliwienie osobie w pełni wykwalifikowanej w Państwie Członkowskim do wykonywania zawodu wykonywania tego samego zawodu w innym Państwie Członkowskim. W Grecji zawód inżyniera polimeru nie istnieje, ale istnieje szerszy zawód inżyniera chemicznego. W Wielkiej Brytanii istnieją oba zawody. Skarżący zwrócił się do władz greckich o uznanie jego prawa do wykonywania w Grecji zawodu inżyniera chemika. Ustalenie zgodności między zawodami w państwach członkowskich jest szczególnie złożonym zadaniem w dziedzinie inżynierii, ponieważ istnieje wiele oddziałów zorganizowanych na różne sposoby przez państwa członkowskie, które można uznać za różne zawody. W tak złożonych przypadkach służby Komisji nie posiadają kompetencji technicznych niezbędnych do określenia, który zawód jest w państwie członkowskim A zawodem odpowiadającym zawodowi, który dany specjalista chciałby wykonywać w państwie członkowskim B. Ponieważ kompetencje do organizowania zawodów należą do państw członkowskich, analiza ta może opierać się wyłącznie na informacjach dostarczonych przez właściwe organy krajowe.

Jeżeli chodzi o sprawę skarżącego, w wiadomości e-mail z dnia 7 lutego 2003 r. brytyjska Instytucja Inżynierów Chemicznych wskazała, że „standard kwalifikacji akademickich oraz kompetencji, szkoleń i doświadczenia wymaganych do rejestracji jako członek zawodowy Instytutu Materiałów jest porównywalny ze standardem wymaganym do rejestracji jako dyplomowany inżynier chemiczny w IChemE. Rejestracja jako dyplomowany inżynier chemik może jednak wymagać uzyskania kwalifikacji w innym temacie oraz zdobycia kompetencji, szkolenia i doświadczenia w innej dziedzinie. Inżynieria chemiczna to zróżnicowany zawód, a dyplomowani inżynierowie chemiczni pracują w wielu różnych dziedzinach i możliwe jest, że ktoś, kto pracuje jako "inżynier polimeru", może kwalifikować się jako dyplomowany inżynier chemik. Na podstawie tych wyjaśnień władze greckie uznały, że skarżący nie posiada kwalifikacji „inżyniera chemicznego” w Zjednoczonym Królestwie, a zatem nie jest uprawniony do uznania swoich kwalifikacji w celu wykonywania zawodu inżyniera chemicznego w Grecji na podstawie dyrektywy 89/48/EWG. Biorąc pod uwagę informacje przekazane przez władze brytyjskie, Komisja stwierdziła, że w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono naruszenia prawa wspólnotowego. W odniesieniu do argumentu skarżącego, że był dyskryminowany, ponieważ inni inżynierowie materiałowi posiadający dokładnie takie same kwalifikacje akademickie i prawa zawodowe w Zjednoczonym Królestwie zostali uznani w Grecji za inżynierów chemicznych specjalizujących się w materiałoznawstwie i technologii, Komisja powtórzyła to, co zauważyła w piśmie z dnia 20 października 2004 r. (zob. powyżej lit. d)).

Uwagi skarżącego

Skarżący przedstawił obszerne i wyczerpujące uwagi (z dnia 30 maja 2005 r.) na temat opinii Komisji, powołując się na naruszenie i niewłaściwe zastosowanie przez nią dyrektywy 89/48, w oparciu o następujące argumenty:

a) dyrektywa 89/48 nie została prawidłowo wdrożona przez Grecję;

b) Odpowiedź Komisji na jego wyżej wymieniony argument, że był dyskryminowany przez władze greckie, opierała się na błędnym odczytaniu jego pisma z dnia 22 lipca 2002 r.;

c) Zawód inżyniera specjalizującego się w materiałoznawstwie i technologii materiałów polimerowych istnieje w Grecji jako zawód regulowany w rozumieniu dyrektywy 89/48/EWG, a Komisja powinna była uznać, że SAEI był zobowiązany do zbadania, która z dziewięciu specjalizacji inżynierskich przewidzianych w ustawodawstwie greckim była najbliższa jego ogólnym kwalifikacjom zawodowym, oraz do sklasyfikowania go jako inżyniera posiadającego tę specjalizację;

