Strasburg, 24 marca 2006 r.

Szanowna Pani O.,

W dniu 6 czerwca 2004 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich przeciwko Komisji Europejskiej i Parlamentowi Europejskiemu w związku z nieprzeprowadzeniem przez nie dochodzenia w sprawie naruszenia prawa UE przez władze irlandzkie.

W piśmie z dnia 13 lipca 2004 r. poinformowałem Pana, że nie mam uprawnień do rozpatrzenia Pańskiej skargi przeciwko Parlamentowi, ponieważ Pańska skarga nie dotyczyła przypadku niewłaściwego administrowania, lecz decyzji Komisji Petycji, która jest częścią prac politycznych Parlamentu. W tym samym piśmie poinformowałem Pana, że przekazałem Pana skargę przeciwko Komisji przewodniczącemu Komisji. Komisja przesłała swoją opinię w dniu 8 września 2004 r. Przekazałem go Panu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag, które przesłał Pan w dniu 3 października 2004 r.

W dniu 11 grudnia 2004 r. wysłał Pan e-mail dotyczący Pańskiej sprawy. Moje biuro udzieliło Panu odpowiedzi e-mailem z dnia 15 grudnia 2004 r. W dniach 15, 21, 26 grudnia 2004 r. oraz 22 i 31 stycznia 2005 r. przesłał Pan kolejne e-maile dotyczące Pana sprawy. Moje biuro udzieliło Panu odpowiedzi pocztą elektroniczną w dniu 7 lutego 2005 r. W dniach 7 lutego i 29 marca 2005 r. przesłał Pan kolejne e-maile, na które moje biuro odpowiedziało e-mailem z dnia 1 kwietnia 2005 r. W tym e-mailu moje biuro poinformowało Pana, że dochodzenie dotyczyło wyłącznie działań Komisji, a nie Komisji Petycji, z powodów wyjaśnionych w moim piśmie z dnia 13 lipca 2004 r.

W dniach 30 czerwca i 1 lipca 2005 r. przesłał Pan kolejne e-maile dotyczące Pana sprawy, na które moje biuro odpowiedziało w dniu 5 lipca 2005 r. W dniach 6 lipca i 16 sierpnia 2005 r. przesłał Pan kolejne e-maile. W dniu 23 sierpnia 2005 r. przesłał Pan również faks o numerach referencyjnych 1426/2001/OV i 1987/2003/PMR. Moje biuro odpowiedziało pocztą elektroniczną w dniu 1 września 2005 r., wskazując, że numerem referencyjnym Pańskiej skargi nie jest już 1426/2001/OV lub 1987/2003/PMR, lecz 1781/2004/OV.

W dniach 2 i 13 września 2005 r. wysłali Państwo kolejne e-maile. W piśmie, które wpłynęło do mojego biura w dniu 10 października 2005 r., wskazał Pan, że Pana sprawa jest rozpatrywana przez profesora Kremalisa w Atenach, i zwrócił się Pan do mojego biura o skontaktowanie się z nim telefonicznie w celu poinformowania go o dochodzeniu. W dniu 19 października 2005 r. wysłał Pan e-mail z tymi samymi informacjami. Moje biuro zadzwoniło do pana Kremalisa w dniu 19 października 2005 r., informując go, że sprawa jest nadal przedmiotem dochodzenia. Pan Kremalis poinformował jednak moje biuro, że chociaż reprezentował Pana na wcześniejszym etapie, nie reprezentuje już Pana.

W dniu 31 października 2005 r. przesłał Pan kolejną wiadomość e-mail, na którą moje biuro odpowiedziało w dniu 16 listopada 2005 r. W dniu 25 listopada 2005 r. wysłali Państwo kolejny e-mail. W dniu 26 listopada 2005 r. przesłał Pan faks z kopią pisma irlandzkiego komisarza ds. ochrony danych z dnia 15 listopada 2005 r. W dniu 30 listopada 2005 r. przesłał Pan kolejną wiadomość e-mail, na którą moje biuro odpowiedziało w dniu 1 grudnia 2005 r. W dniu 12 lutego 2006 r. przesłał Pan kolejną wiadomość e-mail.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

Przepraszam za czas potrzebny na rozpatrzenie Pana skargi.

