Strasburg, 13 lutego 2007 r.

Szanowni Państwo!

W dniu 18 maja 2004 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich przeciwko Komisji Europejskiej w imieniu włoskiego konsorcjum „Consorzio per lo Sviluppo di Siracusa” („CO.SVI.S.”). Skarga dotyczyła decyzji Komisji z dnia 2 czerwca 2003 r. o niedopuszczeniu wydatków w wysokości 61 206,27 EUR, które zostały poniesione przez CO.SVI.S. w ramach zarządzania dotacją globalną przyznaną przez instytucję w 1998 r. w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego („EFRR”) na rozwój obszaru Syrakuz we Włoszech.

W dniu 16 czerwca 2004 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Komisji. Komisja przesłała włoskie tłumaczenie swojej opinii w dniu 12 października 2004 r. Przesłałem Panu tłumaczenie w dniu 20 października 2004 r. wraz z zaproszeniem do zgłaszania uwag. W dniu 24 listopada 2004 r. otrzymałem Pańskie uwagi.

Pismem z dnia 16 listopada 2005 r. poinformowałem Pana, że Pana sprawa jest w toku i że jak najszybciej powiadomię Pana o postępach w rozpatrywaniu Pana skargi. Wskazałem, że dołożymy wszelkich starań, aby przekazać te informacje najpóźniej do dnia 31 stycznia 2006 r. Niemniej jednak w dniu 15 lutego 2006 r. napisałem do Pana kolejne pismo, w którym stwierdziłem, że konieczny będzie dodatkowy czas na zakończenie badania Pana sprawy i że poinformuję Pana o mojej decyzji do końca marca 2006 r.

Po dokładnym przeanalizowaniu opinii Komisji i Pańskich uwag uznałem, że konieczne jest przeprowadzenie dalszych dochodzeń. W dniu 21 marca 2006 r. skierowałem pismo do przewodniczącego Komisji z prośbą o ustosunkowanie się do pańskich uwag do końca kwietnia 2006 r. W piśmie z dnia 21 kwietnia 2006 r. Komisja podkreśliła, że w związku z szeroko zakrojonymi konsultacjami, które powinny zostać przeprowadzone przez jej służby, potrzebny będzie dodatkowy czas na uzupełnienie odpowiedzi. W dniu 3 maja 2006 r. poinformowałem Komisję, że postanowiłem przychylić się do jej wniosku i że nowy termin na udzielenie odpowiedzi upływa dnia 31 maja 2006 r. W dniu 12 maja 2006 r. poinformowałem Pana o tym fakcie.

W dniu 9 czerwca 2006 r. Komisja przesłała kolejne pismo informujące mój sekretariat o opóźnieniach w przekazaniu opinii w 17 przypadkach, w których termin udzielenia odpowiedzi upłynął dnia 30 kwietnia 2006 r. Twoja sprawa była jedną z tych 17 spraw.

W dniu 16 czerwca 2006 r. udzieliłem Komisji odpowiedzi. W moim piśmie wyraziłem ubolewanie z powodu opóźnienia odpowiedzi Komisji na moje zapytania oraz faktu, że instytucja nie złożyła w odpowiednim czasie uzasadnionego wniosku o przedłużenie terminu. W dniu 22 czerwca 2006 r. poinformowałem Pana o mojej korespondencji z Komisją.

W dniu 11 lipca 2006 r. skierowałem do Komisji kolejne pismo, w którym wskazałem, że nadal nie otrzymałem odpowiedzi na mój wniosek z dnia 21 marca 2006 r. W związku z tym zwróciłem się do Komisji o dostarczenie mi (i) stosownej odpowiedzi lub (ii) harmonogramu takiej odpowiedzi nie później niż do dnia 31 lipca 2006 r. W dniu 10 sierpnia 2006 r. otrzymałem tłumaczenie na język włoski odpowiedzi Komisji, którą przekazałem Panu w dniu 16 sierpnia 2006 r. wraz z wezwaniem do przedstawienia uwag, które przesłał mi Pan w dniu 26 września 2006 r.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone. Przepraszam za czas potrzebny na zakończenie niniejszego dochodzenia.

WNIOSEK

Według skarżących, którzy złożyli skargę w imieniu włoskiego konsorcjum „Consorzio per lo sviluppo di Siracusa”(„CO.SVI.S.”), istotne fakty są następujące.

Decyzją C(98) 114 z dnia 22 stycznia 1998 r. („decyzja”) Komisja Europejska wyraziła zgodę na przyznanie dotacji globalnej w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego („EFRR”) na rozwój gospodarczy obszaru Syrakuz we Włoszech. W dniu 21 kwietnia 1998 r. Komisja i CO.SVI.S., która została wyznaczona jako krajowy organ pośredniczący w zarządzaniu dotacją globalną, podpisały konwencję. Zgodnie z odpowiednimi przepisami wydatki musiały zostać dokonane do dnia 31 grudnia 2001 r., a deklaracje wydatków mogły zostać przedłożone Komisji do dnia 30 czerwca 2002 r., aby mogły zostać uznane za kwalifikowalne.

W dniu 28 maja 2001 r. CO.SVI.S. zwrócił się do Komisji z wnioskiem o: przedłużenie do dnia 31 grudnia 2002 r. terminu 31 grudnia 2001 r. (w którym miały zostać poniesione wydatki objęte dotacją globalną); oraz przedłużenie terminu 30 czerwca 2002 r. (do którego należało przedłożyć Komisji całą księgowość dotyczącą tych wydatków) do 30 czerwca 2003 r. CO.SVI.S. uzasadnił swój wniosek, argumentując, że większość beneficjentów dotacji globalnej napotkała poważne trudności w wykonywaniu swoich zadań ze względu na fakt, że nie otrzymali odpowiednich dotacji w terminie. Pismem z dnia 20 czerwca 2001 r. Komisja poinformowała CO.SVI.S., że nie może zgodzić się na jej wniosek o odroczenie terminów, ponieważ odroczenie może zostać zatwierdzone jedynie w przypadku działania siły wyższej.

W dniu 2 czerwca 2003 r. Komisja poinformowała CO.SVI.S. za pośrednictwem włoskiego ministerstwa gospodarki i finansów o swojej decyzji, zgodnie z którą wydatki w wysokości 61 206,27 EUR nie mogą zostać zwrócone, ponieważ zostały poniesione po upływie terminu wyznaczonego na dzień 31 grudnia 2001 r. W dniu 23 lutego 2004 r. Komisja skierowała kolejne pismo do włoskiego ministerstwa, w którym powtórzyła swoje stanowisko.

W dniu 22 marca 2004 r. CO.SVI.S. skierowała pismo do Komisji i zakwestionowała jej decyzję o nieuznaniu za wydatki kwalifikowalne wydatków poniesionych po dniu 31 grudnia 2001 r. CO.SVI.S. uznał, że wydatki te były związane z zamknięciem dotacji globalnej i że nie mogły zostać poniesione przed dniem 31 grudnia 2001 r. CO.SVI.S. odniósł się również do istnienia precedensu, na który można było powołać się na korzyść CO.SVI.S.

