Strasburg, 12 maja 2006 r.

Szanowny Panie,

W dniu 29 marca 2004 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą opodatkowania importowanych samochodów.

W dniu 3 maja 2004 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Komisji Europejskiej. Komisja przesłała swoją opinię w dniu 5 sierpnia 2004 r. Przekazałem go Panu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag, które przesłał Pan w dniu 5 października 2004 r.

W dniu 18 marca 2005 r. przedstawiłem Komisji projekt zalecenia i poinformowałem Pana o tym w tym samym dniu.

W dniu 8 lipca 2005 r. Komisja przesłała mi szczegółową opinię na temat mojego projektu zalecenia. Przekazałem go Panu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag, które przesłał Pan w dniu 30 września 2005 r.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

Aby uniknąć nieporozumień, należy przypomnieć, że Traktat WE upoważnia Rzecznika Praw Obywatelskich do badania ewentualnych przypadków niewłaściwego administrowania wyłącznie w działaniach instytucji i organów Wspólnoty. Statut Rzecznika Praw Obywatelskich wyraźnie stanowi, że żadne działanie jakiegokolwiek innego organu lub osoby nie może być przedmiotem skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie Pańskiej skargi zostały zatem ukierunkowane na zbadanie, czy w działaniach Komisji doszło do niewłaściwego administrowania.

WNIOSEK

Skarżący, duński sprzedawca samochodów, kilkakrotnie zwracał się pisemnie do Komisji w sprawie domniemanych naruszeń prawa wspólnotowego przez Danię w zakresie opodatkowania samochodów. Komisja zarejestrowała skargę o naruszenie pod nazwą skarżącego, którą zamknęła w 1997 r. jako bezzasadną. W 1998 r. Komisja zarejestrowała nową skargę w sprawie naruszenia przeciwko Danii pod jego nazwiskiem. Od tego czasu Komisja i skarżący często korespondowali w sprawie domniemanych naruszeń prawa wspólnotowego przez władze duńskie.

W czerwcu 2000 r. skarżący złożył skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich (sprawa 801/2000/PB), w której skarżył się, że Komisja nie poinformowała go o wyniku komunikacji z władzami duńskimi. Komisja oświadczyła, że czeka na wynik dwóch spraw toczących się przed Trybunałem Sprawiedliwości i że w związku z tym nie może przedstawić skarżącemu ostatecznego stanowiska prawnego w sprawie jego skargi przeciwko Danii. Rzecznik przyjął to wyjaśnienie i nie stwierdził niewłaściwego administrowania, zauważając, że Komisja zobowiązała się do podjęcia decyzji w sprawie skargi skarżącego dotyczącej naruszenia do października 2001 r.

Komisja nie wywiązała się jednak ze swojego zobowiązania do wyciągnięcia wniosków w sprawie skargi skarżącego dotyczącej naruszenia do października 2001 r. Skarżący złożył zatem nową skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich (sprawa 1237/2002/(PB)OV). W tej sprawie Komisja przyznała, że kwestie poruszone przez skarżącego nie zostały jeszcze rozwiązane. Reasumując, były to:

(i) Opodatkowanie transgranicznego długoterminowego leasingu pojazdów zarejestrowanych w Niemczech, ale przeznaczonych do użytku w Danii. Komisja poinformowała skarżącego, że chce poczekać na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Cura Anlagen (1) przed podjęciem jakiejkolwiek innej inicjatywy w odniesieniu do przepisów dotyczących transgranicznego długoterminowego leasingu pojazdów. Trybunał Sprawiedliwości wydał wyrok w dniu 21 marca 2002 r.

(ii) Opodatkowanie samochodów używanych importowanych do Danii z innego kraju Unii Europejskiej oraz oszacowanie wartości takich samochodów. Komisja poinformowała skarżącego o zamiarze oczekiwania na orzeczenie Trybunału w sprawie Gomes Valente (2). Wyrok Trybunału w tej sprawie został wydany w dniu 22 lutego 2001 r. Ponadto Komisja postanowiła również poczekać na wynik sprawy Tulliasiamies i Siilin (3). Wyrok w tej sprawie został wydany w dniu 19 września 2002 r. Ponadto w dniu 1 czerwca 2001 r. Komisja wysłała pismo do wszystkich państw członkowskich w celu poinformowania ich o konsekwencjach orzeczenia Trybunału w sprawie Gomes Valente. W swojej odpowiedzi Dania zapewniła Komisję, że jej przepisy są zgodne z wynikiem sprawy Gomes Valente. Jednakże niektóre Państwa Członkowskie nadal nie odpowiedziały na pismo Komisji z dnia 1 czerwca 2001 r.

W sprawie 1237/2002/(PB)OV Rzecznik Praw Obywatelskich zauważył, że Komisja wyjaśniła, iż nie wywiązała się ze swojego zobowiązania, stwierdzając, że wolała przyjąć globalne podejście do problemów związanych z opodatkowaniem samochodów i że jej celem było jednoczesne rozwiązanie tych problemów we wszystkich państwach członkowskich, a mianowicie poprzez współpracę i wydanie komunikatu napisanego jasnym i prostym językiem. Komisja wskazała ponadto, że przedmiotowa kwestia należy do dziedziny prawa, która nie została jeszcze zharmonizowana. Na tej podstawie Rzecznik stwierdził, że „wyjaśnienie Komisji, dlaczego nie podjęła decyzji do października 2001 r., pomimo podjętego przez nią zobowiązania, nie jest nieuzasadnione” (pkt 1.6). Rzecznik wskazał jednak, że „skarżący ma możliwość złożenia nowej skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich w przyszłości, jeżeli Komisja będzie w dalszym ciągu zwlekać z podjęciem decyzji w sprawie skargi dotyczącej naruszenia” (pkt 1.7).

W przedmiocie niniejszego zarzutu

W niniejszej sprawie skarżący oświadczył, że otrzymał pismo Komisji z dnia 20 października 2003 r., najwyraźniej wzywające go do przedstawienia dalszych informacji dotyczących domniemanych naruszeń prawa wspólnotowego przez władze duńskie. Według skarżącego odpowiedział on na to wezwanie pismem z dnia 2 lutego 2004 r., podając Komisji przykłady domniemanych naruszeń i informując ją o płatnościach podatkowych żądanych przez te władze. Według skarżącego Komisja odpowiedziała, że nie podejmie żadnych działań przed wydaniem ostatecznego wyroku w sprawie przed Trybunałem Sprawiedliwości.

