Kontekst skargi

1. Jednym z zadań Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) jest prowadzenie niezależnych dochodzeń administracyjnych w sprawie poważnych uchybień ze strony pracowników i członków instytucji UE. W następstwie dochodzeń OLAF może wydawać zalecenia dotyczące działań, które mają zostać podjęte przez daną instytucję UE, w tym „zalecenia dyscyplinarne” mające na celu sankcjonowanie wszelkich naruszeń popełnionych przez pracowników i członków instytucji UE.[1] W swoim sprawozdaniu rocznym OLAF informuje opinię publiczną o liczbie zaleceń dyscyplinarnych, które skierował do zainteresowanych instytucji UE w danym okresie, oraz o tym, czy instytucje podjęły działania następcze w związku z tymi zaleceniami [2].

2. Skarżący, dziennikarz, starał się uzyskać więcej informacji na temat ustaleń OLAF-u i decyzji następczych instytucji UE w latach 2015–2023. W tym celu złożył kilka wniosków [3] o publiczny dostęp do dokumentów do odpowiednich instytucji UE, w tym w czerwcu 2024 r. do Parlamentu Europejskiego, zwracając się o:

1. „W każdym przypadku kopie końcowych pisemnych sprawozdań i zaleceń przesłanych przez OLAF do Państwa instytucji oraz wszelkie odpowiednie powiązane dokumenty towarzyszące tym sprawozdaniom.”.

2. „Kopia sprawozdań końcowych wydanych przez Państwa instytucje w odniesieniu do każdego z postępowań dyscyplinarnych, uchwycona powyżej”.

3. W rozpatrywanym okresie OLAF przeprowadził 28 dochodzeń dotyczących Parlamentu.

4. We wrześniu 2024 r. Parlament uznał, że ocena i utajnienie żądanych dokumentów wiązałoby się z nadmiernym obciążeniem administracyjnym, i zaproponował skarżącemu, jako sprawiedliwe rozwiązanie [4] na mocy przepisów UE dotyczących publicznego dostępu do dokumentów (rozporządzenie 1049/2001), ograniczenie zakresu jego wniosku o udzielenie dostępu do określonego roku. Skarżący zgodził się ograniczyć zakres swojego wniosku wyłącznie do 2015 r. Rozpatrzenie przez Parlament tego wniosku o udzielenie dostępu było przedmiotem wcześniejszego dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich (2341/2024/PVV)[5]. 

5. W październiku 2024 r. skarżący złożył nowy wniosek o publiczny dostęp do Parlamentu. W szczególności zwrócił się o dostęp do wszystkich sprawozdań końcowych i powiązanych zaleceń przesłanych Parlamentowi przez OLAF w 2016 r.

6. Parlament przesłał odpowiedź w grudniu 2024 r. Określiła ona sprawozdania końcowe i zalecenia (dyscyplinarne, finansowe i administracyjne) dotyczące dwóch spraw OLAF-u (OF/2014/0096/A1 i OF/2015/0449/A1) i odmówiła dostępu do tych dokumentów w całości.

7. W styczniu 2025 r. skarżący zwrócił się do Parlamentu o dokonanie przeglądu jego stanowiska (poprzez złożenie „wniosku potwierdzającego”[6]). Przekonywał, że przejrzystość w zakresie potencjalnych uchybień etycznych i finansowych jest konieczna, aby zapewnić rozliczalność w instytucjach UE i zaufanie publiczne do zarządzania UE. Ponieważ sprawozdania OLAF-u dostarczają informacji na temat tego, w jaki sposób ocenia się domniemane naruszenia i zaradza się im, ujawnianie informacji sprzyjałoby świadomemu dyskursowi publicznemu na temat niewłaściwego wykorzystania środków publicznych. Skarżący uznał, że ujawnienie nie podważyłoby procesu dochodzeniowego (w szczególności w przypadku zakończenia procedur następczych) oraz że można dokonać ukierunkowanych utajnień w celu ochrony prywatności osób, ponieważ „nie dąży on do niepotrzebnej identyfikacji osób fizycznych, lecz raczej do wyjaśnienia systemowych problemów związanych z postępowaniem w przypadku naruszeń i reagowaniem na nie”.