d) Licencja na wykonywanie regulowanego zawodu inżyniera chemika w Zjednoczonym Królestwie nie jest warunkiem wstępnym uznania przez władze greckie jego kwalifikacji zawodowych jako (chemicznego) inżyniera polimeru;

e) Wyżej wymieniony e-mail brytyjskiej Instytucji Inżynierów Chemicznych z dnia 7 lutego 2003 r. został błędnie zinterpretowany przez Komisję i przekazany mu dopiero w październiku 2004 r., z naruszeniem jego prawa do obrony;

f) Inżynier chemik i inżynier polimerów nie są dwoma zupełnie różnymi zawodami w Wielkiej Brytanii, a jak wyraźnie zasugerowała brytyjska instytucja inżynierów chemicznych, inżynier polimerów może zostać zarejestrowany jako dyplomowany inżynier chemik, jeśli spełnia wymagania instytucji;

g) Komisja pośrednio zatwierdziła wniosek władz greckich o równoważność akademicką jego dyplomów jako warunek wstępny uznania równoważności zawodowej jego kwalifikacji; oraz

h) Komisja niesłusznie zignorowała fakt, że SAEI nie uwzględnił jego doświadczenia zawodowego w Grecji jako czynnika równoważącego.

Ponadto w swoich uwagach skarżący twierdzi, że zakładając, iż jego sprawa nie jest objęta dyrektywą 89/48, Komisja powinna była przyznać, że SAEI powinien był uznać jego kwalifikacje zawodowe na podstawie art. 43 i 47 traktatu WE, zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości w sprawach 340/89 Vlassopoulou (3), C-319/92 Haim (4) i C-238/98 Hocsman (5). Podsumowując, skarżący wskazuje, że należy uznać, iż Komisja celowo dopuściła się wprowadzenia w błąd przez SAEI, ponieważ sama Komisja przyznała, że oparła się wyłącznie na informacjach przekazanych jej przez właściwe organy, po dokonaniu „nadmiernie uproszczonej” interpretacji zasad i przepisów dyrektywy, którą przyjęła w jego sprawie, a w konsekwencji w odniesieniu do zawodu inżyniera, oraz po rażącym naruszeniu zasady niedyskryminacji.

Dalsze zapytania

W piśmie z dnia 12 lipca 2002 r. skierowanym do Komisji skarżący wskazał między innymi, że gdyby SAEI postanowił odrzucić jego wniosek z dnia 6 grudnia 2001 r. dotyczący uznania jego prawa do wykonywania w Grecji zawodu inżyniera chemika, zakwestionowałby on zgodność z prawem takiej decyzji przed greckimi sądami. W dniu 15 listopada 2005 r. skarżący został zatem poproszony, za pośrednictwem poczty elektronicznej, o wyjaśnienie Rzecznikowi Praw Obywatelskich, czy wniósł do greckiego sądu skargę dotyczącą odrzucenia jego wyżej wymienionego wniosku. Następnie w wiadomości e-mail wysłanej w dniu 23 listopada 2005 r. skarżący poinformował Rzecznika Praw Obywatelskich, że wniósł do Rady Stanu Grecji skargę o stwierdzenie nieważności decyzji 64/2003 SAEI (pod numerem rejestracyjnym 6348/2.9.2003). W tym samym e-mailu skarżący zauważył, że grecka Rada Stanu w swoich decyzjach 4753/1997 i 2070/1999 zajęła się już jego sprawą, sugerując, że dyrektywa 89/48/EWG ma zastosowanie. Skarżący wskazał ponadto, że jego zdaniem interwencja Komisji może być skutecznym sposobem wyeliminowania arbitralności władz greckich w jego sprawie oraz że Rada Stanu nie zbada, czy Komisja wypełniła swoje obowiązki strażnika Traktatu WE.