Skarżący twierdził, że Komisja nie wywiązała się ze swojego zobowiązania do wyciągnięcia wniosków w sprawie jego skargi dotyczącej naruszenia przepisów w odniesieniu do duńskiego opodatkowania importowanych samochodów.

WNIOSEK

Opinia Komisji

Skarga została skierowana do Komisji, która przedstawiła w skrócie następujące uwagi.

Ramy prawne - rozpatrywanie skarg

Rozpatrując skargi, Komisja przestrzega przepisów komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie stosunków ze skarżącym w odniesieniu do naruszeń prawa wspólnotowego (4). W szczególności należy zwrócić uwagę na następujące zasady: art. 3 (rejestrowanie skarg); art. 8 (termin rozpatrywania skarg – ogólna zasada podejmowania decyzji w ciągu jednego roku, z obowiązkiem poinformowania skarżącego, jeżeli termin ten nie może zostać dotrzymany); art. 9 (wynik postępowania wyjaśniającego w sprawie skargi – Komisja podejmuje decyzję według własnego uznania, informując jednocześnie o skardze); art. 10 (zamknięcie sprawy – zasada wcześniejszego powiadomienia skarżącego); Art. 14 (skarga do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich).

Uwagi Komisji

Skarga złożona do Rzecznika Praw Obywatelskich nie zawierała żadnych skarg dotyczących procedury administracyjnej określonej w komunikacie do Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie stosunków ze skarżącym w związku z naruszeniami prawa wspólnotowego (5) ani w Kodeksie dobrego postępowania administracyjnego pracowników Komisji w ich stosunkach ze społeczeństwem (6). Przeciwnie, w skardze skrytykowano merytoryczne rozpatrzenie skargi przez Komisję, a mianowicie fakt, że Komisja nie podjęła decyzji o wszczęciu przeciwko Danii postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w odniesieniu do przepisów podatkowych mających zastosowanie do leasingu samochodów oraz przepisów mających zastosowanie do samochodów używanych przywożonych do Danii. Krytyka ta nie mogła zostać zaakceptowana.

W odniesieniu do kwestii opodatkowania związanego z transgranicznym leasingiem samochodów Komisja poinformowała skarżącego w piśmie z dnia 20 października 2003 r., że w następstwie wyroku Trybunału z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie Cura Anlagen (7) zwróciła się do wszystkich państw członkowskich (a nie tylko do Danii) o potwierdzenie, czy ich rozwiązania prawne są zgodne z nowym orzecznictwem. W piśmie stwierdzono również, że obszar dotyczący leasingu transgranicznego jest bardzo złożony i nie jest obecnie zharmonizowany. Komisja zdecydowała się przyjąć całościowe podejście uwzględniające sytuację w poszczególnych państwach członkowskich. [...] W związku z tym przed podjęciem decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego Komisja zamierza zaczekać, aż otrzyma odpowiedzi państw członkowskich na wysłane właśnie pismo dotyczące zgodności ich ustawodawstwa z wyrokiem w sprawie Cura Anlagen”.

Po otrzymaniu pisma Komisji z dnia 20 października 2003 r. skarżący zwrócił się do Komisji pismem z dnia 10 listopada 2003 r. o natychmiastowe podjęcie działań przeciwko Danii. Komisja ponownie udzieliła skarżącemu odpowiedzi w dniu 12 grudnia 2003 r., informując go, że przed podjęciem decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego będzie czekać na otrzymanie odpowiedzi od wszystkich państw członkowskich oraz że przy rozpatrywaniu odpowiedzi Danii uwzględni dokumenty przedstawione przez skarżącego.

Komisja nadal nie otrzymała odpowiedzi od wszystkich państw członkowskich, mimo że wysłała przypomnienia. Wskazała ona jednak, że nadal wolała przyjąć podejście globalne i że zgodnie z prawem korzystała z przysługującego jej zakresu uznania, stosując to podejście. Po zbadaniu wszystkich odpowiedzi Komisja uwzględni wszystkie otrzymane informacje, w tym informacje dostarczone przez skarżącego. Po podjęciu decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Danii Komisja w naturalny sposób poinformuje skarżącego o swojej decyzji.

Jak wskazała Komisja w swoich uwagach skierowanych do Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczących sprawy 1237/2002/PB, skarżący, który wydawał się być zaangażowany w szereg sporów z duńskimi organami podatkowymi, mógł rozważyć wniesienie sprawy do duńskich sądów. Sprawa może następnie zostać skierowana do Trybunału Sprawiedliwości w celu wydania orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

W odniesieniu do kwestii opodatkowania przywożonych samochodów używanych Komisja wysłała pismo z dnia 1 czerwca 2001 r. do wszystkich państw członkowskich, informując je o konsekwencjach wyroku w sprawie Gomes Valente. Niektóre państwa członkowskie nadal jednak nie udzieliły odpowiedzi, mimo że Komisja wysłała im liczne przypomnienia. W związku z tym ta konkretna kwestia nie została jeszcze w pełni zbadana. Należy podkreślić, że z operacyjnego punktu widzenia kwestia ta powinna być rozpatrywana w ramach globalnego podejścia w koordynacji z państwami członkowskimi. Dania odpowiedziała jednak na pisma Komisji z dnia 1 czerwca 2001 r., a władze duńskie uznały duńskie ustawodawstwo za zgodne z wyrokiem w sprawie Gomes Valente. W następstwie dalszej korespondencji ze skarżącym Komisja poinformowała skarżącego w lutym 2004 r., że w odniesieniu do opodatkowania pojazdów Komisja postanowiła poczekać na wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Weigel (8). Wyrok ten został wydany w dniu 29 kwietnia 2004 r. i był rozpatrywany przez właściwe służby Komisji.