8. W decyzji potwierdzającej z marca 2025 r. Parlament potwierdził swoją odmowę. W tym celu Parlament powołał się na kilka wyjątków przewidzianych w rozporządzeniu 1049/2001. Twierdził on, że skarżący nie wskazał na konieczność ujawnienia danych osobowych [7] zawartych w żądanych dokumentach w konkretnym celu leżącym w interesie publicznym. Ponadto Parlament zauważył, że właściwe organy krajowe prowadzą obecnie dalsze postępowanie sądowe w sprawie OF/2014/0096/A1. Zdaniem Parlamentu dokumenty związane z tą sprawą są zatem objęte ogólnym domniemaniem nieujawniania [8] w celu ochrony celu trwającej procedury następczej, a także wyjątkiem dotyczącym ochrony postępowań sądowych [9].

9. W odniesieniu do dokumentów związanych ze sprawą OF/2015/0449/A1 Parlament uznał, że nie należy udzielać dostępu w celu ochrony metod i strategii dochodzeniowych OLAF-u, z jednej strony, oraz zdolności Parlamentu do prowadzenia skutecznych postępowań dyscyplinarnych przy zachowaniu całkowitej bezstronności, z drugiej strony [10]. Parlament stwierdził, że nie wykazano nadrzędnego interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem i że nie można udzielić częściowego dostępu.

10. Skarżący, niezadowolony z tego wyniku, zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich.

W przedmiocie dochodzenia

11. Rzecznik Praw Obywatelskich wszczął dochodzenie w sprawie decyzji Parlamentu o odmowie dostępu do żądanych dokumentów na podstawie rozporządzenia 1049/2001.

12. Podczas dochodzenia Rzecznik Praw Obywatelskich otrzymał poufne dodatkowe opinie Parlamentu na temat skargi. Zespół dochodzeniowy Rzecznika Praw Obywatelskich zbadał również sporne dokumenty i spotkał się z przedstawicielami Parlamentu.

13. Skarżący przedstawił uwagi do sprawozdania ze spotkania.

Przedstawione argumenty

14. Parlament stwierdził, że wszystkie żądane dokumenty zawierają informacje dotyczące zidentyfikowanych osób fizycznych, które były przedmiotem dochodzenia OLAF-u lub były w inny sposób zaangażowane w takie dochodzenie. Zdaniem Parlamentu takie informacje stanowią dane osobowe, a argumenty skarżącego są zbyt ogólne, aby wykazać konieczność przekazania tych danych w określonym celu w interesie publicznym. Dokładniej rzecz ujmując, osiągnięcie jego celów nie wymagałoby ujawnienia danych osobowych. Parlament dodał, że utajnienie jedynie nazwisk zainteresowanych osób nie wystarczy, ponieważ ujawnienie innych informacji, takich jak opis faktów i ocena tych faktów, również umożliwiłoby ich identyfikację.

15. Dla Parlamentu postępowania dyscyplinarne dotyczą stosunków między instytucją a jej pracownikami, a poufność tych stosunków ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia skuteczności regulaminu pracowniczego UE [11], który stanowi, że pracownik może wnioskować o usunięcie z jego akt osobowych wzmianki o karze dyscyplinarnej.

16. W odniesieniu do dokumentów związanych ze sprawą OF/2014/0096/A1 Parlament poinformował skarżącego, że właściwe organy krajowe prowadzą dalsze postępowanie sądowe. W związku z tym ogólne domniemanie nieujawniania [12] ma zastosowanie do tych dokumentów, a Parlament uznał co do zasady, że ich ujawnienie „naruszyłoby cel powiązanych dochodzeń OLAF-u, ponieważ mogłoby zagrozić skutecznemu wykorzystaniu akt dochodzenia przez właściwe organy, a tym samym skutecznemu sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości”.

17. Ponadto Parlament przeprowadził indywidualną ocenę przedmiotowych dokumentów i stwierdził, że ich ujawnienie poważnie zagroziłoby również prawidłowemu administrowaniu wymiarem sprawiedliwości i integralności odnośnych postępowań sądowych [13]. W związku z tym Parlament stwierdził, że zarówno ogólne domniemanie nieujawniania, jak i wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych mają zastosowanie do tych dokumentów w całości. 