Na jego wniosek Rzecznik otrzymał od Rady Stanu Grecji kopię wyżej wymienionej skargi wniesionej przez skarżącego. W niniejszej skardze skarżący kwestionuje zgodność z prawem decyzji nr 64/2003 SAEI, powołując się na naruszenie i niewłaściwe zastosowanie dyrektywy 89/48, powołując się na następujące argumenty:

a) dyrektywa 89/48 nie została prawidłowo wdrożona przez Grecję;

b) Zawód inżyniera specjalizującego się w materiałoznawstwie i technologii materiałów polimerowych istnieje w Grecji jako zawód regulowany w rozumieniu dyrektywy 89/48/EWG, a SAEI powinien był zbadać, która z dziewięciu specjalizacji inżynierskich przewidzianych w ustawodawstwie greckim była najbliższa jego ogólnym kwalifikacjom zawodowym, i zaklasyfikować go jako inżyniera tej specjalizacji;

c) Licencja na wykonywanie regulowanego zawodu inżyniera chemika w Zjednoczonym Królestwie nie jest warunkiem wstępnym uznania przez władze greckie jego kwalifikacji zawodowych jako (chemicznego) inżyniera polimeru;

d) Zaskarżona decyzja opiera się na dokumencie brytyjskiej Instytucji Inżynierów Chemicznych, który nie został mu przekazany, co stanowi naruszenie jego prawa do obrony;

e) Inżynier chemik i inżynier polimerów nie są dwoma zupełnie różnymi zawodami w Wielkiej Brytanii;

f) Zaskarżona decyzja nie mogła wymagać równoważności akademickiej jego dyplomów jako warunku wstępnego uznania równoważności zawodowej jego kwalifikacji; oraz

g) SAEI nie uwzględnił jego doświadczenia zawodowego w Grecji jako czynnika równoważącego.

Ponadto skarżący twierdzi, że zakładając, iż jego sprawa nie jest objęta dyrektywą 89/48, SAEI powinien był uznać jego kwalifikacje zawodowe na podstawie art. 43 i 47 Traktatu WE, zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości w sprawach 340/89 Vlassopoulou (6), C-319/92 Haim (7) i C-238/98 Hocsman (8).

DECYZJA

1 Rzekomy brak właściwego rozpatrzenia złożonej przez skarżącego do Komisji skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego

1.1 W dniu 6 grudnia 2001 r. skarżący złożył do właściwego organu greckiego, Rady ds. uznawania równoważności zawodowej dyplomów ukończenia studiów wyższych ("SAEI"), wniosek o uznanie jego prawa do wykonywania w Grecji zawodu inżyniera chemika na podstawie dyplomów ukończenia studiów wyższych i kwalifikacji zawodowych, które uzyskał w Zjednoczonym Królestwie ("UK"). Decyzją 64/2003 SAEI odrzucił wyżej wymieniony wniosek skarżącego, ponieważ skarżący nie uzyskał kwalifikacji zawodowych niezbędnych do wykonywania zawodu inżyniera chemika w Zjednoczonym Królestwie. Pismami z dnia 12 lipca 2002 r. i 18 września 2002 r. skarżący zarzucił Komisji Europejskiej, że Grecja naruszyła jego prawa wynikające z Traktatu WE i dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1998 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (9) (zwanej dalej "dyrektywą 89/48/EWG"), do wykonywania w Grecji zawodu inżyniera chemika na podstawie dyplomów ukończenia studiów wyższych i kwalifikacji zawodowych, które uzyskał w Zjednoczonym Królestwie. W następstwie obszernej korespondencji między skarżącym a Komisją, Komisja poinformowała skarżącego pismem z dnia 10 lipca 2003 r., że akta jego sprawy nie wydają się zawierać dowodów domniemanego naruszenia prawa wspólnotowego. Pismami z dnia 13 września 2004 r. i 12 października 2004 r. skarżący zakwestionował sposób, w jaki Komisja interpretowała i stosowała prawo wspólnotowe w jego sprawie. W odpowiedzi z dnia 20 października 2004 r. Komisja potwierdziła, że nie jest w stanie podjąć żadnych dalszych kroków w sprawie skarżącego. Następnie w dniu 11 listopada 2004 r. skarżący złożył skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, zarzucając Komisji, że nie rozpatrzyła należycie jego wyżej wymienionych skarg dotyczących nieuznania go przez władze greckie za inżyniera ds. chemikaliów na podstawie jego kwalifikacji zawodowych uzyskanych w Zjednoczonym Królestwie jako inżyniera ds. materiałów, a w szczególności, że dokonana przez Komisję wykładnia dyrektywy 89/48/EWG w odniesieniu do jego sprawy została nadmiernie uproszczona.

