Strasburg, dnia 2 czerwca 2004 r.

Szanowny Panie,

W dniu 23 grudnia 2003 r. złożył Pan w imieniu X skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą sposobu, w jaki Komisja zarządza ustalaniem wartości celnej.

W dniu 23 stycznia 2004 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Komisji. W dniu 18 maja 2004 r. poinformował mnie Pan, że nie zamierza już rozpatrywać Pana skargi. W dniu 1 czerwca 2004 r. odbył pan rozmowę telefoniczną z moim biurem.

Zgodnie z wnioskiem zawartym w Pana piśmie z dnia 19 stycznia 2004 r. Pana skarga została rozpatrzona w sposób poufny.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

Niniejsza skarga została złożona przez firmę konsultingową działającą w imieniu przedsiębiorstwa X, z siedzibą w Niderlandach (zwaną dalej „skarżącym”).

Skarga dotyczy sposobu, w jaki Komisja Europejska zarządza ustalaniem wartości celnej. Ustalanie wartości celnej jest procedurą stosowaną w celu określenia wartości przywożonych towarów do celów obliczania należności celnych ad valorem.

W sprawozdaniu specjalnym nr 23/2000 (1) Europejski Trybunał Obrachunkowy wskazał, że Komisja nie podjęła odpowiednich działań w celu przezwyciężenia kilku niedociągnięć w zarządzaniu ustalaniem wartości celnej oraz w nadzorowaniu organów państw członkowskich tworzących unię celną.

Zdaniem skarżącego istotne okoliczności faktyczne niniejszej sprawy są następujące:

Z doświadczenia skarżącego wynika, że prawodawstwo wspólnotowe nie jest interpretowane w ten sam sposób w różnych państwach członkowskich, takich jak Niderlandy i Hiszpania. Znaczące kwoty należności celnych, podatku VAT od przywozu i odsetek na łączną kwotę 1 646 454 EUR za lata 1997–2001 zostały oszacowane z mocą wsteczną przez hiszpańskie organy celne. Te oceny z mocą wsteczną opierają się na błędnej interpretacji wspólnotowych zasad ustalania wartości celnej przez hiszpańskie organy celne. Wszystkie sprawy (kontrola celna za lata 1997, 1998, 1999, 2000 i 2001) były przedmiotem sporów przed sądami hiszpańskimi i w następstwie wniesionych odwołań są nadal w toku, a wyroki spodziewane są w latach 2006/2007.

W dniu 15 września 2000 r. skarżący zwrócił się do Komisji z prośbą o dokonanie wykładni wspólnotowego prawa celnego, ponieważ okazało się, że władze hiszpańskie nie dokonały prawidłowej interpretacji różnych punktów Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC). W odpowiedzi z dnia 20 grudnia 2000 r. Komisja stwierdziła, że kwestie interpretacyjne podniesione przez skarżącego należą do kompetencji krajowych organów celnych i że nie jest ona zobowiązana do szczegółowego zbadania bardzo konkretnych indywidualnych przypadków, co należy do zadań administracji krajowych. Skarżący przesłał następnie Komisji różne e-maile z prośbą o wyjaśnienie swojego stanowiska. Skarżący, niezadowolony z odpowiedzi Komisji, odpisał, wskazując, że obecna sytuacja skutkuje odmiennym stosowaniem i interpretacją przepisów mających zastosowanie w poszczególnych państwach członkowskich. W piśmie z dnia 12 grudnia 2001 r. skarżący zasugerował ponadto, że kwestia ta powinna zostać jak najszybciej omówiona w Komitecie Kodeksu Celnego (część dotycząca ustalania wartości celnej). W odpowiedzi z dnia 21 grudnia 2001 r. Komisja odrzuciła ten pomysł.