Wnioski

Komisja należycie odpowiedziała na wszystkie pisma przesłane przez skarżącego w następstwie decyzji Rzecznika w sprawie skargi 1237/2002/(PB)OV. Każda z odpowiedzi Komisji zawierała szczegółowe wyjaśnienia co do istoty sprawy. Komisja oczywiście poinformuje go osobiście o wyniku jego skargi.

Dobra praktyka administracyjna (wskazana w komunikacie COM/2002/14 i Kodeksie dobrego postępowania administracyjnego Komisji) wymaga, aby Komisja, podejmując decyzję o skierowaniu do sądu sprawy przeciwko państwu członkowskiemu w związku z nieprzestrzeganiem prawa wspólnotowego, uwzględniła wszystkie uwagi przedstawione przez skarżącego, starając się jednocześnie zapewnić, aby działania podejmowane przez nią w celu zbadania sprawy były proporcjonalne do zamierzonego celu. Po zakończeniu dochodzenia Komisja może skorzystać ze swobody uznania przy podejmowaniu decyzji o wszczęciu lub niewszczynaniu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Decydując się na oczekiwanie na odpowiedź wszystkich państw członkowskich przed podjęciem decyzji o wszczęciu przeciwko każdemu z nich postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, przyjmując w ten sposób podejście globalne, Komisja nie tylko działa w sposób racjonalny, ale również zgodnie z prawem korzysta z przysługującej jej swobody uznania. W przypadku postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego skarżący ma prawo oczekiwać, że Komisja uwzględni wszystkie przedstawione przez niego istotne argumenty podczas badania sprawy, a jeżeli zostanie zaproponowane zamknięcie sprawy, że zostanie o tym wcześniej powiadomiony w piśmie zawierającym uzasadnienie. Nie jest on jednak uprawniony do żądania, aby Komisja wszczęła postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, ani do żądania, aby Komisja przyjęła jego wykładnię mającego zastosowanie prawa wspólnotowego. W świetle argumentów przedstawionych powyżej i wcześniejszych uwag przesłanych Rzecznikowi Praw Obywatelskich w odniesieniu do skarg związanych z tą samą dokumentacją Komisja nie uznała, że uchybiła obowiązkowi dobrej administracji względem skarżącego.

Uwagi skarżącego

Opinia Komisji została przekazana skarżącemu. W swoich uwagach skarżący podtrzymał skargę.

PROJEKT ZALECENIA RZECZNIKA PRAW OBYWATELSKICH

Projekt zalecenia

W dniu 18 marca 2005 r. Rzecznik Praw Obywatelskich skierował do Komisji następujący projekt zalecenia:

Komisja powinna jak najszybciej przyjąć decyzję w sprawie skargi skarżącego przeciwko Danii dotyczącej naruszenia przepisów i poinformować skarżącego o swojej decyzji.

Niniejszy projekt zalecenia opierał się na poniższych rozważaniach.

1. Skarżący twierdził, że Komisja nie wywiązała się ze swojego zobowiązania do wyciągnięcia wniosków w sprawie jego skargi dotyczącej naruszenia przepisów w odniesieniu do duńskiego opodatkowania importowanych samochodów.


2. W odniesieniu do opodatkowania przywożonych samochodów używanych Komisja stwierdziła w swojej opinii z dnia 5 sierpnia 2004 r., że w następstwie wyroku w sprawie Gomes Valente (9) wysłała w dniu 1 czerwca 2001 r. pismo do wszystkich państw członkowskich, informując je o konsekwencjach tego wyroku. Niektóre państwa członkowskie nadal jednak nie udzieliły odpowiedzi, mimo że Komisja wysłała im liczne przypomnienia. W związku z tym ta konkretna kwestia nie została jeszcze w pełni zbadana. Komisja stwierdziła, że z operacyjnego punktu widzenia kwestia ta powinna być rozpatrywana w ramach globalnego podejścia w koordynacji z państwami członkowskimi. Komisja zauważyła jednak, że Dania odpowiedziała na swoje pismo z dnia 1 czerwca 2001 r. i że władze duńskie uznały duńskie ustawodawstwo za zgodne z wyrokiem w sprawie Gomes Valente. W następstwie dalszej korespondencji ze skarżącym Komisja poinformowała skarżącego w lutym 2004 r., że w odniesieniu do opodatkowania pojazdów Komisja postanowiła poczekać na wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Weigel (10). Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Weigel został wydany w dniu 29 kwietnia 2004 r. i był rozpatrywany przez właściwe służby Komisji.


3. W odniesieniu do transgranicznego leasingu samochodów Komisja odniosła się w swojej opinii do swojego pisma z dnia 20 października 2003 r. skierowanego do skarżącego, w którym poinformowała go, że obszar dotyczący leasingu pojazdów transgranicznych „jest bardzo złożony i nie jest obecnie zharmonizowany. Komisja zdecydowała się przyjąć całościowe podejście uwzględniające sytuację w poszczególnych państwach członkowskich. [...] W związku z tym przed podjęciem decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego Komisja zamierza zaczekać, aż otrzyma odpowiedzi państw członkowskich na wysłane właśnie pismo dotyczące zgodności ich ustawodawstwa z wyrokiem w sprawie Cura Anlagen”. W swojej opinii Komisja stwierdziła, że nadal nie otrzymała odpowiedzi od wszystkich państw członkowskich, mimo że wysyłała przypomnienia. Wskazała ona jednak, że nadal wolała przyjąć podejście globalne i w ten sposób zgodnie z prawem korzystała ze swoich uprawnień dyskrecjonalnych. Po zbadaniu wszystkich odpowiedzi Komisja uwzględni wszystkie otrzymane informacje, w tym informacje dostarczone przez skarżącego. Po podjęciu decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Danii Komisja poinformuje skarżącego o swojej decyzji.


4. Skarżący podtrzymał skargę.


5. Jak zauważono w decyzji Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie „dochodzenia z własnej inicjatywy w sprawie procedur administracyjnych Komisji w związku ze skargami obywateli dotyczącymi organów krajowych”, przyjętej w dniu 13 października 1997 r., z uwag Komisji w tej sprawie wynika, że „zgodnie z przepisami wewnętrznymi Komisji decyzja o zamknięciu sprawy bez podejmowania jakichkolwiek działań lub decyzja o wszczęciu oficjalnego postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego musi zostać podjęta w terminie maksymalnie jednego roku od daty zarejestrowania skargi, z wyjątkiem szczególnych przypadków, dla których należy podać powody”(podkreślenie dodane).