1.2 W swojej opinii z dnia 18 marca 2005 r.

1.3 Skarżący przedstawił obszerne i wyczerpujące uwagi (z dnia 30 maja 2005 r.) na temat opinii Komisji, powołując się na naruszenie i niewłaściwe zastosowanie przez nią dyrektywy 89/48 na podstawie kilku argumentów. Ponadto w swoich uwagach skarżący twierdzi, że zakładając, iż jego sprawa nie jest objęta dyrektywą 89/48, Komisja powinna była przyznać, że SAEI powinien był uznać jego kwalifikacje zawodowe na podstawie art. 43 i 47 traktatu WE, zgodnie z wykładnią dokonaną przez Trybunał wspólnotowy w sprawach 340/89 Vlassopoulou (10), C-319/92 Haim (11) i C-238/98 Hocsman (12). Podsumowując, skarżący wskazuje, że należy uznać, iż Komisja celowo dopuściła się wprowadzenia w błąd przez SAEI, ponieważ sama Komisja przyznała, że oparła się wyłącznie na informacjach przekazanych jej przez właściwe organy, po dokonaniu „nadmiernie uproszczonej” interpretacji zasad i przepisów dyrektywy, którą przyjęła w jego sprawie, a w konsekwencji w odniesieniu do zawodu inżyniera, oraz po rażącym naruszeniu zasady niedyskryminacji.

1.4 W piśmie z dnia 12 lipca 2002 r. skierowanym do Komisji skarżący wskazał między innymi, że gdyby SAEI postanowił odrzucić jego wniosek z dnia 6 grudnia 2001 r. dotyczący uznania jego prawa do wykonywania w Grecji zawodu inżyniera chemika, zakwestionowałby on zgodność z prawem takiej decyzji przed greckimi sądami. W dniu 15 listopada 2005 r. skarżący został zatem poproszony, za pośrednictwem poczty elektronicznej, o wyjaśnienie Rzecznikowi Praw Obywatelskich, czy wniósł do greckiego sądu skargę dotyczącą odrzucenia jego wyżej wymienionego wniosku. Następnie w wiadomości e-mail wysłanej w dniu 23 listopada 2005 r. skarżący poinformował Rzecznika Praw Obywatelskich, że wniósł do Rady Stanu Grecji skargę o stwierdzenie nieważności decyzji 64/2003 SAEI (pod numerem rejestracyjnym 6348/2.9.2003). W tym samym e-mailu skarżący zauważył, że grecka Rada Stanu w swoich decyzjach 4753/1997 i 2070/1999 zajęła się już jego sprawą, sugerując, że dyrektywa 89/48/EWG ma zastosowanie. Skarżący wskazał ponadto, że jego zdaniem interwencja Komisji może być skutecznym sposobem wyeliminowania arbitralności władz greckich w jego sprawie oraz że Rada Stanu nie zbada, czy Komisja wypełniła swoje obowiązki strażnika Traktatu WE.

1.5 W odniesieniu do odniesień skarżącego do decyzji 4753/1997 i 2070/1999 greckiej Rady Stanu, Rzecznik zauważa, że grecka Rada Stanu w swojej decyzji 4753/1997 ograniczyła się do stwierdzenia, że biorąc pod uwagę dyplomy uzyskane przez skarżącego w Zjednoczonym Królestwie, skarżący miał legitymację procesową do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności braku transpozycji przez rząd dyrektywy 89/48/EWG do greckiego porządku prawnego, w celu kontynuowania, na podstawie tej dyrektywy, uznawania w Grecji jego kwalifikacji zawodowych inżyniera chemika. Jednakże Rada Stanu w swoich decyzjach 4753/1997 i 2070/1999 nie stwierdziła ani nie zasugerowała, że dyrektywa 89/48/EWG faktycznie ma zastosowanie do sprawy skarżącego.