WNIOSEK

Kontekst

Niniejsza skarga jest następstwem sześciu wcześniejszych skarg złożonych przez skarżącego w latach 2001, 2003 i 2004 przeciwko Komisji Europejskiej, Parlamentowi Europejskiemu i SOLVIT (1), dotyczących domniemanego naruszenia przez władze irlandzkie prawodawstwa UE w odniesieniu do uznania greckiego specjalistycznego wykształcenia medycznego skarżącego w Irlandii. Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował skarżącego, że zgodnie z art. 2 ust. 3 statutu Rzecznika Praw Obywatelskich nie może rozpatrzyć pięciu z tych skarg, ponieważ nie jest możliwe zidentyfikowanie przedmiotu skarg (nr ref. 1426/2001/OV; 1717/2001/OV; 1752/2003/OV; 1987/2003/PMR; 519/2004/OV). W odniesieniu do szóstej skargi, sprawy 1179/2004/OV, Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował skarżącą, że na podstawie art. 195 Traktatu WE nie ma wystarczających podstaw do wszczęcia dochodzenia w sprawie jej skargi.

W przedmiocie niniejszego zarzutu

W dniu 6 czerwca 2004 r. skarżący złożył nową skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich. Istotne okoliczności faktyczne skargi można podsumować w następujący sposób:

Skarżący, narodowości greckiej i pochodzenia irlandzkiego, praktykował jako chirurg ortopeda na Santorini (Grecja) w latach 1992–1995. W 1995 roku Cyclades Medical Society odmówiło odnowienia jej rejestracji, ponieważ według skarżącego inny chirurg chciał mieć wyłączną praktykę na wyspie. Skarżąca wniosła sprawę do prokuratora okręgowego, po czym stała się obiektem nękania i zastraszania.

W 1995 r. skarżąca złożyła również wniosek do Irlandzkiej Rady Lekarskiej o zarejestrowanie jej greckich kwalifikacji medycznych jako chirurga w Irlandii.

W 1997 r. skarżąca złożyła do Komisji skargę przeciwko władzom greckim (nr ref. 97/4608) dotyczącą jej wniosku o dostęp do zawodu chirurga ortopedy w Grecji. Sprawa ta została zamknięta przez Komisję w dniu 24 czerwca 1998 r. Skarżący zwrócił się również w tej sprawie do greckiego Rzecznika Praw Obywatelskich, ale stwierdził, że nie zrobił nic, aby chronić jej prawa.

Ponieważ Irlandzka Rada Lekarska nie uznała jej kwalifikacji w języku greckim, skarżąca kilkakrotnie skierowała pismo do Dyrekcji Generalnej ds. Rynku Wewnętrznego i Usług Komisji Europejskiej („DG ds. Rynku Wewnętrznego i Usług”) w celu złożenia skargi na fakt, że władze irlandzkie nie uznały jej kwalifikacji w języku greckim. Skarżący złożył również petycję (nr ref. 642/99) do Parlamentu Europejskiego, która została zamknięta w dniu 5 marca 2001 r., oraz skargę do irlandzkiego centrum SOLVIT. Skarżący stwierdził, że urzędnik w Dziale Zawodów Regulowanych w DG ds. Rynku Wewnętrznego i Usług był „skorumpowany i spiskował w celu ochrony niekorzystnych zachowań z własnej pogardy dla sygnalisty” oraz że był „najważniejszym przykładem takich spiskowanych i sprzecznych interesów”. W tym względzie skarżący odniósł się do dwóch pism z dnia 10 czerwca i 2 marca 2003 r. przesłanych przez DG ds. Rynku Wewnętrznego i Usług do Irlandzkiej Rady Lekarskiej oraz do jednego pisma z dnia 26 sierpnia 2002 r. wysłanego przez tę samą dyrekcję generalną do skarżącego.

Skarżący, niezadowolony z odpowiedzi Komisji, kontynuował w latach 2002–2004 pisanie w tej sprawie do różnych służb Komisji, w tym do Działu Zawodów Regulowanych w DG ds. Rynku Wewnętrznego i Usług.

W skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich skarżąca podniosła następujące zarzuty:

1. Komisja nie zbadała prawidłowo skargi skarżącej, w której zarzucano naruszenie prawodawstwa UE przez władze irlandzkie w związku z nieuznawaniem jej greckich kwalifikacji medycznych przez Irlandzką Radę Lekarską.
2. Parlament zamknął dochodzenie w sprawie petycji 642/99, nie zezwalając skarżącemu na odwołanie się lub dostęp do akt.