W dniu 22 stycznia 2002 r. skarżący podkreślił, że niedopuszczalne jest, aby kodeks celny był różnie interpretowany w dwóch państwach członkowskich, a zadaniem Komisji jest wyjaśnienie przepisów i wytycznych. Skarżący ponowił swój wniosek o przedyskutowanie tej kwestii w Komitecie Kodeksu Celnego. Jednakże do tej pory Komisja nie odpowiedziała na pismo z dnia 22 stycznia 2002 r.

W dniu 23 grudnia 2003 r. skarżący złożył niniejszą skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich, przedstawiając następujące zarzuty (wykaz zarzutów na stronach 8–10 skargi) i roszczenie (na stronie 12 skargi):

1. Wbrew temu, co stwierdziła w piśmie z dnia 21 grudnia 2001 r., Komisja nie opublikowała jeszcze dodatkowych przykładów jako wytycznych zarówno dla służb celnych, jak i dla podmiotów gospodarczych;

2. Komisja nie odpowiedziała na pismo skarżącego z dnia 22 stycznia 2002 r. i nie odpowiedziała na wniosek skarżącego o umieszczenie jego sprawy w porządku obrad Komitetu Kodeksu Celnego (pkt 2 i 4 w wykazie zarzutów skarżącego);

3. Komisja nie poinformowała skarżącego, czy zwróciła się do Państw Członkowskich o informacje dotyczące praktycznego stosowania przepisu dotyczącego prowizji od zakupu (jak wskazano w piśmie z dnia 21 grudnia 2001 r.);

4. Komisja poinformowała Trybunał Obrachunkowy, że podejmie działania w celu przezwyciężenia różnic w traktowaniu przedsiębiorców prowadzących działalność w kilku państwach członkowskich, ale nie podjęła żadnych działań i nie wdroży niezbędnego prawodawstwa wspólnotowego w celu zapewnienia równoważnych warunków wymiany handlowej w państwach członkowskich. W tym względzie z odpowiedzi Komisji udzielonej Trybunałowi Obrachunkowemu wynika, że wydaje się ona przedstawiać jako organ, który nie dysponuje wystarczającymi zasobami i uprawnieniami (pkt 5 i 7 w wykazie zarzutów skarżącego);

5. Brakuje „bazy danych wiążących decyzji w sprawie wyceny”, co wyjaśnia, dlaczego sprawa ta nie została odpowiednio rozpatrzona;

6. Komisja powinna podjąć różne środki w celu poprawy zarządzania wyceną celną, tak aby była ona stosowana jednolicie we wszystkich państwach członkowskich.

WNIOSEK

W dniu 23 stycznia 2004 r. Rzecznik przesłał skargę do Komisji w celu uzyskania jej opinii w terminie do dnia 30 kwietnia 2004 r. Pismem z dnia 4 maja 2004 r. Komisja poinformowała Rzecznika Praw Obywatelskich, że jej służby są w trakcie finalizowania odpowiedzi na skargę. Jednakże w dniu 18 maja 2004 r. skarżący poinformował Rzecznika Praw Obywatelskich, że biorąc pod uwagę wyniki spotkania, które odbyło się w dniu 14 maja 2004 r. z urzędnikami Dyrekcji ds. Podatków i Unii Celnej (TAXUD B1) Komisji, nie zamierza on kontynuować rozpatrywania skargi. Skarżący wskazał również, że Komisja została o tym poinformowana podczas wspomnianego spotkania.

Służby Komisji poinformowały telefonicznie służby Rzecznika Praw Obywatelskich w dniu 25 maja 2004 r., że skarżący poinformował Komisję, iż skarga nie będzie rozpatrywana. Obie służby zgodziły się, że w tych okolicznościach opinia, która ma zostać przesłana, nie będzie już służyła żadnemu celowi.

W rozmowie telefonicznej z dnia 1 czerwca 2004 r. skarżący poinformował biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, że jest usatysfakcjonowany stanowiskiem przyjętym przez Komisję w tej sprawie oraz jej propozycją zbadania nierozstrzygniętych kwestii problematycznych. Skarżący uznał zatem, że sprawa została rozstrzygnięta.

