Strasburg, 2 października 2007 r.

Szanowny Panie,

W dniu 10 sierpnia 2004 r. p. Y., radca prawny, złożył w imieniu Pańskiej firmy skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich przeciwko Komisji Europejskiej, dotyczącą decyzji tej ostatniej o zatrzymaniu kwoty 50 000 EUR z kwot należnych Pańskiej firmie i włączeniu jej do systemu wczesnego ostrzegania.

W dniu 28 września 2004 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Komisji. Komisja przesłała swoją opinię w dniu 14 grudnia 2004 r. Przekazałem go panu Y. wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag, które przesłał on w dniu 23 lutego 2005 r.

W dniu 31 marca 2006 r. skierowałem pismo do przewodniczącego Komisji z prośbą o udzielenie dalszych informacji i wydanie opinii w sprawie nowych zarzutów. Poinformowałem pana Y. w piśmie z tego samego dnia.

W dniu 9 czerwca 2006 r. Komisja przesłała swoją dodatkową opinię. Przekazałem go Panu Y. z prośbą o przedstawienie uwag do dnia 31 lipca 2006 r.

Pismem z dnia 23 lipca 2006 r. pan Y. poinformował mnie, że nie reprezentuje już Pana przedsiębiorstwa. W dniu 26 lipca 2006 r. przesłał mi Pan pismo z informacją, że skarga zostanie rozpatrzona wewnętrznie przez dział prawny Pańskiej firmy. Jednocześnie zwrócił się Pan o przedłużenie terminu na przedstawienie dodatkowych uwag z dnia 31 lipca 2006 r. do dnia 30 września 2006 r.

Pismem z dnia 11 września 2006 r. przychyliłem się do Pańskiego wniosku o przedłużenie terminu do dnia 30 września 2006 r. W dniu 29 września 2006 r. przesłał Pan dodatkowe uwagi.

W dniu 12 lutego 2007 r. zwróciłem się do Komisji z prośbą o zapoznanie się z kilkoma dokumentami. Poinformowałem Pana o tym pismem z tego samego dnia. Kontrola została przeprowadzona przez podległe mi służby w dniu 28 marca 2007 r. w siedzibie Komisji w Brukseli.

Pismem z dnia 17 kwietnia 2007 r. przesłałem Panu kopię sprawozdania z kontroli oraz kopię dwóch niepoufnych dokumentów uzyskanych podczas kontroli. Tego samego dnia przesłałem również Komisji sprawozdanie z kontroli. W dniu 12 czerwca 2007 r. przesłał Pan swoje uwagi dotyczące sprawozdania z kontroli.

Po szczegółowej analizie wszystkich dokumentów zawartych w aktach sprawy moje biuro skontaktowało się z Panem telefonicznie w dniu 7 września 2007 r. w celu omówienia możliwości polubownego rozwiązania między Panem a Komisją. Odpowiedzieli Państwo, że muszą przedyskutować tę kwestię z kierownictwem Państwa przedsiębiorstwa. W wiadomości e-mail z dnia 10 września 2007 r. poinformował Pan moje biuro, że nie chce Pan szukać polubownego rozwiązania.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

Przepraszam za czas potrzebny na rozpatrzenie Pana skargi.

WNIOSEK

Według skarżącego istotne fakty są, w skrócie, następujące:

W ramach sporu handlowego z podwykonawcą skarżącego, wynikającego z niektórych faktur zakwestionowanych przez skarżącego, podwykonawca skarżącego uzyskał od prezesa sądu rejonowego w Luksemburgu nakaz zajęcia (1) od skarżącego kwoty 50 000 EUR. Podwykonawca przedstawił niniejszy nakaz zajęcia Komisji Europejskiej, która następnie, bez uprzedniego wysłuchania skarżącego, podjęła decyzję o zatrzymaniu kwoty 50 000 EUR z kwot należnych skarżącemu od Wspólnego Centrum Badawczego („JRC”) w Sewilli. Zdaniem skarżącego decyzja ta była nieproporcjonalna i niezgodna z prawem. Spór między podwykonawcą a skarżącym toczył się przed sądami w Luksemburgu i państwie członkowskim, w którym skarżący miał swoją siedzibę.

Po otrzymaniu nakazu zajęcia księgowy Komisji umieścił ponadto skarżącego w prowadzonym przez Komisję „systemie wczesnego ostrzegania”. Zdaniem skarżącego nie było ku temu żadnego uzasadnienia. Ponadto jej zdaniem, ponieważ nakaz zajęcia został przekazany wszystkim służbom Komisji oraz z powodu umieszczenia skarżącego w SWO Komisji, poniosła ona poważną szkodę w związku z nowymi umowami, poważnymi opóźnieniami w płatnościach, ogólnymi kosztami administracyjnymi i nieodwracalną szkodą dla jej reputacji. Skarżący wymienił z Komisją kilka pism w tej sprawie.

Skarżący, niezadowolony z reakcji Komisji, złożył w dniu 10 sierpnia 2004 r. niniejszą skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich. Skarżący twierdził, że:

1. Decyzja Komisji (i) o zatrzymaniu kwoty 50 000 EUR z kwot należnych skarżącemu oraz (ii) o umieszczeniu skarżącego w SWO jest niezgodna z prawem, bezpodstawna i niesprawiedliwa oraz narusza Europejski kodeks dobrego postępowania administracyjnego (2).
2. Komisja przekazała dane osobowe skarżącego nieupoważnionym osobom fizycznym lub prawnym współpracującym ze skarżącym, naruszając tym samym art. 21 Europejskiego kodeksu dobrego postępowania administracyjnego (3).

Skarżący twierdził, że:

Komisja powinna (i) usunąć skarżącego z SWO oraz (ii) rozesłać pismo wyjaśniające do wszystkich służb Komisji w celu przywrócenia reputacji skarżącego.

WNIOSEK

Opinia Komisji

W swojej opinii Komisja przedstawiła następujące uwagi:

W dniu 3 września 2003 r. Komisja została poinformowana przez Sąd Rejonowy w Luksemburgu o nakazie zajęcia uzyskanym przez podwykonawcę od skarżącego. W następstwie tych informacji wdrożono procedurę opisaną w Praktycznym przewodniku po zarządzeniach uzupełniających (SEC(2000)465 z dnia 10 marca 2000 r.).

W piśmie z dnia 12 września 2003 r. księgowy poinformował komornika o istnieniu długów Komisji wobec skarżącego, nie powołując się w odniesieniu do większości tych długów na Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich. Kopia tego listu poleconego została skierowana do skarżącego. Skarżący został zatem poinformowany o działaniach Komisji.

Należy zauważyć, że z chwilą otrzymania formalnego dokumentu zawierającego nakaz zajęcia zajętego majątku strona zajęta (w tym przypadku Komisja) nie mogła już rozporządzać załączonymi kwotami lub aktywami. Gdyby tak uczyniła, mogłaby zostać pociągnięta do odpowiedzialności z tytułu przedmiotu postanowienia o zajęciu. Nakaz zajęcia był ważny do czasu wydania przez sąd orzeczenia co do istoty roszczenia wierzyciela.

Zgodnie ze standardowymi i uzgodnionymi procedurami Komisji, określonymi w Praktycznym przewodniku po zarządzeniach uzupełniających (pkt 21 lit. c)), księgowy umieścił skarżącego w SWO. W SWO wyraźnie wskazano odniesienie do nakazu zajęcia, o którym wszystkie służby Komisji zostały już poinformowane w nocie SG(03)A/8367 z dnia 3 września 2003 r. Fakt umieszczenia przedsiębiorstwa w SWO nigdy nie doprowadził do zablokowania zleceń płatniczych i sam w sobie nie miał wpływu na zawieranie (nowych) umów (pkt 19 praktycznego przewodnika dotyczącego nakazów uzupełnienia).

Wykorzystanie SWO do nakazów zajęcia zostało potwierdzone w memorandum Komisji C(2004)193/3 z dnia 3 lutego 2004 r. Włączenie do SWO, o którym zadecydowano z inicjatywy księgowego, umożliwia mu podjęcie odpowiednich działań następczych w związku ze zleceniami płatniczymi na rzecz wykonawców, którzy podlegają nakazowi zajęcia, a tym samym pozwala mu lepiej chronić interesy finansowe Komisji.

W postanowieniu sądu rejonowego w Luksemburgu z dnia 21 października 2003 r., przekazanym Komisji w dniu 4 listopada 2003 r., wskazano, że kwota nakazu zajęcia jest ograniczona do 50 000 EUR. Decyzja Trybunału umożliwiła Komisji wydanie wszystkich zatwierdzonych nakazów płatności, z wyjątkiem kwoty 50 000 EUR. Na wniosek księgowego jedna konkretna służba Komisji, JRC, została poproszona o zablokowanie tej kwoty w oczekiwaniu na ostateczną decyzję Trybunału.

Pismem z dnia 13 listopada 2003 r. księgowy Komisji poinformował skarżącego o zablokowaniu powyższej kwoty. W dalszej korespondencji między skarżącym a księgowym oraz w rozmowach telefonicznych między działem rachunkowości a skarżącym wyjaśniono, że Komisja w żaden sposób nie blokuje umów ani żadnych płatności poza kwotą 50 000 EUR. Skarżący otrzymał adres e-mail Działu Rachunkowości w przypadku wystąpienia jakichkolwiek problemów z zawarciem umów lub powiadomienia o opóźnieniu płatności z powodu nakazu zajęcia. Skarżący zgodził się na tę procedurę „gorącej linii”.

Departament Rachunkowości wyjaśnił również skarżącemu, że działanie Komisji opierało się na zastosowaniu prawa luksemburskiego.

Nazwisko skarżącego pozostało w SWO do czasu, gdy adwokat podwykonawcy poinformował Komisję w dniu 12 października 2004 r., że nakaz zajęcia został uchylony. Po otrzymaniu tego powiadomienia nazwisko skarżącego zostało natychmiast usunięte z SWO, a JRC zostało poinformowane, że od tego dnia zawieszona kwota może zostać zwolniona.

W związku z powyższym Komisja stwierdziła, że:

1. zablokowanie kwoty 50 000 EUR było w pełni uzasadnione zgodnie z prawem krajowym regulującym umowę ze skarżącym;
2. jeśli chodzi o wykaz w SWO, Komisja zastosowała standardowe procedury określone w praktycznym przewodniku dotyczącym nakazów uzupełnienia;
3. nie było dowodów naruszenia art. 21 Europejskiego kodeksu dobrego postępowania administracyjnego w wyniku przekazania danych osobowych skarżącego osobom nieupoważnionym współpracującym ze skarżącym;
4. wszystkie niezbędne informacje dotyczące dokładnego charakteru umieszczenia skarżącego w SWO zostały udostępnione odpowiednim służbom Komisji. Informacje te były stale dostępne w Systemie Rachunkowości, który podlegał odpowiednim zasadom bezpieczeństwa. W związku z tym nie było potrzeby przesyłania służbom dodatkowych informacji, o które wnioskował skarżący;
5. procedura zastosowana w przypadku skarżącego nie różniła się od procedury stosowanej w innych przypadkach, w których nakaz zajęcia został przekazany Komisji, a zatem nie powinna mieć wpływu na zawieranie umów ani na czas potrzebny do zapłaty kwot, na które nakaz zajęcia nie miał wpływu.

Uwagi skarżącego

Podsumowując, skarżący przedstawił następujące uwagi:

Komisja nigdy nie wyjaśniła skarżącemu zastosowanej procedury ani jej uzasadnienia. Skarżący odkrył, że został włączony do SWO na podstawie bezpośrednich lub pośrednich oświadczeń składanych przez niektórych urzędników Komisji pracownikom skarżącego na zasadzie ścisłej poufności. Skarżący musiał zwrócić się pisemnie do księgowego w celu uzyskania tych informacji.