1.6 Ponadto na swój wniosek Rzecznik Praw Obywatelskich otrzymał od Rady Stanu Grecji kopię wyżej wymienionej skargi wniesionej przez skarżącego. W niniejszej skardze skarżący kwestionuje zgodność z prawem decyzji nr 64/2003 SAEI, powołując się na naruszenie i niewłaściwe zastosowanie dyrektywy 89/48, na podstawie kilku argumentów, które są zasadniczo identyczne z argumentami przedstawionymi w skardze skarżącego do Rzecznika Praw Obywatelskich oraz w jego uwagach dotyczących opinii Komisji. Ponadto w tej samej skardze skarżący podnosi, że zakładając, iż jego sprawa nie jest objęta dyrektywą 89/48, SAEI powinien był uznać jego kwalifikacje zawodowe na podstawie art. 43 i 47 traktatu WE, zgodnie z wykładnią Trybunału wspólnotowego w sprawach 340/89 Vlassopoulou (13), C-319/92 Haim (14) i C-238/98 Hocsman (15).

1.7 Zgodnie z art. 195 TWE "Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, zgodnie ze swoimi obowiązkami, prowadzi dochodzenia, które uważa za uzasadnione [...]. Ponadto art. 3 ust. 1 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich stanowi, że „Rzecznik Praw Obywatelskich, z własnej inicjatywy lub w następstwie skargi, prowadzi wszelkie dochodzenia, które uważa za uzasadnione, w celu wyjaśnienia wszelkich podejrzeń niewłaściwego administrowania w działaniach instytucji i organów wspólnotowych”. Podejmując decyzję, czy dalsze dochodzenie i rozpatrzenie skargi jest uzasadnione, Rzecznik Praw Obywatelskich bada w szczególności, czy ocena zasadności skargi obejmuje badanie kwestii prawnych lub faktycznych podniesionych w skardze wniesionej do sądu wspólnotowego lub krajowego (16). Jest to tym ważniejsze, gdy skarga dotyczy kwestii związanych z interpretacją i stosowaniem przepisów krajowych, ponieważ sądy krajowe są lepiej przygotowane niż Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich do zajmowania się takimi kwestiami.

1.8 Po dokładnym zbadaniu skargi skarżącego, jego uwag na temat opinii Komisji oraz skargi o stwierdzenie nieważności decyzji nr 64/2003 SAEI, którą skarżący złożył do Rady Państwa Grecji w dniu 2 września 2004 r., Rzecznik stwierdza, że ocena zasadności zarzutu skarżącego, zgodnie z którym Komisja nie rozpatrzyła prawidłowo jego skarg, ponieważ nie dokonała właściwej wykładni i nie zastosowała w jego przypadku dyrektywy 89/48/EWG oraz art. 43 i 47 Traktatu WE, wymagałaby dogłębnej analizy kwestii poruszonych w skardze skarżącego do Rady Państwa Grecji, w tym między innymi kwestii dotyczących interpretacji i stosowania greckiego ustawodawstwa w zakresie uregulowania w Grecji działalności zawodowej "inżyniera materiałów ze specjalizacją w dziedzinie polimerologii i technologii" oraz ich związku z działalnością wchodzącą w zakres zawodu inżyniera chemika, regulowanego w tym państwie członkowskim. W tych okolicznościach i chociaż „fakty podnoszone” przez skarżącego nie są przedmiotem powyższego postępowania sądowego (17), ponieważ Komisja nie jest stroną tego postępowania, Rzecznik stwierdza, że dalsze dochodzenie i rozpatrzenie wyżej wymienionego zarzutu nie jest uzasadnione, ponieważ zasadniczo stanowiłoby powielenie postępowania sądowego wszczętego przez skarżącego przed grecką Radą Stanu. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa jednak, że skarżący może ponownie złożyć skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich po zakończeniu postępowania sądowego, w szczególności jeżeli Komisja nie rozważy ponownie swojej odpowiedzi na jego skargę w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego lub utrzyma stanowiska zajęte w odpowiedziach uwzględnionych w niniejszej decyzji, mimo że została powiadomiona o ostatecznym wyroku wydanym przez Radę Państwa Grecji w jego sprawie lub o orzeczeniu w trybie prejudycjalnym Trybunału Sprawiedliwości, które może zostać wydane na wniosek greckiej Rady Państwa w kontekście jego sprawy, co podaje w wątpliwość stosowność odpowiedzi na skargę skarżącego w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