Reakcja Rzecznika
Praw Obywatelskich

W piśmie z dnia 13 lipca 2004 r. Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował skarżącego, że nie ma uprawnień do rozpatrzenia drugiego zarzutu, ponieważ skargi na decyzje Komisji Petycji Parlamentu nie dotyczą niewłaściwego administrowania, ponieważ takie decyzje stanowią część prac politycznych Parlamentu. W związku z tym Rzecznik przesłał skargę do Komisji w celu uzyskania opinii jedynie w odniesieniu do pierwszego zarzutu.

WNIOSEK

Opinia Komisji

W swojej opinii Komisja przedstawiła w skrócie następujące uwagi:

Na wstępie Komisja wskazała, że wiele kwestii poruszonych przez skarżącego nie dotyczyło kwestii z zakresu prawa wspólnotowego. Odpowiedź Komisji koncentrowała się zatem wyłącznie na elementach związanych z uznawaniem kwalifikacji zawodowych.

Skarżąca złożyła skargę przeciwko Grecji (nr 97/4608), zgodnie z którą napotkała poważne trudności w uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie specjalizacji medycznej w Grecji (chirurgia ortopedyczna). Okazało się jednak, że ustawodawstwo greckie zostało prawidłowo zastosowane i że decyzją nr 99 z dnia 30 kwietnia 1996 r. uzyskała ona zezwolenie na wykonywanie swojej specjalizacji. W związku z tym Komisja podjęła decyzję o zamknięciu sprawy. Komisja podkreśliła, że w odniesieniu do całej przedmiotowej korespondencji zastosowano standardowe procedury. W szczególności skarżący został poinformowany pismem z dnia 3 kwietnia 1998 r. o zamiarze zaproponowania kolegium przez DG ds. Rynku Wewnętrznego i Usług zamknięcia sprawy.

Następnie, równolegle z petycją do Parlamentu (nr ref. 642/99), skarżąca podniosła zarzuty wobec władz irlandzkich dotyczące uznania jej kwalifikacji w zakresie chirurgii ortopedycznej w Irlandii. Petycja 642/99 została zamknięta przez Parlament. Ta ostatnia skarga została również rozpatrzona przez SOLVIT. Na podstawie przedstawionych informacji Komisja stwierdziła, że skarżąca dwukrotnie wycofała swój wniosek o uznanie jej greckiej specjalizacji w chirurgii ortopedycznej w Irlandii. Stało się również oczywiste, że w przypadku ponownego złożenia wniosku przez skarżącą zostanie ona automatycznie uznana (protokół ze spotkania z irlandzkim koordynatorem SOLVIT-u z dnia 16 kwietnia 2004 r.). Procedura SOLVIT-u, podobnie jak pozostałe, również została zamknięta.

Komisja wskazała, że skarżący złożył również inną petycję (nr ref. 974/2003) w 2003 r., na którą odpowiedź udzielona na petycję 642/99 została powtórzona w lutym 2004 r.

Na podstawie tej jasnej sytuacji prawnej trudno było zrozumieć nieuzasadnione zarzuty przedstawione przez skarżącą w skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich. Szczególnie trudno było powiązać zarzuty skarżącego z tym, co zostało określone w Kodeksie dobrego postępowania administracyjnego (2) lub z komunikatem Komisji w sprawie stosunków ze skarżącym w odniesieniu do naruszeń prawa wspólnotowego.

Oświadczenie skarżącego, że urzędnik w Wydziale Zawodów Regulowanych Komisji był skorumpowany, było nieuzasadnione i bezpodstawne. Na poparcie swojego zarzutu skarżąca odniosła się w szczególności do trzech pism, dwóch od wspomnianego urzędnika do Medical Council of Ireland z dnia 10 czerwca 2002 r. i 2 marca 2003 r. oraz jednego pisma wysłanego do skarżącej z dnia 26 sierpnia 2002 r. Jednakże inne pisma wysłane do skarżącej w dniach 11 grudnia 2002 r. i 25 lutego 2003 r. wykazały szczególną staranność Komisji w rozpatrywaniu jej akt w zakresie, w jakim jej służby rozumiały, że skarżąca nie przebywała pod swoim francuskim adresem w okresie od grudnia 2002 r. do lutego 2003 r. Komisja przesłała zatem kopię pisma z grudnia 2002 r. bezpośrednio na jej grecki adres. Pisma te, wraz z odpowiednim załącznikiem, potwierdziły powyższe wnioski. Potwierdziły one również, że DG ds. Rynku Wewnętrznego i Usług dokładnie zbadała akta skarżącego.