Skarżący opisał kontekst sprawy, aby wyjaśnić poniesioną szkodę. Skarżący nie zgodził się z podwykonawcą co do jakości produktu, który ten ostatni przedstawił skarżącemu w kontekście umowy o świadczenie usług na rzecz samej Komisji. Po otrzymaniu skarg od Komisji skarżący postanowił skorzystać z dodatkowych usług świadczonych przez osoby trzecie w celu zastąpienia niezadowalającego rezultatu w sposób w pełni zadowalający Komisję. W związku z tym skarżący odrzucił faktury podwykonawcy, który nie wykonał swoich praw określonych w umowie. Zgodnie z umową podwykonawca mógł wnieść tę sprawę do właściwych sądów. Zamiast tego podwykonawca, który nie wykonał zobowiązania, zażądał i uzyskał nakaz zajęcia od sądu w Luksemburgu w drodze postępowania nieznanego skarżącemu. Podwykonawca przedstawił Komisji niniejsze zarządzenie w sprawie załącznika w celu wywarcia presji na skarżącego. Podwykonawca uznał, że skarżący zapłaci fakturę, aby uniknąć naruszenia reputacji Komisji, chociaż nie wywiązywał się ze swoich zobowiązań, nie dostarczając tego, co miał dostarczyć. Skarżący ufał, że Komisja zajmie się tą sprawą w sposób sprawiedliwy i obiektywny, ale postąpiła dokładnie odwrotnie, ponieważ natychmiast uznała, że skarżący jest winny wykroczenia i zaległości. Skarżący zapytał, dlaczego i na jakiej podstawie Komisja ingerowała w stosunki prywatne, zajmując stanowisko na korzyść podwykonawcy, nie czekając na ostateczny wyrok. Działania Komisji doprowadziły do zniesławienia skarżącego i naruszenia jego reputacji wobec szerokiego grona decydentów Komisji, rynku, konkurentów, a nawet pracowników skarżącego.

Komisja mogła zablokować płatność należną skarżącemu na kwotę 50 000 EUR, zamiast zablokować prawie wszystkie płatności, jak to uczyniła. Działanie Komisji spowodowało kilkumiesięczne opóźnienia w płatnościach należnych skarżącemu.

Ponieważ Komisja postanowiła zablokować kwotę 50 000 EUR, skarżący zapytał, dlaczego dodatkowo wpisał jego nazwisko do SWO. Jeżeli umieszczenie skarżącego w SWO było tak nieszkodliwym działaniem, skarżący zapytał, dlaczego wszyscy urzędnicy Komisji mówili skarżącemu, że jest to przedsiębiorstwo umieszczone na czarnej liście. Skarżący zapytał ponadto, dlaczego Komisja nie wyjaśniła mu sytuacji i nie pomogła mu w rozwiązaniu tej kwestii, a także dlaczego nie interweniowała, gdy skarżący zgłosił obawy, że wszyscy urzędnicy Komisji interpretują jego obecność w SWO jako przedsiębiorstwo umieszczone na czarnej liście. Co ważniejsze, Komisja podjęła tak poważną decyzję wbrew interesom skarżącego, nie przestrzegając prawa do obrony i na podstawie procedury, która nie została opublikowana w Dzienniku Urzędowym.

Stwierdzeniu Komisji, że SWO nigdy nie doprowadził do zablokowania zleceń płatniczych, zaprzeczyły fakty, ponieważ zablokowanie płatności skarżącego było niemal stałą sytuacją po dodaniu go do SWO. Kilku urzędników Komisji wyjaśniło, że ogólne koszty administracyjne związane z zawarciem umowy szczegółowej w kontekście różnych umów ramowych („umów ramowych”) o świadczenie usług informatycznych były takie, że próbowali oni znaleźć alternatywne sposoby wykonywania swojej pracy, unikając umów ze skarżącym. Skarżący odniósł się do jednego przykładu, w którym urzędnik z Dyrekcji Generalnej ds. Informatyki („DIGIT”) poinformował skarżącego w lipcu 2004 r., że głównym powodem, dla którego traci konkretne umowy, jest fakt, że jest on wymieniony w SWO.

Skarżący zastanawiał się, dlaczego cała Komisja musiałaby wiedzieć o SWO, gdyby miało ono jedynie ułatwić pracę księgowego. Skarżący zapytał również, dlaczego księgowy nie załączył do swojego wpisu do SWO niewielkiej noty wyjaśniającej, w której wyjaśnił, że włączenie do SWO nie oznacza, że skarżący napotkał jakiekolwiek problemy finansowe i że Komisja mogła bez problemu nadal korzystać z jego usług.

Korespondencja, do której Komisja odniosła się w swojej opinii, nie była ani jasna, ani zadowalająca, a skarżący musiał uzyskać informacje od urzędników Komisji, którzy informowali skarżącego „nieoficjalnie” i „poufnie”. Nie był to sprawiedliwy i przejrzysty sposób działania administracji publicznej w relacjach z przedsiębiorstwem.

Skarżący wskazał również, że aby zostać usuniętym z SWO, był zmuszony zaakceptować kompromis ze swoim podwykonawcą i umożliwić różnym urzędnikom Komisji zwracanie się do jego służb z mniejszymi ogólnymi kosztami administracyjnymi. Skarżący uznał jednak, że nie powinien był być zobowiązany do poddania się takiemu procesowi.

Jeżeli chodzi o odniesienie Komisji do „systemu rachunkowości, który podlega odpowiednim zasadom bezpieczeństwa”, skarżący stwierdził, że ma poważne powody, by sądzić, że „zasady bezpieczeństwa” nie są odpowiednie, ponieważ wyrządziły mu szkodę w nieuzasadniony i niesprawiedliwy sposób. Ponadto te zasady bezpieczeństwa wprowadziły w błąd większość urzędników Komisji co do skarżącego, ponieważ uznali go za przedsiębiorstwo umieszczone na czarnej liście.

Skarżący odniósł się do stwierdzenia Komisji, że procedura wdrożona w jego przypadku nie różniła się od procedury stosowanej w innych sprawach i w związku z tym nie powinna mieć wpływu na zawieranie umów ani na wypłatę kwot, których nie dotyczy nakaz zajęcia. Skarżący uznał, że oświadczenie Komisji było błędne i zaprzeczyły mu poważne opóźnienia w płatnościach, które wystąpiły w ostatnich latach.

Skarżący stwierdził, że prawo do obrony nie było przestrzegane przed podjęciem przez Komisję decyzji o poważnych negatywnych skutkach oraz że decyzje Komisji opierały się na rozporządzeniach, które nie są publiczne.

Dalsze zapytania

Po dokładnym rozważeniu opinii Komisji i uwag skarżącego Rzecznik uznał, że konieczne są dalsze dochodzenia. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Komisji o udzielenie następujących dodatkowych informacji oraz o wydanie dodatkowej opinii w sprawie dwóch dalszych zarzutów:

Wniosek o udzielenie dodatkowych informacji

(1) Czy Komisja może wyjaśnić, dlaczego nie poinformowała skarżącego, że została wymieniona w SWO, i dlaczego nie wyjaśniła skarżącemu standardowych procedur, na których opierała się jej decyzja (o zablokowaniu kwoty 50 000 EUR i o wpisaniu skarżącego do SWO), pomimo kilku wniosków skierowanych do niej w tym celu przez skarżącego?

(2) Biorąc pod uwagę, że Komisja zablokowała płatność w wysokości 50 000 EUR na rzecz skarżącego, czy Komisja mogłaby wyjaśnić, dlaczego uznano również za konieczne umieszczenie skarżącego w SWO i poinformowanie o tym wszystkich służb Komisji?

(3) W swojej opinii Komisja stwierdziła, że umieszczenie przedsiębiorstwa w SWO nigdy nie prowadzi do zablokowania zleceń płatniczych i nie ma samo w sobie wpływu na zawieranie nowych umów. W swoich uwagach skarżący stwierdził, że w rzeczywistości prawie wszystkie płatności zostały zablokowane na kilka miesięcy. Czy Komisja może się wypowiedzieć na ten temat?

(4) W swojej opinii Komisja powołała się na trzy dokumenty na poparcie swojego stanowiska, a mianowicie (i) Praktyczny przewodnik po zarządzeniach uzupełniających (SEC(2000)465 z dnia 10 marca 2000 r.); (ii) nota SG(03)A/8367 z dnia 3 września 2003 r.; oraz (iii) memorandum Komisji z dnia 3 lutego 2004 r. (C(2004)193/3). Czy Komisja może dostarczyć kopię każdego z tych dokumentów?

Wniosek o wydanie opinii w sprawie dwóch nowych zarzutów:

W swoich uwagach skarżący twierdził, że (i) jego prawo do obrony nie było przestrzegane i że Komisja podjęła decyzje na podstawie procedury, która nie została podana do wiadomości publicznej, oraz (ii) działania Komisji doprowadziły do zniesławienia i naruszenia jego reputacji wobec szerokiego spektrum decydentów Komisji, rynku, konkurentów, a nawet jej pracowników. Czy Komisja mogłaby przedstawić opinię na temat tych dwóch nowych zarzutów?

Dodatkowa opinia Komisji

W odniesieniu do wniosku o udzielenie dalszych informacji:

(1) W odpowiedzi na pierwsze pytanie Rzecznika Komisja wyjaśniła, że nakaz zajęcia zabezpieczającego jest nakazem sądowym, na mocy którego Komisja zostaje zobowiązana do powstrzymania się od spłaty długów wobec dłużnika głównego wierzyciela (dłużnika głównego) do czasu wydania przez sąd orzeczenia co do istoty roszczenia głównego wierzyciela.

W przypadku postanowienia o zajęciu zabezpieczającym wydanego przez sąd rejonowy w Luksemburgu w dniu 29 sierpnia 2003 r. Komisja zawsze działała przy założeniu, że postanowienie o zajęciu jest przekazywane osobie prawnej, której roszczenie jest przedmiotem postanowienia o zajęciu, i że w związku z tym skarżący został poinformowany o postanowieniu o zajęciu wydanym w odniesieniu do jego wierzytelności przez sąd rejonowy w Luksemburgu. Z prawnego punktu widzenia obowiązek ten jest wyraźnie określony w art. 563 luksemburskiego kodeksu postępowania cywilnego (4).

Na mocy wyżej wymienionego zarządzenia przekazanego Komisji w dniu 3 września 2003 r. załączona strona, tj. Komisja, nie miała już swobody dysponowania załączonymi kwotami lub aktywami, chyba że przestrzeganie tego zarządzenia zakłóciłoby funkcjonowanie i niezależność Komisji. W przypadku takiej ingerencji Komisja mogła powołać się na przywileje, z których korzysta na mocy IPP. Komisja mogła uzasadnić jedynie nieliczne takie przypadki. W związku z tym Komisja musiała zastosować się do postanowienia doręczonego przez komornika jej Sekretariatowi Generalnemu w dniu 3 września 2003 r.

Przestrzeganie obowiązku prawnego jest dla Komisji sprawą wewnętrzną. Wewnętrzne narzędzie wykorzystywane do przekazywania tych zastrzeżonych informacji właściwym osobom w służbach zatwierdzających Komisji, a mianowicie SWO Komisji, nie ma żadnego innego celu ani skutku niż zapewnienie należytego przestrzegania tego obowiązku. Sama w sobie nie pociąga za sobą żadnych dodatkowych szkód dla zainteresowanej strony. W związku z tym Komisja uważa, że nie ma obowiązku informowania zainteresowanego podmiotu prawnego, w jaki sposób rejestruje te dane w celu wypełnienia swoich własnych zobowiązań prawnych: (i) przestrzegania nakazu zajęcia oraz (ii) ochrony interesów finansowych Wspólnot.

Mając to na uwadze, Komisja wskazała, że zawsze szybko odpowiadała na wszystkie wnioski o udzielenie informacji przesłane przez skarżącego.

(2) W odpowiedzi na drugie pytanie Rzecznika Komisja zauważyła, że w utrwalonym orzecznictwie różnych państw członkowskich ustanowiono ogólną zasadę, zgodnie z którą wszystkie kwoty i aktywa związane z zajętym dłużnikiem mają być blokowane, a ograniczenie nakazu do określonej kwoty nie narusza tej zasady. W związku z tym w praktycznym przewodniku Komisji dotyczącym nakazów uzupełnienia zabezpieczenia zastosowano to wspólne podejście i przewidziano zawieszenie wszystkich płatności do czasu wydania prawomocnego orzeczenia sądowego w sprawie długu głównego wierzyciela. Podobnie art. 15a ust. 1 wewnętrznej decyzji Komisji w sprawie SWO przewiduje rejestrację danego podmiotu prawnego do czasu wydania takiego prawomocnego orzeczenia sądowego.

W związku z powyższym księgowy Komisji utrzymał aktywację specjalnego ostrzeżenia w SWO po ograniczeniu nakazu zajęcia w dniu 21 października 2003 r. do kwoty 50 000 EUR w związku z brakiem porozumienia między skarżącym a podwykonawcą. Księgowy przechowywał skarżącego w SWO do dnia 12 października 2004 r., kiedy to został poinformowany (listem poleconym od pełnomocnika podwykonawcy z kopią do pełnomocnika skarżącego), że postanowienie zostało uchylone postanowieniem Sądu Okręgowego w Luksemburgu.