DECYZJA

1 Zarzuty wobec Komisji

1.1 Skarga została złożona przez firmę konsultingową działającą w imieniu spółki z siedzibą w Holandii (zwaną dalej "skarżącym"). Skarga dotyczy sposobu, w jaki Komisja Europejska zarządza ustalaniem wartości celnej. Ustalanie wartości celnej jest procedurą stosowaną w celu określenia wartości przywożonych towarów do celów obliczania należności celnych ad valorem. Skarżący zasadniczo twierdził, że Komisja nie wywiązała się należycie ze swoich obowiązków w zakresie ustalania wartości celnej, a tym samym nie zapewniła równoważnych warunków wymiany handlowej w państwach członkowskich. Skarżący przedstawił szereg bardziej precyzyjnych zarzutów i twierdzeń przeciwko Komisji w tym zakresie (2).

1.2 W dniu 18 maja 2004 r. skarżący poinformował Rzecznika, że biorąc pod uwagę wyniki spotkania, które odbyło się w dniu 14 maja 2004 r. z urzędnikami Dyrekcji ds. W rozmowie telefonicznej z dnia 1 czerwca 2004 r. skarżący poinformował ponadto biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, że jest usatysfakcjonowany stanowiskiem przyjętym przez Komisję w tej sprawie oraz jej propozycją zbadania nierozstrzygniętych kwestii problematycznych. Skarżący uznał zatem, że sprawa została rozstrzygnięta.

2 Wnioski

Z pisma skarżącego z dnia 18 maja 2004 r. i rozmowy telefonicznej z dnia 1 czerwca 2004 r. wynika, że Komisja podjęła kroki w celu rozstrzygnięcia sprawy i tym samym usatysfakcjonowała skarżącego. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

Przewodnicząca Komisji zostanie również poinformowana o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) Dz.U. C 84/1 z 14 marca 2001 r.

(2) Zarzuty i roszczenia są następujące: 1) Wbrew temu, co stwierdziła w piśmie z dnia 21 grudnia 2001 r., Komisja nie opublikowała jeszcze dodatkowych przykładów jako wytycznych zarówno dla służb celnych, jak i dla podmiotów gospodarczych; 2) Komisja nie odpowiedziała na pismo skarżącego z dnia 22 stycznia 2002 r. i nie odpowiedziała na wniosek skarżącego o umieszczenie jego sprawy w porządku obrad Komitetu Kodeksu Celnego (pkt 2 i 4 w wykazie zarzutów skarżącego); 3) Komisja nie poinformowała skarżącego, czy zwróciła się do Państw Członkowskich o informacje dotyczące praktycznego stosowania przepisu dotyczącego prowizji od zakupu (jak wskazano w piśmie z dnia 21 grudnia 2001 r.); 4) Komisja poinformowała Trybunał Obrachunkowy, że podejmie działania w celu przezwyciężenia różnic w traktowaniu przedsiębiorców działających w kilku Państwach Członkowskich, ale nie podjęła żadnych działań i nie wdrożyła niezbędnego prawodawstwa wspólnotowego w celu zapewnienia równoważnych warunków handlu w Państwach Członkowskich. W tym względzie z odpowiedzi Komisji udzielonej Trybunałowi Obrachunkowemu wynika, że wydaje się ona przedstawiać jako organ, który nie dysponuje wystarczającymi zasobami i uprawnieniami (pkt 5 i 7 w wykazie zarzutów skarżącego); 5) Brakuje "bazy danych wiążących decyzji w sprawie wyceny", co wyjaśnia, dlaczego sprawa ta nie została odpowiednio rozpatrzona; oraz 6) Komisja powinna podjąć różne środki w celu poprawy zarządzania wyceną celną, tak aby była ona stosowana jednolicie we wszystkich państwach członkowskich.