Skarżący przesłali Rzecznikowi kopię pisma sporządzonego przez Prezydencję regionu Sycylia (Włochy) w dniu 26 marca 2004 r. W piśmie tym odniesiono się do pisma z dnia 8 marca 2001 r., w którym włoskie Ministerstwo Skarbu i Programowania Gospodarczego, w odpowiedzi na pytanie regionu Liguria (Włochy) dotyczące okresu kwalifikowalności wydatków związanych z zamknięciem programów, wyjaśniło, że wydatki te można uznać za "kwalifikowalne", jeżeli deklaracje wydatków zostaną przedstawione Komisji w ciągu sześciu miesięcy od zamknięcia odpowiedniego programu. Ministerstwo Skarbu Państwa i Programowania Gospodarczego skierowało również niniejsze pismo do Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Regionalnej Komisji Europejskiej („DG REGIO”), zwracając się do DG REGIO o wydanie opinii na temat poruszonych w nim kwestii. W odpowiedzi z dnia 15 marca 2001 r. DG REGIO oświadczyła, że nie ma żadnych uwag w tej kwestii.

Pismem z dnia 7 kwietnia 2004 r. Komisja potwierdziła swoje stanowisko, zgodnie z którym nie przyjmuje wniosku o zwrot wydatków złożonego przez CO.SVI.S.

W swojej skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący twierdzili, że decyzja Komisji z dnia 2 czerwca 2003 r. o nieprzyjęciu wniosku o zwrot 61 206,27 EUR z tytułu wydatków poniesionych przez CO.SVI.S. w okresie od stycznia do czerwca 2002 r. była niesprawiedliwa.

Skarżący twierdzili, że Komisja powinna ponownie rozważyć swoją decyzję i przyjąć wniosek o kwotę 61 206,27 EUR, zgodnie z żądaniem CO.SVI.S.

WNIOSEK

Opinia Komisji

Opinię Komisji można streścić w następujący sposób.

W okresie 1994-1999 rozporządzenie Rady (EWG) nr 2052/88 z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie zadań funduszy strukturalnych i ich skuteczności oraz w sprawie koordynacji działań funduszy między sobą oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi[1], zmienione rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2081/93 z dnia 20 lipca 1993 r.[2], dopuszczało interwencję za pośrednictwem funduszy strukturalnych w formie dotacji globalnych. Zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. c) niniejszego rozporządzenia pomoc finansowa może być udzielana poprzez „udzielanie dotacji globalnych, co do zasady, zarządzanych przez pośrednika wyznaczonego przez państwo członkowskie w porozumieniu z Komisją i przydzielanych przez pośrednika w formie dotacji indywidualnych beneficjentom końcowym”.

Odnośna interwencja miała się odbyć w tzw. „okresie kwalifikowalności”. Innymi słowy, jedynie wydatki poniesione po dacie początkowej i przed datą końcową takich "okresów kwalifikowalności" mogą zostać uznane za kwalifikujące się do finansowania wspólnotowego.

W dniu 22 stycznia 1998 r. Komisja przyjęła decyzję. Decyzją tą przyznano całkowitą dotację w ramach EFRR w wysokości 25 mln EUR na rozwój obszaru Syrakuz we Włoszech. Zarządzanie dotacją globalną miało być prowadzone przez CO.SVI.S., wyznaczony krajowy organ pośredniczący. CO.SVI.S. podpisał konwencję z Komisją w dniu 21 kwietnia 1998 r.

Artykuł 5 odpowiedniej decyzji stanowił, że ostateczny termin kwalifikowalności wydatków związanych z tymi działaniami został ustalony na dzień 31 grudnia 2001 r.(3). Artykuł 13 ust. 4 konwencji stanowił, że płatności poniesione przez instytucję pośredniczącą w celu wykonania dotacji powinny zostać dokonane nie później niż do dnia 31 grudnia 2001 r. Ostateczne sprawozdanie finansowe dotyczące takich wydatków miało zostać przedstawione Komisji najpóźniej do dnia 30 czerwca 2002 r.(4).

Zgodnie z decyzją Komisji nr 97/322/WE z dnia 23 kwietnia 1997 r. zmieniającą decyzje zatwierdzające wspólnotowe ramy wsparcia, jednolite dokumenty programowe i programy inicjatywy wspólnotowej w odniesieniu do Włoch (5) ("decyzja Komisji 97/322/WE"), wyżej wymienione terminy mogły zostać zmienione przez Komisję jedynie na podstawie uzasadnionego wniosku złożonego przez zainteresowane Państwo Członkowskie.

W pismach z dnia 20 czerwca 2001 r. i 4 września 2001 r. Komisja odmówiła zatwierdzenia wniosku złożonego przez CO.SVI.S. w dniu 28 maja 2001 r. o przesunięcie terminu 31 grudnia 2001 r. W pismach tych Komisja stwierdziła, że odroczenie odpowiedniego terminu można rozważyć jedynie w przypadku działania siły wyższej.

Komisja zauważyła, że jej podejście do tej kwestii podlega pewnym ograniczeniom. Na przykład w kolejnej nocie skierowanej do państw członkowskich przez DG REGIO w dniu 5 października 2001 r. dotyczącej przedłużenia terminu płatności związanych z programami finansowanymi w ramach wspólnotowych funduszy strukturalnych realizowanymi w latach 1994–1999 Komisja wyjaśniła, że przedłużenie może zostać co do zasady zatwierdzone w przypadku jednego z dwóch zdarzeń: (i) wyraźnie identyfikowalny błąd, który można przypisać Komisji (w tym błędy techniczne); oraz (ii) działanie siły wyższej (interpretowanej jako katastrofa o dużym oddziaływaniu) i przyczyny, które można przyrównać do działania siły wyższej.

W piśmie z dnia 26 lutego 2002 r. skierowanym do włoskiego Ministerstwa Gospodarki i Finansów Komisja potwierdziła, że nie jest możliwe przyjęcie wniosku złożonego przez CO.SVI.S. Stanowisko to zostało ponownie potwierdzone podczas spotkania, które odbyło się w Rzymie w dniu 30 kwietnia 2002 r. i dotyczyło zakończenia okresu planowania 1994-1999. W spotkaniu tym uczestniczyły wszystkie władze i organy odpowiedzialne za zarządzanie różnymi programami we Włoszech.

Pismami z dnia 2 czerwca 2003 r. i 23 lutego 2004 r. właściwe władze włoskie zostały poinformowane przez służby Komisji, że wydatki przedstawione przez CO.SVI.S. w wysokości 61 206,27 EUR nie są kwalifikowalne i że w związku z tym powinny zostać odliczone od całkowitego przydziału przyznanego regionowi Sycylia w ramach EDRF. Komisja potwierdziła swoje stanowisko pismem z dnia 7 kwietnia 2004 r. skierowanym do Ministerstwa Gospodarki i Finansów.