6. Artykuł 8 komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie stosunków ze skarżącym w związku z naruszeniami prawa wspólnotowego (11) stanowi obecnie, co następuje:
   „Co do zasady służby Komisji będą rozpatrywać skargi w celu podjęcia decyzji o wystosowaniu wezwania do usunięcia uchybienia lub zamknięciu sprawy w terminie nie dłuższym niż jeden rok od daty zarejestrowania skargi przez Sekretariat Generalny.
   W przypadku przekroczenia tego terminu departament Komisji odpowiedzialny za daną sprawę poinformuje o tym skarżącego na piśmie.”


7. Rzecznik uznał, że w przypadku gdy Komisja poinformuje skarżącego o przekroczeniu terminu, należy podać uzasadnione powody opóźnienia.


8. W niniejszej sprawie bezsporne wydaje się przekroczenie rocznego terminu. Pytanie dotyczyło zatem tego, czy Komisja podała uzasadnione powody opóźnienia w podjęciu decyzji w sprawie skargi skarżącego dotyczącej naruszenia.


9. W swojej opinii w niniejszej sprawie Komisja zasadniczo stwierdziła, że stosuje podejście globalne we współpracy ze wszystkimi państwami członkowskimi. Odniosła się do wniosków o udzielenie informacji, które skierowała do wszystkich państw członkowskich w dniu 1 czerwca 2001 r. i w 2002 r., i oświadczyła, że nadal czeka na odpowiedzi ze strony niektórych państw członkowskich. Komisja wskazała, że nie zamierza podejmować decyzji w sprawie skargi skarżącego dotyczącej naruszenia przepisów przeciwko Danii bez otrzymania i przeanalizowania odpowiedzi na te wnioski o udzielenie informacji.


10. W swojej decyzji w sprawie skargi 1237/2002/(PB)OV, przyjętej w dniu 19 maja 2003 r., Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że decyzja Komisji o przyjęciu globalnego podejścia może w uzasadniony sposób wyjaśnić, dlaczego nastąpiło opóźnienie w podjęciu decyzji w sprawie skargi skarżącego dotyczącej naruszenia do października 2001 r., wcześniej wskazane jako data, w której Komisja zamierzała przyjąć swoją decyzję. W niniejszej sprawie Rzecznik Praw Obywatelskich wskazał jednak, że nie stwierdził, aby Komisja mogła skutecznie wstrzymać się od podjęcia decyzji w sprawie skargi skarżącego dotyczącej naruszenia przepisów, dopóki będzie stosować swoje globalne podejście. Zdaniem Rzecznika nie wydaje się zgodne z procedurą mającą zastosowanie do rozpatrywania przez Komisję skarg dotyczących naruszenia, że nie została podjęta żadna decyzja w sprawie skargi skarżącego dotyczącej naruszenia na tej podstawie, że Komisja nie była w stanie uzyskać informacji, o które zwróciła się do państw członkowskich w 2001 i 2003 r.(12). Okazało się, że Komisja miała dużo czasu, aby spróbować uzyskać te informacje, i nie było jasne, dlaczego brak odpowiedzi na te wnioski o udzielenie informacji powinien nadal uniemożliwiać Komisji podjęcie decyzji w sprawie indywidualnych skarg dotyczących uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. W tym względzie Rzecznik wskazał, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości państwa członkowskie muszą ułatwiać wypełnianie roli Komisji jako „strażnika traktatu”, zgodnie z art. 211 ust. 13 traktatu. Państwa członkowskie są zobowiązane do współpracy w dobrej wierze w ramach dochodzenia prowadzonego przez Komisję na mocy art. 226 Traktatu oraz do dostarczenia Komisji wszystkich wymaganych w tym celu informacji (14). Odmowa przez państwo członkowskie udzielenia pomocy Komisji w prowadzonych przez nią dochodzeniach stanowi uchybienie spoczywającemu na każdym państwie członkowskim na mocy art. 10 obowiązkowi ułatwienia Komisji wypełniania jej zadań (15). W takim przypadku Komisja może wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedliwości.
    Gdyby jednak Komisja uznała, że trudności w uzyskaniu informacji od państw członkowskich w ramach jej globalnego podejścia uniemożliwiły jej wyciągnięcie wniosków w przedmiocie indywidualnych skarg dotyczących naruszenia, powinna ona poważnie rozważyć, czy to globalne podejście nie powinno zostać ponownie ocenione.


11. W świetle powyższych rozważań Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że Komisja dopuściła się niewłaściwego administrowania, i sporządził projekt zalecenia, o którym mowa powyżej.

Opinia Komisji

W swojej szczegółowej opinii na temat projektu zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich Komisja przedstawiła w skrócie następujące uwagi.

W następstwie skargi złożonej do Rzecznika Praw Obywatelskich w dniu 29 marca 2004 r. skarżący ponownie zwrócił się do Komisji w dniu 14 czerwca 2004 r. w sprawie organizacji procedury wyceny pojazdów w Danii.

W dniu 27 czerwca 2004 r. skarżący ponownie skierował do Komisji pismo, w którym zasadniczo złożył nową skargę w sprawie opodatkowania używanych pojazdów w Danii.

Zainteresowana dyrekcja generalna, Dyrekcja Generalna ds. Podatków i Unii Celnej, przekazała pismo z dnia 14 czerwca 2004 r. Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w celu uzyskania opinii na temat organizacji procedury wyceny pojazdów w Danii. Poinformowała o tym skarżącego pismem z dnia 30 czerwca 2004 r. W piśmie z dnia 13 lipca 2004 r. Komisja zwróciła się do skarżącego o udzielenie informacji dotyczących nowej skargi złożonej w piśmie z dnia 27 czerwca 2004 r.