Jednakże w następstwie tego ograniczenia i na podstawie powtarzającego się stanowiska skarżącego, że spór z jego podwykonawcą wynikał z jego należytej staranności w realizacji umów z Komisją, księgowy zgodził się podjąć ryzyko realizacji płatności na rzecz skarżącego w wysokości przekraczającej kwotę 50 000 EUR wskazaną w postanowieniu Sądu Rejonowego w Luksemburgu z dnia 21 października 2003 r.

(3) W odpowiedzi na trzecie pytanie Rzecznika Komisja zauważyła, że wykonanie zleceń płatniczych wobec podmiotów prawnych podlegających nakazom zajęcia zabezpieczającego należy oceniać w świetle wyżej wymienionych zasad prawnych i powiązanych procedur Komisji. W tym kontekście księgowy Komisji traktował zlecenia płatnicze na korzyść skarżącego ze szczególnym pobłażliwością, ponieważ wszystkie zostały ostatecznie zwolnione na jego odpowiedzialność. Księgowy poinformował skarżącego w dniach 13 i 28 listopada 2003 r., że wszystkie płatności na rzecz skarżącego przekraczające kwotę 50 000 EUR należną od JRC zostaną uwolnione i potwierdził tę informację w dniu 2 kwietnia 2004 r., w którym to przypadku wezwał skarżącego do bezpośredniego zgłoszenia się do swoich służb w celu uregulowania wszelkich opóźnionych płatności. W pozostałym zakresie Komisja mogła jedynie powtórzyć, że konsekwencje związane z aktywnym ostrzeżeniem w SWO informującym służby udzielające zezwolenia o istnieniu nakazu zajęcia zabezpieczającego (rejestracja W3a) ograniczają się do płatności, a nie do możliwości udzielenia nowych zamówień. Nadal można zaciągać nowe zobowiązania prawne wobec takich podmiotów prawnych.

(4) W odniesieniu do czwartego pytania Rzecznika Praw Obywatelskich, które należy dostarczyć wraz z kopią trzech dokumentów, Komisja: stwierdził, że przewodnik zawiera informacje, które nie mogą być podawane do wiadomości publicznej, i zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich o zapoznanie się z tym dokumentem w jego siedzibie; (ii) zgodziła się przekazać Rzecznikowi kopię noty wewnętrznej zawierającej nakaz zajęcia; oraz (iii) zinterpretowała wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich o dostęp do decyzji w sprawie SWO jako dotyczący wyłącznie tych części dokumentu, które odnoszą się do nakazów zajęcia, i powieliła odpowiednie fragmenty w załączniku do swojej opinii. Jeżeli wniosek ten byłby błędny, Komisja zwróciła się do Rzecznika Praw Obywatelskich o przeprowadzenie kontroli pozostałych części decyzji w pomieszczeniach Komisji.

Opinia w sprawie dwóch nowych zarzutów:

W odniesieniu do pierwszego nowego zarzutu Komisja nie była w stanie stwierdzić, w jakim stopniu mogło dojść do naruszenia prawa skarżącego do obrony, ponieważ, jak wyjaśniono powyżej, rejestracja w SWO sama w sobie nie powoduje żadnych szkód dla skarżącego. Komisja wskazała, że oczywiste jest, iż jedynie nakaz zajęcia wyrządza taką szkodę. Dodała, że jest związana tym postanowieniem i podjęła odpowiednie działania.

Jeśli chodzi o drugi nowy zarzut, Komisja nie była w stanie stwierdzić, w jakim stopniu jej wewnętrzna organizacja, której jedynym celem jest przestrzeganie wyżej wymienionego nakazu zajęcia i ochrona jej interesów finansowych, mogłaby doprowadzić do jakiegokolwiek zniesławienia. W rzeczywistości informacje dostarczane przez SWO Komisji są ograniczone wyłącznie do upoważnionych użytkowników SWO i nie mogą być ujawniane osobom trzecim. W niniejszej sprawie informacje te zostały przekazane przez urzędników Komisji jedynie upoważnionym pracownikom skarżącego. Ponadto skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na to, że nieupoważnione strony wiedziały o istnieniu SWO, a tym bardziej na to, że Komisja mogła przypisać taką nieupoważnioną wiedzę winie.

Dodatkowe uwagi skarżącego

Skarżący zauważył, że opinia Komisji zniekształciła rzeczywistość i próbowała wprowadzić Rzecznika w błąd. Zdaniem skarżącego Komisja powinna zablokować jedynie kwotę 50 000 EUR, a nie opóźniać lub blokować dosłownie każdą płatność na rzecz skarżącego, co dokładnie miało miejsce.

Zawsze według skarżącego nakaz zajęcia wyraźnie ma charakter tymczasowy. W niniejszej sprawie skarżący nie był obecny przy wydawaniu postanowienia o zajęciu, a nawet nie został poinformowany o tym postanowieniu, które zostało wydane na podstawie niedokładnych dowodów. Komisja nie ma żadnego prawa do rozpowszechniania nakazu zajęcia w sposób wprowadzający w błąd, poważnie naruszając interesy skarżącego.

Pomimo wielokrotnych upomnień i protestów skarżącego, które zostały zignorowane, Komisja wprowadziła informacje do SWO z następującymi skutkami:

(1) Wszyscy użytkownicy zrozumieli, na podstawie treści SWO, że skarżący boryka się z trudnościami finansowymi lub że został skazany za poważne przestępstwo. Szerokie spektrum urzędników Komisji stale poufnie ostrzegało skarżącego i "nieoficjalnie" informowało o tym poważnym problemie. To poważnie zaszkodziło reputacji skarżącego.

(2) Jak niesłusznie stwierdziła Komisja, informacje te nie były dostępne jedynie dla ograniczonej liczby osób. Był znany wszystkim i "rozpowszechniany" ustnie na całym rynku.

(3) Wszyscy urzędnicy Komisji, którzy próbowali wdrożyć umowy szczegółowe ze skarżącym w kontekście różnych umów ramowych, byli automatycznie zobowiązani przez SWO do nierozpatrywania skarżącego. Spowodowało to poważne straty finansowe.

(4) Wszelkie stosunki umowne skarżącego z Komisją były prawie niemożliwe ze względu na tę sytuację.

(5) Rejestracja skarżącego w SWO oznaczała, że jest to organizacja umieszczona na czarnej liście, o czym wielu urzędników Komisji wielokrotnie wspominało skarżącemu.

Skarżący nie rozumiał, dlaczego Komisja musiała zablokować wszystkie płatności w celu „ochrony interesów finansowych Komisji” lub na jakie interesy powołała się Komisja. Jej zdaniem istniała rażąca sprzeczność między faktem, że Komisja stwierdziła z jednej strony, że SWO „nie ma wpływu per se” na płatności i nowe umowy, a z drugiej strony, że musi korzystać ze SWO w celu ochrony swoich interesów. W rzeczywistości nakaz zajęcia na kwotę 50 000 EUR został wykonany niezależnie od SWO. Skarżący nie zauważył zatem, jaki uzasadniony cel SWO służył w tym przypadku. Służył on jedynie jako zniesławiające narzędzie, wprowadzając jednocześnie w błąd wszystkich decydentów Komisji, którzy byli zaangażowani w sprawę skarżącego.

Skarżący przypomniał również, że wbrew temu, co stwierdziła Komisja, większość jego pism i wniosków została zignorowana. Komisja nigdy również nie wyjaśniła skarżącemu przepisów praktycznego przewodnika dotyczącego nakazów uzupełnienia ani zasad swojej wewnętrznej decyzji w sprawie SWO. Komisja nie ujawniła żadnych informacji skarżącemu, który uzyskał wszystkie posiadane przez siebie informacje nieoficjalnymi kanałami i na podstawie nieoficjalnych oświadczeń.

W odniesieniu do odpowiedzi Komisji na pierwsze pytanie Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący stwierdził, że gdy tylko Komisja otrzymała nakaz zajęcia, powinna była poinformować skarżącego o nakazie i procedurze, którą zastosuje.

W odniesieniu do odpowiedzi Komisji na drugie pytanie Rzecznika skarżący stwierdził, że uwagi Komisji są niejasne i że nie istnieje orzecznictwo sugerujące, że istnieje ogólna zasada, zgodnie z którą wszystkie kwoty i aktywa związane z zajętym dłużnikiem muszą zostać zablokowane. W każdym razie postanowienie o zajęciu w tej sprawie zawierało zajęcie jedynie na kwotę 50 000 EUR, nie uprawniając Komisji do zablokowania jakiejkolwiek innej oczekującej płatności przekraczającej tę kwotę.

W odniesieniu do odpowiedzi Komisji na trzecie pytanie Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący stwierdził, że ze względu na wielokrotne blokowanie płatności napotkał ogromne opóźnienia we wszystkich oczekujących płatnościach z różnych departamentów Komisji, właśnie z powodu nakazu zajęcia. W swoich uwagach sama Komisja przyznała, że skutki uruchomienia SWO miały charakter finansowy.

W przedmiocie wglądu do akt Komisji

Po przeanalizowaniu uwag skarżącego dotyczących odpowiedzi Komisji Rzecznik uznał, że potrzebne są dalsze informacje, aby rozpatrzyć zarzut skarżącego dotyczący decyzji Komisji o zatrzymaniu od skarżącego kwoty 50 000 EUR i umieszczeniu skarżącego w SWO.

W związku z tym w dniu 12 lutego 2007 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Komisji z prośbą o umożliwienie jego służbom zapoznania się z następującymi dokumentami:

1. zbiór przepisów dotyczących SWO, które miały zastosowanie w momencie zaistnienia okoliczności faktycznych istotnych dla skargi; oraz
2. Praktyczny przewodnik po zarządzeniach załączników (SEC(2000)465 z dnia 10 marca 2000 r.).

Kontrola miała miejsce w dniu 28 marca 2007 r. w siedzibie Komisji w Brukseli. Przedstawiciele Rzecznika wyjaśnili Komisji, że decyzja w sprawie SWO (lub jej części), która została przekazana Rzecznikowi przez Komisję jako załącznik do jej opinii z dnia 8 czerwca 2006 r., była decyzją z 2004 r. (C(2004) 1993/3) i ostatnio zmieniona przepisami wewnętrznymi z 2006 r. Przedstawiciele Rzecznika Praw Obywatelskich wyjaśnili Komisji, że w związku z tym ważne jest sprawdzenie zasad mających zastosowanie w czasie zaistnienia okoliczności faktycznych, a mianowicie we wrześniu/październiku 2003 r., kiedy skarżący był wymieniony w SWO.

Przedstawiciel Komisji wskazał, że od kilku miesięcy decyzja w sprawie SWO jest dostępna na stronie internetowej „Europa”, ale w momencie składania skargi tak nie było. Wyjaśnił również, że system SWO został utworzony w 1997 r. oraz że komisarz Schreyer wydał komunikat z dnia 31 października 2000 r., w którym dokonał przeglądu systemu. W związku z tym przepisami mającymi zastosowanie w momencie zaistnienia okoliczności faktycznych skargi były komunikat z 1997 r. zmieniony komunikatem z 2000 r.

Przedstawiciele Rzecznika przeprowadzili inspekcję i otrzymali kopię następujących trzech dokumentów:

1. Praktyczny przewodnik po zarządzeniach załączników (SEC(2000)465) z dnia 10 marca 2000 r. (francuska wersja językowa);
2. Memorandum SEC(97)1562/2 przewodniczącego, pani Gradin i pana Liikanana przyjęte przez Komisję w dniu 30 lipca 1997 r. w sprawie systemu wczesnego ostrzegania dotyczącego błędów administracyjnych lub nadużyć finansowych popełnianych przez organy lub przedsiębiorstwa korzystające z funduszy wspólnotowych (5).
3. Komunikat C(2000)1811/4 pani Schreyer przyjęty przez Komisję dnia 31 października 2000 r. w sprawie optymalizacji systemu wczesnego ostrzegania (6).

Przedstawiciel Komisji stwierdził, że dokument (1) jest poufny, ale dokumenty (2) i (3) nie są poufne i mogą zostać udostępnione skarżącemu.