Skarżąca nie przedstawiła jasnych dowodów na poparcie swoich zarzutów. Zamiast tego generalnie przedstawiała ona przez długi czas zarzuty, które wyraźnie wykraczają poza zakres prawa wspólnotowego. W związku z tym, biorąc pod uwagę publiczne traktowanie sprawy w ramach petycji, nie uznano za właściwe formalne zarejestrowanie zarzutów przedstawionych przez skarżącego w odniesieniu do licznych problemów napotkanych w Irlandii. Postanowiono ustalić przedmiotową kwestię przed przystąpieniem do formalnego postępowania. Takie traktowanie nie spowodowało żadnych negatywnych konsekwencji dla skarżącego, a odmienne traktowanie nie wynikałoby z innej oceny.

Komisja stwierdziła, że wszystkie pisma skarżącego zostały przeanalizowane i udzielono na nie odpowiedzi zgodnie z kodeksem dobrego postępowania administracyjnego. Instytucja poinformowała Rzecznika Praw Obywatelskich, jeżeli uzna, że postępowanie w sprawie może być interpretowane jako naruszenie obowiązków wynikających z pkt 3 (rejestrowanie skarg) komunikatu Komisji w sprawie stosunków ze skarżącym w związku z naruszeniem prawa wspólnotowego, aby pamiętać, że skarżący (i) przedstawił zarzuty, które wyraźnie wykraczają poza zakres prawa wspólnotowego; (ii) nie przedstawił skargi popartej dowodami; oraz (iii) przedstawił zarzut, w odniesieniu do którego Komisja przyjęła jasne, publiczne i spójne stanowisko w kontekście petycji. W związku z tym Komisja była zdania, że zarzuty były całkowicie nieuzasadnione, a czasami mylące w sposobie, w jaki zostały przedstawione. W związku z tym Komisja stwierdziła, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.

Uwagi skarżącego

Podsumowując, skarżący przedstawił następujące uwagi:

Skarżąca wskazała, że jako obywatelka państwa członkowskiego jest uprawniona, ze względu na to, że jest lekarzem w jednym państwie członkowskim, do wykonywania zawodu w innym państwie członkowskim, a właściwe organy tego państwa są zobowiązane do uznania jej kwalifikacji w sposób automatyczny i bezwarunkowy. Jednakże właściwy organ w Irlandii, Irish Medical Council, nie przyznał automatycznego i bezwarunkowego uznania jej kwalifikacji, mimo że przez około siedem lat wielokrotnie starała się je zarejestrować.

Skarżąca przedstawiła w zarysie ramy prawne mające zastosowanie do jej sprawy. Stwierdziła, że kluczowa zasada swobodnego przepływu osób, ustanowiona w traktacie rzymskim, została wzmocniona w dyrektywie Rady 93/16/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w celu ułatwienia swobodnego przepływu lekarzy oraz wzajemnego uznawania ich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji (3) ("dyrektywa"). Skarżący odniósł się w sposób wyczerpujący do art. 2, 3, 4, 5 i 22 dyrektywy, a także do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości (sprawa C-232/99 Komisja przeciwko Hiszpanii (4) i sprawa C-110/01 Tennah-Durez (5)).

Skarżąca oświadczyła, że jest obywatelką Grecji i chirurgiem ortopedą. Wskazała, że zgodnie z art. 3 dyrektywy „Ptychio Iatrikis” (stopień naukowy w dziedzinie medycyny), którego jest posiadaczem, jest równoważny z podstawowymi kwalifikacjami przyznanymi w Irlandii po zdaniu egzaminu kwalifikacyjnego przeprowadzonego przez właściwy organ egzaminacyjny oraz świadectwem doświadczenia wydanym przez ten organ, które uprawnia do rejestracji jako w pełni zarejestrowany lekarz. Ponadto zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy „Titlos Iatrikis Eidikotitas” (świadectwo specjalizacji medycznej), którego posiadaczem jest również skarżący, jest równoważne ze świadectwem lekarza specjalisty wydanym przez właściwy organ uznany w tym celu przez ministra zdrowia Irlandii.