Pismem z dnia 26 lipca 2004 r. skarżący przekazał żądane informacje, dodając kolejną skargę, ponownie dotyczącą opodatkowania używanych pojazdów w Danii. Komisja odpowiedziała na powyższe pisma w dniu 4 sierpnia 2004 r., informując skarżącego, że uważa nową skargę za bezzasadną.

W dniu 20 sierpnia 2004 r., po otrzymaniu uwag DG ds. Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych dotyczących pisma skarżącego z dnia 14 czerwca 2004 r., Komisja odpowiedziała na to pismo. Komisja poinformowała skarżącego, że uważa jego skargę za bezzasadną.

Dział Komisji odpowiedzialny za te kwestie został już zmuszony do porzucenia swojego celu, jakim jest przeprowadzenie całościowej oceny dla wszystkich państw członkowskich w odniesieniu do działań następczych w związku z wyrokiem w sprawie Gomes Valente, ze względu na ogromne trudności napotkane przy uzyskiwaniu odpowiedzi od niektórych z nich. W związku z tym Komisja przeprowadziła ogólną ocenę zgodności duńskich przepisów dotyczących podatku rejestracyjnego z art. 90 Traktatu WE. W następstwie tej oceny Komisja przesłała władzom duńskim pismo z dnia 13 września 2004 r. zawierające uwagi i pytania. W dniu 31 stycznia 2005 r. wysłano przypomnienie. Władze duńskie poinformowały Komisję, że odpowiedź zostanie prawdopodobnie wysłana do końca kwietnia 2005 r.

Pismem z dnia 7 października 2004 r. Komisja poinformowała skarżącego, że przeprowadzono ocenę w świetle wyroku w sprawie Gomes Valente oraz że wyżej wymienione pismo zostało wysłane do władz duńskich. Poinformowała go również, że nie uważa, aby ustawodawstwo duńskie zawierało przepisy sugerujące, że wartość podlegająca opodatkowaniu używanego samochodu z innego państwa członkowskiego zasadniczo przekraczałaby rezydualny podatek od wartości podobnego pojazdu już zarejestrowanego w Danii, oraz że nie znalazła dowodów na to, że duńskie organy podatkowe systematycznie dokonywały błędnych oszacowań.

Po otrzymaniu projektu zalecenia Rzecznika w przedmiotowej sprawie Komisja skierowała w dniu 12 kwietnia 2005 r. dodatkowe pismo do skarżącego, w którym zasugerowała, że skarżący nie zrozumiał, iż jego pismo z dnia 7 października 2004 r. zawierało jej opinię, że aspekt jego skargi dotyczący opodatkowania pojazdów używanych jest bezzasadny. W piśmie z dnia 12 kwietnia 2005 r. Komisja wyraźnie stwierdziła, że skarga w tym zakresie jest bezzasadna, odnosząc się do wcześniejszych pism i wyjaśnień. Wskazała, że pismo do władz duńskich dotyczyło pytań i skarg, które nie zostały podniesione we własnych skargach skarżącego. Poinformowała go również, że drugi aspekt jego skargi (dotyczący leasingu), na który Komisja jeszcze nie odpowiedziała, należy uznać za rozpatrzony w ramach wniesienia przez Komisję sprawy przeciwko Danii do Trybunału Sprawiedliwości w tej kwestii (16). Komisja zobowiązała się do poinformowania skarżącego o wyroku Trybunału w tej sprawie oraz o wszelkich działaniach następczych podjętych przez Komisję (17). Powodem, dla którego skarżący nie został wcześniej poinformowany o postępowaniu w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, było to, że działanie zostało podjęte przez dyrekcję generalną inną niż DG ds. Podatków i Unii Celnej. Komisja przyznała, że niefortunne jest to, iż po dużej rotacji personelu urzędnicy zajmujący się tą sprawą w ostatnich latach nie zostali poinformowani o istnieniu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

Pismem z dnia 10 maja 2005 r. skarżący zwrócił się o ponowną ocenę kwestii, czy władze duńskie systematycznie nieprawidłowo wyceniają przywożone używane samochody. Komisja zaakceptowała wniosek skarżącego i ponownie przeanalizowała wszystkie dokumenty przedłożone przez skarżącego. Komisja odpowiedziała pismem z dnia 15 czerwca 2005 r., potwierdzając swój wcześniejszy wniosek i wyjaśniając szczegółowo, dlaczego nie posiadała żadnych dowodów, które mogłyby udowodnić przed Trybunałem Sprawiedliwości, że władze duńskie systematycznie dokonywały błędnych ocen w wycenie przywożonych używanych samochodów.

Uwagi skarżącego

W dniu 3 października 2005 r. Rzecznik Praw Obywatelskich otrzymał uwagi skarżącego dotyczące szczegółowej opinii Komisji.

Skarżący „zakwestionował twierdzenie [Komisji] o przeprowadzeniu szczegółowego dochodzenia w omawianych sprawach i ocenieniu niewielkiej masy przedstawionych mu dowodów”. Przedstawił "3 z wielu przypadków na poparcie naszego zarzutu":

1. Wycena w Danii odbywa się pod warunkiem, że samochód zostanie przywrócony i przygotowany do sprzedaży. [Dania] stwierdza ten fakt we własnych publikacjach. Komisja kilkakrotnie stwierdzała, że jest tego świadoma. Orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości w sprawach C-47/88 i C-393/98 stanowią, że wycena musi być dokonana pod warunkiem, że samochód wjedzie do kraju przez granicę. Oczywiste jest, że opodatkowanie renowacji nie ma zastosowania do pojazdów krajowych.

2. [Skarżący] w latach 1999–2003 dokonywał przywozu i sprzedaży ponad 500 używanych samochodów VW Lupo 3L przedsiębiorstwu [D]anes. Chociaż każdy samochód był używanym samochodem z Niemiec - ani jeden samochód nie został oceniony poniżej ceny nowego samochodu w Danii o dokładnie takiej samej konfiguracji.