Dodatkowe uwagi skarżącego dotyczące sprawozdania z kontroli

Sprawozdanie z kontroli, jak również dwa dokumenty nieopatrzone klauzulą poufności uzyskane podczas kontroli, zostały przesłane skarżącemu, który, podsumowując, przedstawił następujące dodatkowe uwagi:

Skarżący stwierdził, że Komisja stale i oficjalnie zaprzeczała, jakoby skarżący był wymieniony w SWO. Kiedy Komisja podjęła decyzję o zarejestrowaniu skarżącego w SWO, właściwą podstawą prawną było memorandum Komisji z dnia 30 lipca 1997 r. W pkt 5 sekcji III „Pole zastosowania” zdefiniowano w sposób wyczerpujący cztery kategorie, które mogą uzasadniać uruchomienie SWO.

Według skarżącego Komisja dopuściła się pięciu nieprawidłowości:

(i) Komisja nie mogła i nie powinna była umieszczać skarżącego w SWO na podstawie postanowienia o zajęciu, które wyraźnie nie wchodzi w zakres jednej z czterech kategorii sekcji III memorandum SEC(97)1562/2 z dnia 30 lipca 1997 r. Wpisując skarżącego do SWO bez wyjaśnienia dokładnej sytuacji wszystkim osobom, które miały do niego dostęp, Komisja umożliwiła wszystkim urzędnikom Komisji założenie, że skarżący popełnił poważne oszustwo lub wykroczenie. Ten niezaprzeczalny fakt bezzasadnie zniesławiał skarżącego przez długi czas. SWO był uruchamiany za każdym razem, gdy urzędnik Komisji próbował dokonać płatności na rzecz skarżącego (zob. komunikat SEC(00)1811/4 z dnia 31 października 2000 r., sekcja 2.1, akapit ostatni).

(ii) Skarżący był wówczas wykonawcą realizującym z powodzeniem wiele umów z Komisją, które trwały przez wiele lat i miały łączną wartość wielu milionów euro. W związku z tym po przekazaniu nakazu zajęcia Komisja powinna była po prostu zapewnić, aby kwota należna skarżącemu nigdy nie była niższa niż wartość nakazu zajęcia, tj. 50 000 EUR. Umożliwiłoby to Komisji dokonanie płatności na rzecz osoby trzeciej, czyli podwykonawcy, w przypadku prawomocnego orzeczenia sądu nakazującego taką płatność (i przy założeniu, że skarżący nie chciałby dokonać takiej płatności). Skarżący niemal co tydzień składał do Komisji ofertę zawierającą zaktualizowane informacje finansowe, z których wynikało, że skarżący mógł z łatwością przystąpić do płatności w wysokości 50 000 EUR w przypadku prawomocnego orzeczenia sądu.

Komisja podjęła jednak jednostronną decyzję o zablokowaniu kwoty wskazanej w nakazie zajęcia (w rzeczywistości zablokowała wszystkie płatności skarżącego na znacznie wyższą kwotę). Komisja była zatem w pełni i należycie chroniona, a skarżący nie rozumiał, dlaczego zdecydował się dodatkowo umieścić ją w SWO. Skarżący zastanawiał się, kogo Komisja chciała chronić, umieszczając skarżącego w SWO. Ponadto zatrzymanie ww. kwoty przez Komisję uniemożliwiło skarżącemu uzyskanie odsetek odpowiadających ww. kwocie za okres od dnia wydania nakazu zajęcia do dnia zapłaty tej kwoty.

(iii) Zakładając, że sprawa skarżącego zasługiwała na "wyjątkowe" zgłoszenie w SWO, Komisja powinna była zrobić to we właściwy sposób, wyjaśniając każdej osobie, która miała dostęp do SWO, dokładną sytuację, w jakiej znajdował się skarżący, oraz że sprawa nie miała nic wspólnego z jednym z czterech przypadków, o których mowa w sekcji III komunikatu SEC(97)1562/2 z dnia 30 lipca 1997 r. Komisja jednak tego nie uczyniła.

(iv) SWO był uruchamiany za każdym razem, gdy urzędnik Komisji próbował dokonać płatności na rzecz skarżącego. Wyraźnie pokazało to, że Komisja może monitorować wszystkie swoje płatności na rzecz skarżącego i że nie ma potrzeby, aby Komisja blokowała jakąkolwiek kwotę, która ma zostać wypłacona skarżącemu.

(v) Komisja najwyraźniej wprowadziła przypadek nakazów zajęcia w swojej decyzji C(2004)193/3 zmienionej w 2006 r. (zob. s. 4, art. 2, ust. 4). Jednak w tym przypadku Komisja wyraźnie pomyliła nakazy zajęcia (które mogą mieć niewinny charakter, jak w przypadku skarżącego) z „postępowaniem sądowym w sprawie poważnych błędów administracyjnych lub nadużyć finansowych”. Oznaczało to, że w przypadku gdy przedsiębiorstwo, które jest dostawcą Komisji, stanie w obliczu sporu sądowego z jednym ze swoich partnerów lub podwykonawców, ten ostatni może uzyskać nakaz zajęcia i przekazać go Komisji w celu (i) zniesławienia przedsiębiorstwa i (ii) wywarcia na nie presji.

Wysiłki Rzecznika Praw Obywatelskich na rzecz osiągnięcia polubownego rozwiązania

Biuro Rzecznika skontaktowało się telefonicznie ze skarżącym w dniu 7 września 2007 r. w celu zbadania możliwości polubownego rozwiązania sporu między skarżącym a Komisją, które polegałoby na rozesłaniu przez Komisję noty wyjaśniającej do jej służb w celu naprawienia wszelkich szkód w reputacji skarżącego, które mogą nadal występować w Komisji.

W wiadomości e-mail z dnia 10 września 2007 r. i w rozmowie telefonicznej z tego samego dnia skarżący oświadczył, że nie będzie skłonny zaakceptować takiego polubownego rozwiązania, ponieważ sześć lat po zaistnieniu okoliczności faktycznych, dodając, że jest już za późno, aby Komisja mogła zaradzić tej sytuacji poprzez zwykłe rozesłanie pisma. Skarżący wskazał, że obieg takiego pisma mógłby faktycznie przyczynić się do dalszego pogorszenia sytuacji, ponieważ przypominałby szerokiemu spektrum urzędników Komisji o całej sprawie i ponownie podkreśliłby fakt, że skarżący złożył skargę przeciwko Komisji. Skarżący wskazał, że oczekuje na decyzję Rzecznika w tej sprawie, a następnie skontaktuje się bezpośrednio z Komisją w celu znalezienia rozwiązania możliwego do zaakceptowania przez obie strony.

DECYZJA

1 Uwaga wstępna

1.1 Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa, że niniejsza skarga dotyczy kilku problemów związanych z funkcjonowaniem systemu wczesnego ostrzegania Komisji Europejskiej ("system wczesnego ostrzegania"). Niektóre z tych problemów wydają się mieć bardziej ogólny charakter. W ramach niniejszego dochodzenia Rzecznik Praw Obywatelskich nie zajmie się jednak ogólnymi kwestiami SWO, lecz wyłącznie konkretnymi zarzutami przedstawionymi przez skarżącego w tej sprawie. Rzecznik Praw Obywatelskich rozważy, czy na pewnym przyszłym etapie należy przeprowadzić dochodzenie z własnej inicjatywy w odniesieniu do funkcjonowania SWO w ogóle. W ramach dochodzenia z własnej inicjatywy Rzecznik Praw Obywatelskich mógłby rozważyć ogólną kwestię stosowania SWO do przypadków, w których nakaz zajęcia został doręczony Komisji, a w szczególności, czy taki wniosek zapewnia właściwą równowagę między ochroną interesów finansowych Wspólnot a poszanowaniem prawa zainteresowanych stron do obrony.

1.2 W tym kontekście Rzecznik pragnie podkreślić, że obowiązujące przepisy dotyczące SWO zawarte są obecnie w decyzji Komisji C(2004) 193/3 z dnia 3 lutego 2004 r.(7) w sprawie systemu wczesnego ostrzegania, zmienionej sprostowaniem C(2004)517 z dnia 23 lutego 2004 r. Decyzja ta nie miała jeszcze zastosowania w czasie, gdy przedstawiano stan faktyczny skargi, ponieważ weszła w życie w dniu 3 lutego 2004 r.(8). Analiza niniejszej skargi zostanie zatem przeprowadzona na podstawie tekstów, które miały zastosowanie w czasie zaistnienia okoliczności faktycznych (zob. pkt 2.16 poniżej).

2 Zarzuty dotyczące decyzji Komisji (i) o zatrzymaniu kwoty 50 000 EUR oraz (ii) o umieszczeniu skarżącego w SWO

2.1 W ramach sporu handlowego podwykonawca skarżącego uzyskał od prezesa sądu rejonowego w Luksemburgu nakaz zajęcia (9) od skarżącego na kwotę 50 000 EUR. Podwykonawca przekazał ten nakaz zajęcia Komisji, która bez uprzedniego wysłuchania skarżącego zablokowała wszystkie swoje płatności na rzecz skarżącego. Kiedy Komisja została poinformowana, że kwota nakazu zajęcia jest ograniczona do 50 000 EUR, postanowiła zatrzymać kwotę 50 000 EUR z kwot należnych skarżącemu od Wspólnego Centrum Badawczego („JRC”) w Sewilli. Księgowy Komisji wymienił ponadto skarżącego w SWO Komisji. Zdaniem skarżącego nie było ku temu żadnego uzasadnienia. Skarżący stwierdził, że z powodu nakazu zajęcia, który został przekazany wszystkim służbom Komisji, oraz z powodu umieszczenia skarżącego w SWO poniósł poważne straty w związku z nowymi umowami, poważnymi opóźnieniami w płatnościach, ogólnymi kosztami administracyjnymi i nieodwracalną szkodą dla jego reputacji. W swojej skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący twierdził, że decyzja Komisji (i) o zatrzymaniu kwoty 50 000 EUR z kwot należnych skarżącemu oraz (ii) o umieszczeniu jej w SWO była niezgodna z prawem, bezpodstawna i niesprawiedliwa oraz naruszała Europejski kodeks dobrego postępowania administracyjnego (10).

2.2 W swojej opinii Komisja zauważyła, że po otrzymaniu od sądu rejonowego w Luksemburgu zawiadomienia o zajęciu od skarżącego podwykonawca zastosował procedurę opisaną w Praktycznym przewodniku dotyczącym zarządzenia o zajęciu (SEC(2000)465 z dnia 10 marca 2000 r.). Zgodnie z procedurami opisanymi w pkt 21 lit. c) praktycznego przewodnika skarżący został wymieniony w SWO przez księgowego. W SWO wyraźnie wskazano odniesienie do nakazu zajęcia, o którym wszystkie służby Komisji zostały już poinformowane w nocie SG(03)A/8367 z dnia 3 września 2003 r. Komisja wskazała, że fakt bycia w SWO nigdy nie prowadził do zablokowania zleceń płatniczych i sam w sobie nie miał wpływu na zawieranie (nowych) umów. Wykorzystanie SWO do nakazów zajęcia zostało potwierdzone w memorandum Komisji C(2004)193/3 z dnia 3 lutego 2004 r. Na wniosek księgowego jedna konkretna służba Komisji, czyli JRC, została poproszona o zablokowanie kwoty 50 000 EUR w oczekiwaniu na ostateczną decyzję Trybunału. W korespondencji między skarżącym a księgowym oraz w rozmowach telefonicznych między działem rachunkowości a skarżącym wyjaśniono, że Komisja w żaden sposób nie blokuje umów ani żadnych płatności poza kwotą 50 000 EUR. Komisja stwierdziła, że zablokowanie kwoty 50 000 EUR było w pełni uzasadnione zgodnie z prawem krajowym regulującym umowę ze skarżącym. Komisja wskazała również, że procedura wdrożona w przypadku skarżącego nie różniła się od procedury stosowanej w innych przypadkach, w których przekazano Komisji nakaz zajęcia. Procedura zastosowana wobec skarżącego nie powinna zatem mieć wpływu na zawieranie umów między nim a Komisją ani na terminową płatność przez Komisję kwot, których nie dotyczy nakaz zajęcia.

2.3 W swoich uwagach skarżący zauważył, że Komisja nigdy nie wyjaśniła mu zastosowanej procedury ani jej uzasadnienia. Skarżący odkrył, że został włączony do SWO na podstawie bezpośrednich lub pośrednich oświadczeń złożonych przez niektórych urzędników Komisji pracownikom skarżącego w ściśle poufny sposób. Skarżący musiał zwrócić się pisemnie do księgowego w celu uzyskania tych informacji. Działanie Komisji spowodowało kilkumiesięczne opóźnienia w płatnościach należnych skarżącemu. Jeżeli umieszczenie skarżącego w SWO było tak nieszkodliwym działaniem, skarżący zapytał, dlaczego wszyscy urzędnicy Komisji mówili skarżącemu, że jest to przedsiębiorstwo umieszczone na czarnej liście. Stwierdzenie Komisji, że fakt bycia w SWO nigdy nie doprowadził do zablokowania zleceń płatniczych, było sprzeczne ze stanem faktycznym, ponieważ zablokowanie płatności skarżącego było niemal stałą sytuacją, ponieważ zostało dodane do SWO. Skarżący zapytał, dlaczego Komisja nie zainterweniowała, gdy skarżący zgłaszał swoje obawy, że wszyscy urzędnicy Komisji interpretują obecność skarżącego w SWO jako umieszczenie go na czarnej liście.

W związku z głównym zarzutem skarżący przedstawił również dwa nowe zarzuty, a mianowicie, po pierwsze, że jego prawo do obrony nie było przestrzegane i że Komisja podjęła decyzje na podstawie procedury, która nie została podana do wiadomości publicznej, oraz po drugie, że działania Komisji doprowadziły do zniesławienia i naruszenia jej reputacji wobec szerokiego spektrum decydentów Komisji, rynku, konkurentów, a nawet jej pracowników.

2.4 W swoim piśmie w sprawie dalszych dochodzeń Rzecznik zwrócił się do Komisji o udzielenie dalszych informacji na temat następujących czterech kwestii:

(1) Czy Komisja może wyjaśnić, dlaczego nie poinformowała skarżącego, że została wymieniona w SWO, i dlaczego nie wyjaśniła skarżącemu standardowych procedur, na których opierała się jej decyzja (o zablokowaniu kwoty 50 000 EUR i o wpisaniu skarżącego do SWO), pomimo kilku wniosków skierowanych do niej w tym celu przez skarżącego?

(2) Biorąc pod uwagę, że Komisja zablokowała płatność w wysokości 50 000 EUR na rzecz skarżącego, czy Komisja mogłaby wyjaśnić, dlaczego uznano również za konieczne umieszczenie skarżącego w SWO i poinformowanie o tym wszystkich służb Komisji?

(3) W swojej opinii Komisja stwierdziła, że umieszczenie przedsiębiorstwa w SWO nigdy nie prowadzi do zablokowania zleceń płatniczych i nie ma samo w sobie wpływu na zawieranie nowych umów. W swoich uwagach skarżący stwierdził, że w rzeczywistości prawie wszystkie płatności zostały zablokowane na kilka miesięcy. Czy Komisja może się wypowiedzieć na ten temat?

(4) W swojej opinii Komisja powołała się na trzy dokumenty na poparcie swojego stanowiska, a mianowicie (i) Praktyczny przewodnik po zarządzeniach uzupełniających (SEC(2000)465) z dnia 10 marca 2000 r.; (ii) nota SG(03)A/8367 z dnia 3 września 2003 r.; oraz (iii) memorandum Komisji (C(2004)193/3) z dnia 3 lutego 2004 r. Czy Komisja może dostarczyć kopię każdego z tych dokumentów?

W swoich uwagach skarżący twierdził, że (i) jego prawo do obrony nie było przestrzegane i że Komisja podjęła decyzje na podstawie procedury, która nie została podana do wiadomości publicznej, oraz (ii) działania Komisji doprowadziły do zniesławienia i naruszenia jego reputacji wobec szerokiego spektrum decydentów Komisji, rynku, konkurentów, a nawet pracowników skarżącego. W związku z tym Rzecznik zwrócił się również do Komisji o wydanie opinii w sprawie tych dwóch nowych zarzutów.

2.5 W odpowiedzi na pierwsze pytanie Rzecznika dotyczące dalszych dochodzeń Komisja stwierdziła, że zawsze działała przy założeniu, że nakaz zajęcia jest przekazywany osobie prawnej, której roszczenie jest przedmiotem nakazu zajęcia. W związku z tym skarżący został poinformowany przez sąd rejonowy w Luksemburgu o nakazie zajęcia wydanym w odniesieniu do jego wierzytelności. Komisja uważa, że nie jest zobowiązana do poinformowania zainteresowanego podmiotu prawnego, w jaki sposób rejestruje dane w celu wypełnienia własnych zobowiązań prawnych: (i) przestrzegania nakazu zajęcia oraz (ii) ochrony interesów finansowych Wspólnot. Komisja wskazała ponadto, że zawsze szybko odpowiadała na wszystkie wnioski o udzielenie informacji przesłane przez skarżącego.

W odpowiedzi na drugie pytanie Rzecznika Komisja stwierdziła, że utrwalone orzecznictwo w różnych państwach członkowskich opiera się na ogólnej zasadzie, zgodnie z którą wszystkie kwoty i aktywa związane z zajętym dłużnikiem mają zostać zablokowane. W związku z tym wewnętrzny przewodnik Komisji dotyczący nakazów uzupełnienia jest zgodny z tym wspólnym podejściem i przewiduje zawieszenie wszystkich płatności do czasu wydania ostatecznego orzeczenia sądowego w sprawie długu głównego wierzyciela. Podobnie art. 15a ust. 1 wewnętrznej decyzji Komisji w sprawie SWO przewiduje rejestrację danego podmiotu prawnego do czasu wydania takiego prawomocnego orzeczenia sądowego.

W odpowiedzi na trzecie pytanie Rzecznika Komisja stwierdziła, że księgowy Komisji traktował zlecenia płatnicze na korzyść skarżącego ze szczególnym pobłażliwością, ponieważ wszystkie zostały ostatecznie zwolnione na jego odpowiedzialność. Księgowy poinformował skarżącego w dniach 13 i 28 listopada 2003 r., że wszystkie płatności na rzecz skarżącego przekraczające kwotę 50 000 EUR należną od JRC zostaną zwolnione i potwierdził tę informację w swoim piśmie z dnia 2 kwietnia 2004 r., w którym wezwał skarżącego do zgłoszenia się bezpośrednio do swoich służb w celu uregulowania wszelkich opóźnień w płatnościach.

W odpowiedzi na czwarte pytanie Rzecznika Praw Obywatelskich Komisja (i) stwierdziła, że Praktyczny przewodnik po zarządzeniach uzupełniających zawiera informacje, które nie mogą być podawane do wiadomości publicznej, i zwróciła się do Rzecznika Praw Obywatelskich o zapoznanie się ze wspomnianym dokumentem w jego siedzibie; (ii) przekazał Rzecznikowi kopię noty wewnętrznej z dnia 3 września 2003 r. zawierającej postanowienie o zajęciu; oraz (iii) zinterpretowała wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich o dostęp do decyzji w sprawie SWO jako dotyczący wyłącznie tych części dokumentu, które odnoszą się do nakazów zajęcia, i powieliła odpowiednie fragmenty w załączniku do swojej opinii.

Jeżeli chodzi o pierwszy nowy zarzut skarżącego, Komisja stwierdziła, że nie może stwierdzić, w jaki sposób mogło dojść do naruszenia jego prawa do obrony, ponieważ rejestracja w SWO sama w sobie nie spowodowała żadnych szkód dla skarżącego. Jedynie postanowienie o zajęciu w oczywisty sposób wyrządzało taką szkodę, a Komisja była nią związana i podjęła odpowiednie działania.

Jeżeli chodzi o drugi nowy zarzut skarżącego, Komisja stwierdziła, że nie może stwierdzić, w jakim stopniu jego wewnętrzna organizacja mogłaby doprowadzić do jakiegokolwiek zniesławienia. W rzeczywistości informacje dostarczane przez SWO Komisji są ograniczone wyłącznie do upoważnionych użytkowników SWO i nie mogą być ujawniane osobom trzecim. W niniejszej sprawie informacje te zostały przekazane przez urzędników Komisji jedynie upoważnionym pracownikom skarżącego. Komisja stwierdziła również, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na to, że nieupoważnione strony wiedziały o istnieniu SWO, a tym bardziej na to, że taką nieupoważnioną wiedzę Komisja mogła przypisać winie.

2.6 W swoich dodatkowych uwagach skarżący utrzymywał, że Komisja dosłownie zablokowała każdą płatność i że instytucja nie miała prawa rozpowszechniać nakazu zajęcia w sposób wprowadzający w błąd. Skarżący nie rozumiał również, dlaczego Komisja musiała zablokować wszystkie płatności w celu „ochrony interesów finansowych Komisji” i do których interesów odniosła się Komisja. Jego zdaniem istniała rażąca sprzeczność między faktem, że Komisja stwierdziła, iż z jednej strony SWO „nie ma wpływu per se” na płatności i nowe umowy, a z drugiej strony, że musi korzystać ze SWO w celu ochrony swoich interesów. W rzeczywistości nakaz zajęcia w wysokości 50 000 EUR został wykonany niezależnie od SWO.

Skarżący stwierdził, że gdy tylko Komisja otrzymała nakaz zajęcia, powinna była poinformować o tym skarżącego, a także o procedurze, którą powinna zastosować Komisja. Skarżący stwierdził, że nie ma orzecznictwa sugerującego, że istnieje ogólna zasada, zgodnie z którą wszystkie kwoty i aktywa związane z zajętym dłużnikiem muszą zostać zablokowane. W każdym razie przedmiotowe postanowienie o zajęciu przewidywało zajęcie jedynie kwoty 50 000 EUR, nie upoważniając Komisji do zablokowania jakiejkolwiek innej oczekującej płatności przekraczającej tę kwotę.

Skarżący stwierdził ponadto, że wszyscy użytkownicy SWO rozumieją, na podstawie treści SWO, że skarżący boryka się z trudnościami finansowymi lub że został skazany za poważne przestępstwo. Szerokie spektrum urzędników Komisji stale poufnie ostrzegało skarżącego i "nieoficjalnie" informowało o tym poważnym problemie. Umieszczenie w SWO poważnie zaszkodziło zatem reputacji skarżącego.

2.7 W dniu 28 marca 2007 r. przedstawiciele Rzecznika przeprowadzili kontrolę w siedzibie Komisji w Brukseli. Urzędnik Komisji obecny podczas kontroli wskazał, że decyzja w sprawie SWO jest obecnie dostępna na stronie internetowej „Europa”, ale w momencie składania skargi tak nie było. Wyjaśnił, że system SWO został utworzony w 1997 r. i że w dniu 31 października 2000 r. komisarz Schreyer wydał komunikat, w którym dokonał przeglądu systemu. W związku z tym przepisami mającymi zastosowanie w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych skargi były memorandum z 1997 r. zmienione komunikatem z dnia 31 października 2000 r. Przedstawiciele Rzecznika przeprowadzili inspekcję i otrzymali kopię trzech dokumentów, z których jeden został uznany przez Komisję za poufny. Sprawozdanie z kontroli oraz kopia dwóch dokumentów nieopatrzonych klauzulą poufności zostały przesłane skarżącemu w celu przedstawienia uwag.

2.8 W swoich dodatkowych uwagach skarżący podtrzymał skargę i stwierdził, że Komisja dopuściła się pięciu nieprawidłowości.

2.9 W celu rozpatrzenia skargi Rzecznik uważa za użyteczne, na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, przypomnienie chronologii okoliczności faktycznych niniejszej sprawy:

W dniu 3 września 2003 r. komornik sądowy w Luksemburgu przekazał Komisji postanowienie o zajęciu dotyczące skarżącego, wydane przez sąd rejonowy w Luksemburgu w dniu 29 sierpnia 2003 r. Postanowienie o zajęciu zostało zarejestrowane przez Komisję w dniu 3 września 2003 r. Tego samego dnia Sekretariat Generalny Komisji przesłał do wiadomości różnym służbom Komisji zarządzenie w sprawie załącznika.

W piśmie z dnia 12 września 2003 r., które zostało skopiowane do skarżącego, księgowy Komisji, odnosząc się do postanowienia o zajęciu z dnia 29 sierpnia 2003 r., poinformował komornika, że ma długi wobec skarżącego (na łączną kwotę ponad 5,5 mln EUR) oraz że w przypadku większości tych długów Komisja nie chciała powoływać się na postanowienia Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów WE z dnia 8 kwietnia 1965 r. („PPI”)(11).