18. W odniesieniu do dokumentów związanych ze sprawą OF/2015/0449/A1 Parlament stwierdził, że zawierają one „szczegółowe informacje na temat strategii dochodzeniowej i metod stosowanych przez OLAF w toku dochodzeń, opinie w kwestiach prawnych, informacje na temat działań operacyjnych oraz oceny możliwości podjęcia działań następczych w związku z ich wynikami”. W związku z tym ujawnienie informacji naruszyłoby metody i strategie dochodzeniowe OLAF-u, a tym samym jego zdolność do ochrony interesów finansowych UE.

19. Parlament oparł się również na wyjątku dotyczącym ochrony swojego procesu decyzyjnego w celu odmowy dostępu do tych dokumentów. Stwierdził on, że postępowania dyscyplinarne podlegają ścisłym zasadom poufności i gwarancjom prawa do obrony oraz innych podstawowych praw i wolności zainteresowanych osób. Zalecenia OLAF-u stanowią podstawę takiego postępowania dyscyplinarnego i w związku z tym stanowią opinie na użytek wewnętrzny w ramach obrad wstępnych na podstawie art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia 1049/2001. Zdaniem Parlamentu poufność postępowania dyscyplinarnego powinna zostać rozszerzona na takie dokumenty przygotowawcze w celu ochrony honoru i reputacji danego pracownika.

20. Ponadto Parlament argumentował, że ujawnienie żądanych dokumentów doprowadziłoby do nacisków zewnętrznych, osłabiając zdolność Parlamentu do prowadzenia postępowań dyscyplinarnych przy zachowaniu całkowitej bezstronności. Z kolei „zdolność Parlamentu do podejmowania stosownych decyzji w jego najlepszym interesie jako pracodawcy i w najlepszym interesie publicznym” również zostałaby osłabiona. Parlament stwierdził, że nie może udzielić częściowego dostępu, ponieważ utajnienie informacji objętych tymi wyjątkami nie pozostawiłoby żadnych istotnych treści [14].

21. Wreszcie Parlament argumentował, że nie istnieje nadrzędny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem spornych dokumentów. Stwierdzono w nim, że „cel wzmocnionej kontroli publicznej nie może przeważać nad potrzebą zapewnienia skutecznych dochodzeń OLAF-u i ogólnie skutecznej ogólnounijnej polityki zwalczania nadużyć finansowych. Interes ten nie może również przeważać nad koniecznością zapewnienia prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości lub skutecznych procedur dyscyplinarnych zgodnie z mającymi zastosowanie gwarancjami”.

22. Skarżący uznał, że Parlament nadmiernie zastosował wyjątek dotyczący danych osobowych. Stwierdził, że nie dąży do identyfikacji osób fizycznych, ale że utajnienia powinny umożliwiać częściowy dostęp, ponieważ wyjątki od przejrzystości muszą być stosowane wąsko. Zauważył, że „w przypadku stwierdzenia uchybień obawy urzędników dotyczące prywatności muszą ustąpić miejsca prawu obywateli do informacji”. W szczególności argumentował, że potencjalne niewłaściwe wykorzystanie funduszy UE i naruszenia norm etycznych są kwestiami budzącymi poważne zaniepokojenie opinii publicznej oraz że odmowa ujawnienia informacji utrwala nieprzejrzystość instytucjonalną i podważa zaufanie publiczne. Zdaniem skarżącego kluczowym aspektem w tym względzie jest to, że wyższe standardy rozliczalności powinny mieć zastosowanie do urzędników publicznych Parlamentu i wybranych posłów do Parlamentu.

23. W odniesieniu do dokumentów związanych ze sprawą OF/2014/0096/A1 skarżący zakwestionował powołanie się przez Parlament na ogólne domniemanie nieujawniania i wyjątek dotyczący postępowania sądowego. Stwierdził, że Parlament nie uzasadnił w wystarczający sposób, w jaki sposób toczące się postępowanie sądowe miałoby zostać naruszone, ponieważ sprawozdanie pochodzi z 2016 r., a organy sądowe mają w każdym razie dostęp do odpowiednich dokumentów.