3. Wbrew temu, co utrzymuje [Dania] - że czas wyceny wynosi kilka tygodni - przedstawiliśmy Komisji obszerne dowody na to, że zwykle trwa on około 1 roku, co praktycznie uniemożliwia sprzedaż pojazdu, ponieważ nie znamy wcześniej całkowitej kwoty podatku. W swoim komunikacie 88/C 281/08 z dnia 4 listopada 1998 r. Komisja stwierdza, że „rozsądny termin” na sprawdzenie, wycenę i rejestrację samochodu wynosi 3 tygodnie. Sama wycena często trwa od 6 miesięcy do 1 roku lub dłużej - co jest absolutnie nie do przyjęcia i ogromną przeszkodą dla naszego importu".

Skarżący dodał, że "[p]rzeciwie nie wierzymy, że Komisja - znając te fakty - może utrzymywać, że "podatek rejestracyjny od używanych pojazdów z innego państwa członkowskiego zasadniczo nie przekracza systematycznie podatku rezydualnego w wartości podobnego pojazdu już zarejestrowanego w Danii".

DECYZJA

1 Domniemany brak rozstrzygnięcia w sprawie skargi o naruszenie

1.1 W 1998 r. skarżący, duński dealer samochodowy, złożył skargę do Komisji w związku z domniemanymi naruszeniami prawa wspólnotowego przez Danię w zakresie opodatkowania samochodów. Skarga skarżącego w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dotyczyła opodatkowania używanych samochodów przywożonych oraz transgranicznego leasingu długoterminowego. Skarżący złożył do Rzecznika dwie inne skargi: sprawa 801/2000/PB i sprawa 1237/2002/(PB)OV. W sprawie 801/2000/PB Komisja stwierdziła, że czeka na wynik dwóch spraw przed Trybunałem Sprawiedliwości i że w związku z tym nie może przedstawić skarżącemu ostatecznego stanowiska prawnego w sprawie jego skargi przeciwko Danii. Rzecznik przyjął to wyjaśnienie, zauważając, że Komisja zobowiązała się do podjęcia decyzji w sprawie jego skargi o naruszenie do października 2001 r. Komisja nie wypełniła jednak tego zobowiązania. W sprawie 1237/2002/(PB)OV Komisja wyjaśniła, że nie wywiązała się ze swojego zobowiązania, stwierdzając, że wolała przyjąć globalne podejście do problemów związanych z opodatkowaniem samochodów i że jej celem było jednoczesne rozwiązanie tych problemów we wszystkich państwach członkowskich, mianowicie poprzez współpracę i wydanie komunikatu napisanego jasnym i prostym językiem. Komisja wskazała ponadto, że przedmiotowa kwestia należy do dziedziny prawa, która nie została jeszcze zharmonizowana. Rzecznik uznał, że były to uzasadnione powody, dla których Komisja nie podjęła decyzji do października 2001 r. i w związku z tym w dniu 19 maja 2003 r. zakończył dochodzenie w sprawie tej skargi. Rzecznik wskazał jednak, że „skarżący ma możliwość złożenia nowej skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich w przyszłości, jeżeli Komisja będzie w dalszym ciągu zwlekać z podjęciem decyzji w sprawie skargi dotyczącej naruszenia” (pkt 1.7).

1.2 W niniejszej skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich, złożonej w dniu 29 marca 2004 r., skarżący oświadczył, że otrzymał pismo Komisji z dnia 20 października 2003 r., najwyraźniej wzywające go do przedstawienia dalszych informacji dotyczących zarzucanych naruszeń prawa wspólnotowego. Według skarżącego odpowiedział on na to wezwanie pismem z dnia 2 lutego 2004 r., podając Komisji przykłady domniemanych naruszeń popełnionych przez władze duńskie i informując ją o płatnościach podatkowych żądanych przez te władze. Według skarżącego Komisja odpowiedziała, że nie podejmie żadnych działań przed wydaniem ostatecznego wyroku w sprawie przed Trybunałem Sprawiedliwości. W swojej skardze do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący twierdził, że Komisja nie wywiązała się ze swojego zobowiązania do wyciągnięcia wniosków w sprawie jego skarg dotyczących naruszenia przepisów w odniesieniu do duńskiego opodatkowania importowanych samochodów.

1.3 W odniesieniu do opodatkowania przywożonych samochodów używanych Komisja stwierdziła w swojej opinii z dnia 5 sierpnia 2004 r., że w następstwie wyroku w sprawie Gomes Valente (18) wysłała w dniu 1 czerwca 2001 r. pismo do wszystkich państw członkowskich, informując je o konsekwencjach tego wyroku. Niektóre państwa członkowskie nadal jednak nie udzieliły odpowiedzi, mimo że Komisja wysłała im liczne przypomnienia. W związku z tym ta konkretna kwestia nie została jeszcze w pełni zbadana. Komisja stwierdziła, że z operacyjnego punktu widzenia kwestia ta powinna być rozpatrywana w ramach globalnego podejścia w koordynacji z państwami członkowskimi. Komisja zauważyła jednak, że Dania odpowiedziała na swoje pismo z dnia 1 czerwca 2001 r. i że władze duńskie uznały duńskie ustawodawstwo za zgodne z wyrokiem w sprawie Gomes Valente. W następstwie dalszej korespondencji ze skarżącym Komisja poinformowała skarżącego w lutym 2004 r., że w odniesieniu do opodatkowania pojazdów Komisja postanowiła poczekać na wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Weigel (19). Wyrok w tej sprawie został wydany w dniu 29 kwietnia 2004 r. i był rozpatrywany przez właściwe służby Komisji.

1.4 Jeśli chodzi o opodatkowanie transgranicznego leasingu samochodów, Komisja odniosła się w swojej opinii do swojego pisma z dnia 20 października 2003 r. skierowanego do skarżącego, w którym poinformowała go, że dziedzina dotycząca leasingu pojazdów transgranicznych "jest bardzo złożona i nie jest obecnie zharmonizowana. Komisja zdecydowała się przyjąć całościowe podejście uwzględniające sytuację w poszczególnych państwach członkowskich. [...] W związku z tym przed podjęciem decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego Komisja zamierza zaczekać, aż otrzyma odpowiedzi państw członkowskich na wysłane właśnie pismo dotyczące zgodności ich ustawodawstwa z wyrokiem w sprawie Cura Anlagen”. W swojej opinii Komisja stwierdziła, że nadal nie otrzymała odpowiedzi od wszystkich państw członkowskich, mimo że wysyłała przypomnienia. Wskazała ona jednak, że nadal wolała przyjąć podejście globalne i w ten sposób zgodnie z prawem korzystała ze swoich uprawnień dyskrecjonalnych. Po zbadaniu wszystkich odpowiedzi Komisja uwzględni wszystkie otrzymane informacje, w tym informacje dostarczone przez skarżącego. Po podjęciu decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Danii Komisja poinformuje skarżącego o swojej decyzji.