Komisja zauważyła w swojej opinii, że skarżący przedstawili trzy argumenty na poparcie swojej skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Pierwszy z nich dotyczył treści konwencji podpisanej między Komisją a CO.SVI.S. Skarżący stwierdzili, że: i) Konwencja ustaliła, że płatności na rzecz CO.SVI.S. mogły być dokonywane do dnia 31 grudnia 2001 r., a oświadczenia dotyczące tych wydatków mogły być przedkładane Komisji do dnia 30 czerwca 2002 r.; (ii) w umowie nie wskazano, że wydatki związane z zamknięciem programu muszą zostać pokryte przez CO.SVI.S. Skarżący zauważyli również, że logiczne jest, iż CO.SVI.S. musi ponieść pewne wydatki związane z zamknięciem programu. Wskazały one również, że CO.SVI.S. musi zreorganizować się pod względem personelu, aby wywiązać się z obowiązków związanych z zamknięciem programu.

W odniesieniu do tego argumentu Komisja zauważyła, że termin 31 grudnia 2001 r. był, zgodnie z Konwencją, terminem, w którym należało dokonać wszystkich wydatków. W konwencji nic nie wskazywało na to, że można ustalić inny termin.

Drugi argument dotyczył opóźnienia w otrzymaniu płatności w wysokości 5 mln EUR (otrzymanej w dniu 21 listopada 2001 r.) i 7,5 mln EUR (otrzymanej w dniu 4 stycznia 2002 r.).

W odniesieniu do tego drugiego argumentu Komisja zauważyła, że służby Komisji niezwłocznie rozpatrzyły wniosek o płatność w wysokości 7,5 mln EUR i 5 mln EUR. Wnioski wpłynęły w dniach 8 i 28 sierpnia 2001 r., a odpowiednie przelewy bankowe zostały dokonane odpowiednio w dniach 5 i 18 września 2001 r. Wszelkie opóźnienia w płatnościach, które według skarżących miały miejsce, nie uzasadniałyby przedłużenia terminu na przedstawienie odpowiednich wydatków, ponieważ takie opóźnienia nie były konsekwencją błędu Komisji. Ponadto wszelkie takie opóźnienia nie stanowiły przypadku siły wyższej.

Trzeci argument dotyczył "precedensu" powstałego w wyniku pisma wysłanego przez DG REGIO do Ministerstwa Skarbu Państwa i Programowania Gospodarczego w dniu 15 marca 2001 r.

W odniesieniu do tego argumentu Komisja wskazała w swojej opinii, że trudno jest wskazać w przedmiotowym piśmie precedens faworyzujący CO.SVI.S., biorąc pod uwagę, że Komisja nie zajęła w tym piśmie stanowiska w odniesieniu do przedłużenia terminu.

Komisja zauważyła następnie, że wydatki poniesione przez instytucję pośredniczącą w trakcie postępowania zamykającego miały miejsce po upływie terminu na przedstawienie wydatków. Zauważyła, że służby Komisji podlegają ścisłym ograniczeniom przy rozpatrywaniu wniosków o przedłużenie odpowiednich terminów, biorąc pod uwagę fakt, że przedłużenia te mogą prowadzić do niekontrolowanej sytuacji przy zamykaniu różnych programów. Komisja nie zakwestionowała faktu, że CO.SVI.S poniosła wydatki związane z zamknięciem programu, lecz raczej zakwestionowała kwalifikowalność odpowiednich wydatków. W każdym razie wydatki związane z procedurą zamknięcia mogły zostać pokryte ze środków krajowych, jak wskazano w arkuszu danych nr 16 („Alternatywne finansowanie współfinansowanych projektów”) załączonym do decyzji Komisji 97/322/WE.

Komisja zauważyła ponadto, że termin 31 grudnia 2001 r. na poniesienie wydatków był terminem ogólnym i nie został ustalony wyłącznie w odniesieniu do całkowitej dotacji zarządzanej przez CO.SVI.S.

Władze włoskie i CO.SVI.S., jako organ pośredniczący, były wielokrotnie i szybko informowane o stanowisku Komisji dotyczącym ostatecznego terminu kwalifikowalności odpowiednich wydatków. Wniosek o przedłużenie tego terminu otrzymał negatywną odpowiedź od służb Komisji, które poinformowały CO.SVI.S., że przedłużenie mogło zostać przyznane jedynie w przypadku działania siły wyższej. Komisja nie przedstawiła żadnych dowodów w tym względzie.

Na zakończenie Komisja stwierdziła, że służby Komisji działały zgodnie z treścią decyzji z dnia 22 stycznia 1998 r. oraz konwencji podpisanej między Komisją a organem pośredniczącym.

Uwagi skarżących

Uwagi poczynione przez skarżących w odpowiedzi na opinię Komisji można podsumować w następujący sposób.

Wszystkie wydatki poniesione przez CO.SVI.S. zostały poniesione w celu świadczenia usług na rzecz Komisji. Ponadto, ponieważ całkowita kwota wydatków nie przekroczyła środków przydzielonych CO.SVI.S. na realizację jej zadań, a zadanie to zostało prawidłowo wykonane, fakt, że Komisja ostatecznie zaakceptowała tylko niektóre z tych wydatków, stanowi przypadek bezpodstawnego wzbogacenia ze strony Komisji.

W odniesieniu do argumentu Komisji, zgodnie z którym wydatki związane z procedurą zamknięcia mogły zostać pokryte z funduszy krajowych, możliwość ta nie została wzięta pod uwagę, ponieważ zdaniem skarżących działalność CO.SVI.S. powinna być w całości finansowana z funduszy wspólnotowych.

Wbrew temu, co twierdzi Komisja, że jej służby zawsze dokonywały płatności w terminie, w rzeczywistości wystąpiło opóźnienie w odniesieniu do płatności dokonanej przez Komisję we wrześniu 2001 r., a zaksięgowanie środków nastąpiło dopiero w dniu 4 stycznia 2002 r. W związku z tym, zdaniem skarżącego, nie było możliwe dotrzymanie terminu wyznaczonego na dzień 31 grudnia 2001 r.

W odniesieniu do argumentu Komisji, zgodnie z którym pisma DG REGIO do Ministerstwa Skarbu Państwa i Programowania Gospodarczego z dnia 15 marca 2001 r. nie można uznać za istotne, ponieważ Komisja ograniczyła się do stwierdzenia, że nie ma żadnych uwag w przedłożonej jej kwestii, brak takich uwag należy natomiast uznać za milczące porozumienie ze stanowiskiem wyrażonym przez włoskie Ministerstwo Skarbu Państwa i Programowania Gospodarczego w piśmie z dnia 8 marca 2001 r.(6).

Ponadto CO.SVI.S. nigdy nie kwestionowała faktu, że termin 31 grudnia 2001 r. był terminem ogólnym. Jednakże fakt, że inne administracje zaangażowane w zarządzanie dotacjami globalnymi wyraziły pewne obawy, świadczy o istnieniu obiektywnych trudności związanych z takim zarządzaniem.

Dalsze zapytania
Wniosek o udzielenie dalszych informacji

Po przeanalizowaniu opinii Komisji i uwag skarżących Rzecznik uznał, że konieczne jest przeprowadzenie dalszych dochodzeń. W dniu 21 marca 2006 r. skierował on zatem pismo do Komisji.

W swoim piśmie Rzecznik zauważył, że w swoich uwagach skarżący odnieśli się do pisma przesłanego przez włoskie Ministerstwo Skarbu i Programowania Gospodarczego do regionu Ligurii w dniu 8 marca 2001 r. w odpowiedzi na pismo, które region wysłał do włoskiego ministerstwa w dniu 22 lutego 2001 r. Z treści pisma z dnia 8 marca 2001 r. wynikało, że włoskie ministerstwo zostało poproszone przez region Liguria o zajęcie stanowiska w sprawie możliwości uznania za kwalifikowalne wydatków związanych z działaniami zamykającymi odpowiedni program, mimo że zostały one poniesione po terminie. Włoskie ministerstwo uznało, że wydatki te można uznać za kwalifikowalne, i zwróciło się do Komisji o przedstawienie uwag, jeżeli sobie tego życzy. W odpowiedzi z dnia 15 marca 2001 r. Komisja wskazała, że nie ma żadnych uwag. Rzecznik uznał za konieczne zweryfikowanie dokładnego znaczenia pisma Komisji z dnia 15 marca 2001 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się zatem do Komisji o przedstawienie uwag w tej kwestii.

Rzecznik odniósł się również do treści noty skierowanej przez Komisję do Państw Członkowskich w dniu 5 października 2001 r. W nocie tej instytucja wymieniła dwa przypadki, w których zasadniczo przyznano by przedłużenie odpowiedniego terminu: wyraźnie rozpoznawalny błąd, który można przypisać Komisji (w tym błąd techniczny), siłę wyższą (interpretowaną jako katastrofa o dużym oddziaływaniu) oraz przyczyny, które można przyrównać do siły wyższej. Wydaje się jednak, że w piśmie do CO.SVI.S. z dnia 20 czerwca 2001 r. instytucja stwierdziła, że przedłużenie terminu może zostać przyznane jedynie w przypadku działania siły wyższej. Rzecznik zwrócił się zatem do Komisji o ustosunkowanie się do tej wyraźnej rozbieżności.

Wniosek o wydanie kolejnej opinii

W swoich uwagach skarżący stwierdzili, że ponieważ całkowita kwota wydatków poniesionych przez CO.SVI.S. nie przekroczyła środków przydzielonych CO.SVI.S. na wykonywanie jej zadań i ponieważ zadania te zostały prawidłowo zrealizowane przez CO.SVI.S., decyzja Komisji o ostatecznym przyjęciu tylko części tych wydatków stanowiła przypadek bezpodstawnego wzbogacenia z jej strony. Był to nowy zarzut, który nie został podniesiony w pierwotnej skardze. Ponieważ przeprowadzenie dalszych dochodzeń w przedmiotowej sprawie okazało się konieczne, Rzecznik uznał za stosowne zwrócenie się do Komisji o wydanie opinii w sprawie tego dalszego zarzutu.

Odpowiedź Komisji

W swojej odpowiedzi Komisja poczyniła następujące uwagi.

W odniesieniu do treści pisma z dnia 15 marca 2001 r., w którym Komisja stwierdziła, że nie ma uwag do stanowiska wyrażonego przez włoskie Ministerstwo Skarbu Państwa i Programowania Gospodarczego, zgodnie z którym wydatki związane z działaniami zamykającymi odpowiedni program mogą zostać zwrócone, mimo że zostały poniesione po upływie odpowiedniego terminu, Komisja uznała, że treść tego pisma jest niejasna. Komisja wyraziła ubolewanie z powodu tego braku jasności. Podkreślił jednak, że zasady regulujące EFRR w latach 1994–1999, które miały zastosowanie do rozpatrywanej dotacji globalnej, były rzeczywiście jasne. Ostateczny termin płatności upłynął dnia 31 grudnia 2001 r., a termin ten mógł zostać zmieniony jedynie w drodze wyraźnej decyzji Komisji. Komisja nie wydała takiej decyzji w niniejszej sprawie. Stanowisko władz włoskich, zgodnie z którym wydatki związane z działaniami zamykającymi odpowiedni program zostały uznane za kwalifikowalne, mimo że zostały poniesione po upływie odpowiedniego terminu, wydawało się sprzeczne z obowiązującymi przepisami. Komisja nie mogła zająć stanowiska, które odbiegałoby od tych przepisów.

Jeżeli chodzi o wyraźną rozbieżność między treścią noty skierowanej do państw członkowskich w dniu 5 października 2001 r. a treścią pisma skierowanego do CO.SVI.S. w dniu 20 czerwca 2001 r., Komisja podkreśliła, że oczywista rozbieżność wynikała z faktu, że rozpatrując wniosek złożony przez CO.SVI.S. o przedłużenie odpowiedniego terminu, nie wydaje się konieczne zbadanie, czy spełnione zostały warunki dotyczące wyraźnie identyfikowalnego błędu, który można przypisać Komisji. Jedynym aspektem, który należy wziąć pod uwagę, było istnienie siły wyższej . Ponadto Komisja wyjaśniła, że nota z dnia 5 października 2001 r. stanowiła ogólną notę informacyjną, w związku z czym w piśmie tym uwzględniono wszystkie przypadki, w których zasadniczo przyznano przedłużenie odpowiedniego terminu.

W odniesieniu do domniemanego bezpodstawnego wzbogacenia przez Komisję wynikającego z faktu, że CO.SVI.S. nie wykorzystała wszystkich przydzielonych jej środków, Komisja podkreśliła, że można było uwzględnić jedynie wydatki kwalifikowalne dotyczące poszczególnych środków określonych w odpowiedniej decyzji o przyznaniu dotacji. Komisja nie mogła współfinansować wydatków innych niż wydatki, które zostały przydzielone na każde działanie i które zostały dokonane w odpowiednim terminie. Jeżeli, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, niektóre fundusze nie zostały wykorzystane w danym okresie kwalifikowalności, powinny one zostać zwrócone do budżetu wspólnotowego. Alternatywna wykładnia, która sugerowałaby, że niewykorzystane środki pozostałyby w rękach beneficjentów, stanowiłaby bezpodstawne wzbogacenie beneficjentów i byłaby sprzeczna z zasadą należytego zarządzania finansami przewidzianą w art. 274 Traktatu WE.

Komisja odniosła się wreszcie do spotkania, które odbyło się między jej służbami a CO.SVI.S. w dniu 17 października 2005 r. w ramach procedury ustanowionej w art. 24 rozporządzenia 4253/88 (7), dotyczącej zmniejszenia, zawieszenia i anulowania pomocy. Ponieważ argumenty przedstawione przez CO.SVI.S. podczas tego spotkania nie zostały zaakceptowane przez Komisję, w dniu 11 maja 2006 r. instytucja przyjęła decyzję C(2006) 1983 dotyczącą częściowego anulowania kwoty dotacji globalnej pierwotnie przyznanej CO.SVI.S.

Uwagi skarżących

W swoich uwagach skarżący powtórzyli, że nie zgadzają się z decyzją Komisji o uznaniu za niedopuszczalne wydatków w wysokości 61 206,27 EUR poniesionych przez CO.SVI.S.

Skarżący ponownie odnieśli się do pisma wysłanego przez Komisję w dniu 15 marca 2001 r. do Ministerstwa Skarbu Państwa i Programowania Gospodarczego. Ich zdaniem pismo to należy uznać za dowód na to, że Komisja milcząco zgodziła się ze stanowiskiem wyrażonym przez włoskie ministerstwo, zgodnie z którym wydatki związane z zamknięciem programów można uznać za kwalifikowalne, pod warunkiem że wydatki te zostały poniesione i przedłożone w terminie sześciu miesięcy od zamknięcia danego programu. Fakt, że Komisja przyznała, iż treść odnośnego pisma była niejasna i wyraziła ubolewanie, że nie zaproponowała ona żadnego środka zaradczego w odniesieniu do konsekwencji wynikających z wprowadzających w błąd informacji zawartych w tym piśmie.

Skarżący powtórzyli swój argument, że nastąpiło pewne opóźnienie w przyznaniu środków CO.SVI.S. W szczególności CO.SVI.S otrzymało 7,5 mln EUR dopiero na początku stycznia 2002 r. Stanowiło to nieprawidłowość w zachowaniu Komisji.

Wreszcie skarżący potwierdzili swoje stanowisko, zgodnie z którym Komisja dokonała bezpodstawnego wzbogacenia.

DECYZJA

1 W przedmiocie rzekomo nieuczciwej decyzji Komisji o niedopuszczeniu wydatków w wysokości 61 206,27 EUR

1.1 Decyzją C(98) 114 z dnia 22 stycznia 1998 r. ("decyzja") Komisja Europejska wyraziła zgodę na przyznanie dotacji globalnej w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego ("EFRR") na rozwój gospodarczy obszaru Syrakuz we Włoszech. W dniu 21 kwietnia 1998 r. Komisja i CO.SVI.S., który został wyznaczony jako krajowy organ pośredniczący w zarządzaniu dotacją globalną i w imieniu którego skarżący złożyli skargę, podpisały konwencję („konwencja”).

W dniu 28 maja 2001 r. CO.SVI.S. zwrócił się do Komisji z wnioskiem o: przedłużenie do dnia 31 grudnia 2002 r. terminu 31 grudnia 2001 r. (w którym miały zostać poniesione wydatki objęte dotacją globalną); oraz przedłużenie terminu 30 czerwca 2002 r. (do którego należało przedłożyć Komisji całą księgowość dotyczącą tych wydatków) do 30 czerwca 2003 r. CO.SVI.S. uzasadnił swój wniosek, argumentując, że większość beneficjentów dotacji globalnej napotkała poważne trudności w wykonywaniu swoich zadań ze względu na fakt, że nie otrzymali odpowiednich dotacji w terminie. Komisja poinformowała CO.SVI.S., że nie może zgodzić się na jej wniosek o odroczenie terminów, ponieważ odroczenie może zostać zatwierdzone jedynie w przypadku działania siły wyższej.

W dniu 2 czerwca 2003 r. Komisja poinformowała CO.SVI.S. za pośrednictwem włoskiego ministerstwa gospodarki i finansów o swojej decyzji, zgodnie z którą wydatki w wysokości 61 206,27 EUR nie mogą zostać zwrócone, ponieważ zostały poniesione po upływie terminu wyznaczonego na dzień 31 grudnia 2001 r.

W skardze do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący twierdzili, że decyzja Komisji była niesprawiedliwa.

1.2 W swojej opinii Komisja stwierdziła, że jedynie wydatki poniesione po dacie początkowej i przed datą końcową (tj. w "okresie kwalifikowalności") mogą zostać uznane za kwalifikujące się do finansowania wspólnotowego. Artykuł 5 odpowiedniej decyzji stanowił, że termin kwalifikowalności wydatków związanych z tymi działaniami upływał dnia 31 grudnia 2001 r. Artykuł 13 ust. 4 konwencji stanowił, że płatności poniesione przez instytucję pośredniczącą w celu realizacji dotacji powinny zostać dokonane nie później niż do dnia 31 grudnia 2001 r., a jej końcowe sprawozdanie finansowe powinno zostać przedstawione Komisji nie później niż do dnia 30 czerwca 2002 r.

Komisja zauważyła, że jej podejście do tej kwestii podlega pewnym ograniczeniom. Na przykład w kolejnej nocie skierowanej do państw członkowskich przez DG REGIO dotyczącej przedłużenia terminu płatności związanych z programami finansowanymi w ramach wspólnotowych funduszy strukturalnych realizowanymi w latach 1994–1999 Komisja wyjaśniła, że przedłużenie może zostać co do zasady zatwierdzone w przypadku jednego z dwóch zdarzeń: (i) wyraźnie identyfikowalny błąd, który można przypisać Komisji (w tym błąd techniczny); oraz (ii) działanie siły wyższej (interpretowanej jako katastrofa o dużym oddziaływaniu) i przyczyny, które można przyrównać do działania siły wyższej.

Komisja odniosła się do trzech argumentów przedstawionych przez skarżących.

Pierwszy argument dotyczył treści konwencji podpisanej między Komisją a CO.SVI.S. Skarżący stwierdzili, że: i) Konwencja ustaliła, że płatności na rzecz CO.SVI.S. mogły być dokonywane do dnia 31 grudnia 2001 r., a oświadczenia dotyczące tych wydatków mogły być przedkładane Komisji do dnia 30 czerwca 2002 r.; oraz (ii) w umowie nie wskazano, że wydatki związane z zamknięciem programu musiały zostać pokryte przez CO.SVI.S. Skarżący zauważyli również, że logiczne jest, iż CO.SVI.S. musiał ponieść pewne wydatki związane z zamknięciem programu. CO.SVI.S. Wskazały również, że CO.SVI.S. musi się zreorganizować pod względem personelu, aby wywiązać się z obowiązków związanych z zamknięciem programu.

W odniesieniu do tego argumentu Komisja zauważyła, że zgodnie z Konwencją termin 31 grudnia 2001 r. był terminem, w którym należało dokonać wszystkich wydatków. W konwencji nic nie wskazywało na to, że można ustalić inny termin.

W odniesieniu do drugiego argumentu, który dotyczył rzekomych opóźnień w otrzymaniu płatności w wysokości 5 mln EUR i 7,5 mln EUR, Komisja zauważyła, że opóźnienia zarzucane przez skarżących nie uzasadniałyby przedłużenia terminu na przedstawienie odpowiednich wydatków, ponieważ nie były one wynikiem błędu ani działania siły wyższej. Ponadto służby Komisji rozpatrzyły niezwłocznie wniosek o płatność w wysokości 7,5 mln EUR i 5 mln EUR. Wnioski wpłynęły w dniach 8 i 28 sierpnia 2001 r., a odpowiednie przelewy bankowe zostały dokonane odpowiednio w dniach 5 i 18 września 2001 r.

Trzeci argument dotyczył pisma wysłanego przez DG REGIO do Ministerstwa Skarbu Państwa i Programowania Gospodarczego w dniu 15 marca 2001 r. W swojej opinii Komisja wskazała, że trudno jest wskazać w przedmiotowym piśmie precedens faworyzujący CO.SVI.S., biorąc pod uwagę, że Komisja nie zajęła w tym piśmie stanowiska w odniesieniu do przedłużenia terminu.

Wreszcie Komisja nie zakwestionowała faktu, że CO.SVI.S poniosła wydatki związane z zamknięciem programu, lecz raczej zakwestionowała kwalifikowalność odpowiednich wydatków. Komisja wskazała również, że jak wskazano w arkuszu danych nr 16 („Alternatywne finansowanie współfinansowanych projektów”) załączonym do decyzji 97/322/WE, wydatki związane z procedurą zamknięcia mogły w każdym razie zostać pokryte ze środków krajowych.

1.3 W swoich uwagach dotyczących opinii Komisji skarżący zasadniczo podtrzymywali swoje stanowisko dotyczące rzekomego nieuczciwego charakteru decyzji instytucji o nieprzyznaniu kosztów w wysokości 61 206,27 EUR.

Skarżący zauważył, że sugerowana przez Komisję możliwość pokrycia wydatków związanych z procedurą zamknięcia z wykorzystaniem funduszy krajowych nie została wzięta pod uwagę, ponieważ zdaniem skarżących działania CO.SVI.S. powinny były być w całości finansowane z funduszy wspólnotowych.

Skarżący podkreślili, że wszystkie wydatki poniesione przez CO.SVI.S. miały na celu świadczenie usług na rzecz Komisji. Ponadto, ponieważ całkowita kwota wydatków nie przekroczyła środków przydzielonych CO.SVI.S. na realizację jej zadań, a zadania te zostały prawidłowo wykonane, fakt, że Komisja tylko częściowo zaakceptowała te wydatki, stanowi przypadek bezpodstawnego wzbogacenia z jej strony.

W odniesieniu do argumentu Komisji, że jej służby zawsze przetwarzały płatności w terminie, skarżący twierdzili, że przeciwnie, wystąpiło opóźnienie między wykonaniem płatności dokonanej przez Komisję we wrześniu 2001 r. a zaksięgowaniem środków na rzecz CO.SVI.S., które miało miejsce dopiero w dniu 2 stycznia 2002 r. Nie było zatem możliwe dotrzymanie terminu wyznaczonego na dzień 31 grudnia 2001 r.

Pismo DG REGIO do Ministerstwa Skarbu Państwa i Programowania Gospodarczego z dnia 15 marca 2001 r. należy uznać za dowód na to, że Komisja w sposób dorozumiany zgodziła się ze stanowiskiem wyrażonym wcześniej przez włoskie ministerstwo (8).

1.4 We wniosku z dnia 21 marca 2006 r. o udzielenie dalszych informacji Rzecznik zauważył, że w swoich uwagach skarżący odnieśli się do pisma przesłanego przez włoskie Ministerstwo Skarbu i Programowania Gospodarczego do regionu Ligurii w dniu 8 marca 2001 r. W swoim piśmie ministerstwo uznało, że niektóre wydatki związane z działaniami zamykającymi odpowiedni program można uznać za dopuszczalne, mimo że zostały poniesione po terminie 31 grudnia 2001 r. Ministerstwo zwróciło się do Komisji o przedstawienie uwag na temat stanowiska zajętego przez ministerstwo, jeżeli wyrazi takie życzenie. W odpowiedzi z dnia 15 marca 2001 r. Komisja wskazała, że nie ma żadnych uwag. Ponieważ dokładne znaczenie pisma Komisji z dnia 15 marca 2001 r. było niejasne, Rzecznik zwrócił się do instytucji o przedstawienie uwag w tej kwestii.

Rzecznik odniósł się również do treści noty skierowanej przez Komisję do Państw Członkowskich w dniu 5 października 2001 r. W nocie tej instytucja wymieniła dwa przypadki, w których zasadniczo przyznano by przedłużenie odpowiedniego terminu: wyraźnie rozpoznawalny błąd, który można przypisać Komisji (w tym błąd techniczny), siłę wyższą (interpretowaną jako katastrofa o dużym oddziaływaniu) oraz przyczyny, które można przyrównać do siły wyższej. Wydaje się jednak, że w piśmie do CO.SVI.S. z dnia 20 czerwca 2001 r. instytucja stwierdziła, że przedłużenie terminu może zostać przyznane jedynie w przypadku działania siły wyższej. Rzecznik zwrócił się zatem do Komisji o ustosunkowanie się do tej wyraźnej rozbieżności.

Ponadto w swoich uwagach skarżący podnieśli nowy zarzut, że ponieważ całkowita kwota wydatków poniesionych przez CO.SVI.S. nie przekroczyła środków przydzielonych CO.SVI.S. na realizację zadań, które zostały prawidłowo wykonane, decyzja Komisji o ostatecznym przyjęciu tylko części tych wydatków stanowiła przypadek bezpodstawnego wzbogacenia z jej strony. Stanowiło to nowy zarzut i Rzecznik uznał za właściwe zwrócenie się do Komisji o wydanie opinii w jego sprawie.

1.5 W swojej odpowiedzi Komisja przyznała, że treść pisma z dnia 15 marca 2001 r. była niejasna i wyraziła ubolewanie z tego powodu. Podkreślił jednak, że zasady mające zastosowanie do rozpatrywanej dotacji globalnej są rzeczywiście jasne. Ostateczny termin płatności upłynął dnia 31 grudnia 2001 r., a termin ten mógł zostać zmieniony jedynie w drodze wyraźnej decyzji Komisji. Komisja nie wydała takiej decyzji w niniejszej sprawie.

Jeżeli chodzi o wyraźną rozbieżność między treścią noty skierowanej do państw członkowskich w dniu 5 października 2001 r. a treścią pisma skierowanego do CO.SVI.S. w dniu 20 czerwca 2001 r., Komisja podkreśliła, że rozpatrując złożony przez CO.SVI.S. wniosek o przedłużenie odnośnego terminu, nie wydaje się konieczne badanie, czy spełnione zostały warunki dotyczące wyraźnie identyfikowalnego błędu, który można przypisać Komisji. Jedyną kwestią, którą należało rozpatrzyć w kontekście tego pisma, była kwestia siły wyższej . Natomiast notatka z dnia 5 października 2001 r. stanowiła ogólną notę informacyjną, w związku z czym w piśmie tym rozważono wszystkie przypadki, w których można było co do zasady przedłużyć odpowiedni termin.

W odniesieniu do domniemanego bezpodstawnego wzbogacenia przez Komisję Komisja zauważyła, że nie może współfinansować wydatków innych niż wydatki objęte dotacją i dokonane w odpowiednim terminie. Jeżeli, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, niektóre fundusze nie zostały wykorzystane w danym okresie kwalifikowalności, powinny one zostać zwrócone do budżetu wspólnotowego. Alternatywna wykładnia, która sugerowałaby, że niewykorzystane środki mogą pozostać w rękach beneficjentów, prowadziłaby do bezpodstawnego wzbogacenia po stronie beneficjentów. Taka alternatywna wykładnia byłaby zatem sprzeczna z zasadą należytego zarządzania finansami przewidzianą w art. 274 traktatu WE.

1.6 W swoich uwagach dotyczących odpowiedzi Komisji skarżący zasadniczo podtrzymywali stanowisko wyrażone już w skardze i uwagach.

1.7 Rzecznik zauważa, że art. 5 decyzji Komisji C(98) 114 wyraźnie stanowił, że ostateczny termin kwalifikowalności wydatków poniesionych podczas realizacji dotacji został ustalony na dzień 31 grudnia 2001 r. Wszystkie sprawozdania finansowe dotyczące tych wydatków musiały zostać przedłożone do dnia 30 czerwca 2002 r. Ponadto składający petycję zauważa, że art. 13 ust. 4 konwencji podpisanej w dniu 21 kwietnia 1998 r. między Komisją a CO.SVI.S. wyraźnie stanowił, że płatności dokonywane przez instytucję pośredniczącą, a mianowicie CO.SVI.S., w celu realizacji dotacji miały zostać dokonane nie później niż do dnia 31 grudnia 2001 r., a ostateczne sprawozdania finansowe miały zostać przedstawione Komisji nie później niż do dnia 30 czerwca 2002 r.

Okoliczność, że niektóre koszty mogły zostać koniecznie poniesione po dniu 31 grudnia 2001 r. (na przykład koszty poniesione w celu przedłożenia sprawozdań finansowych do dnia 30 czerwca 2002 r.), nie oznacza, że koszty te muszą zostać koniecznie pokryte z funduszy wspólnotowych. Wbrew stanowisku skarżących nic nie wskazuje na to, że wszystkie wydatki poniesione przez CO.SVI.S. powinny były zostać w całości sfinansowane z funduszy wspólnotowych. Rzecznik zauważa w tym względzie, że sama decyzja odnosi się do współfinansowania oraz że arkusz danych nr 16 załączony do decyzji 97/322/WE odnosi się do alternatywnego finansowania współfinansowanych projektów. Rzecznik zauważa ponadto, że art. 2 ust. 1 konwencji odnosi się również do dotacji globalnej współfinansowanej przez Europejski Fundusz na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności.

Ponadto decyzja, jasno stwierdzając, że jedynie wydatki poniesione do dnia 31 grudnia 2001 r. będą stanowić wydatki kwalifikowane, a jednocześnie stwierdzając, że dokumentacja dotycząca tych wydatków może zostać przedłożona do dnia 30 czerwca 2002 r., wyraźnie oznacza, że przynajmniej pewna kwota przygotowania sprawozdań może nastąpić po dniu 31 grudnia 2001 r. oraz że wydatki poniesione po dniu 31 grudnia 2001 r. w celu przygotowania tych sprawozdań nie stanowią wydatków kwalifikowanych.

1.9 Chociaż decyzja jest jasna co do tego, jakie wydatki zostaną pokryte z funduszy wspólnotowych, należy zbadać, czy Komisja była odpowiedzialna za wprowadzenie beneficjenta w błąd co do prawidłowego znaczenia decyzji.

Skarżący twierdzą, że pismo DG REGIO z dnia 15 marca 2001 r. skierowane do Ministerstwa Skarbu Państwa i Programowania Gospodarczego doprowadziło ich do przekonania, że wydatki poniesione przez CO.SVI.S. po dniu 31 grudnia 2001 r. stanowią wydatki kwalifikowalne i zostaną pokryte z dotacji.

W piśmie z dnia 15 marca 2001 r. służby Komisji oświadczyły, że nie mają żadnych uwag w odniesieniu do pisma przesłanego przez władze włoskie w dniu 8 marca 2001 r., w którym władze włoskie sugerowały, że wydatki niezbędne do przygotowania zestawienia wydatków można uznać za wydatki kwalifikowalne.

Rzecznik zauważa, że w piśmie władz włoskich z dnia 8 marca 2001 r. nie wskazano konkretnie, czy przedmiotowe wydatki zostaną zwrócone przez Komisję w drodze dotacji, czy też przez władze włoskie w ramach pełnionej przez nie roli organu współfinansującego. Jak zauważono w pkt 1.8 powyżej, władze włoskie mogły zdecydować, w kontekście współfinansowania, o pokryciu wszelkich dodatkowych poniesionych wydatków, które mogą nie zostać objęte dotacją. Rzecznik uważa zatem, że Komisja racjonalnie zinterpretowała pismo z dnia 8 marca 2001 r. jako uznanie przez władze włoskie, że wydatki poniesione po dniu 31 grudnia 2001 r. zostaną pokryte ze środków krajowych.

Ponadto, gdyby władze włoskie zamierzały w piśmie z dnia 8 marca 2001 r. zasugerować, że pomimo jasnych zasad określonych w samej decyzji, fundusze wspólnotowe pokryją niektóre wydatki poniesione po dniu 31 grudnia 2001 r., powinny były wyraźnie zaznaczyć to w piśmie i zwrócić się do Komisji o przedstawienie uwag w tej sprawie. Jednakże pismo z dnia 8 marca 2001 r. nie zawierało tak jasnego oświadczenia.

W tym względzie Rzecznik uważa, że pismo DG REGIO z dnia 15 marca 2001 r. nie stanowi dowodu na to, że Komisja zgodziła się pokryć wydatki poniesione po dniu 31 grudnia 2001 r.

O ile stanowisko zajęte przez Komisję w piśmie z dnia 15 marca 2001 r. mogło zgodnie z prawem zostać zrozumiane w ten sposób, że ograniczyła się ona do zapoznania się ze stanowiskiem władz włoskich, zgodnie z którym pokryją one wydatki poniesione po dniu 31 grudnia 2001 r., o tyle w celu uniknięcia ewentualnych nieporozumień lepiej byłoby, gdyby Komisja wyraźnie stwierdziła, że jest to jej rozumienie. Rzecznik zauważa, że sama Komisja przyznała, że treść jej pisma była niejasna i wyraziła ubolewanie z powodu tego braku jasności.

1.10 Rzecznik uważa, że - jak wskazała Komisja - wydaje się, iż CO.SVI.S. nie wykazał ani nie powołał się na przypadek siły wyższej na poparcie swojego wniosku z dnia 28 maja 2001 r.

1.11 W odniesieniu do argumentu skarżących, że nastąpiło znaczne opóźnienie między realizacją płatności dokonanej przez Komisję we wrześniu 2001 r. a zasileniem funduszy (i z tego powodu, zdaniem skarżących, nie było możliwe dotrzymanie terminu 31 grudnia 2001 r.), Rzecznik zauważa, że z dokumentów przekazanych mu przez skarżących wynika, że rzeczywiście dokonano dwóch przelewów bankowych na rzecz CO.SVI.S., odpowiednio 21 listopada 2001 r. (za 5 mln EUR) i 27 grudnia 2001 r. (za 7,5 mln EUR). Okazało się jednak, że podmiotem dokonującym tych przelewów bankowych było włoskie Ministerstwo Skarbu Państwa.

Procedura określona w art. 10 ust. 2 konwencji podpisanej przez Komisję i CO.SVI.S. w dniu 21 kwietnia 1998 r. stanowi, że wszystkie płatności związane z dotacją globalną i dokonane przez Komisję zostaną przekazane Ministerstwu Skarbu Państwa, a następnie przekazane organowi pośredniczącemu. Wydaje się zatem, że Komisja dokonała przelewów bankowych do Ministerstwa Skarbu Państwa we wrześniu 2001 r. Następnie Ministerstwo Skarbu Państwa opóźniło dokonanie transferów odpowiednio do dnia 21 listopada 2001 r. i do dnia 27 grudnia 2001 r.

Wydaje się zatem, że Komisji nie można przypisać okresu między dokonaniem płatności przez Komisję a zaksięgowaniem odpowiednich środków na rachunku bankowym CO.SVI.S.

1.12 W świetle powyższego Rzecznik uważa, że decyzja Komisji odrzucająca wniosek CO.SVI.S. o przesunięcie terminu 31 grudnia 2001 r. została podjęta na podstawie odpowiednich obowiązujących przepisów.

W związku z tym decyzję Komisji, zgodnie z którą wydatki w wysokości 61 206,27 EUR nie były kwalifikowalne, ponieważ nie zostały przedłożone w odpowiednim terminie, podjęto również na podstawie odpowiednich obowiązujących przepisów.

1.13 W związku z powyższym Rzecznik uważa, że Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania w tym aspekcie sprawy.

2 W przedmiocie podnoszonego bezpodstawnego wzbogacenia przez Komisję

2.1 Skarżący twierdzili, że ponieważ całkowita kwota wydatków poniesionych przez CO.SVI.S. nie przekroczyła środków przydzielonych CO.SVI.S. na realizację zadań, które zostały prawidłowo wykonane, decyzja Komisji o ostatecznym przyjęciu tylko części tych wydatków stanowiła przypadek bezpodstawnego wzbogacenia z jej strony.

2.2 W swojej opinii Komisja podkreśliła, że wzięto pod uwagę jedynie wydatki kwalifikowalne dotyczące poszczególnych środków określonych w odpowiedniej decyzji o przyznaniu dotacji. Komisja nie mogła współfinansować wydatków innych niż objęte dotacją i dokonanych w odpowiednim terminie. Jeżeli, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, niektóre fundusze nie zostały wykorzystane w okresie kwalifikowalności, fundusze powinny zostać zwrócone do budżetu wspólnotowego.

Komisja podkreśliła ponadto, że jakakolwiek alternatywna interpretacja, zgodnie z którą niewykorzystane środki pozostałyby w rękach beneficjentów, stanowiłaby bezpodstawne wzbogacenie po stronie beneficjentów i byłaby sprzeczna z zasadą należytego zarządzania finansami przewidzianą w art. 274 Traktatu WE.

2.3 Rzecznik zauważa, że art. 4 decyzji Komisji C(98) 114 stanowił, że zasady przyznawania dotacji mogą zostać zmienione na podstawie ewentualnych dostosowań, które należy wprowadzić w odniesieniu do dostępności środków finansowych i zasad budżetowych zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 5 rozporządzenia 4253/88 (9). Artykuł 25 ust. 5 wspomnianego rozporządzenia przewiduje, że „Komisja, we współpracy z państwem członkowskim, dokonuje wszelkich niezbędnych dostosowań do pierwotnie zatwierdzonej wielkości lub warunków pomocy oraz harmonogramu przewidywanych płatności”.

2.4 W świetle wniosków wyciągniętych w pkt 1.12 i 1.13 powyżej Rzecznik uważa, że decyzja Komisji o zmniejszeniu pomocy finansowej w związku z niewywiązaniem się przez CO.SVI.S z obowiązku dotyczącego terminu rozliczenia odpowiednich wydatków nie może być uznana za przypadek bezpodstawnego wzbogacenia ze strony Komisji.

2.5 W związku z powyższym Rzecznik uważa, że Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania w tym aspekcie sprawy.

3 Argument skarżących

3.1 W skardze do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący twierdzili, że Komisja powinna ponownie rozważyć swoją decyzję i dopuścić wydatki w wysokości 61 206,27 EUR, zgodnie z żądaniem CO.SVI.S.

3.2 Na podstawie wniosków wyciągniętych w punkcie 1.13 powyżej Rzecznik uważa, że skarga skarżących musi zostać odrzucona.

4 Wnioski

Na podstawie dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi wydaje się, że Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

Przewodnicząca Komisji zostanie również poinformowana o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) Dz.U. L 185, s. 9.

(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/93 z dnia 20 lipca 1993 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2052/88 w sprawie zadań funduszy strukturalnych i ich skuteczności oraz w sprawie koordynacji działań funduszy między sobą oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi, Dz.U. L 193, s. 5.

(3) Odpowiedni tekst ma następujące brzmienie: „(...) Il contributo comunitario riguarda le spese connesse alle operazioni previste dalla sovvenzione globale che saranno state oggetto, nello stato membro, di disposizioni giuridicamente vincolanti, e per le quali le necessarie risorse finanziarie saranno state specificatamente impegnate al più tardi il 31 dicembre 1999. La data limite per la contabilizzazione delle spese relative a queste azioni è fissata al 31 dicembre 2001.”

(4) Odpowiedni tekst brzmi następująco: „(...) I pagamenti effettuati dall'intermediario in esecuzione della sovvenzione globale dovranno avere luogo entro il 31.12.2001 e la rendicontazione alla Commissione delle spese sostenute dall'intermediario per l'esecuzione della suddetta sovvenzione dovrà avvenire non oltre il 30.6.2002.”

(5) Dz.U. 1997, L 146, s. 11.

(6) Zob. przypis 1.

(7) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi, Dz.U. L 374, s. 1.

(8) Zob. przypis 1.

(9) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z funkcjonowaniem Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi, Dz.U. L 374, s. 1.