W dniu 20 marca 2001 r., w następstwie odpowiedzi władz greckich z dnia 2 lutego 2001 r. „potwierdzającej, że zaświadczenie przedłożone przez dr Flavina [sic] O. zostało wydane przez właściwe władze w Grecji na mocy art. 5 dyrektywy 93/16/EWG”, Irlandzka Rada Lekarska przeprowadziła dalsze dochodzenie z władzami greckimi, pytając, „jak wiele szkoleń poza Grecją zostało wziętych pod uwagę na mocy art. 8, a także w państwach członkowskich, w których szkolenie to zostało przeprowadzone”. Skarżący stwierdził, że dochodzenie to jest całkowicie nieistotne. Władze greckie całkiem słusznie przez dłuższy czas ignorowały to dochodzenie. Po lobbowaniu przez skarżącego greckiego ministra zdrowia, odpowiedź została ostatecznie udzielona w dniu 14 marca 2002 r. Odpowiedź, w której powtórzono to, co zostało powiedziane od 1995 r., dała jednoznaczne zapewnienie, że skarżąca jest w pełni wykwalifikowanym chirurgiem ortopedą i że wszystkie jej kwalifikacje spełniają wymogi dyrektywy. Ale nawet z tym zapewnieniem Irlandzka Rada Lekarska nie zarejestrowała skarżącego jako chirurga ortopedy.

Z własnych pism jasno wynikało, że irlandzka rada lekarska przez cały czas uważała, że jej obowiązkiem i „zwykłą praktyką” jako właściwego organu przyjmującego państwa członkowskiego jest ustalenie w drodze dochodzenia skierowanego do wydającego nakaz państwa członkowskiego, czy to państwo członkowskie jest przekonane, że wydane przez nie poświadczenia spełniają standardy wiedzy medycznej określone w dyrektywie. Praktyka ta była niewłaściwa w przypadku skarżącego, ponieważ Irlandzka Rada Lekarska posiadała od dnia, w którym skarżący zwrócił się do niej po raz pierwszy, dokument notarialny wydany na mocy zarządzenia greckiego ministra stanu, w którym wyraźnie stwierdzono, że kwalifikacje skarżącego spełniają normy określone w dyrektywie. Obowiązkiem wydającego nakaz państwa członkowskiego, a nie przyjmującego państwa członkowskiego, było zapewnienie przestrzegania przepisów dyrektywy. W swoim dochodzeniu Irlandzka Rada Lekarska uzurpowała sobie jurysdykcję władz greckich.

Po przedstawieniu uwag skarżąca wysłała liczne e-maile, w których odniosła się m.in. do urzędnika irlandzkiego biura SOLVIT, który rzekomo złożył fałszywe oświadczenia dotyczące jej sprawy (mianowicie, że wycofała swój wniosek). Twierdziła, że jej petycja do Parlamentu została zamknięta w czerwcu 2005 r. w wyniku oświadczeń urzędnika SOLVIT-u oraz na podstawie fałszywych oświadczeń Komisji i Irlandzkiej Rady Lekarskiej. Skarżący odniósł się do poważnego ukrycia przez wszystkie te „instytucje dopuszczające się nadużyć finansowych”. Skarżąca odniosła się ponadto do niedawnej korespondencji z Irlandzką Radą Lekarską dotyczącej jej sprawy. Skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich o osądzenie Irlandzkiej Rady Lekarskiej za jej zachowanie.

W faksie z dnia 23 sierpnia 2005 r. skarżąca wskazała, że decyzje Irlandzkiej Rady Lekarskiej o nierejestrowaniu jej tytułu specjalisty nie mogły zostać rozpoznane przez sądy irlandzkie. Skarżąca stwierdziła, że odmówiono jej dostępu do kontroli sądowej przez Equality Tribunal (październik 2003 r.), Labour Court (czerwiec 2004 r.), High Court (wrzesień 2004 r.) i Supreme Court (sierpień 2005 r.). W dniu 22 lipca 1995 r. Sąd Najwyższy orzekł, że musi ona ponownie złożyć wniosek do Irlandzkiej Rady Lekarskiej, aby zarejestrować się zarówno jako lekarz ogólny, jak i specjalista. Po ponownym złożeniu przez skarżącego wniosku do Irlandzkiej Rady Lekarskiej ponownie odmówiono rejestracji. Stwierdziła, że Irlandzka Rada Lekarska korzysta z immunitetu jurysdykcyjnego i nadal narusza europejskie dyrektywy w sprawie uznawania kwalifikacji i prawa do rejestracji.