1.9 W swoich uwagach dotyczących opinii Komisji skarżący argumentował po raz pierwszy, że a) Komisja błędnie odczytała jego pismo z dnia 22 lipca 2002 r.; oraz b) wyżej wymieniony e-mail brytyjskiej Instytucji Inżynierów Chemicznych z dnia 7 lutego 2003 r., na który powołuje się Komisja, został mu przekazany dopiero w październiku 2004 r., z naruszeniem jego prawa do obrony. Rzecznik zwraca uwagę, że zarzuty te, które są istotne dla stanowisk przyjętych przez Komisję odpowiednio w wyżej wymienionych pismach z dnia 20 października 2004 r. i z dnia 10 lipca 2003 r., dotyczą dalszych kwestii związanych z właściwym rozpatrywaniem skargi skarżącego dotyczącej naruszenia przepisów i nie wydają się być poprzedzone odpowiednimi podejściami administracyjnymi, zgodnie z wymogami art. 2 ust. 4 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich. W tych okolicznościach Rzecznik Praw Obywatelskich nie będzie wszczynał dochodzeń w sprawie powyższych nowych zarzutów. Rzecznik zauważa, że skarżący ma możliwość złożenia nowej skargi, jeśli chce kontynuować te zarzuty.

2 Wnioski

W związku z powyższym Rzecznik stwierdza, że dalsze badanie i rozpatrywanie skargi nie jest uzasadnione. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

Przewodnicząca Komisji zostanie również poinformowana o tej decyzji.

PONADTO UWAGA

Skarżący może ponownie złożyć skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich po zakończeniu postępowania sądowego, które wszczął przed Radą Państwa Grecji, w szczególności jeżeli Komisja nie rozważy ponownie swojej odpowiedzi na jego skargę w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego lub utrzyma stanowisko zajęte w tej odpowiedzi, mimo że została powiadomiona o prawomocnym wyroku wydanym przez Radę Państwa Grecji w jego sprawie lub o orzeczeniu w trybie prejudycjalnym Trybunału Sprawiedliwości, które może zostać wydane na wniosek greckiej Rady Państwa w kontekście jego sprawy, co podaje w wątpliwość stosowność odpowiedzi na skargę w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego skarżącego.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) Dz.U. L 19 z 1.01.2089, s. 16.

(2) W dniu 19 września 2005 r. skarżący złożył do Rzecznika podobną skargę (2822/2004/JMA), która została odrzucona jako niedopuszczalna, ponieważ nic nie wskazywało na to, że skarga została poprzedzona odpowiednim podejściem administracyjnym do Komisji.

(3) Sprawa 340/89 Vlassopoulou, Rec. 1991, s. 2357.

(4) Sprawa C-319/92 Haim, Rec. 1994, s. I-425 („Haim I”).

(5) Sprawa C-238/98 Hocsman, Rec. 2000, s. I-6623.

(6) Sprawa 340/89 Vlassopoulou, Rec. 1991, s. 2357.

(7) Sprawa C-319/92 Haim, Rec. 1994, s. I-425 (zwana dalej "sprawą Haim I").

(8) Sprawa C-238/98 Hocsman, Rec. 2000, s. I-6623.

(9) Dz.U. L 19 z 1.01.2089, s. 16.

(10) Sprawa 340/89 Vlassopoulou, Rec. 1991, s. 2357.

(11) Sprawa C-319/92 Haim, Rec. 1994, s. I-425 ("Haim I").

(12) Sprawa C-238/98 Hocsman, Rec. 2000, s. I-6623.

(13) Sprawa 340/89 Vlassopoulou, Rec. 1991, s. 2357.

(14) Sprawa C-319/92 Haim, Rec. 1994, s. I-425 ("Haim I").

(15) Sprawa C-238/98 Hocsman, Rec. 2000, s. I-6623.

(16) Por. np. decyzja w sprawie skargi 803/2004/JMA, pkt 1.8 (skarga przed sądem wspólnotowym).

(17) Artykuł 195 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską upoważnia Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich do przyjmowania skarg "… dotyczących przypadków niewłaściwego administrowania w działaniach instytucji lub organów Wspólnoty …, z wyjątkiem przypadków, gdy domniemane fakty są lub były przedmiotem postępowania sądowego."