24. W odniesieniu do dokumentów związanych ze sprawą OF/2015/0449/A1 skarżący zauważył, że dochodzenie zostało zakończone, a Parlament podjął działania następcze. W związku z tym należy utrzymać zasadę przejrzystości i zapewnić społeczeństwu (częściowy) dostęp do informacji na temat tego, w jaki sposób bada się i eliminuje poważne uchybienia w instytucjach UE.

25. Ponadto skarżący zakwestionował fakt, że Parlament nie zaoferował znaczącego częściowego dostępu. Wspomniał, że kilka innych instytucji UE przyznało częściowy dostęp do podobnych dokumentów i stwierdził, że oczekuje, iż Parlament będzie najbardziej przejrzysty ze względu na swoją wyjątkową rolę oraz fakt, że niektóre kwestie mogą dotyczyć posłów do Parlamentu lub ich pracowników.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

Dokumenty związane ze sprawą OF/2015/0449/A1

26. Pojęcie „danych osobowych”[15] jest bardzo szerokie [16]. Obejmuje ono wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby. Informacje te nie muszą być powiązane z życiem prywatnym danej osoby. Informacje dotyczące działalności zawodowej danej osoby mogą również stanowić dane osobowe, a mianowicie jeżeli umożliwiają identyfikację danej osoby. Zgodnie z orzecznictwem Unii [17] „[u]żywanie przez prawodawcę Unii słowa »pośrednio« sugeruje, że w celu traktowania informacji jako danych osobowych nie jest konieczne, aby same te informacje umożliwiały identyfikację [danej osoby].” Wystarczy natomiast, aby informacje te, w połączeniu z innymi informacjami pochodzącymi z tego samego lub z różnych źródeł, umożliwiały identyfikację danej osoby. Ponadto nie jest konieczne, aby ogół społeczeństwa mógł na tej podstawie wywnioskować tożsamość osoby fizycznej. Wystarczy, że jedna osoba, na przykład osoba pracująca w tej samej dziedzinie co dana osoba i zaznajomiona z jej doświadczeniem zawodowym, może ją zidentyfikować [18].

27. Ocena, czy informacje związane z dochodzeniem OLAF-u w sprawie uchybień kadrowych stanowią dane osobowe, jest zatem delikatnym zadaniem, które zależy od konkretnych okoliczności każdej sprawy.

28. Parlament argumentował, że sprawozdanie końcowe i zalecenie dyscyplinarne dotyczące sprawy OF/2015/0449/A1 zawierają dane osobowe osoby, której dotyczy dochodzenie. Ponadto, jak wyjaśnili przedstawiciele Parlamentu podczas spotkania z zespołem dochodzeniowym Rzecznika Praw Obywatelskich, Parlament uznał, że zalecenie administracyjne w tej sprawie jest objęte wyjątkiem dotyczącym ochrony danych osobowych w całości. Zdaniem Parlamentu „chociaż to zalecenie administracyjne ma szerszy wpływ niż zalecenie dyscyplinarne, każde ujawnienie mogłoby spowodować, że dana osoba byłaby możliwa do zidentyfikowania przez osoby trzecie z określonego doświadczenia zawodowego lub które w inny sposób znają konkretne fakty w danej sprawie”.

29. Kontrola spornych dokumentów potwierdziła, że okoliczności sprawy OF/2015/0449/A1 są na tyle szczególne, że nawet minimalne częściowe ujawnienie sprawozdania końcowego i zaleceń groziłoby zidentyfikowaniem zainteresowanej osoby ^[19].

30. Każde ujawnienie danych osobowych musi spełniać trzy warunki przekazania danych osobowych określone w rozporządzeniu 2018/1725 [20]. Po pierwsze, instytucje Unii muszą ocenić, czy skarżąca wykazała szczególną potrzebę ujawnienia w interesie publicznym (zwaną dalej „koniecznością”). Po drugie, jeżeli taka „konieczność” istnieje, muszą one ocenić, czy ujawnienie mogłoby naruszyć uzasadnione interesy danej osoby lub zainteresowanych osób. Po trzecie, w takim przypadku powinny one wykazać, że w świetle celu realizowanego przez skarżącą ujawnienie byłoby jednak proporcjonalne. Jeżeli chodzi o konieczność ujawnienia (pierwszy warunek), skarżący argumentował, że prawo społeczeństwa do informacji przeważa nad prawem do prywatności osób, których dotyczą dochodzenia OLAF-u, zwłaszcza w odniesieniu do urzędników publicznych Parlamentu i wybranych posłów do Parlamentu.

31. Jednocześnie w swojej skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący wskazał, że nie dąży do zidentyfikowania osób fizycznych. Nie jest zatem jasne, czy skarżący ubiega się o dostęp do danych osobowych zawartych w dokumentach. W każdym razie, chociaż Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że cel realizowany przez skarżącego jest zgodny z prawem, przywołane argumenty są zbyt ogólne, aby stanowiły konieczność w konkretnym celu leżącym w interesie publicznym. Biorąc pod uwagę, że skarżący nie wykazał zatem konieczności ujawnienia spornych danych osobowych, ocena dwóch pozostałych przesłanek przekazania danych osobowych nie jest konieczna.

32. W związku z tym Rzecznik uważa, że Parlament mógł zasadnie uznać, iż żądane dokumenty związane ze sprawą OF/2015/0449/A1 zawierają znaczną ilość danych osobowych i że ich utajnienie nie pozostawiłoby żadnej merytorycznej treści.

Dokumenty związane ze sprawą OF/2014/0096/A1

33. Dostępu do dokumentów będących w posiadaniu instytucji Unii można odmówić tylko wtedy, gdy po przeprowadzeniu indywidualnej oceny treści tych dokumentów dana instytucja Unii dojdzie do wniosku, że ujawnienie tych dokumentów lub ich części naruszyłoby jeden lub kilka interesów chronionych na mocy art. 4 rozporządzenia 1049/2001.

34. W odniesieniu do niektórych kategorii dokumentów sądy Unii uznały jednak, że instytucje Unii mogą odmówić publicznego dostępu na podstawie „ogólnego domniemania” nieujawniania. Oznacza to, że dana instytucja Unii nie musi badać rozpatrywanych dokumentów indywidualnie, to znaczy nie musi oceniać, w jaki sposób ich ujawnienie mogłoby konkretnie i faktycznie naruszyć którykolwiek z chronionych interesów. Instytucja Unii może raczej przyjąć, że ze względu na to, iż dokumenty należą do określonej kategorii, ich ujawnienie naruszyłoby odpowiednie chronione interesy [21].

35. Aby uzasadnić odmowę udzielenia publicznego dostępu do dokumentów związanych ze sprawą OF/2014/0096/A1, Parlament oparł się na takim ogólnym domniemaniu nieujawniania. W szczególności Parlament uznał, że ujawnienie dokumentów naruszyłoby cel powiązanych dochodzeń OLAF-u, ponieważ mogłoby wpłynąć na skuteczne wykorzystanie akt dochodzenia przez organy zajmujące się działaniami następczymi. 

36. Zgodnie z orzecznictwem UE [22] stosowanie wyjątku dotyczącego ochrony celów dochodzenia i związanego z nim domniemania nieujawniania jest ograniczone w czasie. Oznacza to, że aby odmówić dostępu, instytucje UE mogą polegać na nim tylko w czasie trwania odpowiednich dochodzeń i tak długo, jak nie upłynął rozsądny czas na podjęcie działań następczych przez organy wdrażające zalecenia OLAF-u.

37. Kontrola żądanych dokumentów i poufne wyjaśnienia Parlamentu potwierdziły, że działania następcze są nadal w toku. Chociaż działania następcze trwają od dłuższego czasu, nic nie wskazuje na to, aby w tym konkretnym przypadku upłynął rozsądny termin, w którym działania następcze powinny zostać normalnie zakończone.

38. Ogólne domniemanie jest zawsze uzależnione od obalenia lub wykazania, że istnieje nadrzędny interes publiczny uzasadniający ujawnienie danego dokumentu.[23] W tym ostatnim przypadku orzecznictwo Unii [24] stanowi, że wnioskodawca ubiegający się o publiczny dostęp przedstawia szczególne okoliczności uzasadniające ujawnienie, a względy czysto ogólne nie są wystarczające. Ściślej rzecz ujmując, wnioskodawca jest zobowiązany do wykazania, że „zasada przejrzystości była w pewnym sensie szczególnie nagląca i w związku z tym mogła przeważać nad powodami uzasadniającymi odmowę ujawnienia”[25].

39. Skarżący w tej sprawie argumentował, że ujawnienie przedmiotowych dokumentów zwiększyłoby rozliczalność i zaufanie do zarządzania UE, a jednocześnie sprzyjałoby świadomemu dyskursowi publicznemu na temat niewłaściwego wykorzystania funduszy publicznych. Ponieważ sporne dokumenty dotyczą urzędników publicznych Parlamentu i wybranych posłów do Parlamentu, uważali oni, że powinny mieć zastosowanie wyższe standardy rozliczalności. 

40. Chociaż Rzecznik uważa, że cel realizowany przez skarżącego jest uzasadniony, argumenty skarżącego pozostają ogólne i nie mogą obalić ogólnego domniemania nieujawniania ani wykazać, że istnieje interes publiczny, który przeważa nad interesem ochrony bieżących działań następczych.

41. W związku z powyższym Rzecznik uważa, że uzasadnione było zastosowanie przez Parlament ogólnego domniemania nieujawniania dokumentów związanych ze sprawą OF/2014/0096/A1.

42. W każdym razie Rzecznik zauważa, że Parlament przeprowadził również indywidualną ocenę żądanych dokumentów w świetle toczącego się postępowania sądowego. Ponadto, podobnie jak w przypadku dokumentów związanych ze sprawą OF/2015/0449/A1, dokumenty związane z tą sprawą zawierają dane osobowe w całym dokumencie, co utrudnia Parlamentowi udzielenie częściowego dostępu.

43. Na podstawie swojego dochodzenia Rzecznik stwierdza, że Parlament mógł zasadnie odmówić dostępu do żądanych dokumentów w całości. Składająca petycję stwierdza, że dokumenty związane ze sprawą OF/2014/0096/A1 są objęte ogólnym domniemaniem nieujawniania oraz że dokumenty związane z obiema sprawami są objęte wyjątkiem dotyczącym ochrony danych osobowych.

44. W związku z tym Rzecznik nie musiał badać stosowania przez Parlament pozostałych wyjątków dotyczących publicznego dostępu do dokumentów [26].

Wnioski

Na podstawie dochodzenia Rzecznik zamyka tę sprawę następującym wnioskiem:

Parlament Europejski nie dopuścił się niewłaściwego administrowania, gdy odmówił publicznego dostępu do żądanych dokumentów w niniejszej sprawie.

Skarżący i Parlament Europejski zostaną poinformowani o tej decyzji.

Teresa Anjinho
Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich

Strasburg, 3 lipca 2026 r.

 

[1] Aby uzyskać więcej informacji, odwiedź: https://anti-fraud.ec.europa.eu/about-us/what-we-do_en lub https://anti-fraud.ec.europa.eu/investigations/internal-administrative-investigations_en.

[2] Zob. na przykład sprawozdanie OLAF-u z 2021 r., s. 52: https://anti-fraud.ec.europa.eu/document/download/8d92a187-fae8-449f-8600-e84af9b2dabf_en?filename=olaf-report-2021_en.pdf.

[3] Zgodnie z rozporządzeniem 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji: http://data.europa.eu/eli/reg/2001/1049/oj.

[4] Art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001.

[5] Odmowa udzielenia przez Parlament Europejski publicznego dostępu do dokumentów związanych z dochodzeniem w sprawie uchybień pracowniczych zakończonym w 2015 r. przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF): https://www.ombudsman.europa.eu/en/case/en/67852.

[6] Art. 8 rozporządzenia 1049/2001.

[7] Chroniona na mocy art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001.

[8] art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia 1049/2001; Wyrok Sądu z dnia 1 września 2021 r., Homoki/Komisja, T-517/19, pkt 57 i 60: https://curia.europa.eu/juris/liste.jsf?num=T-517/19.

[9] Art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia 1049/2001.

[10] Zgodnie z art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia 1049/2001.

[11] Zgodnie z art. 27 załącznika IX do regulaminu pracowniczego UE, dostępnego pod adresem: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX%3A01962R0031-20260101.

[12] Wyrok w sprawie Homoki przeciwko Komisji, pkt 57 i 60.

[13] Wyrok Trybunału z dnia 18 lipca 2017 r., Komisja/Breyer, C-213/15 P, pkt 41: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX%3A62015CJ0213; Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r., Philip Morris/Komisja, T-18/15, pkt 52: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX:62015TJ0018; Wyrok Sądu z dnia 6 lutego

2020, Compañía de Tranvías de la Coruña, SA/Komisja, T-485/18, pkt 41: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX%3A62018TJ0485.

[14] Wyrok Sądu z dnia 25 września 2018 r., Psara i in./Parlament, od T-639/15 do T-666/15 i T-94/16, pkt 126: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX:62015TJ0639.  

[15] Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia 2018/1725 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych: https://eur-lex.europa.eu/eli/reg/2018/1725/oj/eng.

[16] Zob. również decyzja w sprawie sposobu rozpatrzenia przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) wniosku o publiczny dostęp do sprawozdań końcowych i zaleceń związanych z dochodzeniami w sprawie uchybień popełnionych przez pracowników UE, które zostały zamknięte w 2023 r. (sprawa 2773/2025/MIG), dostępna pod adresem: https://www.ombudsman.europa.eu/en/decision/en/217289 oraz decyzja w sprawie odmowy udzielenia przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) publicznego dostępu do decyzji w sprawie zażalenia złożonego przez pracownika na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego (sprawa 3244/2025/SF), dostępna pod adresem: https://www.ombudsman.europa.eu/en/decision/en/222250.

[17] Wyrok Trybunału z dnia 7 marca 2024 r., OC/Komisja, C-479/22 P, pkt 46 i nast.: https://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=283526&pageIndex=0&doclang=EN&mode=lst&dir=&occ=first&part=1&cid=26709.

[18] Ibidem, pkt 60.

[19] Biorąc pod uwagę, że argumenty skarżącego zawarte w ponownym wniosku opierały się na uchybieniu popełnionym przez zainteresowane osoby, Rzecznik uznał, że skarżący nie zakwestionował utajnienia danych osobowych osób innych niż zainteresowane osoby.

[20] Art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2018/1725.

[21] Zob. również decyzja w sprawie odmowy udzielenia przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) publicznego dostępu do dokumentów związanych z działaniami następczymi w związku z dochodzeniami prowadzonymi przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w sprawie uchybień pracowników (sprawa 1817/2024/MIG), dostępna pod adresem: https://www.ombudsman.europa.eu/en/decision/en/205970.

[22] Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r., IMG/Komisja, T-110/15, pkt 33 i 35: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX:62015TJ0110 i Homoki/Komisja, T-517/19, pkt 61–63. 

[23] Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 11 maja 2017 r., Szwecja i Spirlea/Komisja, C-562/14 P, pkt 46: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX:62014CJ0562.

[24] Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Szwecja i Spirlea przeciwko Komisji, pkt 56. Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 2013 r., LPN i Finlandia przeciwko Komisji, C-514/11 P i C-605/11 P, pkt 93–94: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/HTML/?uri=CELEX:62011CJ0514.

[25] Wyżej wymieniony wyrok w sprawie LPN i Finlandia przeciwko Komisji, pkt 93.

[26] W odniesieniu do ochrony procesu decyzyjnego Parlamentu Rzecznik Praw Obywatelskich orzekł już w kontekście sprawy 2341/2024/PVV, że nie jest przekonany, iż ujawnienie dokumentów podobnych do tych, o których mowa, poważnie naruszyłoby proces decyzyjny Parlamentu w odniesieniu do przyszłych postępowań dyscyplinarnych. Uważa ona bowiem, że ryzyko presji zewnętrznej wydaje się raczej hipotetyczne, z pewnością w świetle upływu czasu między wnioskiem o udzielenie dostępu a rozpatrywanymi okolicznościami faktycznymi.