W dniu 26 listopada 2005 r. skarżąca przesłała również kopię pisma irlandzkiego komisarza ds. ochrony danych w odniesieniu do jej sprawy, a w szczególności wniosek o dostęp do danych będących w posiadaniu irlandzkiej rady lekarskiej. Skarżący stwierdził, że Irlandzka Rada Lekarska nie przestrzegała przepisów o ochronie danych.

DECYZJA

1 Zakres dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich

1.1 Skarżąca, obywatelka grecka i pochodzenia irlandzkiego, złożyła w 1995 r. wniosek do Irlandzkiej Rady Lekarskiej o zarejestrowanie jej greckich kwalifikacji medycznych jako chirurga w Irlandii. Ponieważ Irlandzka Rada Lekarska nie uznała jej kwalifikacji, w dniu 28 maja 1996 r. skarżąca skierowała pismo do Dyrekcji Generalnej ds. Rynku Wewnętrznego i Usług Komisji Europejskiej („DG ds. Rynku Wewnętrznego i Usług”) w celu złożenia skargi na nieuznanie przez władze irlandzkie jej kwalifikacji w języku greckim. Komisja zamknęła dochodzenie w dniu 24 czerwca 1998 r. Skarżący, niezadowolony z odpowiedzi Komisji, kontynuował w latach 2002–2004 pisanie w tej sprawie do różnych służb Komisji, w tym do Działu Zawodów Regulowanych w DG ds. Rynku Wewnętrznego i Usług. W swojej skardze do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skarżąca twierdziła, że Komisja nie zbadała prawidłowo skargi skarżącej, która dotyczyła naruszenia prawodawstwa UE przez władze irlandzkie w odniesieniu do nieuznawania jej greckich kwalifikacji medycznych przez Irlandzką Radę Lekarską.

1.2 W swoich uwagach na temat opinii Komisji, a także w dalszej korespondencji do biura Rzecznika, skarżąca złożyła kilka oświadczeń dotyczących rzekomo nieuzasadnionego stanowiska przyjętego przez Irlandzką Radę Lekarską w jej sprawie, zwracając się do Rzecznika o podjęcie decyzji w sprawie tego domniemanego wykroczenia. Skarżący odniósł się również do rzekomo fałszywych oświadczeń złożonych przez urzędnika irlandzkiego biura SOLVIT.

1.3 W tym względzie należy przypomnieć, że Traktat WE upoważnia Rzecznika Praw Obywatelskich do badania ewentualnych przypadków niewłaściwego administrowania jedynie w działaniach instytucji i organów wspólnotowych. Statut Rzecznika Praw Obywatelskich wyraźnie stanowi, że żadne działanie jakiegokolwiek innego organu lub osoby, takiej jak Irish Medical Council w niniejszej sprawie, nie może być przedmiotem skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich. Dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie skargi były zatem ukierunkowane wyłącznie na zbadanie, czy doszło do niewłaściwego administrowania w działaniach Komisji.

1.4 Jeśli chodzi o krajowe centra SOLVIT, Rzecznik pragnie zwrócić uwagę, że chociaż sieć SOLVIT została utworzona przez Komisję i państwa członkowskie w celu rozwiązywania problemów, z którymi borykają się obywatele i przedsiębiorstwa UE z powodu niewłaściwego stosowania prawa rynku wewnętrznego (6), centra SOLVIT same w sobie nie są instytucjami ani organami wspólnotowymi, lecz stanowią część ministerstw krajowych, w większości przypadków ministerstw spraw zagranicznych lub gospodarczych. Z powodów wyjaśnionych powyżej Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest zatem uprawniony do prowadzenia dochodzeń w sprawie domniemanego niewłaściwego administrowania w krajowym centrum SOLVIT. Skarżący ma jednak możliwość złożenia skargi w tej sprawie do irlandzkiego Rzecznika Praw Obywatelskich.

1.5 Rzecznik pragnie również wyjaśnić, że złożona do niego skarga dotyczy istoty rozpatrywania przez Komisję skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego i jej wniosków, a nie proceduralnych aspektów rozpatrywania przez Komisję skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Z tego powodu Rzecznik nie uważa za konieczne zajmowania stanowiska w sprawie uwag poczynionych przez Komisję w jej opinii dotyczącej aspektów proceduralnych skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

2 W przedmiocie podnoszonego braku prawidłowego zbadania przez Komisję skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego

2.1 Skarżąca twierdziła, że Komisja nie zbadała prawidłowo jej skargi, która dotyczyła naruszenia prawodawstwa UE przez władze irlandzkie w związku z nieuznawaniem jej greckich kwalifikacji medycznych przez Irlandzką Radę Lekarską. Skarżący twierdził w szczególności, że urzędnik Działu ds. Zawodów Regulowanych w DG ds. Rynku Wewnętrznego i Usług był „skorumpowany i spiskował w celu ochrony niekorzystnych zachowań z własnej pogardy dla sygnalisty” oraz że był „pierwszym przykładem takich spiskowanych i sprzecznych interesów”. W tym względzie skarżący odniósł się do trzech pism wysłanych przez DG ds. Rynku Wewnętrznego i Usług do skarżącego i Irlandzkiej Rady Lekarskiej.