1.5 W swoich uwagach skarżący podtrzymał skargę.

1.6 W dniu 18 marca 2005 r. Rzecznik Praw Obywatelskich sporządził projekt zalecenia, w którym zalecił Komisji jak najszybsze przyjęcie decyzji w sprawie skargi skarżącego przeciwko Danii dotyczącej naruszenia przepisów oraz poinformowanie skarżącego o swojej decyzji.

1.7 W szczegółowej opinii na temat projektu zalecenia Rzecznika Komisja zauważyła, że ze względu na ogromne trudności napotkane przy uzyskiwaniu odpowiedzi od niektórych z nich była zmuszona porzucić swój cel polegający na przeprowadzeniu całościowej oceny wszystkich państw członkowskich w odniesieniu do działań następczych w związku z wyrokiem w sprawie Gomes Valente. W związku z tym Komisja przeprowadziła ogólną ocenę zgodności duńskich przepisów dotyczących podatku rejestracyjnego z art. 90 Traktatu WE. W następstwie tej oceny Komisja przesłała władzom duńskim pismo z dnia 13 września 2004 r. zawierające uwagi i pytania. W dniu 31 stycznia 2005 r. wysłano przypomnienie. Władze duńskie poinformowały Komisję, że odpowiedź zostanie prawdopodobnie wysłana do końca kwietnia 2005 r. Pismem z dnia 7 października 2004 r. Komisja poinformowała skarżącego, że przeprowadzono ocenę w świetle wyroku w sprawie Gomes Valente oraz że wyżej wymienione pismo zostało wysłane do władz duńskich. Poinformowała go również, że nie uważa, aby ustawodawstwo duńskie zawierało przepisy sugerujące, że wartość podlegająca opodatkowaniu używanego samochodu z innego państwa członkowskiego zasadniczo przekraczałaby rezydualny podatek od wartości podobnego pojazdu już zarejestrowanego w Danii, oraz że nie znalazła dowodów na to, że duńskie organy podatkowe systematycznie dokonywały nieprawidłowych ocen używanych samochodów. Po otrzymaniu projektu zalecenia Rzecznika w przedmiotowej sprawie Komisja skierowała dodatkowe pismo do skarżącego w dniu 12 kwietnia 2005 r. W piśmie tym Komisja wyraźnie stwierdziła, że skarga dotycząca przywożonych używanych samochodów jest bezzasadna, odnosząc się do wcześniejszych pism i wyjaśnień. Poinformowała go również, że należy uznać, iż drugi aspekt jego skargi (opodatkowanie leasingu), na który Komisja jeszcze nie odpowiedziała, został rozpatrzony przez Komisję po skierowaniu sprawy przeciwko Danii do Trybunału Sprawiedliwości(20). Komisja zobowiązała się do poinformowania skarżącego o wyroku Trybunału w tej sprawie oraz o wszelkich działaniach następczych podjętych przez Komisję. Powodem, dla którego skarżący nie został wcześniej poinformowany o postępowaniu w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, było to, że działanie zostało podjęte przez dyrekcję generalną inną niż DG ds. Podatków i Unii Celnej. Komisja przyznała, że niefortunne jest to, iż po dużej rotacji personelu urzędnicy zajmujący się tą sprawą w ostatnich latach nie zostali poinformowani o istnieniu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Pismem z dnia 10 maja 2005 r. skarżący zwrócił się o ponowną ocenę kwestii, czy władze duńskie systematycznie dokonywały nieprawidłowej wyceny przywożonych używanych samochodów. Komisja zaakceptowała wniosek skarżącego i ponownie przeanalizowała wszystkie dokumenty przedłożone przez skarżącego. Komisja odpowiedziała pismem z dnia 15 czerwca 2005 r., potwierdzając swój wcześniejszy wniosek i wyjaśniając szczegółowo, dlaczego nie posiadała żadnych dowodów, które mogłyby udowodnić przed Trybunałem Sprawiedliwości, że władze duńskie systematycznie dokonują nieprawidłowej wyceny przywożonych używanych samochodów.

1.8 Ze szczegółowej opinii Komisji w sprawie projektu zalecenia Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich wynika, że przyjęła ona decyzje w sprawie opodatkowania leasingu samochodów oraz przywozu samochodów używanych, a także poinformowała skarżącego o swoich decyzjach. Rzecznik stwierdza zatem, że Komisja przyjęła projekt zalecenia.

1.9 W swoich uwagach dotyczących szczegółowej opinii Komisji w sprawie projektu zalecenia skarżący przedstawił następujące trzy kwestie:

1. „Wycena w Danii jest dokonywana pod warunkiem, że samochód zostanie odrestaurowany i przygotowany do sprzedaży. [Dania] stwierdza ten fakt we własnych publikacjach. Komisja kilkakrotnie stwierdzała, że jest tego świadoma. Orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości w sprawach C-47/88 i C-393/98 stanowią, że wycena musi być dokonana pod warunkiem, że samochód wjedzie do kraju przez granicę. Oczywiste jest, że opodatkowanie renowacji nie ma zastosowania do pojazdów krajowych.
2. [Skarżący] w latach 1999–2003 dokonywał przywozu i sprzedaży ponad 500 używanych samochodów VW Lupo 3L przedsiębiorstwu [D]anes. Chociaż każdy samochód był używanym samochodem z Niemiec - ani jeden samochód nie został oceniony poniżej ceny nowego samochodu w Danii o dokładnie takiej samej konfiguracji.
3. Wbrew temu, co utrzymuje [Dania] - że czas wyceny wynosi kilka tygodni - przedstawiliśmy Komisji obszerne dowody na to, że zwykle trwa on około 1 roku, co praktycznie uniemożliwia sprzedaż pojazdu, ponieważ nie znamy wcześniej całkowitej kwoty podatku. W swoim komunikacie 88/C 281/08 z dnia 4 listopada 1998 r. Komisja stwierdza, że „rozsądny termin” na sprawdzenie, wycenę i rejestrację samochodu wynosi 3 tygodnie. Sama wycena często trwa od 6 miesięcy do 1 roku lub dłużej - co jest absolutnie nie do przyjęcia i ogromną przeszkodą dla naszego importu".

Skarżący stwierdził, że "szczerze mówiąc, nie wierzymy, że Komisja - znając te fakty - może utrzymywać, że "podatek rejestracyjny od używanych pojazdów z innego państwa członkowskiego zasadniczo nie przekracza podatku rezydualnego w wartości podobnego pojazdu już zarejestrowanego w Danii".

1.10 Rzecznik zwraca uwagę, że zarzutem podjętym w ramach obecnego dochodzenia było to, że Komisja nie wywiązała się ze swojego zobowiązania do wyciągnięcia wniosków w sprawie skargi skarżącego dotyczącej naruszenia przepisów w odniesieniu do duńskiego opodatkowania importowanych samochodów. To właśnie ten zarzut został przywołany w piśmie Rzecznika Praw Obywatelskich, w którym skarżący został poinformowany o wszczęciu dochodzenia. Zarzut ten został rozpatrzony poprzez projekt zalecenia i przyjęcie go przez Komisję (por. powyżej). Trzy kwestie poruszone przez skarżącego w jego ostatnich uwagach, cytowanych powyżej, dotyczą istoty wniosku Komisji w sprawie jednego aspektu jego skargi dotyczącej naruszenia. Nie wchodzą one w zakres niniejszego dochodzenia, jak opisano powyżej. W świetle zaawansowanego stanu obecnego dochodzenia Rzecznik uważa, że nie należy badać trzech powyższych kwestii poruszonych przez skarżącego. Skarżący może jednak rozważyć złożenie nowej skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich w tym zakresie, po wezwaniu Komisji do zajęcia się konkretnie tymi punktami (21).

2 Wnioski

W związku z powyższym Rzecznik Praw Obywatelskich jest zdania, że Komisja przyjęła jego projekt zalecenia i że środki podjęte w celu jego wdrożenia są zadowalające.

W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

Przewodnicząca Komisji zostanie również poinformowana o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) Sprawa C-451/99 Cura Anlagen, Rec. 2002, s. I-3193.

(2) Sprawa C-393/98 Gomes Valente, Rec. 2001, s. I-1327.

(3) Sprawa C-101/00 Tulliasiamies i Siilin, Rec. 2001, s. I-7487.

(4) Dz.U. 2002, C 244, s. 5.

(5) Dz.U. 2002, C 244, s. 5.

(6) Dz.U. 2000, L 308, s. 26, załącznik, s. 32.

(7) Sprawa C-451/99 Cura Anlagen, Rec. 2002, s. I-3193.

(8) Sprawa C-387/01 Weigel, Zb.Orz. 2004, s. I-4981.

(9) Sprawa C-393/98 Gomes Valente, Rec. 2001, s. I-1327.

(10) Sprawa C-387/01 Weigel [2004] Zb.Orz. I-4981.

(11) Dz.U. 2002, C 244, s. 5.

(12) W swojej opinii na temat projektu zalecenia Komisja zauważyła, że właściwą datą był 2003 r. (wrzesień), a nie 2002 r., jak stwierdzono w projekcie zalecenia.

(13) „[...] Komisja: zapewnia stosowanie postanowień niniejszego Traktatu oraz środków podejmowanych przez instytucje na jego podstawie”.

(14) Sprawa C-192/84 Komisja przeciwko Grecji, Rec. 1985, s. 3967, pkt 19.

(15) Sprawa C-240/86 Komisja przeciwko Grecji, Rec. 1988, s. 1835, pkt 28.

(16) Wyrok z dnia 15 września 2005 r. w sprawie C-464/02 Komisja przeciwko Danii, dotychczas nieopublikowany.

(17) W ww. wyroku w sprawie C-464/02 Komisja przeciwko Danii, będącym następstwem opinii Komisji, Trybunał orzekł przeciwko Danii, stwierdzając, co następuje:

„w zakresie, w jakim

jego ustawodawstwo i praktyka administracyjna nie zezwalają pracownikom zamieszkałym w Danii i zatrudnionym w innym państwie członkowskim w ramach pracy, która nie jest ich głównym zatrudnieniem, na używanie do celów służbowych lub prywatnych pojazdu służbowego zarejestrowanego w tym innym państwie członkowskim, w którym siedzibę ma przedsiębiorstwo ich pracodawcy, oraz

– jej ustawodawstwo i praktyka administracyjna zezwalają pracownikom zamieszkałym w Danii i zatrudnionym w innym państwie członkowskim na używanie w celach służbowych lub w celach służbowych i prywatnych pojazdu służbowego zarejestrowanego w tym innym państwie członkowskim, w którym ich pracodawca ma siedzibę statutową lub zakład główny, przy czym pojazd ten nie jest przeznaczony ani do stałego, ani rzeczywistego użytkowania w Danii, jedynie pod warunkiem, że zatrudnienie u tego pracodawcy jest ich głównym zatrudnieniem i że w tym celu uiszczany jest podatek,

Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 39 WE”.

(18) Sprawa C-393/98 Gomes Valente [2001] Zb.Orz. I-1327.

(19) Sprawa C-387/01 Weigel [2004] Zb.Orz. I-4981.

(20) Wyrok z dnia 15 września 2005 r. w sprawie C-464/02 Komisja przeciwko Danii, dotychczas nieopublikowany; zob. przypis 17 powyżej).

(21) Art. 2 ust. 4 statutu Rzecznika Praw Obywatelskich stanowi, że "[s]kargę składa się w terminie dwóch lat od dnia, w którym osoba składająca skargę dowiedziała się o faktach, na których się ona opiera, i musi być ona poprzedzona odpowiednimi działaniami administracyjnymi wobec zainteresowanych instytucji i organów".