W odpowiedzi z dnia 21 października 2003 r. na pismo skarżącego z dnia 15 października 2003 r., w którym wyraził on obawy dotyczące nakazu zajęcia, księgowy Komisji poinformował skarżącego, że „ten konkretny nakaz zajęcia był przedmiotem zwykłej procedury stosowanej w Komisji Europejskiej w celu spełnienia wymogów prawnych obowiązujących w odniesieniu do nakazów zajęcia”. Księgowy poinformował również skarżącego, że reakcja Komisji była „w pełni zgodna z wewnętrzną, pisemną procedurą ustanowioną specjalnie w tej sprawie”.

W dniu 4 listopada 2003 r. doręczono Komisji orzeczenie sądu rejonowego w Luksemburgu z dnia 21 października 2003 r., zgodnie z którym kwota nakazu zajęcia została ograniczona do 50 000 EUR.

W dniu 7 listopada 2003 r. skarżący wystosował pismo do księgowego, w którym stwierdził, że otrzymał informacje od różnych służb Komisji, że jest wymieniony w SWO i że jest to nieuzasadnione, niesprawiedliwe i zniesławiające oraz że może to skłonić urzędników Komisji do uznania, że boryka się on z poważnymi problemami finansowymi. Skarżący zwrócił się zatem do Komisji o usunięcie go z SWO i o rozesłanie oficjalnego pisma do wszystkich jego służb, w którym stwierdza się, że utrzymuje on nierozstrzygnięte stosunki z Komisją i że wpis nie powinien był zostać dokonany.

W odpowiedzi z dnia 13 listopada 2003 r. skierowanej do skarżącego księgowy stwierdził w odniesieniu do orzeczenia sądu rejonowego w Luksemburgu, który obniżył kwotę nakazu zajęcia do 50 000 EUR, że:

„Mam przyjemność poinformować Pana, że wszystkie niezbędne środki umożliwiające zwolnienie wszystkich płatności na rzecz Pana przedsiębiorstwa (...) przekraczających tę kwotę zostały podjęte przez podległe mi służby przed przybyciem Pańskiego pisma.”

Jeżeli chodzi o wewnętrzną obsługę nakazów zajęcia, księgowy potwierdził jednak, że:

„wcześniejsze stanowisko, zgodnie z którym odnośna procedura wewnętrzna jest stosowana w pełnej zgodności ze szczegółowymi zasadami i wytycznymi Komisji w tej dziedzinie. Wszystkie służby Komisji są w pełni świadome dokładnego charakteru tej procedury. Przetwarzanie nakazów zajęcia nie powinno w żaden sposób wpływać na stosunki umowne między zaangażowanymi przedsiębiorstwami a działami operacyjnymi WE”.

Pismem z dnia 20 listopada 2003 r. skierowanym do księgowego skarżący zwrócił się do Komisji o wyjaśnienie, do jakiej procedury Komisja odniosła się w odniesieniu do nakazów zajęcia. Skarżący ponowił swój wniosek o usunięcie go z SWO i o rozesłanie oficjalnego pisma do wszystkich służb Komisji, w którym stwierdza, że utrzymuje nierozstrzygnięte stosunki z Komisją.

W odpowiedzi z dnia 28 listopada 2003 r. księgowy poinformował skarżącego, że jedyną kwotą, która pozostała zablokowana, była kwota 50 000 EUR należna od JRC. W piśmie stwierdzono ponadto, że

„Zgodnie ze szczególnym orzeczeniem sądu w Luksemburgu wszystkie płatności na rzecz [skarżącego] muszą zostać zamrożone. Dopiero gdy Trybunał wyraźnie zdecyduje, że wpływ może być ograniczony do określonej kwoty, wszystkie płatności wykraczające poza pierwotnie podaną kwotę mogą zostać zrealizowane. Wyjaśnia to, dlaczego przed wydaniem decyzji przez Trybunał w dniu 21 października płatności na rzecz [skarżącego] zostały zawieszone. Nie jest to rozporządzenie Komisji, lecz zwykłe zastosowanie jurysdykcji krajowej”.

Księgowy stwierdził ponadto, że „nie dysponuje żadnym elementem, który mógłby doprowadzić mnie do wniosku, że konieczne byłoby wysłanie jakiegokolwiek komunikatu do działów operacyjnych KE w sprawie wpływu, jaki niniejsze zajęcie powinno mieć na reputację Państwa przedsiębiorstwa”.

Księgowy stwierdził, że „w odniesieniu do uwolnienia 50 000 EUR zatrzymanych przez JRC mogę jedynie zaprosić Pana do poszukiwania ugody z [podwykonawcą]. Tylko taka ugoda może na koniec dnia doprowadzić do ostatecznego zakończenia skutków niniejszego postanowienia o zajęciu.”;

Skarżący przesłał Komisji kolejne pisma w tej sprawie w dniach 3 grudnia 2003 r. i 1 kwietnia 2004 r. W dniu 2 kwietnia 2004 r. księgowy Komisji przesłał skarżącemu kolejne pismo dotyczące opóźnień w płatnościach.

Pismem z dnia 12 października 2004 r., którego kopię przekazano skarżącemu, adwokat podwykonawcy poinformował Komisję, że postanowienie o zajęciu zostało uchylone przez sąd rejonowy w Luksemburgu. W następstwie tych informacji Komisja usunęła skarżącego z SWO, a JRC zostało poinformowane, że zawieszona kwota może zostać uwolniona.

2.10 Rzecznik uważa, że w celu rozpatrzenia zarzutów skarżącego należy dokonać rozróżnienia między, z jednej strony, zatrzymaniem kwoty 50 000 EUR od skarżącego, a, z drugiej strony, umieszczeniem skarżącego w SWO.

(i) W odniesieniu do zatrzymania kwoty 50 000 EUR od skarżącego

2.11 W odniesieniu do decyzji Komisji o zatrzymaniu kwoty 50 000 EUR od skarżącego, Rzecznik zauważa, że w dniu 3 września 2003 r. Komisja została poinformowana o nakazie zajęcia wydanym przez Sąd Rejonowy w Luksemburgu w dniu 29 sierpnia 2003 r. Rzecznik zauważa ponadto, że Komisja szybko poinformowała skarżącego o tym zajęciu, przesyłając mu kopię pisma z dnia 12 września 2003 r. skierowanego do komornika sądowego w Luksemburgu, zaledwie dziewięć dni po poinformowaniu Komisji. W dniu 4 listopada 2003 r. Komisja została poinformowana o decyzji sądu rejonowego w Luksemburgu z dnia 21 października 2003 r., zgodnie z którą kwota nakazu zajęcia została ograniczona do 50 000 EUR.

2.12 Rzecznik zauważa, że w swoich uwagach dotyczących odpowiedzi Komisji na wniosek Rzecznika o udzielenie dalszych informacji skarżący wskazał, że nie rozumie, dlaczego Komisja początkowo zablokowała wszystkie płatności. Skarżący zasugerował, że ogólna zasada prawa, do której Komisja odniosła się w tym kontekście, nie istnieje. Warto zauważyć, że zarzut, który Rzecznik wskazał w skardze i w odniesieniu do którego zwrócono się do Komisji o przedstawienie uwag, dotyczył zatrzymania kwoty 50 000 EUR, a nie początkowego zawieszenia wszystkich płatności. W celu rozwiązania tej ostatniej kwestii należałoby zwrócić się do Komisji o wydanie opinii uzupełniającej, do której skarżący mógłby się odnieść. Nie jest wykluczone, że w odniesieniu do tej kwestii konieczne mogą okazać się dalsze dochodzenia. Podjęcie tej dalszej kwestii do zbadania na tym etapie dochodzenia prawdopodobnie jeszcze bardziej opóźniłoby jego zakończenie. Biorąc pod uwagę, że nie może to leżeć w interesie skarżącego, Rzecznik uważa, że właściwe jest, aby zajmował się on jedynie zatrzymaniem kwoty 50 000 EUR.

2.13 Rzecznik zauważa, że postanowienie o zajęciu, takie jak to doręczone w niniejszej sprawie, jest orzeczeniem sądowym wydanym przez sąd krajowy w państwie członkowskim. Zdaniem Rzecznika wydaje się oczywiste, że Komisja musi przestrzegać takiego nakazu zajęcia na mocy prawa wspólnotowego, chyba że IPP uprawnia ją do powstrzymania się od tego. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa, że Komisja ustanowiła szczegółowe zasady postępowania z takimi nakazami zajęcia, które są określone w praktycznym przewodniku po nakazach uzupełnienia SEC(2000)465 z dnia 10 marca 2000 r. Postanowienie o zajęciu w niniejszej sprawie było postanowieniem o zajęciu zabezpieczającym, co oznacza, że kwota będąca przedmiotem postanowienia o zajęciu pozostaje zablokowana (w przeciwieństwie do wykonalnego postanowienia o zajęciu, w którym kwota musi zostać zapłacona). W zakresie, w jakim przepisy IPP nie miały zastosowania, Komisja była zatem zobowiązana do przestrzegania postanowienia o zajęciu wydanego przez sąd rejonowy w Luksemburgu w dniu 29 sierpnia 2003 r. Oznacza to, że po otrzymaniu informacji, że odpowiednia kwota została ograniczona do 50 000 EUR, Komisja musiała zablokować płatność należną skarżącemu, która odpowiadała tej kwocie. Obowiązek ten był nadal wiążący dla Komisji, dopóki nie została ona poinformowana w dniu 12 października 2004 r., że nakaz zajęcia został uchylony.

2.14 Na podstawie powyższych rozważań Rzecznik stwierdza, że decyzja Komisji o zatrzymaniu kwoty 50 000 EUR od skarżącego stanowiła jedynie wykonanie nakazu zajęcia otrzymanego od organu sądowego w państwie członkowskim. Rzecznik nie uważa zatem, że decyzja ta była niezgodna z prawem, bezpodstawna lub niesprawiedliwa, ani że naruszała Europejski kodeks dobrego postępowania administracyjnego. Na podstawie powyższych rozważań nie stwierdzono zatem żadnego przypadku niewłaściwego administrowania w odniesieniu do zarzutu w zakresie, w jakim dotyczy on zatrzymania kwoty 50 000 EUR od skarżącego.

(ii) W odniesieniu do umieszczenia skarżącego w SWO

2.15 W odniesieniu do drugiego aspektu zarzutu, a mianowicie decyzji Komisji o umieszczeniu skarżącego w SWO, Rzecznik zauważa przede wszystkim, że chociaż Komisja nie określiła dokładnej daty, jasne jest, że skarżący został umieszczony w SWO wkrótce po tym, jak Komisja została poinformowana o nakazie zajęcia. Ponadto oczywiste jest, że umieszczenie skarżącego w SWO zostało utrzymane nawet po tym, jak sąd rejonowy w Luksemburgu poinformował Komisję, że kwota nakazu zajęcia została ograniczona do 50 000 EUR.

2.16 Rzecznik zauważa, że w czasie zaistnienia okoliczności faktycznych właściwe przepisy dotyczące SWO były zawarte w (i) memorandum SEC(97)1562/2 z dnia 30 lipca 1997 r., sporządzonym przez przewodniczącego Komisji, panią Gradin i pana Liikanena w sprawie SWO, dotyczącym błędów administracyjnych lub nadużyć finansowych popełnionych przez organy lub przedsiębiorstwa korzystające z funduszy wspólnotowych, oraz (ii) komunikacie C(2000)1811/4 pani Schreyer z dnia 31 października 2000 r. w sprawie optymalizacji SWO. Rzecznik zauważa ponadto, że w tym kontekście istotny jest również Praktyczny przewodnik po zarządzeniach uzupełniających SEC(2000)465 z dnia 10 marca 2000 r. Aby poradzić sobie z zarzutem, przydatne wydaje się przypomnienie najważniejszych postanowień powyższych dokumentów:

(i) W odniesieniu do przewodnika, który jego służby skontrolowały w pomieszczeniach Komisji, Rzecznik zauważa, że Komisja uważa go za dokument poufny. Rzecznik nie jest pewien, czy stanowisko to jest uzasadnione. Nie wydaje się jednak konieczne sformułowanie ostatecznego wniosku w tej kwestii, ponieważ informacje dotyczące treści przewodnika, które Komisja przedstawiła w swojej opinii, są wystarczające do rozpatrzenia niniejszej sprawy. W swojej opinii Komisja wskazała, że skarżący został wymieniony w SWO zgodnie z pkt 21 lit. c) przewodnika. Rzecznik zauważa ponadto na podstawie opinii Komisji, że przewodnik stanowi, iż wszystkie płatności na rzecz zajętego dłużnika zostają zawieszone do czasu wydania ostatecznego orzeczenia sądowego w sprawie długu głównego wierzyciela.

(ii) Memorandum z dnia 30 lipca 1997 r., jak wskazuje jego tytuł, dotyczy ustanowienia SWO „dotyczącego błędów administracyjnych lub nadużyć finansowych popełnianych przez organy lub przedsiębiorstwa korzystające z funduszy wspólnotowych”. Jak wynika z jego wprowadzenia, memorandum ma na celu poinformowanie Komisji o projekcie instalacji SWO, który został ostatecznie zakończony decyzją Komisji C(2004) 193/3 z dnia 3 lutego 2004 r. Protokół przewiduje dwa etapy instalacji SWO, a mianowicie: a) etap natychmiastowych środków oraz b) etap przygotowania ostatecznego systemu.

Jeżeli chodzi o zakres stosowania, sekcja III (Obszar stosowania) ust. 5 przewiduje, że w SWO zostaną zidentyfikowani rzeczywiści lub potencjalni beneficjenci, którzy:

1. mogą być prawnie wykluczone na podstawie dyrektyw w sprawie zamówień publicznych; lub
2. były przedmiotem wniosków a) UCLAF (12), b) kontrolera finansowego i c) Trybunału Obrachunkowego; lub
3. wiadomo, że są przedmiotem postępowania sądowego w tym zakresie (13); lub
4. są przedmiotem nakazów odzyskania środków wydanych przez Komisję powyżej określonej kwoty i w przypadku znacznego opóźnienia w płatnościach.

Jeśli chodzi o środki natychmiastowe, w pkt 8 sekcji IV protokołu wspomniano, że główne obawy Parlamentu (14) dotyczyły zawierania nowych przetargów z beneficjentami, których wiarygodność jest poważnie wątpliwa w stosunku do instytucji wspólnotowych. Te natychmiastowe środki miały zatem na celu ustanowienie listy beneficjentów, którzy albo (i) są uznawani za nieodpowiednich do zawierania nowych umów, (ii) wymagają starannego zbadania przez każdą dyrekcję generalną, która przewiduje zawarcie nowej umowy, albo (iii) wymagają zwiększonej czujności ze strony dyrekcji generalnych, które zarządzają już istniejącymi umowami.

W pkt 5 protokołu wspomina się również o możliwości zmiany (lub usunięcia) SWO po zakończeniu postępowania administracyjnego lub sądowego. Ustęp 12 stanowi, że każda dyrekcja generalna, która wprowadziła beneficjenta do SWO, ma obowiązek w razie potrzeby niezwłocznie usunąć lub skorygować wpis.

(iii) W komunikacie z dnia 31 października 2000 r. przewidziano różne nowe środki, które należy wdrożyć w celu poprawy funkcjonowania SWO. W komunikacie wspomniano, że fakt umieszczenia w SWO powoduje, że za każdym razem, gdy urzędnik zatwierdzający zamierza dokonać płatności, wysyłany jest automatyczny komunikat ostrzegawczy. W komunikacie podkreślono również niewystarczającą wiedzę służb Komisji na temat zarządzania SWO i stwierdzono, że należy podjąć środki ostrożności, aby uniknąć skarg ze strony osób prawnych lub fizycznych wymienionych w SWO.

2.17 Ze skargi i uwag skarżącego dotyczących opinii Komisji wynika, że Komisja uważa, iż decyzja Komisji o umieszczeniu jej w SWO była (i) niezgodna z prawem/bezpodstawna oraz (ii) niesprawiedliwa. Ponadto (iii) naruszyła ona Europejski kodeks dobrego postępowania administracyjnego (15) oraz (iv) prawo skarżącego do obrony, (v) została podjęta na podstawie procedury, która nie została podana do wiadomości publicznej, oraz (vi) doprowadziła do zniesławienia i naruszenia dobrego imienia skarżącego. Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że należy rozpocząć badanie od zbadania, czy decyzja Komisji o umieszczeniu skarżącego w SWO była sprawiedliwa.

2.18 Zasady dobrej administracji wymagają, aby instytucje działały sprawiedliwie (16). Aby zbadać, czy decyzja Komisji była sprawiedliwa, należy rozważyć cel umieszczenia danego podmiotu w SWO. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa, że tytuł memorandum w sprawie SWO odnosi się do „błędów administracyjnych lub nadużyć finansowych popełnionych przez organy lub przedsiębiorstwa korzystające z funduszy wspólnotowych”. W komunikacie prasowym na temat SWO opublikowanym w dniu 3 lutego 2004 r.(17) Komisja stwierdziła, że system SWO "ustanawia mechanizmy zapewniające, że wykonawcy i beneficjenci stwarzający taki sam poziom ryzyka dla interesów Wspólnot są znani i traktowani w taki sam sposób przez wszystkie służby Komisji". W komunikacie prasowym stwierdzono, że SWO został utworzony w 1997 r. i że jego głównym celem „jest zmniejszenie ryzyka udzielania zamówień lub dotacji osobom trzecim, które powinny zostać wykluczone zgodnie z przepisami rozporządzenia finansowego, takimi jak upadłość, poważne wykroczenia zawodowe, konflikt interesów (...), oraz zapobieganie nowym zobowiązaniom budżetowym na rzecz takich podmiotów poprzez oznaczanie przedsiębiorstw lub osób fizycznych, które zostały uznane za winne nadużyć finansowych, wykroczeń administracyjnych lub nieprawidłowości ze szkodą dla budżetu UE”(podkreślenie dodane). Z tytułu i postanowień memorandum (w szczególności z sekcji „Obszar zastosowania” i „Środki natychmiastowe”) jasno wynika, że SWO został ustanowiony przez Komisję w celu ostrzegania jej służb o przypadkach, w których beneficjent lub potencjalny beneficjent dopuścił się lub mógł dopuścić się (poważnych) błędów administracyjnych, a nawet nadużyć finansowych. Komisja nie zasugerowała, że tak było w przypadku skarżącego.

Rzecznik zauważa, że z odpowiednich przepisów wydaje się wynikać, że podmiot może również zostać umieszczony w SWO, jeżeli znajduje się w poważnych trudnościach finansowych lub znajduje się w stanie upadłości. Niewykluczone, że nakaz zajęcia może w pewnych okolicznościach wskazywać na takie trudności finansowe. Rzecznik zauważa jednak, że Komisja nie twierdziła, iż było to rzeczywiście powodem jej decyzji o umieszczeniu skarżącego w SWO. Wręcz przeciwnie, oczywiste jest, że wpis ten został dokonany automatycznie po otrzymaniu nakazu zajęcia bez zbadania, czy skarżący napotkał poważne trudności finansowe.

Prawdą jest, że pkt 5 lit. c) protokołu ustaleń przewiduje umieszczenie w SWO podmiotów, o których wiadomo, że „będą przedmiotem postępowania sądowego w tym zakresie”(podkreślenie dodane). Rzecznik uważa jednak za oczywiste, że nie oznacza to, iż podmiot powinien być wpisany do SWO za każdym razem, gdy jest zaangażowany w działania prawne. Jak jasno wynika ze słów „w tym względzie”, uzasadnione wydaje się założenie, że aby takie działanie prawne mogło mieć znaczenie, musiałoby dotyczyć zarzutów poważnych nieprawidłowości administracyjnych lub nadużyć finansowych. Jest oczywiste, że w niniejszej sprawie tak nie jest.

2.19 Rzecznik zauważa, że umieszczenie w SWO miało negatywne konsekwencje dla skarżącego. Sama Komisja przyznała, że w wyniku pierwotnego umieszczenia w wykazie wszystkie płatności należne skarżącemu zostały zawieszone. Rzecznik zauważa, że skarżący twierdził, iż nawet po zniesieniu przez Komisję zawieszenia wszystkich płatności innych niż kwota 50 000 EUR, która pozostała zablokowana, napotkał problemy i opóźnienia w płatnościach należnych mu kwot. Skarżący wspomniał, że w odniesieniu do płatności nadal napotykał problemy z niektórymi służbami Komisji w kwietniu 2004 r., czyli długo po tym, jak Komisja została poinformowana w listopadzie 2003 r., że nakaz zajęcia został ograniczony do 50 000 EUR. Chociaż Komisja wydaje się zaprzeczać, że problemy te były związane z włączeniem skarżącego do SWO, Rzecznik uważa, że taki związek jest wysoce prawdopodobny. Nie należy zapominać, że nazwisko skarżącego znajdowało się w wykazie, który, jak wynika z brzmienia memorandum i tekstu komunikatu prasowego, został sporządzony głównie w celu ostrzeżenia służb Komisji przed podmiotami podejrzanymi o poważne nieprawidłowości lub nadużycia finansowe. Rzecznik uważa zatem, że opinia skarżącego, zgodnie z którą jego włączenie do SWO miało na niego szkodliwy wpływ, na przykład utrudniając mu uzyskanie nowych umów z Komisją, jest wysoce wiarygodna. W rzeczywistości należy domniemywać, że umieszczenie w SWO miało negatywny wpływ na reputację skarżącego. W tym względzie Rzecznik pragnie przypomnieć, że w swoim projekcie zalecenia w sprawie 1351/2000/ADB (18) zauważył, że chociaż Komisja stwierdziła, że tak nie jest, niektórzy urzędnicy Komisji wydają się uważać SWO za czarną listę. Uwagi niektórych nienazwanych urzędników Komisji zgłoszone przez skarżącego, mimo że skarżący nie przedstawił żadnych bardziej konkretnych wskazówek w tym kontekście, wydają się sugerować, że tak jest nawet dzisiaj.

2.20 Biorąc pod uwagę te dodatkowe negatywne skutki, trudne do ustalenia i oceny, Rzecznik uważa, że można argumentować, iż umieszczenie skarżącego w SWO było od samego początku niesprawiedliwe. W rzeczywistości, gdyby Komisja chciała jedynie zawiesić wszystkie płatności w celu wykonania nakazu zajęcia zapobiegawczego wydanego przez sąd luksemburski, mogłaby to łatwo zrobić, przekazując swoim służbom niezbędne instrukcje bez konieczności umieszczania skarżącego w SWO.

2.21 Wydaje się jednak, że nie ma potrzeby wyciągania ostatecznych wniosków w tej kwestii, ponieważ zdaniem Rzecznika jest oczywiste, że umieszczenie w wykazie stało się w każdym razie nieuczciwe, gdy Komisja została poinformowana w dniu 4 listopada 2003 r., że zajęcie zostało ograniczone do 50 000 EUR. Jak wyjaśniła sama Komisja, od tego momentu wykonanie nakazu zajęcia wymagało jedynie zapewnienia, że zapłata tego nakazu na rzecz skarżącego została zablokowana. Komisja zleciła JRC zawieszenie płatności w wysokości 50 000 EUR. W tym momencie nie było już zatem potrzeby utrzymywania skarżącego w SWO i nie było też uzasadnienia dla takiego zachowania.

2.22 Rzecznik uważa, że Komisja sama zdaje się to akceptować, nie wyciągając jednak niezbędnych wniosków. W szczególności Rzecznik zauważa, że w swojej opinii Komisja wskazała, iż po poinformowaniu jej, że nakaz zajęcia został ograniczony do 50 000 EUR, była w stanie zwolnić wszystkie płatności na rzecz skarżącego z wyjątkiem powyższej kwoty oraz że księgowy zwrócił się do jednej konkretnej służby (JRC) o zablokowanie tej kwoty. Z opinii samej Komisji wynika zatem, że po tym momencie wyraźnie nie było już potrzeby utrzymywania wpisu skarżącego w SWO.

2.23 Na podstawie powyższych rozważań Rzecznik stwierdza, że po ograniczeniu zarządzenia zajęcia do 50 000 EUR niesprawiedliwe było pozostawienie przez Komisję skarżącego w wykazie w SWO. Decyzja Komisji o pozostawieniu tego wpisu w wykazie stanowi zatem przypadek niewłaściwego administrowania, w związku z czym Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawia poniżej uwagę krytyczną.

2.24 Rzecznik przyjmuje do wiadomości pozostałe części zarzutu, a mianowicie, że decyzja o umieszczeniu skarżącego w SWO była niezgodna z prawem/bezpodstawna, naruszała Europejski kodeks dobrego postępowania administracyjnego oraz prawo skarżącego do obrony i została podjęta na podstawie procedury, która nie została podana do wiadomości publicznej. W świetle stwierdzenia niewłaściwego administrowania w odniesieniu do zarzutu niesprawiedliwości oraz biorąc pod uwagę fakt, że na pewnym przyszłym etapie może zostać wszczęte dochodzenie z własnej inicjatywy w odniesieniu do funkcjonowania SWO w ogóle, Rzecznik uważa, że nie ma potrzeby badania tych pozostałych części zarzutu. W każdym razie Rzecznik zauważa, że decyzja Komisji o pozostawieniu skarżącego w wykazie w SWO również nie była proporcjonalna do zamierzonego celu, ponieważ Komisja, w następstwie komunikatu z listopada 2003 r., że zajęcie zostało ograniczone do 50 000 EUR, natychmiast zablokowała wspomnianą kwotę. W związku z tym Komisja podjęła już wszelkie środki niezbędne do wykonania otrzymanego nakazu zajęcia.

3 W przedmiocie rzekomo nieuprawnionego przekazywania danych osobowych osobom trzecim

3.1 Skarżący twierdził, że Komisja przekazała jego dane osobowe nieupoważnionym osobom fizycznym lub prawnym współpracującym ze skarżącym, a tym samym naruszyła art. 21 Europejskiego kodeksu dobrego postępowania administracyjnego.

3.2 W swojej opinii Komisja stwierdziła, że nie ma dowodów na naruszenie art. 21 Europejskiego kodeksu dobrego postępowania administracyjnego poprzez przekazanie danych osobowych skarżącego nieupoważnionym osobom współpracującym ze skarżącym.

3.3 Rzecznik zauważa, że skarżący jest osobą prawną i że dane dotyczące osób prawnych nie są "danymi osobowymi" w rozumieniu rozporządzenia 45/2001 (19). W każdym razie Rzecznik zauważa, że w swojej skardze skarżący ograniczył się do przedstawienia swojego zarzutu, nie uzasadniając go jednak faktami ani elementami potwierdzającymi. Rzecznik zauważa ponadto, że w swoich uwagach dotyczących opinii Komisji skarżący nie uzasadnił dalej swojego zarzutu ani nie skomentował opinii Komisji, w której go odrzucono. Rzecznik stwierdza zatem, że skarżący nie udowodnił swojego zarzutu, że Komisja naruszyła art. 21 Europejskiego kodeksu dobrego postępowania administracyjnego. Nie stwierdzono zatem żadnego przypadku niewłaściwego administrowania w odniesieniu do tego aspektu sprawy.

4 Twierdzenia skarżącego

4.1 W swojej skardze skarżący twierdził, że Komisja powinna (i) usunąć go ze SWO oraz (ii) rozesłać pismo wyjaśniające do wszystkich służb Komisji w celu przywrócenia jego reputacji.

4.2 W swojej opinii Komisja stwierdziła w odniesieniu do pierwszego zarzutu, że skarżący został niezwłocznie usunięty z SWO w dniu 12 października 2004 r., kiedy to został formalnie poinformowany przez adwokata podwykonawcy, że nakaz zajęcia został uchylony. Po otrzymaniu tego komunikatu Komisja została również poinformowana, że od tego dnia zawieszona kwota może zostać zwolniona.

W odniesieniu do drugiego argumentu Komisja wskazała, że nie ma potrzeby przekazywania jej służbom dodatkowych informacji.

4.3 W swoich uwagach skarżący stwierdził, że aby zostać usuniętym z SWO, był zmuszony zaakceptować kompromis ze swoim podwykonawcą.

4.4 Rzecznik zauważa, że w odniesieniu do pierwszego wniosku skarżącego o usunięcie z SWO, z opinii Komisji wynika, że skarżący został usunięty z SWO po otrzymaniu przez Komisję informacji od prawnika podwykonawcy w dniu 12 października 2004 r., że postanowienie o zajęciu zostało uchylone przez Sąd Rejonowy w Luksemburgu. Ponadto wydaje się, że kwota 50 000 EUR również została uwolniona w tym dniu. W związku z tym dalsze dochodzenia w odniesieniu do tego twierdzenia nie są konieczne.

4.5 W odniesieniu do drugiego argumentu skarżącego, zgodnie z którym Komisja powinna rozesłać pismo wyjaśniające do wszystkich służb Komisji w celu przywrócenia reputacji skarżącego, Rzecznik zauważa na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach, że skarżący złożył już wcześniej taki wniosek, mianowicie w piśmie z dnia 20 listopada 2003 r. skierowanym do księgowego. Oficer jednak odrzucił ten wniosek. Dokładniej rzecz ujmując, w odpowiedzi z dnia 28 listopada 2003 r. księgowy stwierdził, że:

„Nie dysponuję żadnym elementem, który mógłby doprowadzić mnie do wniosku, że konieczne byłoby wystosowanie jakiegokolwiek komunikatu do działów operacyjnych KE w sprawie wpływu, jaki ten nakaz zajęcia powinien mieć na reputację Państwa przedsiębiorstwa”(20).

Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa, że w swojej opinii w sprawie skargi Komisja ponownie zaprzeczyła, jakoby istniała potrzeba przesłania jej służbom dodatkowych informacji, o co wnioskował skarżący.

4.6 Rzecznik zauważa, że skarga skarżącego została zgłoszona w momencie, gdy skarżący nadal figurował w SWO. Skarżący został od tego czasu usunięty z SWO, a mianowicie w październiku 2004 r. Biorąc jednak pod uwagę, że skarżący wydaje się mieć częste kontakty z Komisją i że umieszczenie w wykazie trwało ponad rok, można domniemywać, że umieszczenie w SWO zwróciło uwagę wielu rozmówców skarżącego w Komisji. Biorąc pod uwagę wątpliwości, jakie przynajmniej niektórzy z tych urzędników wydają się mieć w odniesieniu do znaczenia takiego umieszczenia w wykazie (zob. pkt 2.19 powyżej), nie można wykluczyć, że umieszczenie w wykazie mogło wzbudzić wątpliwości co do wiarygodności skarżącego. W tych okolicznościach rozesłanie pisma wyjaśniającego mogłoby jeszcze dziś okazać się przydatne dla skarżącego.

4.7 Rzecznik uważa zatem, że drugi zarzut jest uzasadniony. Zauważa jednak, że skarżący odrzucił jego propozycję przedstawienia propozycji polubownego rozwiązania, które polegałoby właśnie na zwróceniu się do Komisji o rozważenie przekazania jej służbom noty wyjaśniającej w celu naprawienia wszelkich szkód dla reputacji skarżącego, które mogą nadal utrzymywać się w Komisji. W związku z tym wydaje się, że skarżący nie zamierza już podnosić odpowiedniego argumentu przedstawionego pierwotnie w skardze z dnia 10 sierpnia 2004 r. Nie wydaje się zatem konieczne podejmowanie dalszych działań w odniesieniu do tego aspektu sprawy.

5 Wnioski

Na podstawie dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi należy poczynić następującą uwagę krytyczną:

Zasady dobrej administracji wymagają, aby instytucje działały sprawiedliwie (21). W niniejszej sprawie Komisja utrzymała umieszczenie skarżącego w SWO nawet po tym, jak nakaz zajęcia, który doprowadził ją do umieszczenia w wykazie, został ograniczony do 50 000 EUR i po tym, jak Komisja poleciła jednej ze swoich służb zablokowanie płatności tej kwoty. Decyzja Komisji o pozostawieniu tego wpisu w wykazie po tej dacie była niesprawiedliwa. Stanowi to przypadek niewłaściwego administrowania.

W dniu 7 września 2007 r. biuro Rzecznika Praw Obywatelskich skontaktowało się ze skarżącym w celu zbadania możliwości polubownego rozwiązania sporu między skarżącym a Komisją. W dniu 10 września 2007 r. skarżący poinformował jednak Rzecznika, że nie zamierza dążyć do polubownego rozstrzygnięcia sprawy i że oczekuje na decyzję Rzecznika. W tych okolicznościach Rzecznik nie mógł podjąć próby wypracowania polubownego rozwiązania. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

Przewodnicząca Komisji zostanie również poinformowana o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) "Saisie-arrêt"po francusku.

(2) Skarżący odniósł się w szczególności do art. 4 (zgodność z prawem), art. 6 (proporcjonalność), art. 7 (brak nadużycia władzy), art. 8 (bezstronność i niezależność), art. 11 (sprawiedliwość) i art. 12 (uprzejmość).

(3) Artykuł 21 Europejskiego kodeksu dobrego postępowania administracyjnego dotyczy ochrony danych osobowych.

(4) Artykuł 563: „Dans les huit jours de la saisie-arrêt, le saississant sera tenu de la dénoncer au débiteur saisi et de l'assigner en validité”.

(5) Dokumentem, który skontrolowali przedstawiciele Rzecznika, była wersja francuska: „Communication de M. le Président, Mme Gradin et M. Liikanen du 30 juillet 1997 „Système d'alerte précoce en matière d'erreurs administratives ou de fraudes par les organisations ou entreprises bénéficiant de fonds communautaires”.

(6) Dokumentem, który skontrolowali przedstawiciele Rzecznika, była wersja francuska: „Komunikat (SEC(00)1811/4 de Mme Schreyer du 31 octobre 2000: „Optimisation du système d'alerte précoce: Działanie 95 de la réforme administrative".

(7) W swojej pierwotnej opinii Komisja odniosła się do tego dokumentu jako do „Memorandum” Komisji.

(8) Zob. art. 25 decyzji, który można znaleźć na stronie internetowej Komisji (http://ec.europa.eu/budget/documents/implement_control_en.htm), w części „System wczesnego ostrzegania”. Wersja opublikowana na stronie internetowej Komisji została ostatnio zmieniona przepisami wewnętrznymi z 2007 r.

(9) "Saisie-arrêt"w języku francuskim.

(10) Skarżący odniósł się w szczególności do art. 4 (zgodność z prawem), art. 6 (proporcjonalność), art. 7 (brak nadużycia władzy), art. 8 (bezstronność i niezależność), art. 11 (sprawiedliwość) i art. 12 (uprzejmość).

(11) Jednakże w odniesieniu do części długów Komisja powołała się na art. 1 PPI, który stanowi, że "mienie i aktywa Wspólnot nie podlegają żadnym administracyjnym lub prawnym środkom przymusu bez zezwolenia Trybunału Sprawiedliwości".

(12) Jest to poprzednik OLAF-u, Europejskiego Urzędu ds.

(13) Wersja francuska brzmi: "sont connus pour faire l'objet d'une action en justice à cet égard".

(14) W protokole wspomniano, że w Parlamencie odbyły się debaty na ten temat (ust. 4).

(15) Skarżący odniósł się w szczególności do art. 4 (zgodność z prawem), art. 6 (proporcjonalność), art. 7 (brak nadużycia władzy), art. 8 (bezstronność i niezależność), art. 11 (sprawiedliwość) i art. 12 (uprzejmość).

(16) Zob. art. 11 Europejskiego kodeksu dobrego postępowania administracyjnego, który jest dostępny na stronie internetowej Rzecznika Praw Obywatelskich (http://www.ombudsman.europa.eu/code/en/default.htm).

(17) Komunikat prasowy IP/04/143 "Komisja wzmacnia swój system wczesnego ostrzegania o odbiorcach pieniędzy UE w celu lepszej ochrony swoich interesów finansowych", który jest dostępny na stronie internetowej Europa (http://europa.eu.int/rapid) w zakładce "Opcjonalne kryteria wyszukiwania/odniesienia".

(18) Niniejszy projekt zalecenia jest dostępny na stronie internetowej Rzecznika Praw Obywatelskich (http://www.euro-ombudsman.eu.int/recommen/en/001351.htm).

(19) Artykuł 2 lit. a) rozporządzenia 45/2001 stanowi, że "dane osobowe" oznaczają wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej, zwanej dalej "osobą, której dane dotyczą"; osoba możliwa do zidentyfikowania to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie numeru identyfikacyjnego lub jednego lub kilku szczególnych czynników określających jej fizyczną, fizjologiczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość”(podkreślenie dodane).

(20) Pismo to brzmiało następująco: „Zapraszam do omówienia jakości tych relacji bezpośrednio z tymi departamentami. Księgowy Komisji nie jest właściwy do oceny tych kwestii”.

(21) Zob. art. 11 Europejskiego kodeksu dobrego postępowania administracyjnego, który jest dostępny na stronie internetowej Rzecznika Praw Obywatelskich (http://www.ombudsman.europa.eu/code/en/default.htm).