2.2 W swojej opinii Komisja zauważyła, że wiele kwestii poruszonych przez skarżącego nie dotyczyło kwestii z zakresu prawa wspólnotowego. Równolegle do petycji (nr ref. 642/99) wniesionej do Parlamentu, skarżąca podniosła zarzuty wobec władz irlandzkich dotyczące uznania w Irlandii jej kwalifikacji w zakresie chirurgii ortopedycznej. Petycja została zamknięta przez Parlament. Problem ten został również rozwiązany przez SOLVIT. Na podstawie przedstawionych informacji Komisja stwierdziła, że skarżąca dwukrotnie wycofała swój wniosek o uznanie jej greckiej specjalizacji w chirurgii ortopedycznej w Irlandii. Stało się również oczywiste, że w przypadku ponownego złożenia wniosku przez skarżącą zostanie ona automatycznie uznana (protokół ze spotkania z irlandzkim koordynatorem SOLVIT-u z dnia 16 kwietnia 2004 r.). Procedura SOLVIT-u, podobnie jak pozostałe, została zamknięta. Komisja wskazała również, że skarżący złożył kolejną petycję (nr ref. 974/2003) w 2003 r., na którą odpowiedź na petycję 642/99 została powtórzona w lutym 2004 r. Komisja stwierdziła, że na podstawie tej jasnej sytuacji prawnej trudno jest zrozumieć nieuzasadnione zarzuty przedstawione przez skarżącą w jej skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich oraz powiązać zarzuty z kodeksem dobrego postępowania administracyjnego lub komunikatem Komisji w sprawie stosunków ze skarżącą w odniesieniu do naruszeń prawa wspólnotowego. Komisja stwierdziła również, że oświadczenie skarżącego, zgodnie z którym pewien urzędnik Komisji był skorumpowany, było nieuzasadnione i bezpodstawne. W związku z tym Komisja stwierdziła, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.

2.3 Rzecznik zauważa, że skarżąca złożyła do Parlamentu łącznie trzy petycje w sprawie swojej skargi (nr ref. 97/4608, 642/99 i 974/2003).

2.4 Art. 195 Traktatu WE stanowi, że "[z]godnie ze swoimi obowiązkami Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich prowadzi dochodzenia, które uważa za uzasadnione (...)". Rzecznik uważa, że nie ma podstaw do prowadzenia dochodzenia w sprawie skargi, jeżeli skarżący skierował do Parlamentu petycję w tej samej sprawie.

2.5 Rzecznik zauważa, że ostatnia petycja (974/2003) do Parlamentu dotyczyła istoty skargi przeciwko Irlandii w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. W rubryce „Przedmiot petycji” skarżący wspomniał: „porażka rynku wewnętrznego WE polegająca na powołaniu się na uprawnienia dochodzeniowe i egzekwowaniu przepisów dotyczących monopoli i podstawowego kartelu licencjonowania medycznego w Irlandii. Brak transpozycji przez irlandzkie organy statutowe przepisów dotyczących równości, konkurencji, ochrony danych, swobodnego przepływu, prawa do obrony prawnej i uznawania tytułów akademickich”. W ramach swojej petycji skarżąca stwierdziła, że urzędnik Działu ds. Zawodów Regulowanych w DG ds. Rynku Wewnętrznego i Usług (7) „utrudnił dochodzenie w sprawie naruszeń popełnionych przez Irlandzką Radę Lekarską i zignorował dowody w postaci dokumentów wystarczające do powołania się na uprawnienia do wszczęcia przeciwko Irlandii postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w związku z nadużywaniem władzy państwowej na dużą skalę i dyskryminacją ze względu na moje greckie obywatelstwo” oraz że uznała go za „wyłącznie odpowiedzialnego za zaniedbanie, naruszenie obowiązku ustawowego i utrudnianie działania wymiaru sprawiedliwości”. W swojej opinii z dnia 19 maja 2004 r. w sprawie petycji Komisja stwierdziła, że sprawa składającej petycję była przedmiotem procedury SOLVIT oraz że na podstawie przedstawionych informacji stwierdzono, iż dwukrotnie wycofała ona swój wniosek o uznanie jej greckiej specjalizacji w chirurgii ortopedycznej w Irlandii. Komisja wskazała, że Irlandzka Rada Lekarska potwierdziła, że jeżeli składająca petycję ponownie wniesie swój wniosek, zostanie ona automatycznie uznana, w związku z czym rodzime centrum SOLVIT w Grecji zgodziło się na zamknięcie sprawy SOLVIT. Rzecznik zauważa, że na podstawie opinii Komisji w sprawie petycji przewodniczący Komisji Petycji Marcin Libicki poinformował skarżącego pismem z dnia 17 czerwca 2005 r., że rozpatrywanie petycji zostało zamknięte.

2.6 Rzecznik zauważa na podstawie powyższego, że Parlament rozpatrzył petycję dotyczącą istoty rozpatrywania przez Komisję skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. W związku z tym żadne dalsze dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich nie są uzasadnione w odniesieniu do istotnego aspektu rozpatrywania przez Komisję skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

2.7 W skardze do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skarżąca podniosła jednak inny zarzut, który nie był objęty analizą petycji przez Komisję Petycji, a mianowicie zarzut korupcji dotyczący urzędnika Działu Zawodów Regulowanych w DG ds. Fakt, że skarżący złożył również petycję do parlamentarnej Komisji Petycji, niekoniecznie uniemożliwia Rzecznikowi Praw Obywatelskich rozpatrzenie skargi w zakresie, w jakim dotyczy ona aspektów, które nie zostały przedłożone Komisji Petycji ani przez nią rozpatrzone. Rzecznik Praw Obywatelskich zbada zatem poniżej zarzut, który nie został uwzględniony podczas rozpatrywania petycji.

2.8 W tym względzie Rzecznik zauważa, że jedynym dowodem przedstawionym przez skarżącego w celu wykazania, że wspomniany urzędnik był skorumpowany, były trzy pisma od DG ds. Rzecznik dokładnie przeanalizował te pisma, tj. pisma z dnia 10 czerwca 2002 r. i 2 marca 2003 r. od wspomnianego urzędnika do Irlandzkiej Rady Lekarskiej oraz pismo z dnia 26 sierpnia 2002 r. od wspomnianego urzędnika do skarżącego. Żadne z tych pism nie potwierdza zarzutu skarżącego, który w związku z tym nie został poparty dowodami. Nie stwierdzono zatem żadnego przypadku niewłaściwego administrowania ze strony Komisji.

3 Wnioski

Biorąc pod uwagę, że Parlament rozpatrzył petycję, która dotyczyła istoty skargi skarżącego w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, dalsze dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie niniejszej skargi nie są uzasadnione.

Jeżeli chodzi o aspekt skargi, który nie był objęty petycją, nie stwierdzono żadnego przypadku niewłaściwego administrowania.

Przewodnicząca Komisji zostanie również poinformowana o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) "SOLVIT" jest siecią on-line utworzoną w 2001 r. przez Komisję wraz z Państwami Członkowskimi w celu rozwiązywania problemów, które dla poszczególnych obywateli i przedsiębiorstw wynikają z niewłaściwego stosowania prawa rynku wewnętrznego. Wszystkie państwa członkowskie UE posiadają krajowe centrum SOLVIT (http://ec.europa.eu/solvit/site/index_en.htm).

(2) Komisja powołała się na własny kodeks (decyzja Komisji 2000/633/WE, EWWiS, Euratom, Dz.U. 2000, L 267, s. 63).

(3) Dz.U. 1993, L 165, s. 1.

(4) Sprawa C-232/99 Komisja przeciwko Hiszpanii, Rec. 2002, s. I-4235.

(5) Sprawa C-110/01 Tennah-Durez, Rec. 2003, s. I-6239.

(6) Zalecenie Komisji C(2001)3901 z dnia 7 grudnia 2001 r. w sprawie zasad korzystania z systemu SOLVIT – sieci rozwiązywania problemów rynku wewnętrznego, Dz.U. L 331, s. 79.

(7) Dotyczy ona tego samego urzędnika co ten, o którym mowa w niniejszej skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich.